เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 22 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    29 ส.ค. 59

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

 

 

Chapter 22

 

 

 

จอมทัพคอยลอบสังเกตคนที่เดินด้วยอยู่ข้างๆตลอดเวลา ใบหน้าซีดเซียวกับแววตาเศร้าสร้อยก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยและไม่เข้าใจ ตั้งแต่อยู่โรงพยาบาล อยู่บนรถปกติจะเป็นคนชวนเขาคุยด้วยซ้ำ แต่วันนี้กลับเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง เขาชวนคุยก็ถามคำตอบคำ มือที่เคยกอบกุมกลับปฏิเสธผม บางครั้งก็ดูเหมือนคิดอะไรตลอดเวลา บางทีเขาก็ควรที่จะต้องคุยกันสักที

 

“เป็นอะไรรึเปล่า?” เขาก้มมองน้องอย่างรอคอยคำตอบ แต่กลับมีเพียงความเงียบ  ปากที่เม้มแน่น และส่ายหัวเบาๆกลับมาเท่านั้น จอมทัพระบายลมหายใจออกมาเบาๆอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร เขาถามน้องมาตลอดทางก็มีเพียงแต่ความเงียบเท่านั้นแหละที่ตอบกลับมา

 

“ไม่เป็นอะไรจริงๆนะ”

 

จอมทัพถามอีกครั้ง พลางจ้องมองแผ่นหลังเล็กที่กำลังไขกุญแจเข้าห้องตัวเองอย่างเงียบๆ และเมื่อประตูเปิดขึ้น จอมทัพก็ก้าวเข้าไปดันคนตัวเล็กเข้าไปในห้องพร้อมตนเองแล้วปิดประตูตามหลัง ใบหน้าตื่นๆแสดงมาให้เห็นแปบเดียวแล้วหายไป สุดท้ายคนตัวเล็กก็เบือนหน้าหนีก่อนจะเดินหนีไปทำอะไรอย่างอื่นเงียบๆ ทิ้งให้จอมทัพได้แต่ยืนมองอยู่แบบนั้น

 

“ใบไม้...” ความเงียบที่ตอบกลับมาก็ทำให้จอมทัพระบายลมหายใจออกมาเล็กน้อย “คนดี...”

 

“อย่าเรียกแบบนั้นนะ..” เสียงสั่นๆที่ตอบกลับมากับไหล่เล็กที่ลู่ลงก็ทำให้จอมทัพสาวเท้าเข้าไปหา แล้วจับไหล่เล็กให้หันกลับมาหาทันที “คนดี...เป็นอะไรไหนบอ..”

 

“บอกว่าอย่าเรียกแบบนั้นไง!” เสียงใสที่แว้ดออกมาทำให้เขาต้องหยุดชะงักลง ก่อนจะต้องตกใจกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมา

 

“เป็นอะไร...บอกพี่สิ...ใบไม้ร้องไห้ทำไม” จอมทัพถามอย่างร้อนรนแล้วยกมือขึ้นไปเช็ดน้ำตาให้ แต่ก่อนจะได้ทำแบบนั้นดวงหน้าใสก็รีบเบือนหนีออกไปทันที “คนดี..อย่าร้องไห้เลยนะ..”

 

“อ..ย..อย่า..เรียกแบบ..น..นั้น ฮึก..” ไหล่บางที่กำลังสั่นเทิ้มมากขึ้นทำให้จอมทัพต้องรีบเข้าหาแล้วจับไหล่เล็กให้หันมาหาตัวเองอีกครั้ง

 

“ทำไม..ไหนบอกพี่ได้ไหม...หื้ม?” จากนั้นคนตัวเล็กก็เงียบไป จอมทัพจ้องมองดวงหน้าใสที่ก้มลงอย่างรอคำตอบ ทั้งห้องเงียบสงัดมีเพียงแต่เสียงสะอื้นที่บาดใจร่างสูงดังออกมาเบาๆเท่านั้น

 

“พ...พี่หลอกผม...” ใบไม้พึมพำออกมาเบาๆ ให้จอมทัพต้องขมวดคิ้วสงสัยเข้าไปอีก “พี่...หักหลังผม..ฮึก..พ..พี่..ฮึก..โกหกผม” และดูเหมือนว่ายิ่งพูดไปไหล่บางก็สั่นเพราะแรงสะอื้นมากขึ้นเท่านั้น จอมทัพได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ

 

“พี่โกหกอะไร...ไหนบอกพี่สิ..พี่คำผิดอะไร..” ได้ยินอย่างนั้นคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้าอยู่ก็เงยหน้ามองพร้อมสายตาตัดพ้อ และดวงหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาก็ทำให้จอมทัพยิ่งปวดใจขึ้นไปอีก จอมทัพยกมือขึ้นจะเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลออกมาไม่ขาดสายแต่ก็ถูกมือเล็กปัดออกไป ให้จอมทัพได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ....

 

“ไม่..ม..ไม่รู้จริงๆน่ะเหรอ...ฮึก..ลูก..ฮึก..เรื่องลูกในไส้ตัวเองแท้ๆยังไม่รู้จริงๆเหรอ....” พอได้ยินสิ่งที่ใบไม้พูดจอมทัพหลับตาลงแล้วระบายลมหายใจออกแรงๆ เรื่องนี้จริงๆด้วย...

 

“ใบไม้...ฟังพี่นะ...” คนตัวเล็กที่เห็นจอมทัพจะเข้ามาหาก็รีบถอยร่นออกไปทันที “ฟังพี่...เรื่องนี้มันไม่จริงเลย”

 

“ผมไม่ฟัง!!...จะไม่จริงได้ยังไง...ฮึก...ฮือ...ใบสูติบัตรก็มีชื่อพี่..ฮึกก...ผ..ผมน่ะ...เห็นรูปเขาแล้วด้วย...น..น่ารักนะ..ฮือ..เ..ขา..ต้องโตมา..น่ารักแน่ๆ”  เสียงสั่นที่พยายามเค้นออกมาอย่างยากลำบาก พร้อมกับแรงสะอื้นที่ทำให้ตัวเขาสั่นเทิ้มจนหายใจไม่ออก ใบไม้ทรุดตัวลงกับพื้นยกมือเล็กๆขึ้นกุมอกตัวเองไว้เมื่อรู้สึกเจ็บปวดที่ใจจนยากจะทนเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอคนนั้นเข้ามาพูดกับตัวเอง

 

วันนี้ครอบครัวเขามาส่งกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาหลังจากออกไปเที่ยวกัน ผมโทรบอกพี่แล้วว่าจะขึ้นไปหาที่ห้อง ในขณะที่เดินไปตามทางเดินสายตาก็ไปเห็นคนที่ไม่คาดคิดเปิดประตูออกมาจากห้องคนรักของตัวเอง...แฟนเก่าของพี่..เธอทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ ผมค่อยเดินไปใกล้ๆเจอพลางลอบมองอย่างจับผิด เธอได้แค่ยิ้มให้ผมก่อนจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบสิ่งที่ทำให้ผมต้องตัวแข็งขึ้นมาทันที...ถุงยางอนามัยใช้แล้ว.....

 

เธอหยิบออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร แล้วทำตกจนมันเลอะใส่รองเท้าและกางเกงของผม เธอหัวเราะออกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดีผิดกับผมที่หัวใจเริ่มบีบรัดอย่างรุนแรง

 

“อุ๊ย..ขอโทษทีนะคะ ..จะเอาออกมาทิ้งซะหน่อย..จอมทัพก็ปล่อยออกมาซะเยอะเชียว...อย่างนี้ล่ะเนาะ...คนเขาไม่ได้ทำกันนานน่ะ”

 

คำพูดไร้ยางอายของเธอทำให้ผมต้องแอบเม้มปากแน่นก่อนจะกลับมาตีหน้านิ่งเหมือนเดิม เธอชวนผมไปคุยอะไรเล็กๆน้อยๆด้วย จริงๆจะไปที่ร้านกาแฟสักที่แต่ผมคิดว่าคุยกันที่ลานจอดรถกันก็เพียงพอแล้ว..นั่นแหละก็ทำให้ผมได้รับรู้เรื่องราวความลับที่ต้องตกใจและเจ็บปวด

 

“เรามีลูกกันแล้ว...ฮึก” เธอว่าพลางสะอื้นไห้ มือของเธอหยิบรูปเด็กแรกเกิดตัวน้อยน่ารักกับใบสูติบัตร ผมได้แต่รับมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ชื่อของพี่จอมทัพระบุไว้ว่าเป็นบิดา...ผมเห็นมันอย่างชัดเจน นายติณณภพ ตันตวิริยะสกุล ยิ่งไปกว่านั้นคือพี่แจ้งเกิดเองเสียด้วย

 

“เขา...น่ารักนะครับ” ผมส่งของทั้งสองสิ่งคืนให้พลางเค้นเสียงที่เหมือนจะหายไปในลำคอออกมาอย่างเต็มที่ เธอบอกว่าเธอคลอดลูกตอนที่เลิกกับพี่ได้สี่เดือน พี่กับเธอมีปัญหากันเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็กลับมาคืนดีกัน จนคิดจะแต่งงานกันด้วยซ้ำ

 

 ตอนนั้นผมก็ได้แต่คิด ตอนนั้นที่เจอกับเธอครั้งแรกพี่บอกว่าเลิกกันเกือบ 5เดือนแล้วนี่ใช่ไหม ที่เธอมาก่อกวนผมเพราะว่าต้องการจะทวงพี่จอมทัพคืน ทำไมพี่ต้องทอดทิ้งลูกตัวเองด้วย? เพอมาสนุกกับคนอย่างผมน่ะเหรอ? นี่ที่ผ่านมาผมต้องเจอกับอะไร? เรื่องหลอกลวงอย่างนั้นเหรอ?

 

“จริงๆ...หลังเรียนจบเราวางแผนจะแต่งงานกัน...ฮึก..เขาบอกว่า..เพราะเธอ..ไม่ยอมเลิกกับเขา..ได้โปรดเถอะ..ฮึก..คืนจอมทัพให้ฉันเถอะนะ...คืนพ่อของลูกให้ฉันเถอะนะ..ฮืออ..” น้ำตาและแรงสะอื้นไห้ไหลออกมาไม่หยุด เธอจับมือผมขึ้นมาอย่างขอร้อง  เธอทำท่าจะจะคุกเข่าลงไป ผมเห็นอย่างนั้นจึงรีบพยุงเธอให้ลุกขึ้นมา

 

“ผม..ต้องคุยกับพี่จอมทัพก่อน”

 

“จะคุยอะไรกันอีก!..เขาอยากเลิกกับเธอจะตายไม่รู้อะไร!!ดูเหมือนน้ำตาที่ไหลออกมาตอนแรกก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย “เธอน่ะเห็นแก่ตัว..เขาอยากมีลูก...อยู่กับเธอคงไม่มีวันที่จะมีลูกไว้เชยชมแน่!!...มีแต่จะฉุดเขาลง...ลูกของฉันต้องขาดพ่อเพราะเธอ!!!...จำไว้ครอบครัวของฉันต้องแตกเพราะเธอ!!

 

สุดท้ายเธอก็ทิ้งผมไว้ด้วยร่างกายและหัวใจที่เริ่มหมดแรง...ผมกำลังเดินไปตามทางเดินช้าๆเพราะผมไร้เรี่ยวแรงที่จะเดินหรือทำอะไรเต็มที อยู่ดีๆก็มีเสียงเรียกจากข้างหลัง และก็ได้เห็นว่ามีรถคันหนึ่งกำลังพุ่งตรงเข้ามา..และแรงฉุดรั้งและแรงกระแทกจากรถถึงโดนไม่ได้โดนเต็มๆแต่มันก็ทำให้ผมล้มลงอย่างแรงทันที...แต่มันไม่เห็นเจ็บเลย...หัวใจผมเจ็บกว่าเสียอีก...

 

“ใบไม้...มันไม่จริงนะ...ที่เล่ามาทั้งหมดมันไม่จริงเลยนะ” จอมทัพเข้าหาตัวใบไม้ได้อีกครั้ง รวบเอาไว้ในอ้อมแขนที่ขณะที่ใบไม้ดิ้นขลุกขลักพยายามออกไปจากอ้อมกอดนี้ให้ได้

 

“ฮึก...ผมเห็นหมด...ฮ..ฮึก..จะบอกว่านั่นไม่ใช่ชื่อพี่หรือไง!!

 

“พี่ไม่เคยเซ็นรับใครเป็นลูก!!” เสียงตวาดที่ตวาดใส่ตนครั้งแรกก็ทำให้ใบไม้ต้องสะดุ้งขึ้นมา มือข้างเดียวที่ยังใช้การได้ก็พยายามจะดันอกกว้าให้ออกห่างจากตัวเอง

 

“ล...แล้วถุงยางนั่นอีก..ฮึก...ผมยังไม่ได้ให้พี่..แต่พี่ต้องไปทำคนอื่นเลยเหรอ!!...มันยังเลอะกางเกงผมอยู่เลย..อยากจะดูไหมล่ะ!!!” ใบไม้ตวาดกลับอย่างไม่ยอมแพ้ จอมทัพก่อนหลับตาลงพยายามจะให้ตัวเองใจเย็นมากที่สุด “ไม่ได้รักผมแล้วทำไมต้องหลอกผมด้วย!!

 

“เชื่อใจกันหน่อยสิ...”

 

“ทำไมพี่ต้องหลอกผมด้วย...ฮึก...พี่จะแต่งงานกับเธออยู่แล้วทำไมต้องมาคบกับผมอีก...คิดว่า..ฮึก...คิดว่าเห็น..ผ..ผมเป็นของเล่น..ค..ค่าเวลาเหรอ?” ยิ่งได้ยินอย่างนั้นจอมทัพยิ่งรู้สึกอยากจะเขย่าคนตรงหน้าแรงๆสักครั้ง...ที่เขาทำมามันไม่ชัดเจนพอหรือไง...ทำไมไม่ไว้ใจเขาเลย

 

“ไม่เชื่อพี่...แต่ไปเชื่อเธอน่ะเหรอ?...ที่พี่ทำไปมันหมายความว่าพี่ไม่รักเราเหรอ?...เชื่อใจพี่หน่อยสิ...พี่เป็นแฟนเรานะ!” จอมทัพพูดอย่างตัดพ้อ แววตาเสียใจที่ส่งออกมาให้คนตัวเล็กจนต้องรีบเบือนหน้าหนีแววตาแบบนั้น

 

“แล้วสิ่งพี่ผมเห็นคืออะไร? ผมอยากจะเชื่อพี่...แต่พี่จะให้ผมโกหกสายตาตัวเองหรือไง!!...พี่รู้ไหม..ผมเจ็บแค่ไหน!” เขาพร้อมเชื่อพี่เสมอนั่นแหละ ถ้าเธอพูดด้วยปากเปล่าไม่มีหลักฐาน แต่นี่เขาเห็นมันด้วยตัวเอง แล้วจะให้คิดยังไง

 

“คนดี..ฟังพี่...” จอมทัพลูบแขนเล็กไปมาพยายามให้คนตัวเล็กในอ้อมกอดใจเย็น แต่ถึงอย่างนั้นใบไม้ส่ายหัวให้ไปมา แล้วพูดเสียงแข็ง

 

“อย่ามาเรียกแบบนั้น...”

 

“ทำไมจะเรียกไม่ได้ เราเป็นคนดีของพี่ไง” จอมทัพขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

“ไม่!!..ผมไม่อยากเป็นคนดีของพี่แล้ว..ฮึก..ฮือ..ม..ไม่เป็นคนดีของพี่อีกต่อไปแล้ว!!” ใบไม้พูดจบก็พยายามดันตัวเองออกอย่างแรงอีกครั้ง ส่วนจอมทัพที่ใจเย็นลงบ้างแล้วพอได้ยินอย่างนั้นทั้งความเสียใจ ความน้อยใจ ความคุกกรุ่นก็หล่อหลอมกันจนปะทุออกมา ริมฝีปากหยักเม้มแน่นก่อนจะคว้าไหล่เล็กทั้งสองข้างเข้ามาปะทะตัวเองอย่างแรง

 

“รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา?!” มือใหญ่บีบไหล่เล็กแน่นพลางเขย่าตัวคนตรงหน้าไปมา “พูดอะไรออกมา? พี่ถามว่าพูดอะไรออกมา!!” จอมทัพตะคอกออกมาเสียงดัง สายตาที่มองมาอย่างแข็งกร้าวก็ทำให้ใบไม้ต้องสะอื้นเสียงดังยิ่งขึ้น คนตัวเล็กพยายามแกะมือที่บีบแขนตัวเองแน่นราวกับคีมเหล็กออก พยายามถดตัวหนีออกมา

 

“เราเป็นของพี่!!...เข้าใจไหม! และพี่ก็เป็นของเรา!! เรารักกัน แค่นั้นไม่พอที่จะเชื่ออีกเหรอ!!

 

“ฮึก..พี่ครับ..ฮึก...ผม..เจ็บ..ฮืออ” จนกระทั่งเสียงสะอื้นที่ดังขึ้นมากระทบกับโสตประสาท น้ำตาที่นองหน้า ไหล่สั่นๆเพราะร้องไห้และหวาดกลัว กับเสียงสั่นๆที่พูดออกมาว่าเจ็บก็เรียกสติจอมทัพได้ ร่างสูงหลับตาลงแล้วระบายลมหายใจแรงๆก่อนจะรวบร่างบางตรงหน้าเข้ามากอด คางได้รูปเกยไว้ที่หัวกลม ฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังแคบไปมาเบาๆราวกับปลอบประโลม

 

“ขอโทษ...เจ็บใช่ไหม..คนดี พี่ขอโทษนะ” แรงสะอื้นที่ยังไม่หมดไปก็ทำให้จอมทัพรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เมื่อกี้เขายอมรับจริงๆว่าขาดสติไปมาก แขนที่บาดเจ็บแล้วโดนเขาบีบไหล่ไปแบบนั้นคงจะเจ็บมากแน่ๆ ว่าแล้วริมฝีปากหยักกดจูบลงขมับชื้นเหงื่อเบาๆ ก่อนจะค่อยๆใช้ริมฝีปากละเลียดซับน้ำตาบนใบหน้าใสให้

 

“พี่ขอโทษ แต่อย่าพูดแบบนี้อีก..ขอร้อง...แค่เราร้องไห้หัวใจพี่ก็เจ็บไปหมดแล้ว อย่าพูดอะไรที่ทำให้พี่เจ็บไปมากกว่านี้เลยนะ” ว่าพลางกดจูบที่ดวงตากับแก้มใสเช็ดน้ำตาให้ไม่หยุดหย่อน “เราเป็นคนดีของพี่...พี่ไม่เคยโกหกอะไรเราทั้งนั้น...พี่ไม่โกหกหัวใจตัวเอง”

 

“ฟังนะ...วันนี้เธอมาหาพี่จริงๆ...เราไม่ได้มีอะไรเกินเลยกัน เลิกก็คือเลิก เธอไม่เคยท้องกับพี่ พี่ไม่เคยเซ็นรับใครเป็นลูก เชื่อใจพี่นะ” ใบไม้เงยหน้าสบตากับคนที่กำลังมองมาที่ตนอย่างขอร้อง สุดท้ายจอมทัพก็ระบายลมหายใจออกมาเบาๆก่อนจะรั้งให้คนตัวเล็กขึ้นนั่งลงด้วยกันบนเตียง รวบมือทั้งสองข้างมากุมกันไว้ และเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ฟัง

 

หลังจากที่จอมทัพวางสายจากใบไม้ลงสักพักแล้ว ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นมา ในใจคิดว่าคงเป็นคนรักของตัวเองก่อนจะตะโกนออกไปว่าให้เปิดประตูเข้ามาได้เลยอย่างเคยชิน เสียงปิดประตูดังขึ้น ก่อนจอมทัพต้องขมวดคิ้วสงสัยกับเสียงเดินที่แปลกไป ...เสียงรองเท้าส้นสูง และทันทีที่หันไปมอง จอมทัพก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างไม่ชอบใจทันทีและพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

“มาทำไม?..” หญิงสาวยักไหล่ให้ก่อนจะนั่งลงบนเตียงอย่างถือสิทธิ์ ริมฝีปากที่แต่งแต้มไปด้วยลิปสติกสีแดงยกยิ้มมุมปากไปให้จอมทัพ

 

“แหม..จะมาหาคนที่คุ้นเคยกันจะทำไม่ได้เลยหรือไง...” หญิงสาวว่าพลางลูบมือไปมาบนเตียง “เตียงนี่ฉันก็คุ้นเคย...เป็นไง..คนที่นอนเตียงนี่แทนที่ฉันมันเร้าใจดีไหม” จอมทัพได้ยินอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วฉับพร้อมจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวอย่างแข็งกร้าว

 

“อย่าพูดถึงใบไม้แบบนั้น..”

 

“รักกันเข้าไป...ดูสิว่าไอ้เด็กโง่นั่นเห็นนี่แล้วจะเป็นยังไง! พูดจบก็หยิบเอกสารบางอย่างที่จอมทัพต้องมองไปอย่างไม่เข้าใจ สูติบัตร? เอามาทำไม? จอมทัพลุกขึ้นยืนก่อนจะตรงไปคว้าเอกสารใบนั้นขึ้นมาดูทันที ชื่อเขา? ตลกน่า...จอมทัพเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวที่นั่งทำลอยหน้าลอยตาอยู่อย่างเกรี้ยวกราด ตลกเกินไปไหมที่อ้างชื่อเขาเป็นพ่อของลูกของเธอเอง

 

“คิดจะทำอะไร?” พูดเสร็จก็ค่อยๆฉีกเอกสารแผ่นนั้นก่อนขยำมันทิ้งลงถังขยะ หญิงสาวเพียงแค่ยิ้มหวานให้แล้วยักไหล่อย่างไม่สนใจ

 

“หึ...ทำอะไรก็ได้ที่ทำให้จอมทัพกลับมาเป็นของฉันไง!! แล้วไม่ต้องกลัวหรอกนะ..ฉันไม่ได้มีเอกสารนั่นแค่แผ่นเดียวหรอก” จอมทัพได้ยินถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ เป็นเธอเองที่ทรยศเขา แล้วตอนนี้มาเรียกร้องอะไร น่าตลกสิ้นดี

 

“ใบไม้ไม่เชื่อเธอแน่ๆ”

 

“ไม่เชื่อเหรอ?...ฉันสืบมาหมดแล้ว  มันก็แค่เด็กโง่ๆคนหนึ่งที่พบจิตแพทย์ปีล่ะครั้งสองครั้ง คนที่ผิดปกติทางอารมณ์แบบนั้นเหรอที่จะไม่เชื่อ มันก็แค่ไอ้ผิดเพศที่เป็นบ้าคนนึงเท่านั้นแหละ!!หญิงสาวเชิ่ดหน้าอย่างท้าทาย  ไม่สะทกสะท้านกับสายตาโกรธเกรี้ยวที่แทบจะฉีกเธออยู่เป็นชิ้นๆอยู่รอมร่อ

 

“หุบปาก!!!

 

“ไม่!!....เหอะ!! มันรู้แล้วคงต้องเป็นบ้า ตัวสั่นชักเป็นเจ้าเข้าจนเข้าโรงพยาบาลบ้าแน่!!

 

“ฉัน..บอก..ให้..หุบ..ปาก!!

 

“อะไรกันจอมทัพ...หวาดกลัวความจริงจนต้องสั่งฉันขนาดนั้นเชียวเหรอ” นุชว่าก่อนจะยกยิ้มให้อย่างเหนือกว่าแล้วเดินนวยนาดเข้ามาหาชายหนุ่มตรงหน้า ลูบแผงอกกว้างแผ่วเบาๆก่อนจะช้อนตามองคนที่ชื่อว่าแฟนเก่า

 

“ความจริงอะไร?”

 

“ความจริงที่ฉันท้องกับนายไง!! เด็กคนนี้เป็นลูกของนาย!!หญิงพูดพลางคว้ารูปเด็กแรกเกิดคนหนึ่งขึ้นมาให้ดู จอมทัพได้ยินอย่างนั้นก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา หญิงสาวได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะต้องตัวสั่นทันทีที่แขนของตัวเองถูกบีบอย่างแรงและสายตาที่เธอเห็นมันแล้วต้องขนลุกอย่างหวั่นเกรง

 

“พูดเรื่องตลกหรือไง...คิดว่าฉันจะเชื่ออย่างนั้นเหรอ? ถ้าเป็นลูกฉันจริงทำไมต้องทำเอกสารปลอม บอกมาสิ...ที่เงียบนี่ยอมแพ้แล้วหรือไง?” นุชได้ยินอย่างนั้นก็สะอึกไปเล็กน้อยก่อนจะเชิ่ดหน้าให้ชายหนุ่มที่เลิกคิ้วมองเธออยู่

 

ฉ..ฉันไม่ยอมแพ้แน่ นายต้องเป็นของฉัน..นายกับครอบครัวนายต้องรับผิดชอบฉัน!! ฉันท้องกับนาย ถ้าไม่ใช่นายแล้วจะเป็นใคร?!!

 

“เอาสิ...จะเอาสิ่งที่เธอพูดกับเอกสารปลอมๆพวกนี้วิ่งไร่ไปไหนก็เชิญ! แต่สุดท้ายเธอจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่ความสมเพชจากฉัน!! หญิงสาวเม้มปากแน่น มือเล็กๆได้แต่กำไว้เพราะไม่สามารถทำอะไรได้ ก่อนจะสะบัดมือออกแล้ว ย่ำเท้าโครมครามไปที่ประตู แต่เสียงที่พูดมาตามหลังก็ทำให้เธอชะงักขึ้นมา

 

“อ่อ...บอกไว้เลย ถ้ายุ่งกับใบไม้แม้แต่นิดเดียว ชีวิตเธอไม่สงบสุขแน่!! ฉันจะทำให้เธอทุกข์ทรมานกับความผิดพลาดของตัวเองไปอีกนานเลย!! จำไว้!! ถึงจะได้ยินอย่างนั้นหญิงสาวก็สูดลมหายใจลึกๆ มองไปอย่างไม่ยอมแพ้ สะบัดหน้าหนีก่อนจะเปิดปประตูก้าวออกไป ทิ้งให้จอมทัพได้แต่ถอนใจออกมาอย่างรุนแรง

 

“จากนั้นเราก็ได้เจอกับเธอหน้าห้อง” ใบไม้ก้มหน้าลง สายตากรอกไปกรอกมาคิดกับตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามาถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย

 

“แล้ว..ถุงยางนั่น”

 

“มันเลอะกางเกงเราใช่ไหม?” ใบไม้พยักหน้า “งั้นเอามาให้พี่ พี่จะเอาไปตรวจดีเอ็นเอ ให้เราแน่ใจให้ชัดๆไปเลย” ใบไม้ยกนิ้วขึ้นมากัดก่อนจะถามอีกอย่างที่สงสัย

 

“แล้วเรื่องที่เธอท้อง….

 

“ฟังนะ...ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก..” ใบไม้มองอย่างไม่เข้าใจ จอมทัพระบายลมหายใจออกมาเล็กน้อย ต้องบอกจริงๆใช่ไหม บางทีก็กลัวน้องคิดมากอีก “เวลาทำกับเธอน่ะ...พี่ใส่ถุงยางตลอดนะ พี่ชายพี่เป็นหมอเขาก็ให้ยานู่นนี่นั่นมาอีก เป็นไปไม่ได้หรอก” ได้ยินอย่างนั้นใบไม้ก็พยักหน้า ค่อยๆซุกตัวลงกับอ้อมกอดอุ่น ซบหน้าไปกับอกกว้าง จอมทัพที่เห็นว่าคนตัวเล็กเข้าใจได้ง่ายๆ ยกยิ้มขึ้นมาบางๆก่อนจะกดจูบลงบนขมับบางเบาๆ

 

“ถ้ามีลูกก็คงจะดี...” ได้ยินอย่างนั้นใบไม้ก็สะงักขึ้นมา หลุบตาลงต่ำ หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ก่อนคำพูดต่อมาก็ต้องทำให้หน้าร้อนจนต้องซุกซบลงไปกับอกกว้าง “แต่ถ้ามี...ก็ขอมีกับเราดีกว่า”

 

“บ้า...ผมเป็นผู้ชาย ท้องได้ที่ไหน” ได้ยินเสียงที่บ่นงำงัมอยู่ที่อกตัวเองก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะกระซิบน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ลงไปใกล้ๆหูของใบไม้ที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

“ไม่แน่หรอก...เราสองคนก็ทำกันบ่อยๆก็อาจจะท้องก็ได้” ว่าแล้วใบไม้จึงจัดการหยิกเข้าที่สีข้างของจอมทัพเบาๆ ร่างสูงได้แต่หัวเราะก่อนจะก้มลงฟัดแก้มแดงๆทั้งสองข้างให้หนำใจ

 

“อารมณ์ดีแล้วสินะ...มีอะไรก็คุยกันให้รู้เรื่องเข้าใจไหม” ใบไม้พยักหน้าให้ “แต่พี่ก็ผิดที่ไม่เล่าให้เราฟังเพราะกลัวเราจะคิดมากนี่แหละ อยากจะจัดการให้มันเสร็จๆก่อน ทีหลังพวกเรามีเรื่องอะไรก็คุยกันก่อนนะ”

 

“ครับ...ผมขอโทษ” ใบไม้ว่าก่อนจะยื่นแขนที่ใช้การได้ไปโอบรอบเอวสอบแน่นๆ “ทุกอย่างเลย ทีหลังผมจะเชื่อใจพี่ จะถามพี่ก่อน...ผมขอโทษนะครับ” จอมทัพได้ยินก็ยิ้มออกมาแล้วก้มลงกดจูบที่ดวงตาบวมช้ำทั้งสองข้างๆเบาๆ แล้วกดจูบหนักๆที่ปากอิ่ม บอกถ้อยคำที่ทำใบไม้ยิ้มจนแก้มแตกแล้วหน้าแดงขึ้นไปอีก “ผมรักพี่”


“พี่ก็รักเรา...”

 

 

____________________________________________

 

 

เตวินกับแม๊กซ์ที่ยืนถือจานข้าวอยู่กลางโรงอาหาร แล้วต้องชะงักขึ้นมาทันทีก่อนจะหันหน้ามามองกันพร้อมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ คนสองคนที่น่าจะโกรธกันตั้งแต่เมื่อวานกลับมานั่งหวานมุ้งมิ้งอยู่ในโรงอาหารให้มดขึ้นตั้งแต่เช้า เตวินหันไปเลิกคิ้วถามแม๊กซ์อีกครั้ง เด็กตากวางได้แต่ส่ายหัวแล้วยักไหล่ให้

 

“พี่ก็นึกว่าเรารู้เรื่อง...เป็นเพื่อนใบไม้ เพื่อนไม่เล่าให้ฟังบ้างเลยเหรอ” แม๊กซ์ได้ยินทำหน้าเมื่อยใส่ให้อย่างเคย ก่อนจะพูดให้เตวินชะงักไปเหมือนกัน

 

“เป็นเพื่อนพี่จอมทัพ เพื่อนไม่เล่าให้ฟังบ้างเหรอครับ?” เออว่ะ!! ได้ยินอย่างนั้นเตวินก็รีบคว้ามือคนข้างๆให้เดินตามไปหาคนสองคนที่กำลังนั่งป้อนข้าวให้กันอยู่อีกฟากของโรงอาหารทันที

 

ที่นั่งตรงข้ามที่ถูกจับจองก็ทำให้คนสองคนที่กำลังหวานกันมุ้งมิ้งในความคิดของเตวินก็เงยหน้าขึ้นมา จอมทัพเลิกคิ้วถามเพื่อนที่จ้องหน้าเขาเหมือนจะสงสัยอะไรบางอย่าง ส่วนใบไม้ได้แต่เกาแก้มร้อนๆของตนเมื่อเจอสายตาล้อเลียนของเพื่อน

 

“นี่เข้าใจกันแล้ว...” เตวินยกนิ้วชี้ทั้งสองคนไปมา จอมทัพหันไปมองใบไม้เล็กน้อยก่อนทั้งสองจะหันมาพยักหน้าให้เบาๆ แล้วก็เข้าสู่โหมดโลกส่วนตัวอีกครั้งเมื่อจอมทัพหันไปตักข้าวป้อนใบไม้ไม่สนใจเพื่อนตัวเองอีก

 

“ผมกินเองได้....” ใบไม้บ่นงำงัมให้จอมทัพได้ขมวดคิ้วฉับครั้งที่ร้อยของวัน

 

“ก็แขนเราเจ็บ..พี่ก็ต้องป้อนสิ” และนี่ก็เป็นคำพูดที่ร้อยของวันเหมือนกัน ใบไม้ได้แต่พยักหน้าเบาๆอย่างจำยอม ไม่ต่อล้อต่อเถียงร่างสูงอีก แขนที่เจ็บก็ไม่ได้เป็นข้างที่ถนัดสักหน่อย ข้างที่ถนัดยังใช้การได้แต่พี่ยังดื้อดึงที่จะป้อนเขาอีก ก็...คนมันเขินนี่นา คนมองเต็มเลย แม๊กซ์ก็มองล้อๆด้วย

 

“เรื่องนุช มึงจะเอาไง...” เตวินที่เคี้ยวข้าวอยู่เงยหน้าถามเพื่อน

 

“กูโทรหาพ่อแล้ว...ปรึกษาทางฝั่งใบไม้แล้วด้วย เดี๋ยวทนายของพ่อคงจัดการเรื่องให้” จอมทัพหันมองเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาทั้งที่กำลังตักข้าวป้อนเด็กป่วยที่กำลังหน้าแดงอยู่ “ก็คงต้องติดต่อทั้งหอแล้วก็มหาลัยว่าอย่าพึ่งลบบันทึกของกล้องวงจรปิด เรื่องใบสูติบัตรปลอม ฉันมีอยู่ในถังขยะที่ห้องเป็นหลักฐานอีก คงจะจัดการได้ง่าย” เตวินได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจ เพื่อนเขาคงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆแน่ คงเล่นกันถึงเรื่องกฎหมายกันเลย

 

“เรื่องภาพบันทึกของกล้องวงจรปิดไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ เดี๋ยวเอมคงจะจัดการให้ได้แน่ๆ” แม๊กซ์พูดออกมา ก่อนทั้งสามคนจะหันหน้ามามองอย่างสงสัย คนตากวางยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะบอกอย่างมั่นใจ “เรื่องที่พี่ให้สืบ ไม่นานหรอกครับ เดี๋ยวพวกเราจัดการให้ได้ ทีนี้ก็จะได้รู้ทั้งความจริงและหลักฐานมัดตัวด้วย”

 

จอมทัพพยักหน้าก่อนจะยกยิ้มบางๆให้แม๊กซ์อย่างขอบคุณ ก่อนจะหันไปยักคิ้วใส่เพื่อนอย่างเตวินที่จ้องเขม็งมาที่ตัวเองอยู่  “อะไร..มึงมีปัญหาอะไร”

 

“ไม่ต้องมายิ้มให้แฟนกูเลย” ได้ยินอย่างนั้นทั้งใบไม้กับจอมทัพก็ทำหน้าสงสัย ก่อนเตวินจะยกมือขึ้นโอบไหล่แคบของคนข้างๆแล้วยิ้มกว้างให้ “เป็นแฟนกันแล้ว กูบอกแล้วว่ากูคนจริง จริงใจจริงจัง เข้าใจ๊?” ได้ยินอย่างนั้นจอมทัพก็พยักหน้าแล้วหันไปยิ้มให้แม๊กซ์อีกครั้ง เตวินยกมือขึ้นผลักไหล่เพื่อนเล็กน้อยอย่างไม่ชอบใจ

 

“มึงแม่ง อย่ามายิ้มนะโว้ย ทีปกติไม่ยิ้มทีอย่างนี้มายิ้มให้แฟนกูมันหมายความว่าไงวะ!” จอมทัพได้แต่ยักไหล่ให้เพื่อนอย่างกวนประสาทแล้วหันไปตักข้าวป้อนใบไม้ที่กำลังยิ้มขำอยู่ เตวินหันไปมองคนข้างๆที่หน้าขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยแล้วต้องขมวดคิ้วฉับหันมาโวยวายกับเพื่อนทันที “นี่ก็หน้าแดงอีก ส่วนมึง ไม่ต้องมายิ้มให้แฟนกู กูหวง! มึงแม่งคนเจ้าเล่ห์ ใบไม้อย่าไปหลงกลมัน เห็นนิ่งๆแบบนี้ความจริงมันเจ้าเล่ห์จะตาย”

 

จอมทัพได้ยินก็เลิกคิ้วลอยหน้าลอยตาพูดเสียงแข็งใส่เพื่อนก่อนจะหันมาพูดเสียงหวานให้ใบไม้ “ใบไม้ไม่เชื่อมึงหรอก ใช่ไหมคนดี” ใบไม้ยกยิ้มให้จอมทัพแล้วส่ายหัวไปมาทิ้งให้จอมทัพที่มั่นอกมั่นใจได้อ้าปากค้างอยู่แบบนั้น

 

“ผมเชื่อพี่เตวินครับ...พี่จอมทัพน่ะร้ายกาจจะตาย” ใบไม้พูดเสร็จเตวินก็หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างสะใจทันที

 

“โถ่คนดี...พี่ไม่ได้ร้ายกาจหรือเจ้าเล่ห์เลยนะ” จอมทัพว่าพลางเสียงอ่อย แต่ถึงอย่างนั้นใบไม้ก็ยังส่ายหัวให้ยิ้มๆ ทิ้งให้จอมทัพได้โอดครวญกับคนตัวเล็กเบาๆ เตวินกอดอกมองสองคนที่มุ้งมิ้งอยู่ในโลกส่วนตัวสีชมพู แล้วเลิกคิ้วมองเพื่อนก่อนจะจิ๊ปากส่ายหัวไปมา ก่อนจะหันไปกระซิบกับแม๊กซ์เบาๆ

 

“ท่าทางมันกลัวใบไม้...ใช้ไม่ได้..ต้องคนอย่างพี่นี่...ไม่กลัวหรอกมงเมียอะไรเนี่ย เนอะแม๊กซ์” พูดแล้วก็หันไปยักคิ้วให้แม๊กซ์ที่จ้องเขม็งยังตนอยู่ แล้วต้องหันไปลูบหลังลูบแขนบางให้ทันที “จ๋ายาหยี...อย่าจ้องพี่แบบนั้นซี”

 

“ไม่ต้องพูด..กินข้าวเข้าไป หิวไม่ใช่หรือไง?”

 

“ครับๆ...จะกินเดี๋ยวนี้ล่ะคร้าบบบ”

 

“ดี!...อยากกินไข่ดาวอีก” แม๊กซ์ว่าพลางช้อนตามองคนข้างๆทำท่าทางออดอ้อนอย่างไม่รู้ตัว และคนอย่างเตวินก็แพ้ตากวางกลมๆแบบนั้นด้วยน่ะสิ ว่าแล้วเตวินก็ต้องยกไข่ดาวในจานตัวเองให้คนข้างๆทันที แต่ก่อนสั่งไข่ดาวฟองเดียวเดี๋ยวนี้ก็ต้องสั่งสองฟองเผื่อคนข้างๆด้วย มีแฟนกินจุก็ต้องทำใจกันหน่อย

 

 

______________________________________________________

 

Talk : เข้าใจกันแล้วเนอะ นิยายเราไม่เน้นดราม่าเลยดราม่าจบภายในตอนครึ่งเลยละกัน

จบดราม่าง่ายๆตามคอนเซปต์นิยายละมุน

แค่เอาดราม่าให้เป็นจุดพีคเฉยๆ เดี๋ยวไม่มีฉากให้คนอ่านตื่นเต้นกัน5555555

 

ขอบคุณทุกคนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #393 Kim-kibom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:06
    ชอบคู่หลังจริงๆ ฮาตลอด
    #393
    0
  2. #371 M2607 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 23:42
    หวานกันจนน้ำตาลยังอาย
    #371
    0
  3. #307 Intelligence- (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 08:29
    จ้าาา ไม่กลัวเมียยยย คนจริงมากพี่เต 55555555555555555555 จอมทัพจัดการชะนีนางนั้นเลยนะ!! เอาให้หนักที่มาทำให้น้องคิดมาก TT แต่ที่แน่ๆ พี่ร้ายกาจจริงๆแหละ ใบไม้คิดถูกแล้วที่เชื่อ 55555555
    #307
    0
  4. #242 Lirilarisa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 21:10
    ไม่กลัวเมีย จ้าาา
    #242
    0
  5. #237 Bameverthing (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 21:08
    น้อวววความสุขทั้งนั้นนเนอะๆ
    #237
    0
  6. #185 Whatever it is (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:58
    ขำคู่รอง 555
    #185
    0
  7. #99 Bgx-Michtyk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 10:28
    เกียมัวกันนี่เอง จัดการนางขั้นเด็ดขาดไปเลยนะ
    #99
    0
  8. #98 FahSida (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 20:18
    ดีกันแล้วๆ จอมทัพจัดการนางเลย!
    #98
    0
  9. #97 noonpanchanok (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 18:23
    จอมทัพจัดการมันเลย
    #97
    0
  10. #96 kliaomai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 17:31
    สมาคมคนกลัวเมีย? 55555
    #96
    0
  11. #95 Bambie>_< (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 17:21
    คือชอบเรื่องนี้มาก
    โอ๊ย เมะเป็นคนเด็ดขาดมากอะ
    ชอบบ
    #95
    0
  12. #94 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 14:15
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #94
    0