รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 12 : 6 (75%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    8 ธ.ค. 63

 

 

“เค คุณนึกไปนะ เดี๋ยวผมจะเล่ารายละเอียดอื่น ๆ ให้คุณฟังระหว่างทางกลับ” เขาบอกพร้อมกับเข็นเธอออกไปยังรถที่เมธีเอามาจอดไว้ให้

 

“แล้วเพื่อนคุณหละ” เมธาวีถามหาเมธีทันทีที่เห็นว่าน่านนทีเป็นคนขับเอง

“อ๋อ ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากให้หมอนั้นมาได้ยินเรื่องของเราในคืนนั้นหรอก” พอน่านนทีพูดจบ เมธาวีก็นั่งเงียบไม่ถามหาเขาอีกเลย จนกระทั่งรถเริ่มเคลื่อนตัว ตรงไปยังโรงแรมที่เขาบอกเธอว่าจะพาเธอมาพักแทนที่เดิม

 

เมธาวีที่นั่งข้างคนขับอ้าปากค้างสลับกับทำตาโตไปตลอดทาง ตอนแรกที่เข้ามานั่งในรถเธอก็กล้ามองหน้าเขาอยู่หรอก แต่ยิ่งฟังเรื่องราวที่เขาเล่ามาตลอดทางนั้น เธอยอมรับเลยว่าอายมาก แม้ไม่แน่ใจว่าเรื่องราวที่เขาพูดนั้นจริงเท็จแค่ไหน แต่เธอคิดว่าความเป็นไปได้น่าจะสูงมาก จากสภาพร่างกายของเธอที่เจอในตอนเช้าของอีกวัน

“ผมพยายามช่วยคุณแล้วนะ แต่เป็นคุณเองที่ไม่ให้ความร่วมมือเลย” เขาเล่าอย่างอารมณ์ดี

“คุณรู้ไหม ว่าคุณทำห้องผมเละแค่ไหน เห็นตัวคุณแค่นี้ แต่คุณเล่นพังของซะไม่เหลือชิ้นดีเลย” เมธาวียิ่งนั่งฟังยิ่งรู้สึกอายมากกว่าเดิม ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นค่อยๆ ลอยเข้ามาในหัว 

“คุณจะพูดซ้ำให้ฉันอายทำไม” เธอแสดงความไม่พอใจในน้ำเสียงใส่เขา

“ผมแค่เล่าให้คุณฟังเฉยๆ นะ ว่าเพราะคุณเผลอดื่มไอ้ยาบ้าๆ นั้น คุณเลยควบคุมตัวเองไม่ได้” เขาอธิบายอย่างใจเย็นแต่แฝงด้วยท่าทางล้อเลียน

“ฉัน ฉันทำเรื่องน่าอายมากแค่ไหน” เธอถามอย่างกลัวคำตอบ

“ไม่เลย คุณไม่ได้ทำตัวหน้าเกลียดอะไร ตรงกันข้าม คุณพยายามควบคุมสติตัวเองได้ดีมาก มากจนผมเข้าใจว่าคุณปกติดีทุกอย่าง แต่นั้นแหละ สุดท้ายผมก็รู้ ว่าผมคิดผิด” แล้วความเงียบก็กลับเข้ามาอีกครั้ง

“ผม น่านนะครับ น่านนที ” เขาเริ่มชวนคุยอีกครั้ง

“ฉันเมธาวีค่ะ คุณจะเรียกเมย์เฉยๆ ก็ได้” เธอตอบเสียงเบาหวิว

น่านนทีหันไปมองคนนั่งข้างๆ ช่วงที่รถหยุดติดไฟแดง พบว่าเธอกำลังต่อสู้กับหนังตาของตัวเองอย่างหนักหน่วง จะไม่ให้เธอง่วงได้อย่างไร เพราะก่อนกลับ คุณหมอฉีดทั้งยาแก้อักเสบ ยาแก้แพ้ และสารพัดยาที่น่านนทีบอกว่าอาจจะมีอาการแทรกซ้อนตามมาได้ หมอเลยเปลี่ยนเป็นยาคลายเครียดให้เธอแทน และแน่นอน เธอไม่ง่วงซิคงแปลก และสุดท้าย ฝ่ายที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก็หลับสนิทไปตามระเบียบ

น่านนทีเพิ่งจะได้นั่งมองหน้าเธอชัดๆ ก็ตอนที่ถึงโรงแรม พบว่าเมธาวีเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างดูดี ผิวเธอค่อนข้างขาวจัด ผมสั้นที่เข้ากับรูปหน้าอันมีสเน่ห์ ปากเล็กๆที่ รับกับจมูกรั้นๆ นั้น เป็นอะไรที่ค่อนข้างลงตัวและชวนมองเป็นอย่างมาก แล้วความคิดก็ดันนึกไปถึงคืนอันเร้าร้อนนั้น

น่านนทีส่ายหัวหลายที ดึงสติตัวเองกลับมามาเมื่อมีคนมาเคาะกระจกรถเขา เมธีที่กลับจากเก็บของเมธาวีที่โลมาทะเลนั้นเอง

“คืนนี้จะนอนในรถหรือครับ” เขาถามยิ้มๆ

“ไม่โว้ย หลบไป” เขาลดกระจกลงมาด่าเพื่อรัก แล้วรีบเปิดประตูออกไปเพื่ออ้อมไปทางฝั่งที่นั่งของเมธาวี เรียกอยู่นานหลายครั้งก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบใดๆ

“อุ้มเธอขึ้นห้องไปเลยซิครับ” เมธีแนะนำ

“ไม่ต้องมาทำรู้ดี ” เขาหันไปทำตาเขียวใส่เพื่อนแล้วหันกลับมาปลดเข็มขัดนิรภัยพร้อมกับช้อนตัวเธอขึ้นมา

เมธาวีที่เข้าสู่ห่วงนิทราไปนานแล้ว ซุกหน้าเข้ากับอกน่านนทีทันทีเมื่อถูกรบกวนการนอนของเธอ

ฝั่งคนอุ้มได้แต่ยิ้มๆ ให้กับตัวเอง แล้วพาเธอไปที่ห้องเพื่อหาที่นอนให้เธอสบายตัวมากกว่านี้

 

เมธาวีที่ได้นอนเต็มอิ่ม ค่อยๆ ลืมตาตื่นพร้อมกับบิดขี้เกียจ เป็นการนอนที่เต็มอิ่มมาก แม้ว่ามันจะแปลกๆ อยู่บ้าง เธอแอบคิดในใจ ด้วยความแปลกใจกับสภาพห้อง สิ่งของรอบข้าง รวมทั้งบรรยากาศที่ไม่เหมือนห้องที่เพิ่งเข้ามาเมื่อตอนบ่ายเมื่อวาน ผ้าห่มแบบนี้ ม่านแบบนี้ รวมทั้งวอเปเปอร์แบบนี้ 

“เห้ย” เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง

“ทำไมฉันตื่นมาบนเตียงนี้อีกแล้วหละ” ไม่ใช่แค่พูด เธอรีบก้มดูสภาพตัวเองใต้ผ้าห่ม รีบสำรวจความผิดปกติด้วยความเร็วสูง ถ้าเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกครั้งจะเป็นยังไง แต่โชคดี เพราะทุกอย่างยังอยู่ครบ ปกติดีทุกอย่าง จนเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา

“ตื่นแล้วหรือคุณ ผมเข้ามาดูเมื่อเช้าเห็นคุณกำลังหลับสบายเลยไม่อยากปลุก” น่านนทีนั่งลงข้างเตียง

“ฉันตื่นบนเตียงคุณอีกแล้ว” เธอพูดอย่างตกใจ

“ไม่เป็นไรหรอกคุณ ผมมีที่นอนเยอะแยะ แล้วคุณก็ไม่ต้องคิดเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี่นะ เพราะไม่มีอะไรทั้งสิ้น” น่านนทีรีบอธิบายเพิ่มเมื่อเห็นว่าคนบนเตียงทำท่าทางตกใจไม่น้อย

“ที่จริงผมทำข้าวต้มไว้ กะจะมาเรียกคุณ แต่เห็นหลับอยู่เลยไม่อยากกวน งั้น คุณไปกินตอนนี้เลยไหมเดี๋ยวผมอุ่นให้”

เมธาวีกำลังประมวลผลกับเหตุการณ์เมื่อวาน รวมทั้งเช้านี้แบบงงๆ

“ห้องน้ำผม คุณใช้ได้เลยนะ แล้วก็ ของใช้ของคุณผมให้คนไปเอามาให้แล้ว เสร็จแล้วออกไปทานข้าวนะครับ” แล้วเขาก็เดินออกไปนอกห้อง

เมธาวียังไม่ทันจะได้ตอบ เขาก็ปิดประตูออกไปแล้ว ยังไม่ทันจะได้ถามว่าไปเอาของของเธอมาได้ยังไง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #6 mars15 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 10:23

    บริการดี๊ดีนะ ทั้งช่วยเหลือด้วยความเป็นห่วงเป็นใย และเคยช่วยแบบฉุกเฉิน(บนเตียง)ด้วย แบบนี้คุณเมย์ไม่รู้สึกดีๆตอบแทนบ้างหรือไง อิอิ

    #6
    0