เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 8 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    9 ก.ค. 59

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ



Chapter 8



“หึ..เราเริ่มจากอะไรดีล่ะ”

           

            ได้ยินอย่างนั้นไหล่เล็กๆก็ห่อลู่ลงไปทันที  ใบหน้าใสที่แดงระเรื่อเริ่มซีดลง ปากอิ่มสั่นอย่างเห็นได้ชัด ใบไม้กุมมือประสานกันบนตักแน่น ก้มหน้างุดไม่กล้ามองคนที่นั่งอยู่บนเตียง

 

            “... พี่อย่าโกรธเลยนะ..ผ..ผม...ไม่ได้ตั้งใจนะ”

 

            “แล้วเห็นไหมว่าพี่เป็นยังไง”

 

            “...ผม..ผมขอโทษ”

 

            “พี่ป่วยหนัก  เพราะใครกันล่ะ”

 

            “ผ..ผม...”

 

            “เพราะใครกันล่ะที่ทำให้พี่เป็นแบบนี้”

 

            พอได้ยินเสียงเย็นชาที่ไม่อบอุ่นเหมือนเคยก็เริ่มใจแป้ว พี่เย็นชาใส่ผม พี่โกรธผมแน่ๆ  แล้ว..แล้วมันไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย ผมไม่ได้ตั้งใจ ก็พี่ชอบดุผมอยู่เรื่อย ผมไม่ผิด ที..ทีผมโดนพี่ดุผมยังไม่โกรธเลย ผมแกล้งพี่แค่นิดเดียวเองทำไมต้องโกรธผมขนาดนี้ด้วย ทำไมต้องเย็นชาใส่ผมด้วย

 

            “ผ..ฮึก..ผม..ไม่ได้ตั้งใจ... ผม..พี่..น่ะ..ฮึก..พี่ชอบดุ..ผมอยู่เรื่อย...ผ..ผมไม่...ฮึก...ผิดนะ..”

 

            “ก็เลยแกล้งพี่แก้แค้นงั้นสิ” จอมทัพเลิกคิ้วมอง

           

            “ฮือ...ฮึก.. ผมไม่ได้ตั้ง..จ..ใจนะ ฮึก..ผม..ผ...ผม...ขอ...โทษ”

           

คนตัวเล็กที่เริ่มตัวสั่นมากขึ้นจากแรงสะอื้น น้ำตาที่ไหลออกมานองหน้า มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆ เห็นแบบนั้นจอมทัพก็เริ่มใจเสียไปเหมือนกัน นี่เขาแกล้งคนตัวเล็กแรงไปเหรอ แค่แกล้งหยอกเล่นนิดเดียวไม่คิดว่าจะทำให้ร้องไห้ออกมาแบบนี้

 

จอมทัพระบายลมหายใจออกมาเบาๆ นอกจากจะเป็นเด็กดื้อ เด็กขี้สงสัย เด็กชอบเอาแต่ใจตัวเอง ยังเป็นเด็กขี้แงอีก ในชีวิตไม่เคยมาปลอบใครเลย แล้วทีนี้เอาไงดีวะ แกล้งเขาไว้จนร้องไห้ออกมาแบบนี้เนี่ย

 

“โอเคๆ ไม่เป็นไรแล้ว อย่าร้องไห้นะ”

 

“ฮึก...พี่..ฮึก..ฮือ..โก..กรธผม”

 

ถึงอย่างนั้นแล้วคนตัวเล็กก็ยังไม่หยุดสะอื้นออกมาก จอมทัพที่ใจเสียไปแล้วก็เริ่มทำอะไรมาถูก ค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นมานั่งตรงหน้าใบไม้ มองหน้าคนตัวเล็กที่ตัวสั่นเทิ้มเพราะแรงสะอื้นแถมยังเช็ดน้ำตาไม่หยุดอีก เฮ้อ สงสัยแกล้งแรงไปจริงๆสินะ

 

“ไม่โกรธแล้ว อย่าร้องไห้เลยนะ”

 

“จริงเหรอ...ฮึก..ฮือ..พี่..ดุ..ผ..ผมด้วย”

 

“ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ หยุดร้องไห้นะ”

 

จอมทัพระบายลมหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเปรอะแก้มใส นิ้วโป้งค่อยๆเกลี่ยน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความนึกสนุกอยากแกล้งคนตัวเล็กของตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมาเพราะเห็นคนตรงหน้าหยุดสะอื้นไปแล้ว

 

“หยุดร้องไห้นะ นะครับ”

 

นะครับ...นะครับ...นะครับ... คำนี้สะท้อนในหัวใบไม้ไปมาอย่างหยุดไม่ได้ ผมตัวแข็งไปตั้งแต่พี่ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้แล้ว ทุกอย่างหยุดชะงักไปแม้กระทั่งลมหายใจผมก็ลืมที่จะหายใจ ยิ่งพี่ยิ้มออกมาและพูดอย่างอบอุ่นแบบนั้นมันทำให้ผมตัวแข็งขึ้นไปอีก ม่านตาพร่ามัวเพราะความสว่างไสวของรอยยิ้มใจดีของพี่ ตายจริงๆเลยใบไม้เจอไปแบบนี้

 

ที่ร้องไห้ออกมาก็เพราะพี่โกรธ พี่ไม่ใจดี แถมพี่ก็พูดเย็นชาใส่ ไม่ชอบเลย ไม่ชอบให้พี่เป็นแบบนี้เลย  จะว่าใบไม้คนนี้หวังสูงก็ได้ ก็แค่ คิดว่าถ้าพี่ดีกับเราขนาดนี้ก็ไม่อยากให้พี่ใจร้ายกับเราเลย ขอแค่ตอนนี้ก็ได้ แค่ช่วงนี้เท่านั้นที่อยากจะเก็บเกี่ยวความรู้สึกดีๆแบบนี้เอาไว้ 

 

“พี่ไม่โกรธแล้วจริงๆนะครับ”

 

“ไม่โกรธแล้ว”

 

“อย่าโกรธผมอีกเลยนะ พี่ต้องไม่โกรธผมอีกนะ”

 

“ได้สิ จะไม่โกรธอีก”

 

“สัญญานะครับ”

 

มาถึงตอนนี้เป็นจอมทัพที่ชะงักขึ้นมาบ้าง ดวงตากลมที่ช้อนตาขึ้นมามอง แล้วส่งสายตาออดอ้อนมาโดยไม่รู้ตัว มือเล็กยกขึ้นมาส่งนิ้วก้อยให้ พอใบไม้เห็นจอมทัพเงียบก็คิดว่าร่างสูงต้องโกรธตัวเองไม่หายแน่ๆ ปากอิ่มเริ่มเบะออก เห็นอย่างนั้นแล้วจอมทัพก็รีบยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวก้อยด้วยทันที

 

“สัญญาๆ อย่าร้องนะ”

 

“ขอบคุณนะครับ....ฟืดด”

 

จอมทัพขำเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสูดน้ำมูกขึ้นมาเสียงดังของคนตรงหน้า ก่อนจะได้รับการตวัดตามองค้อนวงโตของคนตัวเล็ก แล้วก็ยิ้มออกมาแล้วยกมือขึ้นไปยีผมนิ่มอย่างเอ็นดู

 

เอ็นดู? ก็คงจะจริง เสียงสูดน้ำมูดและท่าเช็ดน้ำตาป้อยๆแบบนั้นน่ะ น่าเอ็นดูจริงๆ

พี่ไม่โกรธแล้วก็ได้ แต่...

 

ผมเห็นรอยยิ้มที่มุมปากก็ได้แต่ไม่เข้าใจ ในทีแรกผมคิดว่ารอยนี้ช่างกระชากใจเหลือเกิน มาตอนหลังผมคิดว่ารอยยิ้มนี้ช่างอบอุ่น แต่พอมาตอนนี้ผมคิดว่ารอยยิ้มนี้ช่างไม่หน้าไว้ใจ ไม่รู้พี่จะซ่อนความร้ายกาจไว้อีกรึเปล่า รอยยิ้มพี่ไม่สามารถตีความหมายได้อีกแล้ว รู้แต่มันก็ยังหล่อเหมือนเดิม

 

เฮ้ออ...สอง สามวันนี้หัวใจช่างทำงานหนักยิ่งนัก

 

ครับ...?”

 

ถึงยังไง เธอทำผิดก็ต้องรับผิดชอบนะ

 

รับผิดชอบอะไรล่ะจอมทัพ แกหาเรื่องให้เขาต่างหาก คิดแบบนั้นก็เอนหลังนั่งพิงเตียงด้วยท่าทางสบายๆแล้วยักคิ้วใส่คนตัวเล็ก หยอกให้เจ้าตัวได้ขัดใจ แล้วท่าทางงอนๆที่ได้รับก็ดูเหมือนจะได้ผลตอบรับตามคาด

 

            “พี่จะให้ผมทำอะไร”

 

            “ดูแลพี่จนกว่าจะหายดี ได้ไหมล่ะ?”

 

            จะให้ดูแลจนกว่าจะหาย? หัวใจผมจะทนได้สักกี่น้ำกัน!

 

_______________________________________________________________     

           

 

จากคำพูดของพี่ ตอนนี้ผมเลยต้องมานั่งป้อนโจ๊กให้พี่ พี่น่ะร้ายมากๆ  มากจริงๆ จากตอนแรกที่ผมนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง  แต่ตอนนี้ผมต้องย้ายก้นมานั่งริมเตียงข้างๆพี่ เพราะพอผมยกมือสั่นๆขึ้นไปป้อน พี่ก็แกล้งขยับตัวออกห่างแถมยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่อีก ผมเลยต้องย้ายไปนั่งใกล้ๆ ถ้าไม่ติดว่าต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองป่านนี้ไม่อยู่แล้ว  เขินจะตาย!

 

มือผมก็สั่นไมห่ยุด หยุดมือสั่นสักที... ผมไม่กล้าขยับมือแม้แต่น้อย เพราะพี่เอาแต่จ้องมาที่ผม แล้วคิดว่าผมจะรู้สึกยังไง ทั้งตื่นเต้น ทั้งเขิน.. ทั้ง..ทั้ง..นู่นนี่นั่นเยอะแยะไปหมดแล้วจะให้ผมใจกล้ายกมือขึ้นป้อนพี่น่ะเหรอ ...ต้องทำไม่ได้แน่ๆ

 

“เร็วๆสิ หิวแล้วนะ”

 

พี่เอ่ยเร่ง มาถึงขนาดนี้ผมได้แต่เม้มปากแน่น  ค่อยๆยกมือสั่นๆของตัวเองตักโจ๊กป้อนคนตรงหน้าโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองแม้แต่น้อย

 

“ช้อนจะทิ่มตาอยู่แล้ว ดูหน่อยสิ” ผมเม้มปากแน่นกว่าเดิม แล้วเงยหน้ามองโดยเลี่ยงที่จะสบตาพี่เป็นอันขาด แล้วยกช้อนจ่อที่ปากพี่อีกครั้ง

 

“ไม่เป่าก่อนเหรอ ป้อนยังไงทำไมไม่เป่าให้มันเย็นก่อนล่ะ”

 

ไอ้พี่บ้า!! มันหายร้อนไปตั้งนานแล้ว!! ความพยายามทั้งหมดที่จะไม่มองพี่หายไป ผมตวัดตาค้อนใส่พี่ทันที คนที่นอนอยู่บนเตียงก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอก ทำลอยหน้าลอยตาใส่ พอเห็นผมเงียบไป พี่ก็เลิกคิ้วมองแบบกวนๆ

 

“มันหายร้อนแล้วครับ”

 

“ไม่แน่หรอกน่า ถ้าลวกปากพี่ก็ต้องรับผิดชอบพี่อีกนะ”

 

“มันหายร้อนแล้วจริงๆครับ” พี่มองมาแบบไม่เชื่อ

 

“เหรอ?” พี่มองมาแบบไม่เชื่อ

 

“ครับ มันทิ้งไว้นานแล้ว”

 

ผมย้ำกลับไปอีกครั้ง พี่ก็ยังทำหน้าไม่เชื่อเหมือนเดิม ผมมองค้อนพี่ทีหนึ่งแล้วเตรียมตักโจ๊กป้อนพี่อีกครั้ง แต่ยังไม่ทันทีจะยกขึ้นมาป้อน สิ่งที่ได้ยินก็ทำให้ผมทำช้อนร่วงลงทันที

 

“พี่ตัวร้อนไม่สบายก็ดูแลเช็ดตัวเดี๋ยวก็หาย แต่ถ้ามันลวกปากพี่ล่ะ ใบไม้ก็ต้องดูแลถึงในปากพี่เลยนะ แล้วจะดูแลยังไงล่ะ หืม?”

 

ฉ่า..............แก้มใสขึ้นสีจัดทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นจบลง ตะ..ตัวจะระเบิดอีกแล้ว พี่ทำให้เขินจนจะหัวใจวายตายอีกแล้ว ความร้อนขึ้นมาแผ่บนหน้า  ตัวผมแข็งทื่อ ดวงตาผมเบิกกว้างอยู่แบบนั้น พี่พูดอะไรออกมาน่ะ ม..ไม่ได้อยากคิดลึกนะ แต่..แต่สิ่งที่พี่พูดมันส่อจริงๆนี่

 

จนมาถึงตอนนี้ ผมตระหนักได้ว่าพี่น่ะ ร้ายกาจมากจริงๆ...

 

ผมไม่น่าเชื่อคนหน้าตาหล่อๆแบบพี่เลย ดูหน้าแต่ก็ไว้ใจไม่ได้ ทำไมต้องพูดแบบนี้ พี่ไม่คิดถึงจิตใจผมเลย พี่ไม่คิดเลยใช่ไหมว่าจะทำให้ผมเขินแค่ไหน ฮืออ หัวใจผมเต้นอย่างกับรัวกองศึก ถ้าผมตายขึ้นมาพี่ต้องรับผิดชอบจิตใจและตัวของผมเลยด้วย (รู้สึกอันหลังนี่ไม่เกี่ยว)

 

คนต้นเหตุก็เหมือนจะยังไม่รู้สึกรู้สาอะไร เจ้าตัวเพียงแค่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะดึงหน้าให้นิ่งเหมือนเดิม ทิ้งตัวพิงหัวเตียงด้วยท่าทางสบายๆ แล้วปรายตามองคนตัวเล็กที่หน้าแดงจัด นั่งนิ่งไปแล้วแบบนั้น

 

“พี่หิวแล้วนะ ถ้าไม่ได้กินเดี๋ยวนี้ระวังพี่จะปวดท้องนะ”

 

แต่ก่อนที่จอมทัพจะได้พูดอะไรออกมา ใบไม้ที่เป่าโจ๊กในช้อน(ตามพิธีไปงั้นๆ) ยกขึ้นมาจ่อริมฝีปากจอมทัพ ป้อน(แกมยัดเยียด)โจ๊กในช้อนให้อีกคน จนจอมทัพต้องยอมอ้าปากกินจนได้ นี่โมโหจริงๆหรือว่าแค่กลบความเขินกันแน่เนี่ย?

 

“แล้วผมต้องดูแลพี่ถึงในท้องเลยรึเปล่าครับ”

 

นี่เริ่มต่อล้อต่อเถียงแล้ว? จอมทัพหัวเราะ ยิ้มขำกับคำพูดของคนตัวเล็ก  สมองที่เริ่มจะร้ายกาจในความคิดของใบไม้นั้น กำลังคิดหาวิธีหยอกคนตัวเล็กอีกครั้ง ตาคมมองใบหน้าใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยกับปากที่เม้มกันแน่นแบบนั้นแล้วยกยิ้มมุมปากขึ้นมา

 

“นี่เต็มใจดูแลพี่จริงๆใช่ไหมเนี่ย”

 

จะมาไม้ไหนอีกล่ะครับพี่...

 

“ยิ้มให้ด้วยสิ แล้วเวลาป้อนก็ต้องบอกว่าอ้ามด้วย ไหนลองพูดสิ”

 

ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ใบหน้าเริ่มงอง้ำมากขึ้น วันนี้พี่พูดมากจริงๆนะ ทำไมพี่พูดมากอย่างนี้ ตอนแรกเห็นก็ดูเป็นคนพูดไม่เก่งแล้วทำไมวันนี้พูดมาก ขี้แกล้ง แถมยังชอบกวนประสาทอีกด้วย  นี่คือตัวตนจริงๆของพี่ใช่ไหมเนี่ย ภาพลักษณ์นิ่งๆพูดไม่เก่งนั่นก็เป็นแค่ความหลอกลวงใช่ไหม พี่สร้างภาพใช่ไหม ตอบมานะ!

 

“คงไม่เต็มใจดูแลกันจริงๆสินะ”

 

เมื่อเห็นว่าใบไม้เงียบไป จอมทัพเลยแกล้งเอ่ยคำตัดพ้อออกไปอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะได้รับตามที่คาดหวังไว้  ใบไม้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับดวงตาคมตรงๆก่อนจะเผยยิ้มกว้างขึ้นจนร่างสูงชะงัก แต่ก่อนจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ มือเล็กก็ส่งช้อนที่ตักโจ๊กไว้แล้วเต็มช้อนก็ยัดเข้ามาในปากร่างสูงทันทีจนร่างสูงเกือบจะสำลัก ส่วนจอมทัพก็มองคนตัวเล็กอย่างคาดไม่ถึง

 

“พี่ต้องกินเยอะๆนะครับ ผมไม่อยากจะไปผ่าท้องพี่เพื่อดูแลพี่ถึงในลำไส้หรอกนะ” พูดจบก็ยิ้มหวานแล้วก็ส่งช้อนป้อน(ยัด)เข้าปากอีกคนทันที

 

 

คิดว่ายกนี้ใครชนะ?

 

 

___________________________________________________________________

Talk : พี่โดนน้องเอาคืน สะใจมาก 5555555

พี่ก็หยอกน้องจนร้องไห้ เลยโดนน้องตอกกลับหน้าหงายเลย

เขียนไปก็สมน้ำหน้าพี่ไปเบาๆ 


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์และทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #419 JutakanWhanyan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 17:22
    5555555ยกนี้ใบไม้ชนะจ้าาาาขำอ่ะ5555555
    #419
    0
  2. #386 Kim-kibom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:16
    น้องน่าแกล้งจริงๆๆ
    #386
    0
  3. #358 M2607 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 19:51
    ยิ้มจนปวดแก้มอ่ะ5555
    #358
    0
  4. #330 Husky 'Baby (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 19:26
    55555555 ก่อนหน้านี้คือสร้างภาพสินะ โดนน้องเอาคืนเป็นไงล่ะ
    #330
    0
  5. #292 Intelligence- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 18:59
    พี่มันร้ายยยยยยย!!! ร้ายกาจมากอ่ะบอกเลย 55555555 สมน้ำหน้าาาา
    #292
    0
  6. #232 -Bameverthing- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 16:32
    5555555น้องก้แสบถือเลนจ้าา
    #232
    0
  7. #209 lulu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:14
    แกล้งน้องมาก โดนเอาคืนเลย
    #209
    0
  8. #132 TaoHun DakHyo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 14:50
    แกล้งน้องดีนั้น  โดนแอทแทคคืนไปไม่เป็นอะดิ
    #132
    0
  9. #106 1234_DuncAn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 17:55
    น่ารักจังงงง
    #106
    0
  10. #50 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 07:57
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #50
    0
  11. #21 FahSida (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 07:26
    5555+ แกล้งน้องซะสนุกเลยนะจอมทัพ
    #21
    0
  12. #20 Pop nomsod (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 01:18
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกก
    #20
    0
  13. #19 pailin_nam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 23:48
    ฟินเบาๆ
    #19
    0