เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป #นิยายเรื่องนี้(ไม่ใช่)สายเถื่อน [YAOI] END

ตอนที่ 15 : เดอะแก๊งค์เสื้อช็อป : Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    2 ส.ค. 59

NOTE : ขออภัยสำหรับคำผิด

 

Chapter 15

 

 

วันนี้เป็นวันที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ใบไม้รู้สึกว่าตัวเองนอนได้ไม่เต็มอิ่มเลยสักนิด เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังอยู่บนหัวเตียงนั้นไม่ได้ปลุกสติอันเลือนรางของใบไม้ได้ ตากลมปรือมองมันเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปกด แล้วซุกหน้าลงกับหมอนอีกครั้ง แต่สวรรค์คงไม่เป็นใจกับการนอนของใบไม้สักนิด ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็จะส่งมารผจญมาปลุกฝันหวานๆของใบไมอีกจนได้

 

ใบไม้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตาบวมๆจากการอดหลับอดนอนต้องลืมตาขึ้นมามองโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างหัวเสีย มือเล็กเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้วอย่างแปลกใจกับเบอร์โทรศัพท์แปลกที่ตัวเองไม่ได้ระบุชื่อ ก่อนจะยกขึ้นแนบหู หวังว่าคงจะไม่ใช่โรคจิตหรือคนหลอกขายขายสินค้านะ

 

“อื้อ...ฮัลโหล”

 

/หึหึ...../ เสียงหัวเราะแผ่วๆดังออกมาจากปลายสายทำให้ใบไม้ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง โรคจิตจริงๆด้วย!! /ยังไม่ตื่นอีกเหรอ/  แต่ก่อนที่ใบไม้จะกดวางเสียงทุ้มที่คุ้นหูก็ดังขึ้น เพราะรู้สึกคุ้นเสียงนี้เหลือเกินใบไม้จึงตัดสินใจถามออกไป

 

“ใครอ่า....แม๊กซ์เหรอ” กรอกเสียงงัวเงียลงไปก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะคุ้นหูแผ่วดังขึ้นให้ได้ยินอีกครั้ง จนใบไม้ได้แต่มุ่ยหน้าขัดใจอยู่คนเดียว ที่กะโทรมากวนประสาทกันใช่ไหม “แม๊กซ์...ถ้าแกจะกวนประสาทก็วางสายเลยนะ ฉันจะนอน!

 

/เปล่าไม่ใช่แม๊กซ์..../ ถ้าไม่ใช่แม๊กซ์แล้วใคร? ใบไม้ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพ่งหน้าจออีกครั้ง เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่คุ้น แล้วใครมันได้ไปเนี่ย แถมโทรมาก็หัวเราะใส่ มากวนการนอนของใบไม้คนนี้อีกต่างหาก ถ้ารู้นะน่าดู จะจัดการให้เข็ดเลย

 

“ไม่ใช่แม๊กซ์แล้วใคร...ฮืออ...จะนอน”  แล้วปลายสายก็หัวเราะอีกครั้ง ใบไม้ขมวดคิ้วฉับอย่างหงุดหงิด ไม่บอกไม่กล่าวว่าใครแล้วยังมาหัวเราะใส่อีกเนี่ยนะ ดี อย่าหาว่าใจร้ายละกัน

 

“นี่!!...โทรมามีอะไรกันแน่เนี่ย ใครก็ไม่รู้หัวเราะใส่อยู่ได้ ว่างมานักหรือไง!!!” ปลายสายได้แต่หัวเราะใส่เพิ่มความหงุดหงิดให้คนตัวเล็กขึ้นไปอีก ตื่นเต็มตาเลยครับ! คนกวนประสาทพวกนี้ต้องจัดการให้สิ้นซาก!

 

/ตื่นได้แล้ว...จะสายแล้วนะ/ ใบไม้ก็ชะงักไปเมื่อมาฟังเสียงดีๆก็รู้สึกคุ้นหูมากเป็นพิเศษ พ่อก็ไม่ใช่ แม๊กซ์ก็ไม่ใช่ แล้วใครอีก? ใบไม้ตั้งใจฟังเต็มที่ และพอปลายสายพูดขึ้นมาอีกครั้ง ตากลมๆก็เบิกค้างขึ้นทันทีอยากจะถอนคำพูดเมื่อกี้จริงๆ

 

 /คนดี...ตื่นได้แล้วครับ...พี่จูบราตรีสวัสดิ์ไปเมื่อคืนฝันดีมากเลยเหรอ หื้ม?/ ค..คนดี? จ..จูบราตรีสวัสดิ์?

 

“พ...พี่...จ..จอมทัพ”

 

/หึ...ลุกขึ้นเร็วๆเลย...จะให้พี่ไปมอร์นิ่งคิสอีกไหม?/

 

แก้มใสๆเห่อร้อนขึ้นมาจนเหมือนจะระเบิด ใบไม้จิกมือลงกับหมอนแล้วบิดไปมาแก้เขิน เขินมาก! พี่ไม่รู้ไปสรรหาคำพูดอะไรมาตั้งแต่เมื่อคืนให้ได้เขินไปทุกที จริงๆจูบราตรีสวัสดิ์ของพี่ไม่ใช่ปากกระกบปากหรอกนะครับ แค่พี่จุ๊บลงมาบนหัวผมเท่านั้นเอง แต่!!...แค่นั้นมันก็เขินแทบตายแล้ว! แล้วมอร์นิ่งคิสของพี่นี่สิ ไม่รู้ว่าเป็นแบบไหน

 

“พี่บ้า!...” แต่ผมก็เขิน คิดไปล่วงหน้าแล้ว ใช้คำผิดแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน คนมันเขินนะรู้บ้างรึเปล่า ถึงอย่างนั้นพี่ก็ยังหัวเราะอย่างอารมณ์ดี คงจะมีความสุขมากสินะที่ทำเขาเขินได้น่ะ

 

/ถ้าตื่นแล้วก็รีบลุกเลยนะ จะสายแล้ว พี่รออยู่หน้าหอนะ/

 

พูดจบก็วางสายลงไปทันที ทิ้งให้คนตัวเล็กได้แต่เขินหน้าดำหน้าแดงอยู่คนเดียว ในตอนแรกที่ตั้งใจว่าจะโดดเรียนนอนอยู่ห้อง แต่ตอนนี้คนตัวเล็กกลับลุกขึ้น บิดขี้เกียจเล็กน้อย แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอย่างเร่งรีบ

 

จนแล้วจนรอด ใบไม้ก็วิ่งกระหืดกระหอบออกมาหน้าหอ มองสายมองขวาหาคนที่บอกว่ารออยู่ก็ไม่เจอ พี่ไปไหนนะ เราอุตส่าห์วิ่งผ่านน้ำ ถูสบู่ห้าวิ ครีมเครื่องประทินผิวต่างๆที่เพื่อนคนดีอย่างเอมโทรมากำชับว่าให้ทาก็ไม่ทา ไม่ลืมฉีดสเปรย์ดับกลิ่นตัวก่อนออกมาก็ดีแค่ไหนแล้ว! แต่ดูสิ คนที่เร่งเขากลับหายไปไหนก็ไม่รู้

 

“อ๊ะ...” ใบไม้สะดุ้งขึ้นทันทีเมื่อมีของเย็นๆแตะเข้าที่แก้มของตัวเอง เมื่อหันไปก็เจอคนที่กำลังมองหายกยิ้มบางๆให้ เสมองแก้วน้ำที่มีไอเย็นๆลอยอยู่แล้วมองพี่อย่างสงสัย

 

“โอวัลตินสองช้อน ผสมโกโก้หนึ่งช้อน ใส่ครีมเทียมหนึ่งช้อน ใส่นมข้นสองช้อน...พี่พูดถูกหรือเปล่า?” ใบไม้ได้แต่มองคนตัวสูงตรงหน้าอย่างอึ้งๆ นี่ไปท่องสูตรนี้มาจากไหน? ก็มีแต่คนที่บ้านเท่านั้นที่รู้ จอมทัพที่เห็นคนตรงหน้าเงียบไปก็มองแก้วที่ถืออยู่อย่างสงสัย “พี่พูดไม่ถูกเหรอ?”

 

“อ๋อ...เปล่าครับ ถูกแล้ว พี่ไปรู้มาจากไหนครับ” พอจอมทัพได้ยินอย่างนั้นก็ยกยิ้มขึ้น แล้วส่งแก้วในมือให้คนตัวเล็กอีกครั้ง ใบไม้รับมา ขอบคุณเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามคนตัวสูงที่เดินนำไปก่อนแล้ว

 

“แม่เราบอกพี่มาน่ะ” ใบไม้ได้แต่มองหน้าคนที่เดินเคียงข้างกันอย่างงงๆ คนที่คิดไว้ก็คงจะเป็นพี่สาวทั้งสี่คนมากกว่า แต่นี่เป็นแม่ เกินคาดมาก ตอนแรกดูไม่ชอบใจพี่ด้วยซ้ำ “พี่อยากรู้ว่าเราชอบหรือไม่ชอบอะไรบ้าง เลยไปถามท่านกับพี่สาวเรามาน่ะ”

 

ได้ยินอย่างนั้นใบไม้ก็ได้กลั้นยยิ้มเขินของตัวเองจนปวดกรามไปหมด ไม่คิดว่าพี่จะอยากรู้เรื่องของเราขนาดนี้ แน่นอนว่าพี่คงได้ข้อมูลมาครบ และคงจำได้อย่างละเอียดแน่นอน ดูได้จากการท่องสูตรเครื่องดื่มรสโปรดของเราได้

 

“แล้วพี่ล่ะครับ ชอบหรือไม่ชอบอะไรบ้างครับ” พูดจบขอมทัพก็หันมามองอย่างสงสัย ใบไม้เสตามองเครื่องดื่มในมือของร่างสูงหนึ่งครั้ง ก่อนใบหน้าคมจะพยักหน้าเข้าใจ “ผมอยากรู้เรื่องของพี่บ้าง” และนั่นทำให้จอมทัพยกยิ้มขึ้นมา

 

“ก็...แค่โกโก้ขมๆ หวานน้อยก็พอแล้ว”

 

นี่จะบอกว่าเขาเรื่องเยอะอย่างนั้นสินะ ใบไม้มุ่ยปากใส่คนตัวสูงที่ยิ้มให้อย่างหน้าตาเฉย มือใหญ่ยกขึ้นมายีกลุ่มผมสีดำสนิทอย่างนึกเอ็นดู แล้วก็บอกเล่าเรื่องราวของตนอย่างละเอียด โดยมีใบไม้ที่คอยพยักหน้า พยายามจดจำสิ่งต่างๆจนให้ได้มากที่สุด แล้วบางครั้งเสียงใสๆก็หัวเราะออกมาให้คนตัวสูงได้ยกยิ้มตาม

 

มือใหญ่ที่ยื่นออกมาตรงหน้าทำให้ใบไม้ต้องเงยหน้ามองจอมทัพอย่างไม่เข้าใจ พี่ได้แต่พยักหน้าให้ ผมมองเลยไปเจอทางม้าลายอยู่ตรงหน้าก็เข้าใจทันที

 

“เอ่อ...จริงๆผมก็ข้ามถนนเป็น วันนั้นแม๊กซ์แกล้งผมเฉยๆ” จอมทัพพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็ยังไม่ลดมือลง “ผมข้ามได้จริงๆนะ”

 

“ไม่ได้หรอก แบบนี้ก็ดีแล้ว”

 

“ทำไมล่ะครับ” ใบไม้เอียงคอมองสงสัย จอมทัพยกยิ้มให้ก่อนจะพูดในสิ่งที่ทำให้ใบไม้หน้าแดงจัด

 

“พี่เป็นห่วงน่ะ” พูดจบจอมทัพก็เข้ามาคว้ามือเล็กทันที ก่อนจะจับจูงให้เดินข้ามถนนไปพร้อมกัน

 

คนตัวเล็กที่เดินตามหลังอยู่ก็สติหลุดลอยไปถึงไหนต่อไหน แรงกระชับมือของคนด้านหน้าทำให้ตากลมๆเหลือบมองก่อนเจ้าตัวจะต้องเผยยิ้มกว้างออกมากับแผ่นหลังแข็งแรงตรงหน้า เห็นไหมครับ พี่ร้ายกาจจริงๆ พี่ทำให้ผมเขินแล้วก็หัวใจเต้นแรงออกมาขนาดนี้ได้ยังไง ถึงจะชอบให้พี่ทำแบบนี้ แต่ก็หวังว่าพี่จะถนอมและเห็นใจหัวใจดวงน้อยๆของใบไม้คนนี้บ้าง มันทำงานหนักเกินไปแล้ว พี่จะรู้บ้างไหม

 

_______________________________________________________

 

 

เหล่าผองเพื่อนเสื้อช็อปนั่งมองเพื่อนตัวเองที่วันนี้ค่อนข้างจะอารมณ์ดีเป็น “พิเศษ” เต็งหนึ่งหันไปสะกิดเตวินที่นั่งข้างๆก่อนจะส่งสายตาถามอย่างสงสัย ทุกคนพร้อมจะสุมหัวเข้ามาฟังทันทีที่เตวินเปิดปากพูด โดยไม่สนใจต้นเรื่อง อย่างจอมทัพที่นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์ ในหูฟัง ฟังเพลง กระดิกเท้าอย่างอารมณ์ดี

 

 

วันนี้อาจจะเรียกได้ว่ามหัศจรรย์แบบค่อนข้างจะ “พิลึก” อยู่บ้างในความคิดของทุกคน ตอนเช้าในขณะที่ทุกคนกำลังเดินเพื่อจะไปเรียน ก็บังเอิญเจอเข้ากับเพื่อนหน้านิ่งอย่างจอมทัพที่เดินจูงมือมาพร้อมกับรุ่นน้องหน้าใสอย่างใบไม้ ตรงนั้นอาจจะไม่แปลกใจเท่าไหร่ จะแปลกใจตรงที่เพื่อนตัวเองส่งสายตาวิบวับใส่รุ่นน้องที่ดูแล้วบอกได้เลยว่าน่าหมั่นไส้สุดๆ!

 

จะแปลกใจเข้าไปอีกเมื่อมุมปากที่มักจะอยู่นิ่งๆกับขยับยกขึ้นยิ้มบางๆให้คนตัวเล็กตรงหน้า แล้วดูเหมือนมันจะเผื่อแผ่ไปให้คนรอบข้างด้วยเพราะคนแถวนั้นได้เคลิ้มกันยกใหญ่ ก่อนจากกันก็ยกมือขึ้นลูบหัวกลมๆของรุ่นน้องคนนั้นเบาๆ แต่พอเห็นพวกเพื่อนๆของตัวเองยืนมองอยู่จอมทัพก็หุบปากฉับ ตีหน้านิ่งใส่เพื่อน ราวกับเมื่อครู่เป็นคนละร่างของตัวเอง

 

เวลาเรียนในคาบเช้าหมดไปกับการเรียนภาคปฏิบัติที่จอมทัพทำปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติให้เพื่อนๆได้อึ้งกันอีกครั้ง เมื่ออยู่ดีๆจอมทัพที่ขะมักเขม้นกับเครื่องยนต์ตรงหน้า ผิวปากออกมาเป็นเพลง ทั้งห้องถึงกับเงียบกริบแล้วก็มองคนที่ไขประแจไปผิวปากไปอย่างอารมณ์ดี แน่นอนว่าทั้งภาคถึงกับสงสัยกับพฤติกรรมแปลกๆของเพื่อนที่ปกติจะตีหน้านิ่งคนนี้เหลือเกิน แน่นอนว่าทุกคนคาดหวังกับเตวิน เพื่อนสนิทของจอมทัพที่สนิทกันมาตั้งแต่เป็นหนอนน้อยๆ

 

ส่วนตอนนี้ก็อย่างที่เห็น ผองเพื่อนเสื้อช็อปที่พากันยกแก๊งค์มานั่งรับลมอยู่หน้าตึกอาคารเรียน ก็นั่งมองเพื่อนด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะทุกคนจะร้องอ๋อเมื่อเตวินเล่าเรื่องทั้งหมดจบ ก็แค่คนที่ตกอยู่ในภวังค์สีชมพูเท่านั้นเอง

 

“เอ่อ...ขอโทษนะคะ” เสียงผู้หญิงที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้ทุกคนต้องวงแตกกระจายก่อนจะต้องหันไปมอง ก็พบกับผู้หญิงที่ใส่เสื้อช็อปสี่คน “ใครคือจอมทัพเหรอ?” ได้ยินอย่างนั้นเตวินที่นั่งข้างๆจอมทัพก็หันไปสะกิดเพื่อน

 

“เพื่อนอยากคุยกับมึง” เตวินเพยิดหน้าใส่ จอมทัพเห็นอย่างนั้นก็ได้แต่เลิกคิ้วมองเฉยๆ

 

“เอ่อ...คือ...”

 

หญิงสาวคนหนึ่งหันไปสะกิดเพื่อนข้างๆพลางเกี่ยงให้เพื่อนพูดแทน ก่อนจะเงียบไปสักพัก จอมทัพที่เห็นหญิงสาวเงียบไปก็จับหูฟังใส่หู หญิงสาวที่เห็นท่าทางก็เลยทำใจกล้าเข้าไปสะกิดเรียกก่อนจะรีบถอยออกมาเมื่อร่างสูงตรงหน้าหันมามองนิ่งๆใส่

 

“คือเรามีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย” จอมทัพเลิกคิ้วมองเล็กน้อย “เดือนหน้ามีการประกวดหนุ่มฮอตของมหาลัยฯ เราอยากให้นายไปช่วยแข่งหน่อยน่ะ” หญิงสาวที่เห็นจอมทัพตีหน้านิ่งใส่ก็หันไปเบะปากทำหน้าเสียใส่เพื่อนข้างๆ

 

“ช่วยหน่อยนะ ไม่มีใครทำแล้วจริงๆ”

 

 หญิงสาวอีกคนช่วยพูด งานที่ว่าคือการประกวดหนุ่มฮอตของมหาลัย ที่จะรวมหนุ่มๆของทุกคณะมาไว้ด้วยกัน แน่นอนว่าคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ชนะมาสองปีซ้อน ไม่ยอมที่จะแพ้ในปีนี้แน่ๆ ที่ใจกล้ามาถามคนที่มักจะปลีกวิเวกอย่างจอมทัพเพราะว่าหน้าตาแบบนี้น่ะ เข้าข่ายหนุ่มฮอตสุดๆ แล้วเนื่องจากมีข่าวลือที่ลือกันสนั่นทั่วทั้งคณะ เมื่อมีคนไปเจอจอมทัพเข้ายิมแล้วถ่ายรูปตอนที่เขาออกกำลังมาลงในเพจหนุ่มหน้าตาดีของมหาลัยฯจนเป็นประเด็นร้อน แต่เจ้าตัวคงไม่รู้อะไรเลยอีกเช่นเคย 

 

“ขอร้องนะจอมทัพ ถ้าเป็นนายคณะเราต้องชนะอีกแน่ๆ”

 

หญิงสาวที่เห็นจอมทัพตีหน้านิ่งก็เอ่ยขอร้องออกมาอีกครั้ง ก่อนจอมทัพจะตอบออกมาสั้นๆได้ใจความว่า “ไม่” แล้วหันไปใส่หูฟังจดจ่อกับเกมในโทรศัพท์อีกครั้ง เตวินเห็นแบบนั้นก็หันไปตบไหล่หญิงสาวเบาๆก่อนจะกล่าวขอโทษแทนเพื่อน ไอ้เพื่อนคนนี้ถ้าขอไปทาสี แบกหาม เลื่อยไม้ เชื่อมเหล็กมันก็ทำอยู่หรอก มันไม่ใช่คนใจจืดใจดำไม่ช่วยงานคณะเลย แต่จะให้มันไปขึ้นเวที แต่งหน้าส่องไฟใส่หรือไปให้เป็นจุดสนใจนี่ไม่เด็ดขาด อย่าหวังเลย

 

จอมทัพที่ตอนแรกอารมณ์ดีจนเพื่อนมีความเห็นรวมกันว่ามันช่วงพิลึก ตอนนี้ก็กลับมาตีหน้านิ่งๆ ขมวดคิ้ว จนดูเหมือนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแบบที่เป็นมาตลอด ก็ทำให้เพื่อนๆอดจะหันหน้ามองกันแล้วถอนหายใจเบาๆไม่ได้ ไอ้กลับมานิ่งเหมือนเดิมมันก็ดีอยู่หรอก เพราะรู้สึกชินมากกว่า แต่คนเราให้มีอารมณ์ดีๆมันจะไม่ดีกว่าเหรอ

 

“พี่จอมทัพครับ”

 

นี่คงจะเป็นเสียงสวรรค์ของทุกคน เมื่อเห็นว่าใบไม้กำลังเดินมายังโต๊ะที่พวกตนนั่งอยู่ เพื่อนที่นั่งอยู่ใกล้ๆก็รีบสะกิดเรียกจอมทัพทันที ร่างสูงที่หันมาตวัดตาใส่เพื่อนเมื่อมีคนมือดีดึงหูฟังของตนออก ก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างแล้วสายตานิ่งๆก็เปลี่ยนมาเป็นประกายทันที พร้อมยกยิ้มบางๆให้

 

“เลิกเรียนแล้วเหรอ” ใบไม้พยักหน้า แล้วก็ต้องหันไปมองหญิงสาวสี่คนที่จ้องมองมาที่ตนพร้อมกระซิบกระซาบกันไปมา

 

หญิงสาวสี่คนที่เห็นท่าทางของจอมทัพเปลี่ยนไปก็เริ่มจับจ้องคนที่มาใหม่แล้วก็หันมาปรึกษาทันที ใบไม้ที่หันมามองจอมทัพก็ได้แต่เอียงคอมองงงๆ แต่ก่อนจะได้คิดอะไร แรงดึงจากข้างหลัง ก็ทำให้ใบไม้ตกใจจนต้องร้องออกมา โดนหญิงสาวสี่คนนั้นลากออกมาห่างๆก่อนจะเข้าใจทันทีเมื่อพวกเธอบอกในสิ่งที่ต้องการ

 

“ขอโทษนะ พี่มีเรื่องอยากให้เราช่วยหน่อย ช่วยขอร้องให้จอมทัพไปประกวดให้หน่อยได้ไหม”

 

หญิงสาวทั้งสี่คนรีบพูดรัวเร็วจนใบไม้ได้แต่มองคนนั้นคนนี้ที จับใจความได้แค่เพียงว่า ให้พี่ไปประกวดหนุ่มฮอตอะไรสักอย่าง หญิงสาวคนหนึ่งที่ฉวยเอามือเล็กขึ้นไปจับ แล้วมองมาอย่างขอร้องก็เกือบจะตอบตกลงไปแล้วถ้าไม่มีคนมาดึงมือข้างนั้นไปกอบกุม แล้วมีร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยเดินมาบังตัวเองไว้

 

จอมทัพที่เห็นใบไม้โดนดึงออกไปต่อหน้าก็ขมวดคิ้วฉับทันที แววตาโกรธเกรี้ยวก็ทำให้เพื่อนเหลือบมองกันไปมา เตวินเห็นอย่างนั้นก็ทำท่าจะยกมือไปตบไหล่เพื่อน แต่ยังไม่ทันทำอะไร จอมทัพก็ลุกพรวดขึ้นทันทีก่อนจะตรงไปขวางใบไม้ที่ทำหน้าไม่ถูกอยู่กลางวงล้อมของหญิงสาวทั้งสี่คน

 

“อย่ายุ่ง”

 

“จอมทัพขอร้องล่ะ น้องคะ พี่ขอร้องนะ ช่วยพี่ทีนะ” หญิงสาวคนหนึ่งทำท่าจะเข้ามาหาใบไม้อีกครั้ง จอมทัพก็ขยับตัวบังไว้ทันที

 

“ทำไมต้องสน? ”

 

“อะไรกัน! ช่วยแค่นี้ไม่ได้หรือไง! ถ้านายไม่ทำคณะเราต้องแพ้แน่ๆ” หญิงสาวคนหนึ่งที่เริ่มโมโหเพราะไม่ได้ดังสิ่งที่ต้องการก็พูดเสียงดังขึ้นมาทันที

 

“ไม่ก็คือไม่” คำพูดไม่สนใจโลกของจอมทัพก็ทำให้ใบไม้ได้รับรู้แล้วว่าคนตรงหน้าเริ่มจะไม่พอใจเหมือนกัน มือเล็กเข้าไปเขย่าแขนจอมทัพเบาๆ แล้วส่งสายตาออดอ้อนทันทีเมื่อคนที่สูงกว่ามองมา

 

“พี่ครับ ไปเถอะ ผมหิวแล้ว นะๆ” ใบไม้ดึงแขนแข็งแรงให้เดินตามมาเบาๆ แล้วหันไปขอโทษหญิงสาวทั้งสี่คน “ขอโทษจริงๆนะครับ ผมคงช่วยไม่ได้จริงๆ”

 

 พี่ดูจะไม่ชอบอยู่พอสมควร อย่างพี่คงจะไม่ชอบให้ใครมายุ่งหรือเข้าสังคมอะไรนัก จะให้คนอย่างพี่เอาหน้าไปประทะกับแสงไปก็ดูจะแปลกๆเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่อยากช่วยนะ แต่ก็อยากทำแบบที่พี่สบายใจมากกว่า ไปทำแบบที่พี่ไม่ชอบ ถ้านั้นพี่ก็คงไม่สบายใจน่ะสิ

 

แต่ดูท่าหญิงสาวทั้งสี่คนจะไม่เข้าใจอะไรนัก เมื่อมีคนหนึ่งเดินมาฉุดแขนใบไม้ไปอีกครั้ง ครั้งนี้ดูท่าคนที่หงุดหงิดอยู่เดิมทีอย่างจอมทัพก็ดูโมโหออกมา ร่างสูงเอื้อมไปดึงแขนใบไม้กลับมาให้มาอยู่ข้างหลังตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะพูดออกมาเสียงดังจนทั้งสี่คนอดจะผงะออกมาเพราะความตกใจไม่ได้

 

“บอกว่าอย่ายุ่ง!!” ถึงจะโมโหแค่ไหนที่แขนเล็กๆของคนข้างหลังโดนดึงกระชากจนเกิดรอยแดง แต่แรงเขย่าแขนๆเบาๆก็ทำให้เขาต้องใจเย็นขึ้นมาเหมือนกัน ก่อนร่างสูงจะพูดด้วยเสียงเรียบกริบ “อย่าให้เห็นว่ามายุ่งอีก ไม่ว่ากับเราหรือกับใคร” พูดเสร็จก็จับจูงมือคนข้างหลังให้เดินตาม ก่อนจะไปคว้ากระเป๋าบนโต๊ะแล้วเดินหนีไปทันที

 

ใบไม้นั่งมองร่างสูงที่เอาแต่ยกแขนเล็กๆของตัวเองขึ้นไปสำรวจอย่างละเอียด พลางลูบแขนเล็กๆนั่นเบาๆ พี่เอาแต่ถามว่าเจ็บไหมอยู่แบบนั้นตั้งแต่เดินออกมา แขนที่ขึ้นสีแดงก็ทำให้จอมทัพต้องขมวดคิ้วหงุดหงิดอย่างอดไม่ได้ เขาบอกไปแล้วว่าไม่ ตัวเขาเองก็ช่วยงานทุกอย่างแต่จะให้ไปทำแบบที่ขอร้องก็ทำไม่ได้ เพราะไม่ชอบจริงๆ แล้วมากระชากแขนน้องจนแดงออกมาแบบนี้ ถ้ามาตื๊อเขาเองก็คงไม่โมโหแบบนี้หรอก

 

“เจ็บไหม”

 

 เห็นไหม ถามอีกแล้ว ใบไม้ระบายลมหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มให้คนตรงหน้าให้สบายใจ แก้มที่ร้อนผ่าวก็แดงออกมาด้วยความขวบเขิน เพราะคนตรงหน้าก็ดูจะเป็นห่วงตนเหลือเกิน แล้วสายตาที่เอาแต่จับจ้องแขนตัวเองทุกรูขุมขนแบบนั้นใครเขาจะไม่เขินกัน

 

“ไม่เจ็บครับ ไม่เป็นไรแล้ว”

 

“เดี๋ยวไปทายากัน ที่ซื้อให้คราวนั้นยังอยู่ใช่ไหม?” จอมทัพว่าเสร็จก็จับจูงคนตัวเล็กให้เดินตามทันที  ใบไม้ดึงรั้งมือตัวเองไว้ เบาๆ แต่ก่อนที่จะพูดอะไรคนตรงหน้าก็พูดออกมาดักก่อนจนได้ “อย่าดื้อ”

 

น้ำเสียงดุๆเหมือนกับว่าตัวเองเป็นเด็กแบบนั้นก็ทำให้ใบไม้หน้ามุ่ยออกมา แล้วเมินหน้าใส่จอมทัพทันทีที่เขาหันมามอง ร่างสูงเห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเบาๆก็ทำให้ใบหน้าใสงอง้ำหนักเข้าไปอีก

 

“ไปทายาหน่อยก็ดีกว่านะ นะครับ”

 

 

คำสุดท้ายที่พูดออกมาคล้ายจะอ้อน ก็ทำให้ใบไม้ต้องหน้าแดงขึ้นมา แล้วระบายลมหายใจออกมาเบาๆ พยักหน้าอย่างจำยอม เห็นแบบนั้นจอมทัพก็ยกยิ้มขึ้นมาแล้วยกมือยีกลุ่มผมดำสนิทจนยุ่ง ใบไม้ก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ยใส่คนร่างสูง จนจอมทัพต้องหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“จริงๆไม่ต้องทายาก็ได้นะ ผมไม่เจ็บหรอกครับ อีกเดี๋ยวก็หายแล้ว”  

 

จอมทัพหันมาแล้วส่ายหัวใส่เบาๆ แรงกระชับจากคนร่างสูงต้องทำให้ใบไม้ต้องเงยหน้ามอง แล้วก็ต้องสงสัยเมื่อคนร่างสูงหยุดเดินแล้วหันมามองตากลมของใบไม้ตรงๆ แล้วคำพูดของจอมทัพก็ทำให้ใบไม้ต้องหัวใจเต้นแรงอีกครั้ง แก้มใสเห่อร้อนออกมาจนแดงจัด แล้วกลั้นยิ้มจนต้องปวดกราม

 

“พี่เป็นห่วงเรา หวงเรา ทายาหน่อยนะ พี่จะได้สบายใจ”

 

พูดแบบนี้ใครมันจะปฏิเสธกันลงเล่า พี่บ้า!

 

_____________________________________________________


Talk : เรามาแล้ววววว เราขอโทษที่อัพช้านะคะ

พอดีติดสอบแล้วต้องอ่านหนังสือค่ะ วันนี้สอบเสร็จแล้ว

พิมพ์เสร็จแบบสดๆร้อนๆ ว่าจะรอลงพรุ่งนี้ก็ทนไม่ไหวรู้สึกผิดมากๆ ลงคืนนี้เลยละกัน

ตอนนี้พี่รุกหนักค่ะ แสดงความเป็นห่วงอย่างออกนอกหน้ามากๆ

ของรักของหวงใครก็ต้องโมโหเป็นธรรมดาเนอะ 55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #422 nok0711 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 15:26

    หลงน้องมากกก

    #422
    0
  2. #365 M2607 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 21:23
    เขิน.......
    #365
    0
  3. #336 Husky 'Baby (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 14:17
    ละมุนกับน้องแค่คนเดียวจริงๆ น้าา 
    #336
    0
  4. #319 Ladiiz_nan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 16:17
    บทจะพูด บทจะละมุนก็ช่างทำให้น้องเขิลหนักเลยนะจอมทัพ 5555
    #319
    0
  5. #299 Intelligence- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 07:50
    ฮื้ออออ ไม่ไหวแล้ววววว เขินพี่หนักมากอ่ะ คือตอนนนี้แอทแทคแรงมากกกก ยอมมมมม ยอมพี่หมดทั้งตัว?และใจ 555555555
    #299
    0
  6. #278 nidnid2530 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 22:13
    เขินนนนน
    #278
    0
  7. วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 22:57
    อิพี่....ฮืออออ ทำไมดีเบอร์นี้ล่ะะะะะะ
    #271
    0
  8. #249 MYMARKISBAM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:36
    โอ้ย!!!! ขอเป็นแฟนกันเลยค่ะ
    #249
    0
  9. #210 Pipusan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:27
    เขินนนนน
    #210
    0
  10. #201 wilar (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:15
    น่ารักจัง
    #201
    0
  11. #184 Whatever it is (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:09
    น่ารักอะ
    #184
    0
  12. #56 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 17:22
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #56
    0
  13. #45 FahSida (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 08:53
    งุ้ย เขินอ่ะ นี่ต้องขอแนะนำน้องผู้หญิงทั้ง4ว่าให้คุกเข่าขอร้องได้ แต่อย่าแตะตัวใบไม้ เพราะพี่แกไม่ปลื้มใช่มั้ยเนี่ย 5555
    #45
    0
  14. #44 tenkujang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 07:47
    งุ้ย! มีความอยากเป็นใบไม้ ^///^
    #44
    0
  15. #43 Bambie>_< (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 05:05
    โอ๊ย พี่จอมทัพแม่งงละมุนแต่กับน้อง
    เพื่อผองไม่เคยสนใจ
    #43
    0