โลกใหม่ของฉัน Wonderland

ตอนที่ 1 : ตื่นครั้งที่ไม่เหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มี.ค. 61

"..."
'ซ่า--'
"..."
'ซ่า---'
ภาพต่างๆค่อยๆไหลเข้ามาในหัวฉัน ภาพความทรงจำก่อนที่ฉันจะหลับ
ภาพฉันที่โศกเศร้ากับแค่สิ่งที่เรียกว่าเกม
ฉันที่โดนดุจน...


อ่ะ! นี่มันกี่โมงแล้ว ตายล่ะ ถ้าหลับจนลืมจัดข้าวอีกต้องโดนดุแน่ๆ


  ในขณะที่ฉันกำลังจะลุกพรวดเหมือนทุกทีเพื่อไปดูนาฬิกาฉันก็พบว่า


ทำไมฉันขยับตัวไม่ได้ แต่ขยับนิ้วได้อยู่นะ นี่คงไม่ใช่อาการของผีอำแน่นอน หรือว่านี่จะเป็นอาการกลายเป็นผัก??


ฉันไม่รู้ว่าฉันลืมตาหรือว่าหลับตาอยู่กันแน่ ฉันรู้สึกตัวว่ากำลังกระพริบตาอยู่แต่มองไม่เห็นอะไรเลยนี่สิ


อาาา เป็นผักก็ดี จะได้เป็นข้ออ้างที่ไม่ต้องทำงานซะเลย ถึงอาการมันจะหาย แต่ฉันจะแกล้งทำเป็นขยับไม่ได้จนกว่าเขาจะขึ้นมาดูเลย


"..."

แต่นี่มันก็น่าเบื่อนะ ถ้าอย่างนั้นฉันน่าจะหลับอีกสักรอบ


"...."

อ่าาาา ทำไมนอนไม่หลับเนี่ยย ตาสว่างชะมัด


แกร็ก..


อะ เขามาแล้ว


  โดยที่ฉันไม่ได้ติดใจกับสิ่งผิดปกติฉันก็ตีเนียนนอนนิ่งๆต่อไป


ตึก ตึก ตึกๆ ตึกๆ

...


หืม แปลกๆนะ รองเท้าหนังเหรอ เสียงฝีเท้าย่าฉันไม่ใช่แบบนี้ แล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่พี่ฉันจะใส่รองเท้าแคชชูเข้ามาในห้องฉันด้วย.. ถึงมันจะสกปรกหน่อยๆก็เถอะ


แล้วใครมันเข้ามาในห้องฉัน!?


"บรือ~ ห้องนี่นี้ทำให้ขนลุกไม่เปลี่ยน รีบทำแล้วรีบออกดีกว่า" เสียงทุ่มๆของชายวัยกลางคนที่จู่ๆก็พูดกับตัวเอง
เขาคนนั้นทำอะไรกุกกักๆ เหมือนตอกตะปูกับไม้ลงบนฝาผนังสักพักเขาก็ปิดประตูออกจากห้องไป 


เดี๋ยววว เขาทำอะไรกับห้องของฉัน


  ฉันรีบพยุงตัวขึ้นมาลืมไปว่าฉันมองไม่เห็นอะไร หัวจึงโขกเข้ากับบางอย่างเต็มแรงจนต้องล้มลงไปเป็นผักอีกรอบ


โอย.. หัวฉัน ....!!?

ฉันเห็นขอบแสง รู้แล้ว เหมือนว่าฉันจะอยู่ในกล่องอะไรสักอย่าง เดี๋ยวก่อนนะ ฉันต้องหาทางออกก่อน


ว่าแล้วฉันก็ค่อยๆพาแขนสองข้างที่ไม่ค่อยจะมีแรง พยุงมือขึ้นเลื่อนฝากล่องออก


ครืน...


"อึบ ฮ้า"


  ฉันพยุงตัวเองขึ้นมานั่ง สูดหายใจเข้าเต็มปอด รู้สึกมีพลังขึ้นมานิดหน่อยก่อนจะหันมองไปรอบๆ


นี่มัน... บ้านใครเนี่ยย ที่นี่ที่ไหนนน ชห.แล้วฉันโดนลักพาตัวเหรอออ!??


  ฉันลองลุกขึ้นมองสำรวจร่างกายตัวเองว่ายังอยู่ดีครบ32ไหม แต่ก็ต้องตกใจกับบางสิ่ง
ฉันทรุดลงไปทันทีที่ยืน...


กรี๊ดดดดด!! อะไรเนี่ย ช่วงล่างฉันเป็นอะไรไป ม่ายยย ฉันไม่เห็นจะรู้สึกว่ามันเจ็บตรงไหนเลย ฮือๆ พ่อจ๋าแม่จ๋า~


... 
  เอาหล่ะ ใจเย็นๆนะตัวฉัน ฉันเช็คดูและมั่นใจแล้วว่าช่วงล่างเธอปลอดภัยดี เอาล่ะไหนลองลุกขึ้นดูอีกรอบซิ
นี่ไงเธอลุกขึ้นได้แล้วนี่ เห็นไหมว่าไม่เป็นไร งั้นก็เริ่มสำรวจร่างกายตัวเองต่อได้แล้ว ไม่ต้องไปคิดถึงมันๆ


  ตอนนี้ฉันใส่เสื้อผ้าอยู่ แต่เสื้อที่ฉันใส่มันทำใจฉันไม่ดีเท่าไหร่เพราะมันเป็นชุดโกธิคโลลิต้า ซึ่งฉันเคยใส่แต่เสื้อยืดกางเกงวอร์ม ฉันคงจะถูกจับเปลี่ยนนั่นแหละ  แต่โชคดีที่มันยังไม่เกิดอะไรขึ้น และตอนนี้ฉันก็ใส่รองเท้าส้นสูงด้วย! ว้าว ชีวิตนี้ฉันไม่เห็นจะรู้สึกว่าอยากใส่มันเลยสักครั้ง


ตอนนี้... ฉันไม่ต้องการกระจกสุดๆ ฉันรับสภาพตัวเองตอนนี้ไม่ได้เลย T_T


'แตะ แตะ'
อ๊ะ เสียงเหมือนรองเท้าแตะกำลังเดินเข้ามาใกล้หน้าประตู เดี๋ยวนะเลิกสนใจเรื่องไร้สาระก่อน ถ้าฉันถูกลักพาตัวมาจริงๆ ตอนนี้ฉันก็ต้องแอบ


  ฉันมุดตัวลงไปนอนในกล่องที่เหมือนกับโลงศพของยุโรปแล้วดันฝากล่องให้ปิดอีกครั้งอย่างเบามือ คราวนี้ก็เหลือแค่รอดูผล สถานการณ์ไปตายเอาดาบหน้ามันเป็นอย่างนี้เองสินะ T_T


'แตะแตะ แตะ แตะ....'
  เสียงเท้าคู่นั้นดังมาถึงหน้าประตู แต่แล้วเสียงนั้นก็ค่อยๆห่างออกจากประตูไปเรื่อยๆ


  หลังจากเสียงรองเท้าแตะนั้นห่างออกไปไกลพอสมควร ฉันก็เงี่ยหูฟังเสียงรอบๆอีกทีให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้


ครืน...

  ฉันเลื่อนฝากล่องแปลกๆออก ก่อนจะพยุงตัวเองลุกขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ฉันเดินไปที่หน้าประตูแล้วจึงตัดสินใจค่อยๆแง้มประตูออกมองซ้ายมองขวา โชคดีที่ไม่มีคนคุม


ฉันจะแอบออกไปจากที่นี่เอง ฉันรู้ว่ามันเสี่ยง แต่ถ้าฉันยังนอนเป็นผักอยู่ที่นี่ต่ออีกฉันคงกลายเป็นผักไปจริงๆแน่


  ฉันเริ่มมองรอบๆหาทางหนีทีไล่ ที่นี่เป็นที่ๆเหมือนกับโรงงานหรือโรงแรมนี่แหละ เพราะข้างๆห้องฉันมีห้องอีกหลายห้องเรียงกันเป็นแนวยาว แถมทางด้านนอกยังเป็นโถงทางเดินทางเดียวอีก.. ไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลยแฮะ นึกว่าจะมีกล่องอะไรเต็มไปหมด


มันเป็นทางโล่งแถมข้างหน้ายังเป็นกระจก... 


  สายตาฉันสบเข้ากับหญิงสาวอีกคนนึง ดูเหมือนเธอจะโดนจับตัวมาเหมือนกันซึ่งตอนนี้เธอก็ใส่เสื้อโกธิคเหมือนกับฉัน ดูแล้วสวย...แต่ก็น่าสงสาร ริมฝีปาก แก้ม ร่างกายเธอซีดมาก เธอดูราวกับกำลังเรืองแสงเพราะผมสีขาวที่ยาวจรดพื้นของเธอ เธอสบตาฉันนิ่ง


ฉันก้าวเข้าไปหาเธอ เธอก็ก้าวขาเรียวสวยมาหาฉัน


ฉันเดินเข้าไปหาเธอ เธอก็เดินเข้ามาหาฉัน


ฉันเห็นดวงตาของเธอเป็นสีแดงเข้ม...เธอยังคงจ้องมองฉันและเดินเข้ามาหาฉัน


เธอยกมือขึ้นมา ฉันจึงยกมือขึ้นมาแนบกับมือเธอ


น่าแปลกที่ฉันไม่รู้สึกถึงความอุ่นเลย..


อ่ะ! นี่มันกระจกนี่!!?

ฉันมองในกระจกอย่างพินิจ ทั้งหยิกแก้มทั้งถูแก้มกับกระจก เธอทำตามทุกอย่าง


....


หะ? นี่ฉันเหรอ?


เอ๊~~~~!!


นี่ฉันเหรอ? เป็นไปได้เหรอ!!


ถ้างั้น แล้วที่ๆฉันอยู่นี่มัน--


  ผ่านหลังกระจกใสไปคือเมืองแสงสี รถลอยฟ้าและ มังกร...

น่ะ นะนะนะ น่ะ- ตะต่างโลกหรอ


  ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเลือดสูบฉีด ตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน... มันควรจะเป็นอย่างนั้นนะ แต่ที่ฉันรู้สึกมันกลับเป็นอะไรที่ฉันคิดไปเอง


ฉันตื่นเต้นมากนะ แต่ก็เฉยๆ


อ่าาาา สรุปว่า

-ฉันไม่ได้โดนลักพาตัว(อันนี้ข้อดี)
-จริงๆแล้วมาตื่นในร่างใครก็ไม่รู้ที่ต่างโลก(อันนี้ก็ดี)
-เท่ากับว่าทุกคนที่ฉันรู้จัก ฉันจะไม่ได้เจออีกแล้ว(อันนี้ยิ่งดีใหญ่)

อา... แต่ เพื่อนสนิทของฉัน.... 
;-; ก็จะไม่ได้ติดต่อกันอีกแล้วสินะ


  ฉันมองผ่านกระจกลงไปเห็นเป็นวิวแสนสวยจากตึกสูง มันน่าเศร้าเมื่อนึกถึงชีวิตฉันที่ผ่านๆมา เมื่อนึงถึงความไม่ได้เรื่องของตัวเอง... แต่มันก็สนุกดีนะ ทุกอย่างที่ฉันเจอจนปัจจุบันนี้ที่มาอยู่ในที่ๆไม่รู้จัก ถึงจะเป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายแต่มันก็สนุกดี ยิ่งได้เห็นมังกรขาวที่บินขวักไขว่ไปมาบนท้องฟ้าฉันก็ยิ่งอยากจะออกสำรวจโลกนี้ให้เร็วที่สุด มันสวย สวยมากจริงๆ...


[หืมมม นี่ตัวฉันคนนี้กำลังดราม่าเหรอ?]

  เสียงภายในตัวฉันบ่นออกมา มันเป็นเรื่องปกติ ฉันเลือกที่จะไม่สนใจเสียงเธอแล้วกลับมาอยู่ที่ปัจจุบัน


  ฉันสูดลมหายใจเข้าปัดความคิดออกไปแล้วเริ่มต้นใหม่ "เอาหล่ะ! ฉันกำลังจะไปหาแล้วนะคุณโลกใบใหม่!"

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น