[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 8 : [special part] Happy birthday Mahiru (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    17 ต.ค. 60


special part 
Happy birthday Mahiru



"เเค่ก เเค่ก"



ร่างบางไอคร่อกเเคกด้วยอาการป่วยจากโรคไข้หวัด วันนี้คงเป็นวันที่ซวยสุดๆเลยสำหรับเด็กหนุ่มอย่าง'ชิโรตะ มาฮิรุ'



วันนี้มาฮิรุป่วยมากถึงขั้นไปโรงเรียนไม่ได้เเถมเเค่นั้นยังไม่พอเขายังไม่สามารถลุกจากเตียงเดินไปไหนได้อีกเพราะเเค่เขายืนก็ยังเซเเล้วเกือบจะล้มอีก



เเอ๊ด~



เสียงเปิดประตูดังขึ้นเด็กหนุ่มที่กำลังไอคร่อกเเคกหันไปมองตามเสียงเปิดประตู ร่างสูงของคุโระเดินมาพร้อมยาเเละเจลเเปะหน้าผาก ไม่รอช้าคุโระรีบเดินไปหาเด็กหนุ่มที่อยู่บนเตียงทันทีก่อนจะหย่อนกายข้างๆเด็กหนุ่มที่ใบหน้าเต็มไปด้วยสีเเดงก่ำเพราะพิษของไข้หวัด



"เป็นไงบ้าง.."เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมา คุโระถอนหายใจทีหนึ่งก่อนจะเเปะเจลไปที่หน้าผากของเด็กหนุ่มตรงหน้า มือหนาๆพยายามจะไม่เเตะอะไรร่างบางมากเพราะกลัวโดนอีกฝ่ายโกรธ



เเต่สุดท้ายเเล้วเขาก็ต้องผละความคิดนั้นออกไปจากหัวเมื่อเห็นอีพของตนเริ่มมีอาการหอบจากพิษไข้หนักขึ้นกว่าเดิม คุโระตัดสินใจลองจับไปที่บริเวณรอบๆคอของมาฮิรุก็พบว่ามีอุณหภูมิที่สูงมากจนน่าตกใจ



"มาฮิรุลุกขึ้นมากินยาก่อน"มาฮิรุพยายามดันตัวเองขึ้นเเต่ก็ไม่เป็นผล



"เดี๋ยวช่วย.."เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมาอย่างเเรงเเต่สุดท้ายก็ต้องยอมให้ร่างสูงพยุงร่างเบาะบางของตัวเองขึ้นอยู่ดี



"ไม่เอา
.."เอาจริงๆเเล้วนั้นมาฮิรุก็มีนิสัยเเบบเด็กๆนั้นเเหละ ที่ไม่ค่อยชอบกินยา..ถึงเเม้สภาพตัวเองจะเป็นเเบบนี้ก็ตาม



ร่างสูงส่ายหน้าเอือมระอากับนิสัยเเบบนี้ของอีกฝ่าย ปกติเห็นเป็นคนเงียบๆครึมๆจนน่ากลัวเเถมยิ้มยากอีกเเต่ก็น่ะเหรียญมักจะมีสองด้านเสมอก็อย่างตอนนี้ที่มาฮิรุได้เเสดงเหรียญอีกด้านหนึ่งออกมาให้เขาได้เห็นเเล้ว



"..มาฮิรุเดี๋ยวก็ไม่หายหรอก"มาฮิรุหงอยทันทีเมื่อได้ยินคำจากร่างสูงตรงหน้า เขาทำใจสักพักก่อนจะค่อยๆกลืนยาตรงหน้าลงคอไปเเละทำหน้าเหมือนจะคายยาออกมาเเต่ดีน่ะที่มันไม่เกิดขึ้น เล่นซะคุโระใจหายวาบเหมือนกัน



"ก็เเค่นี้เเหละ"เมื่อเห็นอีกฝ่ายกินยาลงไปเเล้ว ร่างสูงก็เตรียมที่จะเดินออกจากห้องไปเพื่อจะได้ไม่รบกวนการพักผ่อนของมาฮิรุ



หมับ



"อยู่ด้วยกันก่อนได้ไหม.."นิสัยเเบบนี้มาอีกเเล้วหรอ..



นิสัยที่เวลาป่วยต้องมีคนเฝ้าเนี้ยเมื่อไหร่จะหาย สักทีนิสัยนี้มันมาจากยัยบ้านั่นเเท้ๆเลย ยัยพี่สาวบ้า 



สมัยก่อนเวลาที่เขาป่วยจนไม่สามารถลุกไปไหนก็จะได้ยัยบ้านั่นคอยเฝ้าจนมันติดเป็นนิสัย เวลาที่ไม่มีคนคอยเฝ้ามันก็จะนอนไม่หลับ..ขนาดยังป่วยอยู่ยังไม่เว้นเลย เฮ้อ..



"..อ่ะ อา.."ดูเมื่อร่างสูงจะตกใจนิดหน่อยเเต่ก็ยอมทำตามที่บอก คุโระยอมมานั่งข้างๆเตียงเเละรอให้ร่างบางตรงหน้าหลับ



"ขอบคุณน่ะ"ว่าจบมาฮิรุก็หลับตาเเละเข้าสู่ความฝันในที่สุด คุโระถอนหายใจหนึ่งทีก่อนจะเดินออกจากห้องไป..



เขาไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะมีนิสัยเเบบนี้..เเปลกดีเเต่ก็ดู'น่ารัก'เหมือนกัน..



"นั้นอะไรน่ะ?"สิ่งที่คุโระมองเห็นคือปฎิทินที่มีปากกาสีเเดงวงกลมอยู่รอบๆวันนี้เเละยังมีตัวอักษรเล็กๆเขียนอยู่ข้างๆว่า



'วันเกิดมาฮิรุ!?'



"..."ยังมีเรื่องอะไรที่น่าตกใจกว่านี้อีกไหม..



ร่างสูงเสยผมสีฟ้าขึ้นเเละคิดเรื่องอะไรบ้างอย่างในหัว ปกติเขาไม่ได้เป็นคนคิดมากเเบบนี้หรอกเเต่..คงจะต้องเว้นวันนี้ไว้วันหนึ่งเเล้วสิ



คุโระเดินเข้าไปในห้องของมาฮิรุเเละเปิดประตูอย่างเเผ่วเบาเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังจนรบกวนอีกคนที่นอนหลับอยู่ ร่างสูงเดินไปหย่อนตัวบนเตียงข้างๆมาฮิรุเบาๆ มือหนาเอื่อมไปลูบผมสีเปลือกไม้อย่างเบามือ



"มาฮิรุฉันไปขอไปข้างนอกหน่อยน่ะ..เดี๋ยวกลับมา"ถึงเเม้เด็กหนุ่มอาจจะไม่ยินเสียงของเขาเเต่ร่างสูงก็ต้องการเอ่ยให้อีกฝ่ายฟังอยู่ดี



คุโระเดินออกมาจากคอนโดของมาฮิรุก่อนจะหันไปมารอบๆคอนโดของร่างบางก่อนที่เขาจะได้พบกับคนที่ต้องการ..



"ของที่มาฮิรุชอบหรอ?"



ใช่เเล้ว คนๆนั้นก็คือหญิงสาวตรงหน้าของเขา'บัตเตอร์ฝาย'เซอร์เเวมพ์เเห่งความ'พินาศ' เธอเท้าคางมองมองมาที่คุโระสักพักก่อนทำหน้าเหมือนคิดอะไรบ้างอย่าง



"ก็ไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่าน่า..เเต่ดูเหมือนว่ามาฮิรุจะชอบ'ดอกไม้'นะ"เธอเอียงคอนิดๆ สายตาของเธอจ้องไปที่คนตรงด้วยเเววตาสังสัย ก่อนจะร้องอ๋อในใจทันทีเมื่อรู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร



"ดอกไม้สีส้ม..ถือว่าเป็นการเเนะนำก็เเล้วกันน่ะ 'สลีปปี้เเอช'ฉันหวังว่ามาฮิรุน่าจะชอบน่ะ"เมื่อบัตเตอร์ฝายพูดจบเธอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เเละเดินจากไปทิ้งให้คุโระครุ่นคิดอะไรบ้างอย่าง



"ดอกไม้สีส้ม..หรอ?"



ทางด้านของมาฮิรุ



"เเค่ก เเค่ก"ตอนนี้มาฮิรุได้ตื่นเรียบร้อยเเล้วเเถมตอนนี้รู้สึกว่าเขาจะคอเเห้งนิดหน่อยเลยพยายามที่จะเอื่อมไปหยิบเเก้วน้ำข้างๆหัวเตียงนอน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเเค่หยิบน้ำมันจะยากเย็นอะไรขนาดนี้



'เฮ้อ..กว่าจะหยิบได้'มาฮิรุค่อยๆยกเเก้วน้ำขึ้นเพื่อที่ดื่มมันอย่างช้าๆ เมื่อดื่มเสร็จเขาก็มองไปที่เเก้วที่มีน้ำใสอยู่ข้างในด้วยเเววตาเหม่อลอย จะว่าไปมันคือวันอะไรกัน..ทำไมรู้สึกคุ้นๆเเปลกๆ



'เอาเถอะ คิดไปก็รกสมองเปล่าๆนอนต่อดีกว่า'มาฮิรุคิดได้ดังนั้นก็ล้มตัวนอนทันทีทันใด โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเจ้าเเมวสีดำเงานั้นไม่ได้อยู่ที่บ้าน..



กลับมาทางด้านของคุโระ



'ดอกไม้สีส้มหรอ..'คุโระที่อยู่ในร่างของเจ้าเเมวกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตนต้องการว่าจะสารมารถไปซื้อที่ไหนได้บ้าง เห็นอย่างนี้เเต่เซอร์เเวมพ์อย่างคุโระก็มีเงินน่ะ 



เพราะจู่ๆทางC3ก็นึกครึกอะไรไม่รู้ ถึงบอกว่าจะให้เงินเดือนกับเซอร์เเวมพ์ทุกตนที่อยู่บนโลก โดยทางC3ให้เหตุผลมาว่า ถ้าเซอร์เเวมพ์เเต่ล่ะตนมีเงินเป็นของตัวเองอาจจะไม่ทำให้เกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นก็เป็นได้



"เนโกะซัง?"



ริฮิโตะที่เดินผ่านทางมาพอดี เมื่อเขาเห็นเจ้าเเมวสีดำริฮิโตะก็เดินเข้าไปทักเจ้าเเมวสีดำทันทีเพราะริฮิโตะนั้นเป็นคนที่รักสัตว์มากๆถึงมากที่สุด



"มาทำอะไรเเถวนี้หรอครับ เนโกะซัง"ริฮิโตะก้มลงไปถามเจ้าเเมวสีดำ ใจจริงก็อยากจะกอด(?)ให้หนำใจอยู่หรอกน่ะ เเต่ที่นี่มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไรก็เลยต้องอดไป



"มาซื้อของ.."คุโระตอบไปตามความจริงเเละตัวเขาเองก็อยากจะรีบซื้อของให้เสร็จเร็วๆด้วยเพราะความเป็นห่วงคนที่นอนป่วยอยู่ที่บ้าน



"ริฮิตัน!!ไม่รีบไปหรอ!?เดี๋ยวก็สายหรอกกก"เจ้าเม่นน้อยผุดออกมาจากกระเป๋าเเละพูดให้อีพของตนฟัง



"รู้เเล้วน่าไอ้เม่นสวะ!? เเล้วเจอกันน่ะครับเนโกะซัง"คุโระทำหน้าหน่ายๆให้กับสองคู่หูตรงหน้า ก่อนจะมุ่งหน้าเดินไปต่อ



คุโระเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงหน้าร้านดอกไม้เเห่งหนึ่ง ที่ไม่ไกลจากคาฟ่ที่เขาพึ่งจะคุยกับบัตเตอร์ฟายมามาดๆ



กรี๊ง~



ร่างสูงเปลี่ยนร่างกลับเเละเดินเข้ามาในร้านดอกไม้เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อคุโระเดินเข้ามาในร้านดอกไม้ เจ้าของร้านดอกไม้ยิ้มให้เขาอ่อนๆก่อนจะถามว่า"จะรับดอกไม้อะไรดีคะ?"คุโระพยักหน้าให้เธอหนึ่งทีเพื่อเป็นนัยๆว่าขอคิดดูก่อน



"ดอกไม้ที่มีสีส้ม.."เสียงพึมพับกับตัวเองดังขึ้น ถึงจะรู้ว่าจะต้องซื้อดอกไม้สีอะไรเเล้วก็ตาม เเต่ตัวเขาเองนั้นก็ไม่เเน่ใจนักหรอกว่ามาฮิรุนั้นชอบดอกไม้อะไร



"ลองเป็นดอกไม้ช่อนี้ดีไหมคะ คุณลูกค้า.."เจ้าของร้านยกยิ้มให้ร่างสูงก่อนที่เธอจะชี้ไปที่ดอกไม้หนึ่ง ซึ่งดอกไม้นี้คงเหมาะกับมาฮิรุมากๆเเน่นอนจากความคิดเห็นส่วนตัวของเขาเเล้ว..



"รับมือไม่ไหว.."เมื่อมาถึงที่บ้านพร้อมกับช่อดอกไม้ขนาดกลาง ร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะวางช่อดอกไม้อย่างเเผ่วเบา คุโระกวาดสายตาไปมองรอบๆเขาพยายามจะหาเเจกันเพื่อใส่ดอกไม้สีส้มอ่อนๆนี้



"อยู่นี่เอง.."มือหนาถือวิสาสะหยิบเเจกันสีฟ้าอ่อนๆออกมาจากใต้โต๊ะที่อยู่ในห้องครัว คุโระคิดถึงวิธีการจัดดอกไม้ที่ลิลลี่เคยสอนให้เขาเมื่อตอนสมัยไหนก็ไม่รู้ เเต่น่าเเปลกคือเขาสามารถจำวิธีการจัดดอกไม้ได้ทีละนิดจนทำไปทำมากลายเป็นว่าเขาสามารถจัดดอกไม้ได้ซะงั้น



คุโระมองเจ้าดอกไม้ในมือก่อนจะถอนหายใจ วันนี้เขาถอนหายใจไปกี่รอบเเล้วเนี้ย..



เเอ๊ด~



ร่างสูงเปิดประตูห้องนอนของมาฮิรุอย่างทุลักทุเลเพราะในมือของเขานั้นมีดอกไม้สีสวยอยู่ ทำให้การเปิดประตูเเลเป็นเรื่องยากขึ้นมาทันที



"เเค่กๆ คุโระ?"เมื่อคุโระเข้ามาในห้องนอนของมาฮิรุได้เเล้ว ก็ปราฎกว่าอีกฝ่ายนั้นได้ตื่นขึ้นมาเรียบร้อยถึงจะมีการไอเล็กน้อยเเต่ดูจากสีหน้าของอีกคนเเล้วท่าทางจะดีขึ้นเยอะกว่าตอนนั้น



"ดอกไม้?"มาฮิรุเอียงนิดๆด้วยสงสัย หลังจากที่เห็นเเจกันดอกไม้ในมือของร่างสูง คุโระทำหน้าหน่ายๆตามสไตร์ของตน เขาเอาเเจกันสีฟ้าๆมาวางที่ข้างโต๊ะข้างๆหัวเตียงนอนที่มาฮิรุกำลังนอนอยู่



"มาฮิรุสุขสันต์วันเกิด.."คุโระเเสร้งเสหน้าไปทางอื่นเพื่อเเก้เขิน รอยยิ้มเล็กๆก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของมาฮิรุทันทีเเละรอยยิ้มนั้นคุโระก็จะจำมันไปตลอดกาล..



"ขอบคุณน่ะ คุโระ"



"ว่าเเต่นายรู้ได้ไงว่าผมชอบดอกไม้นี้?"มาฮิรุมองไปที่ดอกไม้ตรงหัวเตียงโดยที่รอยยิ้มบางๆยังไม่จางหาย



"ไม่รู้สิ.."อยากจะพูดถึงยัยผมขาวนั่นอยู่หรอกเเต่เจ้าตัวดันห้ามพูดว่าชื่อของตัวเองให้อีกฝ่ายได้ยินเด็ดขาด เธอพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้าเเละอีกเรื่องหนึ่งที่เธอจะพูดให้ร่างสูงฟังเมื่อถึงเวลาเท่านั้นก็คือเรื่อง'อดีต'ของมาฮิรุนั้นเอง



"งั้นหรอ"



"มาฮิรุหิวหรือยังเดี๋ยวออกไปทำอาหารให้"คำถามนั้นสร้างความสงสัยให้เเก่มาฮิรุเป็นอย่างมาก 



"นายคิดว่าฉันทำอาหารไม่เป็นหรอ มาฮิรุ"มาฮิรุเเทบจะพยักหน้ารัวๆให้อีกฝ่าย คุโระส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินออกจากห้องไป



--15นาทีต่อมา---



คุโระเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับถือถาดที่มีข้าวต้มอยู่ข้างบน ข้าวต้มนั่นเเลดูน่ากินกว่าที่มาฮิรุคาดการณ์เอาไว้ซะอีก



"ข้าวต้มของนาย กินซะสิหรือจะให้ป้อน"



"นายเนี้ย..รีบจังน่ะ"มาฮิรุเอ่ยเเขวะคนข้างๆเบาๆ ร่างบางก้มตักข้าวต้มเข้าปากอย่างช้าๆโดยที่ไม่ลืมที่จะเป่ามันเเละจู่ๆมาฮิรุก็ตักข้าวต้มขึ้นมาหนึ่งคำมือบางๆยื่นช้อนไปทางปากของคุโระ"กินซะสิ นาย ไม่หิวหรอ"ร่างสูงพยักหน้ารับ ก่อนเอาข้าวต้มที่อีกฝ่ายยื่นมาให้เอาเข้าปากไป



"พึ่งรู้น่ะเนี้ยว่านายทำอาหารเป็น"



"คงงั้น.."



เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหกตอนนี้ก็เป็นเวลาที่เย็นมากเเล้วเหมือนกัน ท้องฟ้าเเปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนเหมือนกับดอกไม้ช่อนี้ มาฮิรุเหม่อมองท้องฟ้าที่กำลังจะกลายเป็นสีมืดผ่านทางหน้าต่างสีใส



ขอบคุณน่ะ..คุโระ



วันเกิดปีนี้ดีจริงๆน่ะ ถึงเเม้จะป่วยก็ตามทีเถอะ..



เเล้วก็อีกอย่างหนึ่ง..

.

.

.

"ขอบคุณสำหรับ'ดอกไวโอเล็ต'
ช่อนี้ด้วย.."






TALLK


ทำไมรู้สึกเหนื่อยกับการเเต่งตอนพิเศษขนาดนี้//ปาดเหงื่อ
เเต่ที่สำคัญคือ HBDมาฮิรุคุงน่าาจร้าา
ขอให้อยู่กับคูจัง(?)ไปนานๆๆๆๆน่ะ//ยิ้มหวาน



--------------------------------------------


*ความหมายของดอกไวโอเล็ต คือ 
ความรักเเละความจริงใจที่ไม่มีวันเปลี่ยนเเปลง..
--ในเรื่องขอให้สมมุติว่าเป็นสีส้มน่ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #12 Aira2547 (@Aira2547) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:30
    หวานจังคะ ฟุฟุ~~ สุขสันต์วันเกิดนะคะ มาฮิรุซัง~~
    #12
    0
  2. #11 Bto-7 (@Bto-7) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:23
    จะมีอะไรหวานกว่านี้ไหมไรท์~~~~~~~
    โอ้ยเขิน>\\\\\\< เหมือนเข้าไปอยู่ในเรื่อง(?)
    #11
    0