[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 9 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    28 ก.ย. 60


Chapter 7




"น่ารำคาญ.."



เด็กหนุ่มพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ที่น่ารำคาญสำหรับเขาไม่ใช่การเรียนเเต่เป็นเพราะ'เจ้าเเมวดำ'กับ'เพื่อนสนิท'ของเขาตั้งหากที่น่ารำคาญ คงต้องเล่าก่อนสิน่ะว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น



อยู่ๆเจ้าเเมวที่ควรจะอยู่ในร่างของเเมวดำกลับเปลี่ยนร่างเป็นร่างที่เเท้จริงซะงั้นเเต่เเค่นั้นคงไม่พอถ้าอีกฝ่ายไม่เปลี่ยนร่างต่อหน้าเพื่อนสนิทของเขาเอง



"ที่เเท้ก็เป็นนายในตอนนั้นสิน่ะ"ซาคุยะพูดพร้อมกับเท้าคางมองอีกฝ่ายด้วยเเววตาที่อ่านไม่ออก



"น่ารำคาญ
~"



คำพูดนั้นควรจะเป็นเขาไหมที่ต้องพูดมาฮิรุทำหน้าหน่ายใจก่อนจะลงมือกินเค้กตรงหน้าที่เพื่อนสนิทของเขาสั่งมาให้โดยไม่สนใจศึกตรงหน้าเลยเเม้เเต่น้อย



"เมื่อไหร่พวกนายจะเลิกเล่นอะไรเเบบนี้สักที"ตอนนี้พวกเขาสามคนอยู่ที่โรงเรียน หลังจากที่จบเรื่องเมื่อวานไปคุโระก็มีท่าทีเเปลกๆเดี๋ยวก็มาเกาะนู้นเกาะนี่จนน่ารำคาญเสีย มาฮิรุเลยจัดการให้อีกฝ่ายนอนนอกห้องซะเลย



"เหมี๊ยวว ก็ไม่รู้สิ"



"ก็จนกว่าไอ้เเมวนั้นจะยอมเเพ้"เด็กหนุ่มมองหน้าเพื่อนสนิทของตนสักพักก่อนจะหันไปมองทางเดินต่อ.. ซาคุยะรู้สึกสงสัยก็เลยถามอีกฝ่ายว่ามีอะไรหรือเปล่าเเต่คำตอบที่ได้กลับมาก็คือ'เปล่าไม่มีอะไรหรอก'



"เฮ้อ~จะตามตื้อไปถึงไหนกันน่า~"เสียงถอนหายใจลากยาวมาจากเด็กสาวคนเดิม ขาเรียวๆเเกว่งไปมา เธอนั่งอยู่บนกิ่งของต้นไม้ขนาดใหญ่เเละเหมือนเดิมสายตาของยังคงจับจ้องไปที่มาฮิรุ



กริ๊งงงง



เสียงโทรศัพท์ของเด็กหนุ่มดังขึ้น มือบางค่อยๆล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเขามองไปที่ชื่อของคนที่โทรหาเขาด้วยเเววตาที่เรียบเฉย จนเพื่อนสนิทหัวเขียวยังทำหน้าเเปลกใจ



"ไม่รู้จัก.."มาฮิรุพึมพับกับตัวเองก่อนจะกดตัดสายไป เด็กหนุ่มทำหน้าครุ่นคิดสักพักก่อนจะนึกย้อนกลับไปว่าเบอร์ที่โทรหาเขาเมื่อกี้มันเป็นเบอร์ของ'คุณลุง'ของเขานั้นเอง



เมื่อคิดได้ดังนั้นมาฮิรุกดโทรกลับทันควันเลยทีเดียว จะบอกอะไรให้น่ะนอกจากมาฮิรุจะไม่ค่อยชอบรับโทรศัพท์เเล้วเขายังไม่ค่อยเมมชื่อหมายเลขโทรศัพท์ไว้เลยด้วย



[ฮัลโหล มาฮิรุ]เด็กหนุ่มยิ้มบางๆทันทีที่ได้ยินเสียงของอีกคนที่อยู่ปลายสาย



"ครับ คุณลุงนี่ผมเอง"



[นึกว่าจะไม่รับซะเเล้ว โธ่~]ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะสิ้นหวัง มาฮิรุหัวเราะนิดๆ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่คุณลุงก็มักจะทำให้เขายิ้มออกมาได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน



"เเล้วตกลงมีอะไรหรือเปล่าครับ?"อีกฝ่ายอุตสาห์โทรหาเขาเช้าขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญก็คงไม่โทรหรอก เพราะปกติเเล้วคุณลุงมักจะโทรมาตอนช่วงหัวค่ำมากกว่า จริงๆเเล้วท่านก็เลิกงานเวลานั้นพอดีบวกกับว่าที่ไม่มีอะไรทำอยู่เเล้วด้วย



[อ๋อ ใช่เเล้ว อาทิตย์นี้มีนัดร่วมญาติน่ะ เธอจะมาไหมมาฮิรุ]



"อาทิตย์นี้หรอครับ.."สายตาของมาฮิรุเเอบเล่ห์ไปมองซาคุยะที่กำลังทะเลาะเจ้าเเมว เขาควรจะตกลงดีไหมน่ะเพราะเราเองก็สัญญาเอาไว้เเล้วด้วย..



"มันเป็นช่วงไหนหรอครับ ช่วงเช้า กลางวันหรือเย็น"



[ไม่เเน่ใจหรอกน่ะ..เเต่ฉันอยากให้เธอออกมาจากความเศร้านั้นได้เเล้ว มาฮิรุ..ไม่อยากจะว่าหรอกน่ะเเต่ถ้าเธอมาได้ก็คงจะดี]




"ครับ..ผมอาจจะไป"



[จริงหรอ!?!]



"เเค่'อาจจะ'ครับ"เสียงของมาฮิรุรีบเเทรกขึ้นมาทันทีทันใด เหมือนตัวเขาจะได้ยินเสียงสถบเบาๆจากปลายสายด้วยน่ะเนี้



[โอเค งั้นมาให้ได้น่ะ มาฮิมาฮิ ตี๊ด---]



"เลิกเรียกชื่อนั้นซักทีสิครับ คุณลุง"ทำไมรู้สึกเหมือนเห็นหน้าใครบ้างคนลอยมาเเต่ไกล..เด็กหนุ่มสบัดความคิดนั้นออกจากหัวก่อนจะสาวเท้าไปหาชายหัวเขียวเเละเเมวสีดำเงาที่เมื่อว่ากำลังทะเลาะกันอยู่ ถ้าให้เดาคงทะเลาะกันเรื่อง'มาฮิรุ'ล่ะมั้งน่า



"ทำอะไรกันอยู่หรอ.."เด็กหนุ่มเอียงคอสงสัย เเต่ทั้งสองกลับส่ายหน้าไปมาปฎิเสธเพื่อบอกว่า'ไม่มีอะไรมากมายหรอก'ก่อนที่ซาคุยะจะฉวยโอกาศวิ่งไปกุมมือบางของเด็กหนุ่มเเละต่อมาก็พูดว่า'รีบเข้าโรงเรียนกันเถอะ'



นี้อาจจะเป็นความผิดพลาดของเจ้าเเมวก็ได้ที่เผลอปล่อยเด็กหนุ่มไป 



ตอนนี้ขาเรียวๆทั้งสี่ข้างก็เลยต้องวิ่งตามบุคคลทั้งสองที่เดินนำไปอย่างรวดเร็วเพราะหลังจากที่สิ้นสุดคำนั้นของชายหนุ่มผมเขียวอีกฝ่ายก็จัดการลาก(?)เด็กหนุ่มผมเปลือกไม้ไปด้วยความรวดเร็วสูงทันที โดยที่ยังคงปล่อยเจ้าเเมวทิ้งไว้อยู่อย่างนั้น



'น่ารำคาญ~~'คุโระเเทบจะอยากตะโกนออกมาดังๆเเต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะตอนนี้ตนอยู่ในร่างของเเมวเหมี๊ยวเเสนน่ารักอยู่(?)



เมื่อเจ้าเเมวสามารถตามเจ้าของทัน มันก็กระโดดขึ้นไปเกาะบนหัวทุยๆของมาฮิรุเเทบจะทันที สายตาสีน้ำตาลจ้องไปที่เเมวสีดำเบาๆก่อนจะฝุดยิ้มบางๆขึ้นมาบนใบหน้าโดยที่ไม่มีสาหตุ



'ก็น่ารักเหมือนน่ะ..'อ่ะ คิดอะไรของเราเนี้ย.. เด็กหนุ่มรีบหุบยิ้มลงทันที เขารู้สึกว่าตัวเองมีอะไรเเปลกไปจากเเต่ก่อน..

.

.

จริงๆนะ



"ถึงเเล้วล่ะ มาฮิรุเจอกันน่ะ"เมื่อถึงห้องเรียนของเด็กหนุ่มซาคุยะก็เอ่ยคำลำลา ปกติห้องเรียนของมาฮิรุมักจะอยู่ไกลจากห้องเรียนของซาคุยะเสมอเเต่ชายหนุ่มก็อาสามาส่งมาฮิรุตลอดจนเกือบมีคนคิดว่ามาฮิรุกับซาคุยะเป็น'เเฟน'กันเลย



"อืม..เเล้วเจอกัน"มือบางโบกมือลาเพื่อนสนิทของตน มาฮิรุจ้องมองเเผ่นหลังที่ค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆของซาคุยะ เขาคงต้องทำใจสักพักถึงจะเข้าห้องได้



ครืด---



'ใจเย็นเข้าไว้...'มาฮิรุคิดในใจก่อนจะเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยเเต่ในจิตใจนั่นกลับต่างออกไป.. 



ห้องเรียนที่หลายๆคนคิดว่าเป็นที่เเห่งความสุข ได้เจอกับเพื่อนร่วมห้องที่เเสนจะเป็นมิตรเเต่มันก็เเค่'ความฝัน'อย่างที่ได้บอกไป'ชิโรตะ มาฮิรุ'เป็นคนที่มนุษย์สัมพันธ์เเย่มากถึงเเย่ที่สุดเพื่อนร่วมห้องของเขาก็เลยเห็นเขาเป็นคนที่'ประหลาด' ไม่เข้าสังคม ไม่สุงสิงกับใครเเถมยังมีออร่าเเปลกๆรอบๆตัวอีก ยิ่งทำให้ใครหลายๆคนไม่อยากเข้าใกล้เข้าไปอีก..เเม้เเต่อาจารย์ผู้สอนก็ตาม



"เหมี๊ยว~"



!? 



สายตาของคนทั้งห้องเริ่มเปลี่ยนไปทันที เจ้าเเมวสีดำผุดขึ้นมาจากระเป๋าของเด็กหนุ่มมันหาวหวอดๆด้วยความง่วง ทำไมภาพตรงหน้ามันถึงดูน่ารักจังวะ!?



"คุโระ.. อย่าออกมาตามใจชอบดิ"มาฮิรุหย่อนกายของตนลงที่เก้าอี้ก่อนหันไปว่าเจ้าเเมวเเต่ดูเหมือนคุโระจะไม่สนใจเลยสักนิด มาฮิรุลูบขนของคุโระไปมาอย่างสนุกสนานเพราะตอนนี้พึ่งไม่กี่เองเหลือเวลาอีกตั้งสิบนาทีกว่าอาจารย์จะเข้ามาสอน



ซุบซิบ ซุบซิบ



'น่ารำคาญ..'เสียงในใจของเจ้าเเมวดังขึ้น เขารู้สึกรำคาญเสียงรอบๆข้างเหลือเกิน เสียงที่คอยนินทาคนอื่นนั้นน่ะ สำหรับคุโระเเล้วเขาไม่เเปลกใจเลยที่มาฮิรุจะไม่มีเพื่อนเเต่..



มันก็'น่าสงสาร'อยู่เหมือนกัน



เด็กหนุ่มที่มนุษย์สัมพันธ์ขั้นติดลบ ต้องอยู่กับความโดดเดี่ยวมากโดยตลอด.. 



"ไปสิยัยบ้า"



"อ๊ะ ไม่เอาน่าอย่าให้ฉันไปเลย อึก"เด็กสาวท่าทางเซ่อๆ เธอถูกกลุ่มเพื่อนผลักมาให้มาอยู่ตรงโต๊ะของมาฮิรุ เธอมองหน้ามาฮิรุด้วยความกลัวสุดขีด ในความคิดของเด็กสาวเธอคิดว่ามาฮิรุเป็นอัธพาลเลยทำให้ไม่มีคนเข้าใกล้เเต่ความจริงเเล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นเลยสักนิด



"มีอะไรหรือเปล่าครับ?.."มาฮิรุเงยหน้ามองเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของตน ดูท่าว่าน่าจะโดนเพื่อนผลักออกมาเเน่เลย



"อ๊ะ อืมม..เอ๋.."เธออุทานขึ้นมาเเปลกๆนั้นยิ่งทำให้มาฮิรุสงสัยเข้าไปอีก



"อืม..ค คือว่า..ชิโรคะคุง ป เป็น.."เธอพูดด้วยตะกุกตะกัก



"เเฟนกับวาตานุกิคุงหรือเปล่าจ๊ะ!!!"



เสียงของเธอดังพอที่จะทำให้คนทั้งห้องหันมามองที่มาฮิรุเป็นจุดเดียวกัน ตอนนี้คนทั้งห้องคงรอคำตอบของเด็กหนุ่มอย่างจดจ่อเป็นเเน่เพราะมาฮิรุเป็นคนที่เดานิสัยได้ยากมาจนน่าสงสัย



"เปล่า..ผมกับซาคุยะเป็นเเค่เพื่อนกันเฉยๆน่ะ"เด็กหนุ่มเท้าคางมองเด็กสาวตรงหน้าเเละตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆตามฉบับของตนเอง



"งั้นหรอ..เเฮะๆฉันคงถามอะไรเเปลกๆไปสิน่ะ"



"ขอโทษทีน่ะ.."อีกฝ่ายก้มหน้ามองพื้นก่อนที่เธอจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง 



เเละทุกคนก็ต้องหยุดความคิดทั้งหมดเอาไว้เมื่ออาจารย์ได้เข้ามาในห้อง..

.

.

.
"มาฮิรุ!?จริงหรอที่มีคนมาชวนนายคุยอ่ะ"ซาคุยะทำหน้าตกใจเเบบเปิดเผย ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพักกลางวันเเละสถานที่ที่ทั้งสองอยู่ในตอนนี้คือ'ดาดฟ้า'สถานที่ยอดฮิตที่หลายๆมักจะมากินอาหารกลางวันที่นี้เเละหนึ่งในนั้นก็คือมาฮิรุกับซาคุยะนั้นเอง



"มันเเปลกหรอ?"มาฮิรุว่าพลางคีบปลาย่างในเบนโตะขึ้นมากินเเต่น่าเสียดายที่คุโระฉวยไปกินซะก่อน



"เเปลกสิ--ง่ำๆ"



มือหนาหยิบขนมปังยัดไส้ขึ้นมากินพร้อมกับทำหน้าสงสัยไปด้วย มาฮิรุมองหน้าเพื่อนสนิทสักพักก่อนจะพยายามคีบปลาย่างขึ้นมากินอีกรอบเขาพยายามไม่ให้โดนเจ้าเเมวเเย่งไปกินเเต่ก็..ไม่เป็นผลอยู่ดี ซาคุยะที่เห็นดังนั้นจึงยื่นขนมปังยัดไส้มาให้



"กินไหมมาฮิรุ?เเกก็เเย่งมาฮิรุกินอยู่ได้เจ้าเเมว!!"ซาคุยะใช้เสียงที่นุ่มนวลคุยกับมาฮิรุเเต่กับคุโระกลับขึ้นเสียงใส่ มาฮิรุมองสถานการณ์ก่อนจะถอนหายใจเบาๆเเล้วหันมากินเบนโตะของตนที่อยู่บนตักโดนไม่คิดที่จะสนใจสงครามตรงหน้าเหมือนเดิม



สำหรับคนอื่นเเบบนี้คงน่ารำคาญน่าดูเเต่สำหรับตัวของมาฮิรุเองเเล้วเเบบนี้มันดูสนุกมากกว่า มาฮิรุที่สูญเสียพี่สาวไปในอดีตไม่เคยมีความรู้สึกสนุกเลยเเม้เเต่น้อยถ้าไม่มีซาคุยะเขาคงจะไม่รู้สึกมีความสุขอีกเเน่



"พวกนายจะทะเลาะกันไปถึงไหน.."ตอนนี้กินเบนโตะหมดเเล้วยังทะเลาะกันไม่เสร็จเลย



"เหมี๊ยววว"คุโระอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มหัวเขียวเผลอกระโจนเข้ามานั่งบนตักของมาฮิรุเพราะถ้าเจ้าเเมวมานั่งบนตักของมาฮิรุอย่างไงอีกฝ่ายก็ไม่กล้าเข้ามาหรอก



"นี่ก็สายเเล้ว..ไม่เข้าห้องกันหรอ?"เด็กหนุ่มมองเวลาในโทรศัพท์ ก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนสนิทของตน



"อืมมม ก็ได้อิ่มพอดีเลย^^"









ในเวลาที่เลิกเรียนมาฮิรุก็ได้ขอกลับก่อนโดยที่ไม่รอชายหนุ่มผมเขียวเพราะขี้เกียจรออีกฝ่ายที่มัวเเต่ทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้



"คุโระ..นายรู้สึกเเปลกๆไหม?"บรรยากาศโดยรอบเเปรเปลี่ยนเป็นสีเเดงฉาด ความ
รู้สึกร้อนๆหนาวๆนี่มันอะไรกัน...



"รับมือไม่ไหว"เจ้าเเมวเเปรเปลี่ยนเป็นร่างเดิมก่อนจะมายืนข้างกายเด็กหนุ่มอย่าว่าเเต่มาฮิรุเลยเขาก็รู้สึกเเปลกๆเหมือนกันหรือว่าจะเป็นหมอนั้น..



!!!




"ไม่ได้เจอกันนานน่า~พี่ชาย หึหึ"




TALLK

ตอนนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรมากเนอะเเต่ตอนหน้าล่ะก็..ไม่เเน่//
อิริมิคิดว่าถ้าจบคู่คุโระมาฮิเเล้วจะเเต่งคู่อื่นต่อเลย
รีดเดอร์ที่น่ารักคิดว่าจะเเต่งคู่อะไรดี~
โหวตกันมากน่าจร้าา
โพล159460


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #77 krongkhwanka (@krongkhwanka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 16:50

    คคุโระข่มขืนมาฮิระค่ะ ได้เป็นของของกันไวๆ

    #77
    0
  2. #33 PlayBoyKoshi (@kirino2543) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 14:48
    ลอว์เลสกับริฮิตัน~
    #33
    0
  3. #13 หื่นน้อยผู้กล้าหาญ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 21:15
    อยากให้ซาคุยะข่มขืนมาฮิรุ----- เเค่กๆๆ
    #13
    0