เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 21 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 21 *ลบเอ็นซี+ชี้แจง*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    21 ก.พ. 60

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

คำเตือน มีฉากที่ไม่เหมาะกับเด็กและเยาวชน

ควรอ่านคนเดียว อ่านเข้ามุมในที่ลับตาคน

ไม่ควรอ่านบนรถเมล์ รถไฟฟ้า บลาๆๆ

ปลีกตัวออกจากผู้ปกครอง พี่น้องและเพื่อนให้ได้มากที่สุด

ขอให้สนุกในการอ่านค่ะ

ลบแล้วนะคะ เพราะเป็นฉากล่อแหลม ปล่อยไว้นานก็คงจะไม่ดี ขอโทษด้วยค่ะ

ถ้าใครอยากอ่าน เราจะอัพไว้บนหน้าเพจ ขอให้ติดตามที่หน้าเพจเฟสบุ๊คของเรานะคะ 

ขอบคุณค่ะ


 

 

 

Chapter 21

 

 

 

แม๊กซ์นั่งลงที่ปลายเตียงพลางมองซ้ายมองขวาอย่างสำรวจ....หาทางหนีทีไล่ แล้วต้องระบายลมหายใจแรงๆกับการตัดสินใจที่พึ่งมาตระหนักได้หลังจากนั่งคิด ยืนคิด เดินคิด พิจารณาดีๆแล้วก็ต้องรู้ว่าเป็นการตัดสินใจที่ผิดสุดๆ ตอนนั้นก็แค่รู้ว่าไม่อยากยอมแพ้เท่านั้น เลยรับคำท้าแบบนั้นไปน่ะสิ

 

“ถ้าพี่แพ้?...”

 

“พี่ยอมให้แกเสียบเลย”

 

“ก็ได้...ผมก็จะยอมให้เสียบเหมือนกัน”

 

ไปบ้าตามไอ้พี่คนนี้ทำไมวะ...ประสาทสุดๆ....

 

“ไง...อยากอาบน้ำก่อนไหม?” พอได้ยินน้ำเสียงยียวนก็หันไปตวัดตามองทันที เตวินเห็นสายตาจ้องเขม็งก็ยิ้มล้ออย่างอารมณ์ดีให้แม๊กซ์ได้อารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก

 

“ไม่...” เวลานี้ไม่มีเวลามาสุนทรีย์อยากอาบน้ำหรอก “มาตัดสินกันให้รู้เรื่องเลยดีกว่า...” เตวินได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มแล้วพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะหัวเตียงพร้อมหยิบอะไรบางอย่างโยนลงมาบนเตียง แม๊กซ์ที่เห็นก็ขมวดคิ้วฉับแล้วหันไปจ้องเขม็งเตวินทันที

 

“อะไร...คนมันก็ต้องเตรียมตัวกันบ้างสิ...” พูดเสร็จก็หยิบของสองอย่างบนเตียงยื่นมาให้แม๊กซ์ดู “ถุงยาง...แล้วก็..น้ำยาหล่อลื่น” พูดเสร็จก็โยนซองสี่เหลี่ยมเล็กๆสองสามอันแล้วขวดทรงเรียวสีฟ้าลงบนข้างเตียงเหมือเดิม แล้วถอดเสื้อตัวเองออกอวดกล้ามเนื้อหน้าท้องของตัวเอง ส่วนแม๊กซ์ที่เห็นก็รีบเบือนหน้าหนี แล้วบ่นพำพัมทันที

 

“โรคจิตจริงๆ...”

 

“พูดอะไร?...” เสียงที่กระซิบที่อยู่ข้างหูก็ทำให้แม๊กซ์หันไปก่อนจะผละตัวเองออกมาแล้วยกเท้าถีบคนตรงหน้าออกไปอย่างแรง

 

“เฮ้ย...จะทำอะไร!!”  เตวินที่อยู่ในสภาพบ็อกเซอร์ตัวเดียวค่อยๆลุกขึ้นมา พลางร้องโอดโอยเบาๆ

 

“นี่แบบ กะจะโกงให้หมดแรงกันใช่ปะ” ถีบมาได้ ดีที่โดยที่ขา ถ้าโดนตรงนั้นมีหวังสูญพันธุ์กันก่อนได้ใช้งานแน่

 

“ก็เข้ามาใกล้แบบนี้ก็ตกใจดิ”

 

“งั้นก็ถอดเสื้อผ้าได้ละ” แม๊กซ์ได้ยินก็ชะงักไป ก่อนจะเบือนหน้าหนีหลบซ่อนความวิตกของตัวเองไว้ อุตส่าห์ยื้อเวลา นี่กะจะทำให้ได้ใช่ไหม “เร็วดิ...ถอดได้แล้ว” แม๊กซ์ได้ยินอย่างนั้นก็ตวัดตามองคนที่กอดอกทำหน้ายียวนทันที ริมฝีปากกระจับเม้มแน่นอย่างใช้ความคิด จนเตวินต้องเอ่ยเร่งขึ้นมาอีกครั้ง “แมนๆกันหน่อย ไม่กล้าเพราะอายใช่ปะ”

 

“ไม่ได้อาย!!...” แม๊กซ์หันมาแว้ดใส่ทันทีที่ได้ยิน ส่วนเตวินก็ยักไหล่อย่างไม่แยแสกับสายตากินเลือดกินเนื้อนั่น พลางนั่งลงบนเตียง กระดิกเท้าดูอารมณ์ดีจนแม๊กซ์ต้องรู้สึกโกรธเข้าไปอีก สุดท้ายคนที่นั่งหงุดหงิดอยู่ปลายเตียงก็ต้องถอนหายใจแรงๆก่อนจะถอดเสื้อผ้าด้วยเองออก

 

“วี๊ดวิ้ว...ขาเรียวจังเลยนะจ๊ะ” ขาเรียวยาวที่ปรากฏออกมาให้เห็นเตวินที่จ้องมองอยู่แล้วก็ผิวปากแซวทันที แม๊กซ์ได้แต่เม้มปากแน่น พลางปากางเกงใส่คนตรงหน้า ส่วนเตวินนั่งหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดีที่ยั่วอารมณ์น้องตากวางของตนได้

 

“อย่าพูดมาก...จะเริ่มได้ยัง” แม๊กซ์ที่เหลือแต่กางเกงบ็อกเซอร์เช่นเดียวกับเตวินก็เท้าเอวมองคนที่นั่งบนเตียงอยู่ เตวินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นค่อยก้าวเข้าไปใกล้ๆ เงยหน้ามองคนที่สูงกว่าตัวเองเล็กน้อยแล้วยิ้มยียวนให้อีกครั้ง

 

“เอาสิ...พร้อมนะ..หนึ่ง..สอง..สาม...” พูดจบแม๊กซ์ที่กระโจนเข้าหาเตวินก็โดนรุ่นพี่กวนประสาทเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว

 

“เฮ้ย!!...แม่ง...ขี้โกงปะวะ!” พูดจบแม๊กซ์ก็งัดแรงตัวเองขึ้นมาผลักคนตรงหน้าออก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วกดรุ่นพี่ที่ตนเหม็นขี้หน้าลงบนเตียงทันที

 

“ไม่ได้โกง...แกอ่อนมากกว่า” เตวินที่นอนแผ่อย่างสบายๆยกยิ้มมุมปากให้คนข้างบนอีกครั้ง แม๊กซ์ที่เห็นก็คิ้วกระตุก นับเลขอยู่ในใจแล้วกดไหล่รุ่นพี่แรงขึ้นไปอีก

 

“อย่าพูดมากเลย...ตัวเองจะแพ้อยู่แล้ว เตรียมตัวไว้เถอะ ผ่านไป5วิแล้ว....” แม๊กซ์ยักคิ้วใส่อย่างเหนือกว่า เตวินที่เห็นอย่างนั้นก็ระบายลมหายใจเบาๆอย่างส่ายหัวออกมา และยังไม่ทันจะนับวิที่สิบอย่างที่ใจต้องการ คนที่อยู่ด้านบนก็ถูกเหวี่ยงลงมาบนเตียงอย่างรวดเร็วและไม่ทันตั้งตัว

 

“ นับหนึ่ง...จะบอกอะไรให้นะ” พูดพลางยกขาทั้งสองข้างกดเรียวขาอีกคนไว้ แม๊กซ์ที่รู้ตัวว่ากำลังจะเสียเปรียบก็รีบพยายามดันและดิ้นออกจากการจับกุมของอีกคนทันที

 

“นับสอง...พี่เป็นนักกีฬายูโด” และนั่นแหละที่ตากวางของแม๊กซ์ก็เบิกตาขึ้นโต เสียงของเพื่อนสนิทที่เป็นเพื่อนกันมาเกือบสองปี แล้วเป็นแฟนคลับไอ้พี่โรคจิตคนนี้ด้วยดังเข้ามาในหัวทันที “....พี่เตวินเล่นยูโดด้วย...” รู้อยู่แก่ใจแท้ๆยังลืมไปได้ยังไงวะ!! เสียเปรียบไปเต็มๆ!!

 

“นับสาม...ฉะนั้นเรื่องแค่นี้มันจิบๆ” เตวินพูดพลางขยิบตาให้แล้วจับแขนทั้งสองคนที่พยายามดันตัวเองออกไปไว้เหนือหัว กดมันไว้กับเตียงแล้วก้มหน้าลงไปใกล้ๆคนที่กำลังมองตัวเองอย่างกินเลือดกินเนื้อ

 

“นับสี่...และแกกำลังแพ้ ...เตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย” แม๊กซ์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยายามดันคนที่อยู่ด้านบนออกอย่างสุดความสามารถ แต่แรงกดที่มาจากทั้งแขน และขา แถมลำตัวยังถูกทับไว้อีกก็ทำให้ทำไม่ได้อย่างที่ใจนึกคิด

 

“นับห้า....นับหก...”

 

“แม่ง!...ทำไมนับเร็วขึ้นวะ!!” เตวินยิ้มให้เล็กน้อยกับเด็กตากวางของตนที่กำลังดิ้นขลุกขลักอย่างรุนแรง มือข้างหนึ่งที่หลุดมาได้และก่อนมันจะดันคนที่อยู่ด้านบนออกมันก็ถูกจับเอาไปกดไว้ที่เดิมทันที “เหี้ย!!

 

“จุ๊ๆๆ...อย่าพูดคำหยาบคายสิครับ” เตวินว่าพลางส่ายหัวให้คนข้างล่างยิ้มๆ

 

“ปล่อยนะโว้ย!!...”

 

“นับเจ็ด...” เตวินนับต่อ ไม่สนใจคนที่กำลังโวยวายเสียงดัง แม๊กซ์ที่เห็นอย่างนั้นก็โมโหเขาไปอีกพยายามดันคนข้างบนออกอย่างไม่ยอมแพ้

 

“ปล่อยสิวะ!!...บอกให้ปล่อยไง!!!

 

“นับแปด...

 

“แม่ง!!!...”

 

“นับเก้า....อย่ากลัวเลย...พี่จะเอ็นดูเราให้มากที่สุด...”

 

และสุดท้ายน้ำเสียงที่ปกติจะยียวนให้ตัวเองโมโหก็อบอุ่นขึ้น ทำให้คนที่ดิ้นขลุกขลักอยู่เมื่อครู่ชะงักขึ้นมา พลางจ้องมองดวงตาของคนข้างบนอย่างหาความหมาย เตวินค่อยๆก้มลงมากดจูบลงที่ข้างขมับชื้นเหงื่อเบาๆ ก่อนจะลากลงมาที่ปลายจมูกโด่งรั้น สุดท้ายมาหยุดที่ริมฝีปากกระจับแล้วสบดวงตาที่เหมือนลูกกวางที่ตัวเองชอบนักหนาอย่างลึกซึ้ง

 

“พี่ชอบเราจริงๆ...เชื่อใจพี่นะ” คำพูดอ่อนโยนและแววตาที่ทอประกายลึกซึ้งก็ทำให้แม๊กซ์หลับตาลงอย่างจำยอม

 

“ก็จะแพ้อยู่แล้วนี่....” เสียงบ่นติดจะแข็งก้าวอยู่นิดหน่อยดังออกมาให้เตวินได้หัวเราะออกมาเบาๆอย่างเอ็นดู

 

“เชื่อใจพี่...แล้วเราทั้งคู่จะไม่เสียใจ....นับ...สิบ....”

 



ลบแล้ว

 

 

 

 “ค่ำคืนของเราคงไม่จบง่ายๆแน่ที่รัก....”

 

 

________________________________________________

 

 


วันนี้เป็นอีกวันที่จอมทัพต้องหัวเสีย ขายาวก้าวฉับๆเข้าโรงพยาบาลอย่างไม่รีรอเพื่อนอย่างเตวินที่แม้จะรีบก้าวตามแค่ไหนก็ตามไม่ทัน เตวินมองเพื่อนพี่มองซ้ายทีขวาทีอย่างร้อนรน ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาหูโทรหาคนที่ต้องการทันที เตวินถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ วันนี้มีเรื่องวุ่นวายที่ทำให้จอมทัพเพื่อนเขาได้โมโหสุดขีด

 

เรื่องมันเริ่มจากเมื่อบ่ายของวันอาทิตย์ในขณะที่เขากำลังนอนเล่นเกมกับเด็กตากวางอย่างสนุกสนาน อยู่ดีๆเสียงโทรศัพท์ของเด็กนั่นก็ดังขึ้นพร้อมกับขาที่ลุกขึ้นยืนทันที...เขาได้แต่เงยหน้ามองน้องอย่างงงๆ สุดท้ายสายตาที่เป็นกังวลก็หันมาพูดในสิ่งที่เขาก็ต้องรีบลุกขึ้นอย่างร้อนรนเช่นกัน... “ใบไม้เกือบโดนรถชนตรงลานจอดรถใต้หอ เพื่อนผมเห็นพอดีเลยเข้าไปดึงไว้ทัน หัวแตกกับแขนหัก ตอนนี้อยู่โรงบาลฯ”

 

 ตอนนั้นแหละที่เขารีบคว้าของจำเป็นต่างๆไม่กี่อย่างมา แล้วรีบเดินตามแม๊กซ์ที่เดินนำออกไปแล้ว พร้อมต่อสายหาเพื่อนตัวเองทันที แต่ก่อนจะได้ทำอะไรจอมทัพที่พุ่งมาจากไหนไม่รู้ เข้ามาถามเขาและแม๊กซ์อย่างร้อนรน แล้วบอกว่าน้องหายไปไหนไม่รู้ โทรไม่รับ แชทไม่ตอบ ทั้งที่ตอนแรกบอกกันไว้แล้วว่าจะมาหาที่ห้อง และพอบอกความจริงไปนั่น ก็ทำให้จอมทัพต้องรีบพุ่งตัวออกไปทันทีอย่างร้อนรน

 

และคำพูดของแม๊กซ์ก็ต้องทำให้จอมทัพต้องรู้สึกโกรธจนหน้าแดงขึ้นมา “ไอ้ธันวาเห็นว่าเธอ...แฟนเก่าพี่น่ะ..เข้าไปคุยกับใบไม้...เหมือนจะตกลงกันได้ด้วยดี แต่อยู่ดีๆเธอกลับขับรถพุ่งเข้ามาหาใบไม้ มันเห็นท่าไม่ดีเลยรีบเข้าไปดึงไว้...ดีจริงๆที่มันไหวตัวทัน”

 

ผมได้แต่พยายามบอกให้มันใจเย็น ตอนนี้มีเอมกับธันวาก็คอยดูแลกันอยู่แล้วไปถึงโรงพยาบาลแล้ว เรื่องที่ใบไม้ได้รับบาดเจ็บจอมทัพก็หงุดหงิดพอทนแล้ว แล้วได้ยังมารู้ว่าเพราะเป็นฝีมือของนุชแฟนเก่าก็ทำให้โมโหเข้าไปอีก  ร้อนให้เขาต้องวิ่งตามไป เพราะกลัวจะขาดสติขึ้นมา เพื่อนของเขาเลือกที่จะขับรถที่ปกติจะจอดทิ้งไว้เฉยๆ มันก้าวขึ้นรถก็รีบสตาร์ทจนเขากับแม๊กซ์แทบจะขึ้นไปไม่ทันด้วยซ้ำ โชคดีแค่ไหนที่ถึงอย่างปลอดภัย

 

เขาก็หันไปมองหน้าเพื่อนที่กำลังขับรถอยู่ มันมีแววตาครุกกรุ่นอยู่มาก จะอะไรล่ะ จอมทัพมันคงโกรธที่นุชพยายามจะทำร้ายใบไม้ คิ้วคมของเพื่อนขมวดอยู่นานก่อนจะเล่าเมื่อตอนบ่ายก่อนที่จะเกิดเรื่องกับใบไม้ขึ้นมา....นุชไปหาจอมทัพที่ห้อง...มันพูดออกมาด้วยหน้าตาเคร่งเครียด พร้อมขอคำปรึกษาอย่างไม่เคยทำมาก่อนและขอให้เราปิดไว้อย่าให้รู้ถึงหูใบไม้เด็ดขาด

 

จอมทัพเดินตรงไปที่ใบไม้ที่นั่งรออยู่อย่างรีบร้อน มือใหญ่ทั้งสองข้างประกบเข้ากับแก้มใสของคนตรงหน้าทันที จับหันซ้ายหันขวาพร้อมสำรวจใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างละเอียด ลูบแขนเล็กๆที่ถูกห่อด้วยเฝือกนั่นเบาๆ  กวาดสายตาอย่างละเอียดทั่วทั้งร่างกาย แล้วระบายลมหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ได้เป็นอะไรอีก มีเพียงแค่รอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น

 

ไปทำยังไงให้เป็นแบบนี้น่ะ หื้ม?” จอมทัพว่า ก่อนจะเสยผมที่ปรกลงมาบนหน้าผากขึ้นมองดูแผลที่ขมับพร้อมขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ เจ็บมากไหม” จอมทัพถามด้วยความเป็นห่วง มือใหญ่ละลงจากขมับไปจับแก้มพลางลูบเบาๆ เมื่อเห็นว่าใบไม้ได้แต่นั่งเงียบไม่ตอบก็ต้องขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก

 

“เจ็บมากเลยเหรอ” ใบไม้ได้แตส่ายหัวไปมาเบาๆเท่านั้น

 

“งั้นปวดหัวเหรอ?” ใบไม้นิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าเบาๆ จอมทัพเห็นอย่างนั้นก็ลูบหัวกลมไปมาอย่างปลอบประโลม “โทรหาที่บ้านหรือยัง”

 

“โทรหาแล้วครับ”

 

แล้วเรื่องเป็นไงมาไงล่ะ

 

 เตวินที่นั่งอยู่ข้างๆแม๊กซ์ก็ถามออกมาหลังจากเพื่อนอย่างจอมทัพดูใจเย็นลงมากแล้ว ทุกสายตาหันไปมองใบไม้เป็นตาเดียว ใบไม้อึกอักเล็กน้อย เม้มริมฝีปากแน่น เหลือบตามองจอมทัพทีเพื่อนที แม๊กซ์ที่หันมาพยักหน้าให้ ก็ต้องระบายลมหายใจออกมาพลางส่ายหัวเบาๆ

 

ไม่มีอะไรหรอกครับ เธอแค่มาคุยกับผมเฉยๆ”

 

หาเรื่องกันมากกว่า”  เอมโพล่งออกมา ก่อนจะโดนใบไม้ค้อนใส่เล็กน้อย อะไรเล่าก็จริงนี่ ยัยนั่นเข้ามาหาเรื่องแก เขาเรียกว่าคุยกันที่ไหน คุยอะไรจะทำแกแบบนี้ล่ะ!” เอมมาลินพูดอย่างอารมณ์เสีย ไอ้เพื่อนเราก็ไม่รู้จะปิดเรื่องไปถึงไหน เรื่องนี้ไม่ยอมหรอก ทำเพื่อนฉันเจ็บขนาดนี้

 

เธอพูดอะไรบ้าง?”

 

จอมทัพหันไปถามใบไม้อีกครั้ง ใบไม้ก็ส่ายหัวให้แล้วยืนยันคำเดิมว่ามาคุยกันเฉยๆก็ทำให้ทุกคนต้องถอนหายใจออกมาแรงๆ จอมทัพคุกเข่าลงตรงหน้าพลางรวบมือเล็กทั้งสองข้างมากุมไว้ “เล่ามาเถอะนะ พี่จะได้ไปคุยกับเธอถูก”

 

“เราคุยกันเฉยๆครับ”

 

จอมทัพถอนหายใจอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าน้องเป็นอะไร อาจจะเพลียก็ได้ แต่ถ้าไม่บอกความจริงเขาก็ไม่รู้จะจัดการยังไงเหมือนกัน ครั้งก่อนที่โรงอาหารก็เล่าให้ฟังแค่ว่าเป็นอุบัติเหตุเฉยๆ ถ้าแม๊กซ์กับเอมมาลินไม่มาเล่าให้เขาฟังอีกครั้งเขาก็คงไม่รู้หรอกว่านุชว่าอะไรให้ใบไม้บ้าง แต่ก็หวังว่าเธอจะไม่พูดอะไรบางอย่างที่ผมเป็นห่วงอยู่ตอนนี้

 

“นี่ใบไม้ยัยนั่นมาทำอะไรก็พูดเลยสิ จะปิดไว้ทำไม ถึงยังไงพวกฉันสองคนก็ไม่ยอมแน่ๆ ถ้าธันวาเพื่อนแม๊กซ์ไม่บังเอิญไปเดินผ่านแถวนั้น แกก็ไม่คิดจะบอกกันใช่มะ บอกให้โทรหาพี่จอมทัพก็ไม่โทร จะโทรให้ก็ไม่ให้โทร จนธันวาแอบไปโทรเองเนี่ย บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!!” หญิงสาวพูดอย่างใส่อารมณ์พลางเท้าเอว หอบหายใจเพราะหายใจไม่ทัน พร้อมมองเพื่อนอย่างไม่ได้ดั่งใจ

 

จอมทัพหลังจากฟังจบก็หันไปมองใบไม้ที่ก้มหน้าอยู่ มือใหญ่ช้อนคางมนขึ้นมาก่อนจะสบตากลมดำขลับนั่นเงียบๆ ใบไม้เบือนหน้าหนี จอมทัพได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจพลางหันไปมองทุกคนที่มองอยู่

 

“เป็นอะไรรึเปล่า”

 

“เปล่าครับ...ผมปวดหัว...อยากกลับห้องแล้ว”

 

“ได้สิ...ยาได้ครบแล้วนะ...มาเถอะ” จอมทัพค่อยๆประคองใบไม้ให้ลุกขึ้นแล้วหันไปถามเพื่อน “มึงกลับพร้อมกูไหม”

 

“ไปเถอะ...กูว่าจะไปกินข้าวต้มรอบดึกกับเด็กตากวางนี่สักหน่อย” พูดจบก็หันไปส่งยิ้มให้แม๊กซ์ที่ทำหน้าทะมึนทึงอยู่ข้างๆเอม

 

จอมทัพพยักหน้าให้เพื่อน แล้วหันมาส่งยิ้มให้ใบไม้พร้อมจับจูงมือคนตัวเล็กให้เดินตาม ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจที่อยู่ดีๆใบไม้ก็บิดข้อมือออกจากการกอบกุมของตัวเอง จอมทัพได้แต่คอยเดินประคองไปเท่านั้น เตวินที่ยืนกอดอกมองตามไปก็เลิกคิ้วมองอย่างสงสัย ก่อนจะหรี่ตามองอย่างจับสังเกต สุดท้ายก็หันมามองรุ่นน้องทั้งสามคนที่นั่งมองอยู่เหมือนกัน

 

“พวกเธอว่ามีอะไรผิดปกติไหม?” แม๊กซ์ เอม และธันวา หันมามองหน้ากันเล็กน้อยแล้วหันมาพยักหน้าให้เตวินพร้อมกัน

 

“ใบไม้ไม่พูดอะไรเลย...ก็เงียบๆ...หนูกลัวว่าเธอจะมาพูดอะไรไม่ดีแล้วใบไม้จะเก็บไปคิดคนเดียว” เอมมาลินว่า อยู่ดีๆก็มีโทรศัพท์มาจากใบไม้ทั้งที่ตอนแรกพึ่งวางสายกันไปว่าถึงหอแล้วจะไปหาพี่ที่ห้อง และเพื่อนของเขาบอกว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาลจนต้องรีบวิ่งออกไปหาเพื่อนทันที

 

“สีหน้าใบไม้ตอนนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อาจเพราะว่าเจ็บ ผมเดินไปหาเพื่อนมันแถวนั้นพอดี แล้วเห็นใบไม้กำลังยืนคุยกับเธอที่ลานจอดรถหลังหอ เหมือนจะคุยไปได้สวยนะ เธอขึ้นรถแต่อยู่ดีๆก็เปลี่ยนทิศหันหน้ามาหาใบไม้ที่เดินอยู่ริมถนน ผมเห็นท่าไม่ดีเลยรีบวิ่งไปดึงไปไม้ไว้ อย่างที่คิดจริงๆเธอตั้งใจจะขับรถชนใบไม้ และเธอก็ขับรถหนีไปเลย” ธันวาที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นบอก ก่อนที่ทุกคนจะทำหน้าคิดไม่ตก

 

“ชิ่งกันหน้าด้านๆเลยจริงๆ” เอมมาลินว่าอย่างหัวเสีย เตวินได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้าคิด

 

“คิดว่าเธอจะพูดอะไรที่กระทบต่อความมั่นคงของสองคนนั้นไหม” เตวินถาม รุ่นน้องทั้งสามคนรีบพยักหน้าทันที

 

“ใบไม้แปลกมาก...ปกติเจอพี่จอมทัพก็จะฉีกยิ้มหวานๆ อ้อนนู่นอ้อนนี่ตามประสา แต่ดูสิ...เมื่อกี้ไม่ยิ้มเลยด้วยซ้ำ ...สังเกตสิ เมื่อกี้บิดมือออกจากพี่จอมทัพด้วยอะ” เอมมาลินว่า เตวินทำหน้าคิดสักพักก่อนจะเดินกอดอกมายืนตรงหน้ารุ่นน้องทั้งสามคน และตัดสินใจบอกเรื่องที่จอมทัพย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าให้น้องรู้ให้แก่คนอีกสองคนทันที

 

“เป็นไปไม่ได้หรอก!...ยัยนั่นตอแหลแน่ๆ!!” เอมมาลินว่าอย่างโมโหสุดขีด “ใบไม้ไม่เชื่อหรอก...ใบไม้ต้องเชื่อใจพี่จอมทัพ” แม๊กซ์ได้ยินอย่างนั้นก็ส่ายหัวให้

 

“เชื่อใจรึเปล่าไม่รู้...แต่เธอก็คงรู้นะว่าเพื่อนเรานิสัยเป็นยังไง” เอมมาลินที่ขมวดคิ้วก็ต้องยกมือขึ้นมากุมขมับ เรื่องมันชักไปกันใหญ่แล้ว เตวินถอนหายใจเล็กน้อย เคยได้ยินเรื่องความคิดมากของใบไม้มาจากจอมทัพอยู่หรอก ถ้าเจ้านั่นไม่บอกว่าจิตแพทย์เคยวินิฉัยแล้วว่าไม่ได้ผิดปกติทางจิตอะไร เขาก็จะคิดว่าใบไม้เป็นโรคเครียด โรควิตกกังวลอยู่หรอก

 

“เธอสองคน...เป็นสายสืบคุณภาพใช่ไหม?...” เตวินที่ยืนคิดอยู่นานก็พูดออกมา เมื่อเห็นรุ่นน้องทั้งสองคนพยักหน้าก็ยิ้มแล้วพูดต่อ “งั้นสืบเรื่องนี้ได้ไหม?...สืบมาให้หมด พักนี้ใช้ชีวิตยังไง...แฟนคนใหม่คนเก่า...ธุรกิจครอบครัว...เพื่อน..ปัญหานู่นนี่ ทำได้ไหม?”

 

ได้ยินอย่างนั้นแม๊กซ์ก็กอดอกขึ้นมา ส่วนเอมมาลินก็ยกยิ้มพร้อมกับยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วพูดอย่างมั่นใจ “เรื่องที่อะไรที่อยากรู้ต้องได้รู้อย่างแน่นอน”

 

“ว่าแต่...แม๊กซ์ คืนนี้ไม่เล่นเกมห้องพี่อีกไหม” ได้ยินอย่างนั้นเอมมาลินและธันวาก็หันไปมองเพื่อนตัวเองทันที ส่วนแม๊กซ์ก็ทำท่าลุกลี้ลุกลนจนสุดท้ายก็ลุกขึ้นไปเกาะแขนของเตวินไว้อย่างหลบภัย

 

“ไอ้แม๊กซ์...ที่มึงบอกว่ามึงไม่ได้นอนที่ห้องสองสามคืนนี่มึงไปนอนกับพี่เขาเหรอวะ” ธันวาว่าพร้อมกับสายตาจับผิดที่แม๊กซ์ต้องรีบหลบตาอย่างระวังภัย ส่วนเอมมาลินก็ลุกขึ้น ก้าวมาหาเพื่อนที่ยืนหลบหลังรุ่นพี่ขวัญตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงคอเสื้อเพื่อนลงมา

 

“เฮ้ย!!!....” นี่คือเสียงของคนทั้งสามคนที่ดังพร้อมกันอย่างตกใจ แม๊กซ์หน้าแดงก่ำจนแก้มสีน้ำผึ้งนั่นขึ้นสีแดง และตกใจที่เพื่อนทำตัวอุกอาจกับตัวเอง ส่วนเอมมาลินและธันวาก็ตกใจที่เห็นแรงแดงช้ำบนอกของเพื่อน ส่วนคนต้นเหตุก็ยืนกอดอกกระดิกเท้าอย่างไม่สนใจ

 

“นี่...แก” เอมมาลินยกมือสั่นๆของตัวเองขึ้นมาชี้เพื่อน ส่วนธันวาก็นั่งช็อควิญญาณลอยออกจากร่างไปแล้ว แม๊กซ์ที่เห็นเพื่อนกำลังอึ้งก็รีบถอยหลังออกมาแล้วเดินไปหลบหลังเตวินพร้อมกับหยิกลงบนเอวหนาทันที

 

“โอ๊ย!!!...อย่าสิ..ยาหยีจ๋า...พี่เจ็บนะ..โอ๊ยย!!” ตอนแรกว่าจะใจอ่อนที่เห็นว่าเจ็บอยู่หรอก แต่พอได้ยินคำแสลงหูก็จัดการซัดกำปั้นลงบนไหล่กว้างทันที “โอ๊ยยย...พอแล้วๆ..” เตวินได้แต่เจ็บจนตัวงอพลางปัดมือคนที่กำลังทำร้ายตัวเองออก

 

“ทำไมไม่ช่วยกันบ้างวะ!!...”

 

“ก็เห็นยาหยีแก้มแดงแล้วน่ารักดี...โอ๊ย!!...พอแล้ว..ที่รัก...ยอมแล้วๆๆ เค้าขอโต๊ด”

 

พี่จะเก็บให้ครบต้นครบดอกเลยคอยดูเถอะ!!!

 

 

__________________________________________________________

Talk : รวดเร็วทันใจ ไวไฟกันสุดๆ 555555555

ยังงงๆกับคู่ที่เตน้องแม๊กซ์อยู่เลย

พี่เตก็ออกแนวกลัวน้องอยู่นิดนึง(มั้ง)

แบบเป็นสามีขาโหดก็ต้องทำใจกันบ้าง

 

ขอขอบคุณทุกคนค่ะ

 

ส่วนคาแรคเตอร์เราคิดถึงคนอื่นไม่ได้จริงๆค่ะ

ก็ต้องเป็นสองคนนี้นั่นแหละที่ดูเหมาะสมที่สุดแล้ว


#   #


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #417 Phimyada12345 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 16:51
    NC ดีงาม
    #417
    0
  2. #370 M2607 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 23:19
    nc ดีงามพระราม26
    #370
    1
    • #370-1 Phimyada12345(จากตอนที่ 21)
      5 เมษายน 2562 / 16:37
      เพจอะไรหรอคะ
      #370-1
  3. #306 Intelligence- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 08:07
    โอ้ยยย คู่นี้นี่ยังไงงงง เป็นแฟนยังเนี่ย พี่เตวินอย่ามาเนียนเอาน้องละไม่พูดอะไรนะ ถึงน้องจะำม่คิดมากเหมือนใบไม้แต่คนเรามันก็คิดทุกคนล่ะน่าาา ส่วนใบไม้นี่ก็น้าาา เชื่อใจพี่สิ!! ถึงมันจะทำยากก็เหอะ แล้วนี่ชะนีนางยั้นมาพูดหลอกอะไรใบไม้อ่ะะะ ท้องหรอ? แต่เลิกกันนานละไม่น่าใช่ ถ้าใช่คงป่องละป่ะ 5555 หรือแบบพนันกับเพื่อนว่าจะคบน้อง?
    โอ้ยยย เรื่องไรเนี่ย คิดไม่ออก
    #306
    0
  4. #265 Toktaeiilk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 15:38
    อยากอ่าน nc งื้ออออ
    #265
    0
  5. #236 Bameverthing (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 20:54
    ดีงามมคู่เตวินแม็ก55555555
    #236
    0
  6. #225 B_BlueSky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 10:35
    พึ่งเคยเห็นพี่เถิกคู่กับชางครั้งแรก แอบหัวเราะเบาๆ 5555555
    #225
    0
  7. #219 0836402787 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 16:25
    เพจอะไรค่ะ
    #219
    0
  8. #211 pikipinocchio (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 18:45
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด เรือผีของอิช้อยยยยยยยย พี่กี้กะน้องแม็กซ์ แต๊งค์กิ้งหลายๆเลยนะค้าคุณนักเขียน เอาว่ะ คู่รองยังเป็นเรือผีได้ คู่หลักนี่ขอมโนว่าเป็นอิมเมจยุนแจแล้วกั้งงงง 5555555
    #211
    1
  9. #93 Bgx-Michtyk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 21:14
    ใบไม้ลูกกก ทำไมหนูทำแบบนี้บอกพี่เขาไปสิคะ
    #93
    0
  10. #92 Ichasep9 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 16:09
    มีอะไรก็บอกพี่เขาไปใบไม้ มาคิดเองเออเองแบบนี้ไม่น่ารักเลย
    #92
    0
  11. #88 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 09:53
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #88
    0
  12. #87 noonpanchanok (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 22:04
    งงหนักมากกกกกกกกกกกก
    #87
    0
  13. #86 FahSida (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 21:52
    ใบไม้ทำไมไม่พูดไม่บอกพี่เค้าล่ะลูก ทำงี้ไม่ดีเลยนะเด็กดื้อ
    #86
    0
  14. #85 Bambie>_< (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 21:35
    //เช็ดเลือดกับ nc เบาๆ
    พลาดแล้วแม๊กซ์ แกพลาดแล้ว
    ฮืออออออออ
    ใบไม้ ทำไมไม่พูดออกมานะ ฮือ
    #85
    0