โลกใหม่ของฉัน Wonderland

ตอนที่ 2 : ตัวตนที่แท้จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มี.ค. 61

  หญิงสาวสีขาวที่มีผมยาวจรดพื้นสวมชุดโกธิคสีดำ เธอค่อยๆเดินไปตามทางยาวของตึกแบบผ่อนคลายสบายๆเหมือนกับบ้านของเธอเอง จุดหมายปลายทางที่เธอตั้งไว้คือ ทางลงไปชั้นล่าง แต่จริงๆแล้วภายในใจเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น


  หลังจากที่ฉันสำรวจรอบๆห้องฉันแล้ว ฉันก็มั่นใจว่าฉันไม่ได้โดนลักพาตัวมาจริงๆ จะบอกว่าฉันคิดมากก็ได้นะ


  ทุกๆห้องบนชั้นนี้มีเทคโนโลยีที่ทันสมัย ประตูแต่ละบานมีแสงสีต่างกันออกไป มันดูเหมือนประตูผับอะไรอย่างนั้นแหละแถมยังมีระบบรักษาความปลอดภัยด้วย เว้นแต่ห้องที่ฉันออกมา มันเป็นประตูไม้ธรรมดาและลูกบิดประตู แค่นั้น?


  เรื่องนี้ฉันสงสัยมาก แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรและเดินต่อไปเรื่อยๆ อ้ะ ฉันเจอทางลงแล้ว มันเชื่อมต่อกับทุกชั้นยาวลงไปเลย เยี่ยม! ในโลกที่พัฒนาขนาดนี้ทำไมถึงยังใช้บันไดนะ หรือเป็นฉันที่หาลิฟต์ไม่เจอ?
ช่างเถอะ ไงๆก็เจอทางไปต่อละ


เธอเดินลงไป ทีละชั้นๆอย่างอารมณ์ดี 


  มันน่าเศร้าที่เลือกทิ้งความผูกพันทุกอย่างจากโลกเก่า ก็มันช่วยไม่ได้นิหน่า


  เธอเดินลงไปชั้นแล้วชั้นเล่า บอกได้เลยว่าแทบไม่มีคน 1ชั้นต่อ1คนได้ ที่เหลือก็เป็นหุ่นเช็คความสะอาดออโต้ที่มีชั้นละ2ตัว อืมม เครื่องจักรยังมีจำนวนเยอะกว่าเลยแฮะ 


  ฉันลงมาถึงชั้นที่เหมือนจะเป็นชั้นล่างสุด มีเพียงบันไดเตี้ยๆสามขั้นให้ไปต่อทางซ้าย พอชะโงกหน้าออกไปก็เห็นเป็นเคาน์เตอร์และบาร์เทนเดอร์! กำลังยืนเช็ดขวดเขียวเงาวับ 


  แต่ก่อนที่ฉันจะได้ลงไปทักทายเขาฉันก็สังเกตเห็นเส้นสีขาวบางๆอยู่ตรงหน้า ดีที่เห็นความตัดกันของสีผนังกับเลเซอร์นี่เสียก่อน ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าถ้าโดนจะเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่ขอลองดีกว่า บางทีอาจจะมีใครมาเล่นพิเรนแถวนี้ก็ได้
เธอเลือกที่จะก้มหัวผ่านเลเซอร์แล้วลงบันได แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักขึ้นมาทันทีที่เอะใจถึงบางอย่าง


!!!


บาร์เทนเดอร์?


โลกใหม่---


งั้นแสดงว่านี่เรื่องใหญ่แล้ว


  ฉันจะสื่อสารออกมาเป็นภาษาอะไรรรรรร!! แล้วฉันจะฟังเขาพูดรู้เรื่องไหม ดูสิ ฉันจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ยังงายยยยยย


โนวววววววว


  ในขณะที่เธอกำลังโอดครวญร่างกายเธอก็เดินมานั่งบนเก้าอี้หน้าบาร์เทนเดอร์โดยอัตโนมัติ


"รับอะไรดีครับ--" บาร์เทนเดอร์ที่กำลังเช็ดขวดแก้วอย่างทะนุถนอม เมื่อรับรู้ว่ามีลูกค้าเข้ามาเขาจึงเอ่ยคำถาม แต่เมื่อได้เห็นหน้าตาของหญิงสาวตรงหน้าพลันมือก็หยุดชะงัก ดวงตาเบิกกว้างอย่างคนหวาดกลัว


  ทางหญิงสาวที่เริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติตรงหน้าก็รีบเรียกคืนสติกลับมา


  เมื่อกี้อะไรนะ รับอะไรดีครับ เฮ่.. ฉันฟังออกนี่แสดงว่าต้องสื่อสารกันรู้เรื่องแน่นอน แต่คุณบาร์เทนเดอร์ทำไมทำหน้าอย่างกับกลัวหน้าฉันล่ะคะ ฉันมั่นใจว่าร่างนี้สวยอยู่นะคะ หรืออาจจะเป็นอารยธรรมของโลกนี้ที่ไม่ชอบคนผิวซีด...ก็เป็นได้


"อา... คุณไม่ต้องกลัวฉัน"


"อ๊ากกกกกกก"


  ด้วยความเป็นห่วงฉันจึงพยายามพูดปลอบเขา แต่เขากลับร้องออกมาอย่างกับหมูโดนเชือด ซะงั้น?? ทำไมอ่ะ เราไม่ได้พูดภาษาเดียวกันกับเขาอยู่เหรอ หรือฉันเข้าใจอะไรผิด???


"ฉันไม่ทำร้ายคุณ"


"ว้ากกกกก!!"


"..." ล่าสุดเขาล้มตัวลงไปใต้เคาน์เตอร์ ควานหาบางอย่างด้วยสีหน้าตื่นกลัว ฉันได้แต่นิ่งเงียบอย่างจนใจ


"ค คุณผู้ตรวจการ มาที่นี่ด่วนเลยครับ ส สัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาด!" บาร์เทนเดอร์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือกับเครื่องที่เหมือนวอของตำรวจในโลกเก่า


  ฉันได้ยินที่เขาพูดดังนั้นก็เร่งตัวเองให้ตื่นตัวขึ้นมานิดหน่อยแล้วหันหลังไปมองประตูกระจกใส


  ว่าแล้วว่าฉันเข้าใจผิด มันไม่ใช่อารยธรรม  สิ่งที่เขากลัวน่ะ มันคือ!


... ไม่พบอะไร ไม่มีตัวอะไรที่เหมือนสัตว์ประหลาด เห็นแค่ผู้คนในเมือง


  เมื่อไม่เจออะไรผิดปกติฉันก็หันหน้ากลับมามองเขา แต่เขาก็ยังมองไปทางด้านหลังของฉัน


...มันต้องมีอะไรแน่ๆ หญิงสาวคิดอย่างจริงจังไม่มีความล้อเล่นเหลืออยู่ เธอรีบหันหลังไปมองประตูอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นประตูกระจกใสก็เปิดออก โดยที่ไม่มีคนเปิดมัน!


  เธอจ้องมองประตูด้านหน้าตาไม่กระพริบ  แต่ผ่านไปนานสองนานก็ยังไม่เกิดอะไรขึ้น ความกลัวเริ่มก่อขึ้นมาในจิตใจ ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเพิ่มพูน เธอเกรงว่าภาพตรงหน้าจะหายไปในพริบตา เธอเกรงว่านี่จะไม่ใช่ความฝัน


  ในขณะที่เธอกำลังหวั่นวิตกอย่างสุดขีด จู่ๆเงาสีดำสองเงาก็พุ่งตัดผ่านเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เธอเห็นแต่เธอยังไม่ทันได้ตอบสนอง หัวของเธอก็ถูกกดลงกับเคาน์เตอร์อย่างแรง แขนทั้งสองข้างโดนเงาดำเมื่อครู่จับล็อกไว้ด้านหลัง


"ว้ากกก ปล่อยฉัน! กรร!!"


  ไม่นะ ฉันโดนเล่นก่อนเหรอ ไม่ นี่มันคน! สัมผัสของถุงมือที่แขนฉันออกแรงกดอย่างไม่ปราณี แล้วยิ่งที่หัว ฉันรู้สึกเหมือนกรามจะหัก!!


"รับมือได้ไหม" เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นมา ในน้ำเสียงเจือปนความกังวล


อะไร? หมอนั่นใคร? เขาต้องใช้ผู้ชายถึงสองคนเพื่อจับฉัน ทำไม!? นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ยยยย!


"ฮึ่มม กรอดดด อ็อ-"


  เธอพยายามดิ้นรน แต่ร่างกายไม่มีแรงเลยแม้แต่นิด ทำได้แต่ร้องครวญคราง ซ้ำร้ายขนาดสิ่งเดียวที่เธอทำได้ก็ยังโดนชายชุดดำขัดขวาง เขากดหัวเธอลงไปแรงกว่าเดิม เธอทำไม่ได้แม้แต่เผยอปาก 


อ๊ากกกก! กรามฉันน!!


"ดูเหมือนตัวนี้จะเพิ่งตื่นได้ไม่นาน จึงยังไร้พลัง ครับ"


"ดี จัดการมันแล้วส่งตัวไปที่ศูนย์ควบคุม"


"ครับ!" ชายทั้งสองตอบรับอย่างรวดเร็ว ฉันได้ยินแค่นั้น สติฉันก็ดับไป


...


....

.....

"-- พวกนาย-- เดี๋ยว--การต่อเอง"


"ครับ!"


  เสียงพูดคุยทำให้ฉันสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา พอมองไปทางต้นเสียงก็เห็นภาพร่างของชายสองคนกำลังเดินออกไป


  ที่ๆฉันอยู่ตอนนี้น่าจะเป็นห้องสอบปากคำถ้าเทียบกับในโลกเก่า ฉันหันกลับไปมองรอบๆ ก็สบตาเข้ากับชายหนุ่มผมหยักสีน้ำตาลอ่อน


เฮือกก!!


คนนี้มันคนที่สั่งให้พวกเขาจับตัวฉัน! 


  หญิงสาวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจก่อนจะรีบลุกเพื่อวิ่งออกไปทางประตูด้านหน้า แต่การกระทำของเธอเชื่องช้าไปซะทุกอย่าง ในสายตาของชายหนุ่ม เธอเป็นแค่ลูกเจี๊ยบหัดเดิน หญิงสาวพยายามลุกขึ้นแต่ขาไร้เรี่ยวแรงก็พาตัวเธอฟุบลงไปกองกับพื้น


"ฮะฮะ อย่ากลัวผมไปเลย ผมอยู่ฝ่ายเดียวกับคุณ เรียกผมว่าราส" ราสผายมือไปที่ตนเองก่อนจะผายมือมาทางฉัน "แล้วคุณล่ะชื่ออะไร" 


'โรเซีย'



"..."


  เสียงเย็นดังก้องภายในหัวฉัน ฉันคาดว่ามันคือชื่อของร่างนี้แต่มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องบอกชื่อกับชายคนนี้


"... อา ฮะฮะ ไม่น่าเชื่อนะครับขนาดโดนยาตัวนั้นแล้วยังฟื้นขึ้นมาเร็วขนาดนี้...ปีศาจก็ยังเป็นปีศาจวันยังค่ำสินะ" หลังจากที่ราสยืนยิ้มอ่อนอยู่นานเขาก็นั่งลงเรียกโฮโลแกรมขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


  เขาอย่างกับพวกหน้าเนื้อใจเสือเลยแฮะ ฉันไม่ชอบเลย ขี้หน้าเขา เหม็นชะมัด


"มีปัญหาอะไรเหรอครับ? ทำหน้าตาแบบนั้น" ราสทักขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวผ่านจอโฮโลแกรม 


เธอทำหน้าเหม็นเบื่อทันที


"หรือตอนนี้คุณอาจจะกำลังหิว? คุณโรเซีย"


!


"คุณหลับไปนานนะ ..400ปี แต่คิดจริงๆเหรอว่าระยะเวลาแค่นั้นจะทำให้ข้อมูลในฐานข้อมูลของคุณหายไป?"


!! อะไรกัน ทำไมต้องมีการบันทึกข้อมูลกันด้วย ร่างนี้ไปทำอะไรมากันแน่
แล้วหลับไป400ปีเลยเหรอ... นี่เธอยังมีชีวิตอยู่เหรอ หรือฉันมาสิงในร่างคนตาย ว้อท!??


  ราสที่เห็นโรเซียยังนั่งนิ่งอยู่บนพื้นไม่เกิดอาการไหวติ่งกับคำขู่ของเขาเลยแม้แต่นิด เขาก็พาลอารมณ์เสียขึ้นมาตะหงิดๆ ความจริงแล้วคือข้อมูลทั้งหมดของเธอได้หายไปกับตัวบันทึกที่เสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ถึงเขาจะกู้มาได้ แต่ก็เพียงเล็กน้อย ไม่เพียงพอที่จะทำให้โรเซียอยู่ในการควบคุม ข้อมูลที่เหลือก็มีเพียงแค่ชื่อ เผ่าพันธุ์ และตระกูลของเธอ ใครจะไปรู้ว่าเธอยังมีตัวตนอยู่!


"หึหึ... เอาซิ~" ราสแสยะยิ้มพลางดีดนิ้วดังเปาะ สักพักชายชุดดำก็แบกคนๆนึงเข้ามาภายในห้องแล้วโยนลงพื้น ก่อนจะออกจากห้องไป ชายที่นอนอยู่ในอาการหมดสติเหมือนโดนยานอนหลับ


โรเซียมองไปทางเขาอย่างสนใจ


"คุณต้องทำข้อตกลงกับเรา" ราสหยิบกระบอกปืนขึ้นมาแล้วเล็งไปทางชายหมดสติ ถ้าหากว่าเธอเป็นตัวอันตรายงั้นนี่ก็คือทางเลือกสุดท้าย และนี่มันจะเป็นการเสี่ยงที่คุ้มค่า


"คุณต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของเรา ไม่ว่ายังไงก็ตาม" สิ้นเสียงราสก็ลั่นไกปืนออกไป กระสุนพุ่งไปเจาะกระโหลกเขาทันที


ปัง!!


"เอานี่ไปใส่" ราสพูดพลางโยนสิ่งที่เหมือนปลอกคอของเรื่อง *ea* *an Wonderland มันเป็นสีดำเงา มีเส้นสีฟ้าเรืองแสงพาดผ่านกึ่งกลาง


  แต่ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจสิ่งที่ถูกโยนมา สายตาเธอยังคงจับจ้องศพของชายหนุ่มที่เพิ่งตายหมาดๆ เลือดไหลทะลักออกมาจากหัว กลิ่นแปลกๆที่เธอไม่เคยสัมผัส โรเซียลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สติเธอช่างเลือนราง เธอจับปลอกคอขึ้นมาสวมอย่างว่าง่าย

แกร็ก!

  สิ้นเสียงปลอกคอลงล็อคเธอก็พุ่งตัวไปทางศพของชายหนุ่มทันที เธอประคองหัวของเขาขึ้นมากอดแล้วเลียเลือดที่ทะลักออกมาอย่างไม่รู้สึกตัว เธอรู้ตามสัญชาตญาณเท่านั้นว่านี่จะทำให้เธอรอด


แฮ่!! จึก


  เขี้ยวสีขาวที่ยาวเหมือนสัตว์ร้ายโผล่พ้นออกมาจากช่องปากแล้วฝังลงไปในชั้นเนื้อเธอดูดเลือดออกจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว หากประชาชนคนไหนได้มาเห็นภาพนี้คงต้องล้มเข่าอ่อนกันเป็นแถว ใบหน้ากระหายเลือดของเธอช่างน่ากลัว


ตุบ..

  ผิวที่ซูบติดกระโหลกถูกปล่อยทิ้งลงมาอย่างน่าสยดสยอง โรเซียกางแขนออก เงยหน้าขึ้นและค่อยๆยิ้มออกมาอย่างน่าขนลุก


"อ๊า~♡ รู้สึกเหมือนเกิดใหม่เลยคร้าาาา~" โรเซียเปล่งเสียงดังแหลมปรี๊ดราวกับถูกปลดปล่อย


  ราสลอบกลืนน้ำลาย มือที่กำปืนอยู่เปียกชื้นขึ้นมา รู้สึกอยากจะนั่งลงไปตรงนั้น เขาเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วว่าสิ่งที่เขาคิดมันถูกหรือเปล่า หรือทุกอย่างที่เขาทำมันจะย้อนกลับเข้ามาหาตัวเขาเอง


  ดวงตาที่ประกายสดใสเริ่มกลับมาอ่อนแสง โรเซียสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหุบยิ้มเมื่อได้สติ


  อ้ะ? เอ๊ะ!! เมื่อกี้ไม่ใช่ฉันนะ เมื่อกี้ไม่ใช่ฉันนน! ฉันเป็นอะไรไปน่ะ หรือว่า..ตัวตนของร่างนี้ยังไม่หายไป!?



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น