รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 11 : 6 (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    6 ธ.ค. 63

 

 

“คุณจะพาฉันไปไหนคะ” เมธาวีหันหน้ามาถามน่านนทีทันทีที่เห็นว่าเมธีขับรถมาจอดตรงหน้าที่พวกเขาสองคนนั่งอยู่

“ไปเช็คที่โรงพยาบาลหน่อยนะครับ จะได้สบายใจ”

“แค่นี้เอง ไม่ต้องก็ได้ค่ะ” เธอรีบปฏิเสธเขา

 “เผื่อร้ายแรง แล้วมีอาการแทรกมาเพิ่ม ไปโรงพยาบาลดีกว่า” เธอยังไม่ทันจะอ้าปาดพูด เขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นเดินตรงไปที่รถแล้ว

เมธาวีค่อนข้างเกรงที่ให้คนแปลกหน้ามาอุ้มเธอถึงสองครั้งติดกัน แต่ก็รู้สึกว่าน้ำเสียง ท่าทาง แล้วก็อ้อมแขนที่กำลังอุ้มเธอแนบอกนี้ช่างคุ้นเหลือเกิน เหมือนเคยสัมผัสแขนคู่นี้มาก่อน คิดเองแล้วก็สงสัยเอง เธอส่ายหัวให้กับความคิดตัวเอง ว่าจะไปคุ้นกับอ้อมแขนจากคนแปลกหน้าได้ยังไง

“คุณเจ็บที่หัวหรือ” เข้าก้มลงมองหน้าเธอ

“อ๋อ เปล่าค่ะเปล่า ฉันไม่ได้เจ็บอะไร”

 “ขอบคุณ คุณทั้งสองมากนะคะที่ช่วยฉัน” เมธาวีเริ่มบทสนทนาเมื่อเห็นว่าบรรยากาศในรถเงียบเกินไป

“แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอกครับ” น่านนทีที่กำลังคิดบทสนทนาอยู่ก่อนเป็นคนตอบ

“แต่ยังไง ฉันก็ต้องขอบคุณจริงๆ นะคะ ฉันประมาทเอง” เธอพูดเหมือนบ่นคนเดียวมากกว่า

“นั้นนะซิครับ” น่านนทีแสดงความเห็นบ้าง

“คะ” เมธาวีเหมือนฟังเขาพูดไม่ถนัด

“เปล่าครับ ผมแค่สงสัย ว่าทำไมคุณถึงไปเดินในที่มืดๆ แล้วก็อันตรายแบบนั้น”

“นั้นนะซิคะ ก็ตอนแรกที่ฉันไป มันสว่างแล้วก็มีคนเดินกันเยอะแยะเลย แต่ขากลับฉันลืมนึกถึงเรื่องนั้นไปเลย ไม่คิดว่ากลางเมืองท่องเที่ยวแบบนี้จะมีจุดที่ไฟฟ้าเข้าไม่ถึง” เธอตอบอย่างคนที่ยอมรับผิดแค่ครึ่งเดียว

“แถวนี้ค่อนข้างอันตรายครับ คนเที่ยวเยอะก็จริง แต่มิจฉาชีพก็เยอะตามเช่นกัน แต่ถ้าเป็นอีกโซน ผมว่าน่าจะเหมาะกับคุณมากกว่านะครับ ปลอดภัยกว่าด้วย”

“มาเที่ยวหรือครับ” เมธีที่นั่งมองทั้งสองสนทนากันผ่านกระจกมองหลังมาตลอดทาง เริ่มถามคำถามบ้าง 

“อ๋อ ใช่ค่ะ ฉันทำงานเสร็จเลยแวะเที่ยว”

“คนเดียวหรือครับ” น่านนทีถามอย่างคนอยากรู้ทั้งที่รู้อยู่แล้ว

เมธาวีหันไปมองหน้าเขา คิดว่าเป็นคำถามที่ไม่น่าถามเพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ แต่ไหนๆ เขาทั้งสองก็อุตส่าห์ช่วยเธอ แถมยังหวังดีจะพาไปโรงพยาบาลด้วย ดังนั้นคงไม่เป็นไรถ้าจะบอกว่าเธอมาคนเดียว

“ค่ะ มาคนเดียว กะว่าจะมาหาที่คิดงานซักหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะมาเจออะไรแบบนี้” เธอพูดเสียงอ่อย เพราะตอนนี้ข้อเท้าที่เจ็บเริ่มระบมแล้ว

“คุณต้องโทรแจ้งแฟนหรือคนที่บ้านไหมครับ” เมธีแสดงความคิดเห็น

เธอพยายามคิดหาเหตุผลในการถามคำถามนี้ ว่ามันเกี่ยวกันยังไง ดูจากหน้าคนถามไม่ได้แสดงความอยากรู้หรือต้องการอะไร สุดท้ายเธอก็ได้แต่รู้สึกผิดที่มองคนที่มาช่วยเธอในแง่ร้ายเกินไป เพราะเขาอาจจะถามเพราะคิดว่าเธออาจจะตกใจ และโทรเล่าให้คนสำคัญในชีวิตฟังก็ได้

“ฉันไม่มีแฟนหรอกค่ะ แล้วก็ไม่คิดจะโทรไปบอกพ่อกับแม่ให้พวกท่านตกใจด้วย”

เมธีอมยิ้ม ลอบมองหน้าผู้เป็นนายที่เป็นเพื่อนรักอย่างคนรู้ใจผ่านกระจกมองหลัง เป็นจังหวะเดียวกับที่น่านนทีสบตาเขาเช่นกัน ทั้งสองยักคิ้วให้กันเหมือนขอบใจที่ช่วยถามคำถามที่สุดยอดนี้ให้

“สวยๆ แบบคุณนะหรอครับ” น่านนทีได้ทีหยอดบ้าง พร้อมกับที่รถหยุดอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

เวรเปลเข็นรถมาทางฝั่งเธอเมื่อเห็นว่าน่านนทีลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูอีกฝั่ง เขาอุ้มเธอมานั่งในรถเข็นแล้วเข็นเธอเข้าไปข้างใน

เมธาวีเพิ่งจะได้มีโอกาสเห็นหน้าคนที่ช่วยเธออย่างชัดๆ เป็นครั้งแรก เพราะที่ผ่านมาอยู่ในความมืด ไม่ก็แสงสว่างน้อยตลอด เธออ้าปากค้างทันทีที่เห็นหน้าเขาชัดๆ น่านนทีก็ทำเป็นตกใจที่เห็นหน้าเธอเช่นกัน

“คุณ!!” สองเสียงประสานขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดกันมาก่อน

เวรเปลมองสองคนสลับกันไปมา สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่คนทั้งคู่ก็มาด้วยกัน

“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” 

“ไม่ครับ/ค่ะ” เป็นอีกครั้งที่ทั้งสองประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน

เวรเปลเห็นว่าทั้งคู่สามารถช่วยตัวเองได้ และไม่มีอะไรให้ตัวเองช่วยแล้ว หลังจากแนะนำขั้นตอนเบื้องต้นเสร็จก็กลับไปประจำที่รอรับผู้ป่วยอื่น ๆ ที่เดิม

 

กว่าทั้งสองจะได้นั่งคุยกัน ก็ตอนที่มานั่งรอรับยา โดยมีเมธีจัดการแทนในทุกขั้นตอน เว้นแค่ตอนที่เข้าตรวจ มีเพียงน่านนทีและเมธาวีที่เข้าไปด้วยกัน

หลังจากที่ทั่งคู่มานั่งรอรับยาด้วยกัน เป็นน่านนทีเองที่ทนกับความเงียบไม่ไหว ถามออกไปเอง

“คุณพักที่ไหน ผมไปส่ง” เขาแสดงความมีน้ำใจ

เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเขา เอาแต่ก้มมองเฝือกอ่อนที่ข้อเท้าตัวเอง

“ถ้าคุณไม่ตอบ ผมพากลับโรงแรมผมนะ” เขาลุกขึ้นยืน เตรียมเข็นเธอออกไป

“คะ เดี๋ยวค่ะ” 

“ว่าไงครับ”

“ฉันจะกลับที่พักของฉันค่ะ”

“ที่โลมาทะเลนะหรือ”

เมธาวีทำหน้าตกใจ เขารู้ที่พักเธอได้ไง เธอจำได้ว่าเธอยังไม่ได้บอกเลยว่าเธอพักที่ไหน

“อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคุณ ก็คุณเป็นคนบอกผมเองว่าตอนคุณไปถนนคนเดิน คุณเดินเรียบหาดแล้วก็เดินตัดสวนไป ใช่ไหม แล้วแถวนั้นโรงแรมที่เดินตัดสวนไปได้ ก็มีแต่โลมาปลาพระยูรนั้นที่เดียวนะ”

“ทะเลต่างหาก ไม่ใช่พระยูน” เธอแก้คำผิดให้เขา

“เหมือนกันนั้นแหละ” เขาสะบัดเสียงนิดหน่อยเหมือนไม่ค่อยพอใจ

“เดี๋ยวผมพาคุณไปเก็บของ แล้วไปพักที่โรงแรมผมดีกว่า ที่นั้นอันรายเกินไป คุณไม่กลัวเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกหรือ”

“นี่คุณ” เธอมองหน้าหาเรื่องเขาบ้าง

“คุณจะมาวุ่นวายกับเรื่องที่พักของฉันทำไมคะ ฉันต้องการกลับห้องพักของฉัน”

“กลับไม่ได้”

“ทำไมคะ”

“คุณยังจะกล้ากลับไปอีกหรอ” น่านนทีกอดอกมองหน้าเธอ

“ก็แล้วทำไมกัน คุณแค่ไปส่งฉันที่โรงแรม แค่นั้นเอง ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการตัวเองได้” เธอบอกเขาอย่างแข็งขัน

“คุณไม่กลัวหรือ”

“ตอนนี้คิดว่าไม่แล้วค่ะ แต่นั้นในโรงแรมแล้ว ฉันว่าฉันจะปลอดภัย” เมธาวีทำหน้างง ต้องการคำอธิบายจากน่านนทีเพิ่ม

“ก็เพราะลามาปลาพระยูนนั้นเป็นของไอ้ประกาศิต แล้วนายประกาศิตนั้นก็คือพ่อของนายปกรณ์ ทีนี้เข้าใจหรือยัง” เขายักไหล่ถามเธอ

“ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี” เมธาวีพยายามคิดตามเขา แต่เธอไม่เข้าใจ ประกาศิตคือใคร แล้วปกรณ์คือใคร แม้ชื่อจะคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินก็ตาม

“ไอ้ปกรณ์ ก็คือคนที่ตามตื้อคุณที่ถนนคนเดินก่อนหน้านี่ไงคุณ” เขาทบทวนความจำเธอ

เมธาวีทำตาโต 

“คุณรู้ได้ไงว่าเข้าเดินตามฉัน นี่คุณแอบตามฉันหรอ”

“อย่าเปลี่ยนเรื่องซิคุณ นายปกรณ์มันตามตื้อคุณ แล้วไอ้พวกที่มันดักฉุนคุณ ก็ลูกน้องไอ้ปกรณ์นั้นแหละ”

 เมธาวีอ้าปากค้าง นึกตกใจเมื่อเริ่มคิดตามเรื่องราวที่น่านนทีเล่าให้ฟัง

“แล้วก็ไอ้ปกรณ์คนเดียวกันนี่แหละ ที่มันมอมคุณที่เลาจน์วันนั้น จนเราต้องไปจบกันที่เตียงผมไง” น่านนทีพูดยังไม่ทันจบ เมธาวีรีบเอามือปิดปากเขาทันทีที่เขาเริ่มจะเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเรื่องเตียงอะไรนั้น

เมธีถึงกับชะงักกะทันหัน เพราะเข้ามาได้ยินตอนที่ทั้งสองกำลังคุยกันในเรื่องที่เขาไม่ควรจะได้ยิน เขากระจ่างทันที ว่าทำไมช่วงนี้เจ้าเพื่อนตัวแสบถึงอยากให้ไปสืบประวัติคนนั้น ตามรอยคนนี้นัก 

“ไงคุณ พอจะนึกออกหรือยัง” เขาจับมือเธอที่ปิดปากเขาออกแล้วถามคำถามเธออย่างคนเจ้าเล่ห์

“ฉัน กำลังนึก” เธอตอบเสียงเรียบ

“เค คุณนึกไปนะ เดี๋ยวผมจะเล่ารายละเอียดอื่น ๆ ให้คุณฟังระหว่างทางกลับ” เขาบอกพร้อมกับเข็นเธอออกไปยังรถที่เมธีเอามาจอดไว้ให้

 

--------------------------------------------------

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #5 mars15 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 09:07

    เป็นผู้หญิงสวยนี่ ไปไหนคนเดียว ยิ่งต้องค้างคืนนี่อันตรายนะ..น่าจะมีคนติดตามซักคน

    #5
    1
    • #5-1 nuttiesicasmile(จากตอนที่ 11)
      7 ธันวาคม 2563 / 22:43
      ไม่สวยก็อันตรายจ้า ที่จริงเพศไหนๆ ก็ไม่ควรมีอันตรายเนอะ คุณน่านเลยต้องมาตามดูแลแบบนี้ไง ^^
      #5-1
  2. #3 chanutratrisirt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 22:03
    สนุกค่ะ
    #3
    0