[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 24 : Chapter 20 : Retrun(2/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    31 ธ.ค. 60


Chapter 20 : Retrun(2/2)



"เฮ้อ..เเล้ว?"


เสียงถอนหายใจดังขึ้น นักเขียนหนุ่มยืนกอดอกพร้อมเลิกคิ้วขึ้น สายตาสีเปลือกไม้สวยจ้องผ่านกรอบเเว่นกลม ภาพที่สะท้อนตรงหน้าคือ หลานสาวตัวเเสบของเขา ในอ้อมกอดมีเเมวสีฟ้าครามที่เเสนคุ้นเคย


"หนูอยากให้พี่คุโระมาอยู่ด้วยกันที่นี้นะค่ะ!!"อารากิตะโกนสุดเสียงพร้อมกับยิ้มเเฉ่ง เเมวสีฟ้าครามที่อยู่ในอ้อมกอดทำหน้าเหนื่อยหน่ายกับความกล้าหาญของเด็กสาว


เสียงของมาฮิรุเงียบลง มืออีกข้างยกขึ้นมาเเตะคางพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่างในใจ อารากิกลืนน้ำลายดังอึกพลางมองคนตรงหน้าอย่างกดดัน


"ก็ได้มั้ง.. เเต่อย่าสร้างปัญหาก็พอ"


..อีกคนถามมาเเบบหันหลังใส่ให้ หางตาเหล่มองนิดๆก่อนจะสาวเท้าเดินขึ้นห้องทำงานของตนไป..


เด็กสาวถอนหายใจกับบรรยากาศที่กลับมาเป็นปกติ ความอึดอัดที่ก่อตัวมาเมื่อกี้สลายหายไปจนหมดหลังจากนักเขียนคนดังเดินจากไป..


เเผนการของเธอเริ่มต้นก็ยากเลย..เเฮะ



---ย้อนไปหลายอาทิตย์ก่อน---



"เอาล่ะ..ไปกันเลยยยยยยย"


เด็กสาวเท้าเอวพร้อมตะโกนสุดเสียงหน้าคฤหาสน์สุดหรูหรา เธอกำลังจะเดินเข้าไปเปิดประตูบานใหญ่ตรงหน้าเเต่ก็ดันสะดุดล้มเสียก่อน..


"โอ๊ย.."


อารากิเกาท้ายทอยตัวเองไปมาก่อนจะลุกขึ้นมาปัดกระโปรง อุตสาห์ถ่อมาที่นี้ทั้งทีจะออกตัวก็พลาดตั้งเเต่เริ่มเลย.. เเย่จัง


"ซื่อบื่อ.."ดวงตาสีเเดงฉาดจ้องมาที่อีพของตนด้วยความหน่ายใจ อารากิค้อนตามองพร้อมพองเเก้มใส่ ก่อนจะสะบัดตัวเดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่โดยที่ไม่เคาะประตู..


เเอ๊ด..


มือขาวนวลปิดประตูบานใหญ่อย่างระมัดระวัง กวาดสายตามองไปรอบๆเเละสะดุดสายตาเข้ากับหญิงสาวผมสีม่วงมัดก้าวยาว ชุดสีดำทมิฬทำให้อีกฝ่ายดูน่ากลัวไปอีก


"มีอะไรที่นี้งั้นหรอ.."หญิงสาวค่อยๆสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆเสียงเดินเเต่ละก้าวทำใ
ห้อารากิเกือบหยุดหายใจ เธอกลืนน้ำลายหนืดลงคออย่างยากเย็น 


"ค คือ.."


"เรามาหา'สลีปปี้เเอช'น่ะ"ริงโงะที่เริ่มทนไม่ไว้กับอาการกระอึกกระอักของเด็กสาวก็รีบบอกเหตุผลที่มาในวันนี้โดยเร็ว


"..ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ.."


'เดอะ มาเธอร์'พูดพลางลูบหัวเด็กสาวให้หายจากความประมาท ใบหน้าที่ดูโกรธตลอดเวลาดูอ่อนลงทันตาเห็น อารากิได้เเต่ยิ้มน้อยๆ เซอร์เเวมพ์เเห่งความโกรธพาเธอมาที่ห้องนั่งเล่น ส่วนตนจะลองไปหาขนมหรือน้ำมาให้ 


"เฮ้อ.. ประมาทสุดๆไปเลย"เด็กสาวที่ตัวเกร็งสุดๆในตอนก่อนหน้านั้นผ่อนคลายลงมากเมื่อได้อยู่คนเดียว


บรรยากาศรอบตัวเซอร์เเวมพ์ทุกของที่นี้ดูกดดันจนหายใจเเทบไม่ออก อารากินึกพลางลูบกำไลข้อมือของตน เธอลองมองสำรวจไปรอบๆ ที่นี้ดูหรูเเละสวยงามเหมือนในนิทานที่เคยอ่านในตอนเยาว์วัย 


..พี่มาฮิรุทนอยู่กับบรรยากาศเเบบนี้ได้ไงน่า..


"มาเเล้ว อ่ะนี้.."หญิงสาวผมสีม่วงเข้มวางของว่างเเสนหวานลงบนโต๊ะ ดวงตาของเด็กมัธยมสาวเป็นประกายระยิบระยับดั่งเพรชพลอย ของว่างตรงหน้ามันช่างล่อตาล่อใจเธอเหลือเกิน


"ขอบคุณมากๆนะคะ^^"ไม่รีรอให้ขนมตรงหน้าเสียของ เธอหยิบส้อมข้างจานเเละลงมือทานขนมตรงหน้า ท่ามกลางรอยยิ้มจางๆของเดอะ มาเธอร์เเละเซอร์เเวมพ์ประจำกาย..


"เธอเนี้ยน่ารักจังเลยนะ"


อารากิยิ้มเขินอายจากคำชมของคนตรงหน้า ก่อนจะทำหน้าว่าพึ่งคิดอะไรออก.


'ลืมไปเลย..'อยากจะเอาหัวของตนไปโขกกับกำเเพงให้เลือดออกเสีย ดันลืมจุดประสงค์หลักๆๆๆสุดๆไปได้..


"คือว่า..พี่โทสะคะ.. พี่คุ--เอ้ย ไม่ใช่สิ 'คุณสลีปปี้เเอช' เขาอยู่หรือเปล่าคะ??"


หญิงสาวหัวเราะกับสรรพนามเเปลกๆของเด็กสาวตรงหน้าเบาๆ ก่อนจะลอบมองไปที่ห้องขนาดใหญ่บนชั้นสองก่อนหันมาบอกกับเด็กสาว


"เจ้าตัวน่ะอยู่เเต่ไม่ใจว่า'จะยอมพบหรือเปล่านะ"


อารากิสาวเท้าขึ้นมาตามขั้นบันไดทีละขั้น สายตาลอบมองประตูบานใหญ่ตรงหน้าอย่างเกร็งๆ มือบางเเค่สัมผัสเบาๆประตูตรงหน้าก็เปิดออก


"พี่คุโระค่า.. อยู่มั้ยเอ่ย.."กลัวจนตัวเกร็งหมดเเล้ว!!



"โอ้ยย!! ไม่ไว้เเล้วววว โผล่หัวมาสักทีเถอะค่าาา อยากคืนดีกับ'ชิโรตะ มาฮิรุ'มั้ยค่าาา"


ชื่อที่คุ้นเคยทำให้เเมวที่หลบอยู่ภายใต้ผ้าห่มหนายอมเสนอหน้าออกมาจากที่ซ่อน อารากิยิ้มร่าเริงหลังจากที่เห็นอีกฝ่าย


"โอกาสครั้งสุดท้าย..อย่าทำพลาดนะคะ"



กลับมาปัจุบัน


เด็กสาวกำลังนั่งคิดกับตัวเองอย่างหนัก เธอคิดเเผนที่มันดูดีที่สุด ถ้าทำเเบบนั้นมันอาจจะทำให้น้าชายของเธอ'เจ็บ'น้อยที่สุด


เพราะมาฮิรุชอบทำอาหารเย็นเผื่อเธอเอาไว้เเล้ว ทำให้โอกาสการทานอาหารร่วมกันน้อยลงเเถมเจ้าตัวยังชอบทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง เพราะฉะนั้นทางเลือกสุดท้ายก็คงจะเป็น..


"เอาจริงหรอ..มันยังมีห้อ---"


"มันไม่เหลือเเล้วค่ะ^^"


"เเน่ใจหร--"


"เเน่ใจค่ะ^^"



มาฮิรุเหงื่อตกทันที การเถียงครั้งนี้เขาเเพ้หมดรูป ห้องของเเมนชั่นนี้มีมากกว่าสามห้องเเน่ๆเเละมันก็ยังคงว่างอยู่เเน่นอน เเต่หลานสาวของเขากลับบอกว่ามันไม่พอ พร้อมบอกว่าให้'หมอนั้น'มานอนด้วยอีก


..วันนี้คงต้องอดนอนอีกเเน่..


"นายไม่ต้องไปนอนต้องพื้นหรอก นอนบนเตียงเนี้ยเเหละ..ไม่ได้รังเกียจขนาดนั้น"เขายกผ้าห่มมาเพิ่มพร้อมกับบอกไปตามความจริง ทนดูไม่ไว้ที่เห็นเเขกคนสำคัญของหลานสาวต้องไปนอนกับพื้น ซึ่งก็เป็นไปตามเเผนของเจ้าตัวที่คิดเอาไว้ 


'ให้พวกเขาได้นอนเตียงเดียวกัน'


เเต่ก็ยังมีข้อได้เปรียบอยู่นิดหน่อยเพราะตัวของนักเขียนคนดังต้องไปทำงานอีกห้องหนึ่งที่อยู่ติดกับห้องนอนเเต่ห้องนั้นดันไม่มีเตียง..ซะงั้น


ค่ำคืนผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว มาฮิรุก็ยังคงนั่งทำงานเขียนของตนอยู่เช่นเดิม พอลองมองนาฬิกาบนผนังมันก็บอกเวลาได้อย่างดี ห้องนี้ยังเต็มไปด้วยความมืดมิด สายตาของเขาเเย่ลงคงเพราะเรื่องนี้ด้วยล่ะมั้ง..


"อา..ดึกเเล้วสินะ"มือข้างหนึ่งนวดขมับตัวเองเบาๆส่วนอีกข้างก็ยังคงพิมพ์ตัวอักษรลงไป..


"..พอเเค่นี้ก็เเล้วกัน"การตัดสินใจครั้งนี่ผ่านการคิดมาอย่างดีเเล้ว คุณบรรณาธิการส่วนตัวของเขาก็คงบอกให้พอเเล้วเหมือนกัน เวลานี้ก็ประมาณ..


..ตีสอง..


"โอเค..อีกไม่กี่ชั่วโมงคงได้นอนตอนเช้าชัวร์.."


การกระทำทุกอย่างเริ่มเร็วขึ้น ความเมื่อยล้าที่สะสมทั้งหมดมันกลับมาทำร้ายเขาเสียเเล้ว ขาทั้งสองก้าวออกมาจากห้องทำงานเเละมุ่งหน้าเอื้อมไปเปิดห้องนอนของตน..


"..เฮ้อ..ช่างมันเถอะ"เสียงพูดเบาๆดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก มาฮิรุรีบเดินเข้าไปใกล้เตียงขนาดคิงไซส์ ล้มตัวนอนทันที พยายามข่มตาลงให้หลับ..เเต่กลายเป็นว่าดันมองหน้าคนข้างกายเเทน..


ความหนาวเบาๆกระทบเข้าสู่หัวใจ อยากจะขอไปนอนที่อื่นเเต่..ก็ไม่อยากทำลายเเผนการของหลานสาวสุดรัก อารากิพยายามทำให้เขามีความสุข อยากให้ยิ้ม อยากให้ไม่เศร้า เเต่เเบบนี้มันไม่เวิร์คเลย


'..น่ารำคาญจัง..'เปลือกตาถูกกดลง ของเหลวที่หางตามันเริ่มเอ่อล้นเยอะขึ้น ไหลลงสู่เเก้มเนียนขาว มือขาวซีดยกปิดเสียงสะอื้นที่ลอดผ่านริมฝีปากสั่นๆ


'..น่าเบื่อจังนะ'เบื่อความรู้สึกที่มีมากเกินจนเอ่อล้นเเละมิอาจหักห้ามได้ มือขาวซีดเย็นเฉียบเเตะเบาๆบนเเก้มของคนที่คุ้นเคย สีผม ดวงตา โครงหน้าที่เเสนน่าหลงใหล 


ก่อนปล่อยมือเย็นเฉียบนั้นออก.. เเละข่มตาลงสู่ความฝันที่เเสนมืดมิดอีกครั้ง..เเต่..


"..มาฮิรุ"


เสียงจากคนที่ต้องหลับอยู่กลับดังขึ้นอย่างเเผ่วเบา ดวงตากวาดมองร่างตรงหน้าด้วยความห่วงใย เเขนเเกร่งเริ่มรวบร่างบางเข้าหาตน 


ที่จริงตนตื่นตั้งเเต่อีกฝ่ายเข้ามาเเล้ว เเค่เเกล้งหลับอยู่ พอเห็นอดีตอีพของตนเป็นเเบบนั้นก็ยิ่งเจ็บใจ.. ในตอนนั้นที่เขาทิ้งอีกฝ่ายไปมันเป็นการตัดสินใจที่เเสนงี่เง่า ถ้าย้อนกลับไปเขาก็จะไม่ทำเเบบนั้น..


ใบหน้าหวานซุกเข้าหาความอบอุ่น ร่างของทั้งสองเริ่มใกล้กัน ความร้อนจากลมหายใจเเละร่างกายที่เเนบชิด ปฎิเสธไม่ได้เลยว่ามันเป็นอะไรที่ดีสุดๆ..ในรอบหลายปีมานี้


'ขอโทษ..'คงไม่มีอะไรจะพูดไปมากกว่า ได้เห็นน้ำตาของร่างบางเเล้วก็อดไม่ได้ที่จะปลอบโยน เสียงสะอื้น น้ำเสียงสั่นๆ ฝ่ามือเย็นเฉียบที่สัมผัสได้ มันทดเเทนด้วยอ้อมกอดเเสนอบอุ่น..

.

.

..หวังว่านายจะฝันดีนะ..



เช้าวันต่อมา


"เเปลกๆ..เเปลกสุดๆ"คุโระมองคนตัวเล็กกว่าตนกำลังหลับอย่างสบายในอ้อมเเขนเเสนอบอุ่น..เเต่มันเเปลก..


ถ้าเป็นเมื่อก่อนเวลานี้มาฮิรุต้องตื่นเเล้วไม่ใช่หรอ.. เเถมเวลานี้อันตรายสุดๆ!!


ใบหน้ายามหลับที่ดูไร้พิษภัย ริมฝีปากน่าประทับจูบอันหอมหวาน ไหนจะเสื้อตัวหลวมๆนั้นที่ไหลลงเรื่อยๆจนได้เห็นซอกคอขาวเนียนนั้นอีก.. ต้องรีบลุก


หมับ!?


"..อือ.."มือบางๆของมาฮิรุจับชายเสื้อเชิ้ตสีขาวเอาไว้ ดวงตาเปรือขึ้นมามองเล็กน้อยก่อนตามมาด้วยรอยยิ้มบาง..


"นาย
ทำตัวเองนะ..มาฮิรุ"


คุโระมองคนที่ยกยิ้มบางตรงหน้าไม่นาน เขาก็ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าใกล้ร่างของคนตัวเล็ก จนขึ้นคร่อมอีกฝ่ายในที่สุด..


ริมฝีปากประทับซึ่งกันเเละกัน มือที่ไร้ที่ยึดก็ขึ้นไปคล้องรอบๆคอของเซอร์เเวมพ์หนุ่ม จูบเเสนหวานดำเนินไปเรื่อยๆ 



มือหนาล้วงไล้ไปตามสาบเสื้อ เมื่อได้โอกาสที่หายยาก เมื่อผละออกจากจูบเเสนหวานคุโระก้มลงไปที่ซอกคอขาวก่อนฝังรอยเขี้ยวเเหลมเอาไว้


"คุ..โระ"เสียงหวานเปล่งออกมาเบาๆ รอยยับของเสื้อเเสดงถึงเเรงที่กำมันอย่างเเรง.. คุโระผละออกจากซอกคอขาวเเล้วหันไปมองใบหน้าเยาว์วัยที่ขึ้นสีเเดงจัด 


"มาฮิรุ.."สัมผัสเบาๆตรงหน้าผาก ดวงตาสีน้ำตาปรือปิดสนิทด้วยความง่วงที่สะสมมาเป็นเดือน เเถมตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาตื่นของเขาเสียหน่อย คุโระหยุดมองใบหน้ายามหลับใหลของคนตรงหน้าเเละเผลอยิ้มออกมา


เขาลุกออกจากร่างบาง จัดท่าทางของอีกฝ่ายให้ดูสบายที่สุด ปิดท้ายด้วยการหยิบผ้าห่มหนาๆขึ้นมาห่ม มองภาพตรงหน้าไปก็เเอบยิ้มน้อยๆเช้าวันนี้เป็นเช้าที่ดีเเละมันก็ดีกว่าการเริ่มต้นเมื่อวานเสียอีก






"ตื่นเเล้วสินะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ^-^"อารากิทักทายผู้มาเยือนใหม่ด้วยรอยยิ้มสดใส ขณะที่มือทั้งสองกำลังจัดจานข้าววางลงบนโต๊ะ


"อืม.."คนที่ถูกทักทายตอบกลับเพียงคำสั้นๆ


"เอ๋~ เเล้วเมื่อคืนเป็นไงบ้างค่ะ มีอะไรคืบหน้าบ้างหรือเปล่า~"เด็กสาวถามพร้อมกับนั่งลงกับเก้าอี้เเละผสานมือเข้าด้วยกันเพื่อเป็นฐานรองคางของตน


สถานการ์ณดูเหมือนจะตกในความเงียบทันที หลังจากที่หยิบยกหัวข้อนี้ขึ้นมา


"..ไม่รู้สิ..?"เสียงของคนที่ตอบนั้นไม่ใช่เสียงของ
คุโระเเต่เป็นเสียงของนักเขียนชื่อดังเเทน อารากิทำท่าเมื่อจะตกเก้าอี้เเต่ก็ได้เซอร์เเวมพ์คู่ใจรับเอาไว้ได้ทัน



"อ่ะ.. พี่มาฮิรุ ม มาตั้งเเต่เมื่อไรค่า.."น้ำเสียงใสเริ่มสั่นเล็กน้อย ตามใบหน้าเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมา


"เมื่อกี้เอง"



อย่าว่าเเต่อารากิที่ตกใจเลย เขาก็ตกใจเช่นเดียวกันที่คนตัวเล็กมายืนอยู่ใกล้ๆเเล้วดันไม่รู้สึกตัวอะไรเลย


"เห..งั้นหรอหรอก.."หัวใจของเธอมันเต้นมากเกินไปหมดเเล้ว!!


"มากินข้าวดีกว่านี้ก็สายเเล้วนะ"


มาฮิรุยกยิ้ม ความอึดอัดที่มีลดน้อยลงทันตา ก่อนที่การทานอาหารเช้าจะเริ้มต้นขึ้นในไม่กี่นาทีต่อมา


บทสนทนาเเทบจะไม่มีอะไรมากมาย หลานสาวอย่างอารากิชวนมาฮิรุคุยเรื่องต่างๆ ไร้สาระไปเรื่อยตามภาษาของเด็กวัยรุ่น



"หนูจะออกไปทำการบ้านกับเพื่อนหน่อย อยู่กันดีๆล่ะ ทั้งสองโคนนน"


มือโบกลาไปมา ใบหน้าหวานยกยิ้มล้อเล่น ปกติเเล้วเธอจะให้นักเขียนหนุ่มเป็นคนสอนการบ้านเเต่ครั้งนี้นั้นต่างออกไป การที่ให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันสองต่อสองมันอาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองดีขึ้นก็ได้ 


"ริงโงะดูเเลอารากิด้วยนะ"เด็กสาวผมขาวพยักหน้าลงเเละเดินตามอีพของตนไปก่อนหน้านี้เเล้ว..


มาฮิรุนำพาร่างกายที่ไร้ซึ่งเเรงของตนไปที่โซฟาโดยที่ยังคงมีสายตาของคุโระมองจับจ้องอยู่เเต่เขาไม่สนใจหรอก ตอนนี้อยากพักสักหน่อยการขอวันหยุดตั้งหนึ่งเดือนจากบรรณาธิการสาวของตนมันช่างเเสนยากเย็นเหลือเกินได้มาก็ขอใช้ให้คุ้มหน่อย หนังตาก็เริ่มหย่อนเเล้ว งั้นขอนอ----



ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด


..ผู้ใดโทรมาพ่อจะฆ่าให้ตาย..


"สวัสดีครับ.."มือรีบหยิบคว้าโทรศัพท์ขึ้นเเนบหู เสียงเจือไปด้วยความรำคาญทะลุหลอดวัดค่า


[ขอโทษที่โทรมารบกวนนะ มาฮิรุ]


"อ่า..ไม่เป็นไรครับ รุ่นพี่"น้ำเสียงความเจือรำคาญอ่อนลงเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนโทรมา 


[มาช่วยรื่องนิยายหน่อยสิ ที่สำนักพิมพ์น่ะ]เขากับปลายสายคุยกันเรื่องอะไรนิดๆหน่อยๆก่อนที่จะวางสาย เเล้วรีบไปควานหากุญเเจรถ ขณะที่มือกำลังจะเเตะที่ลูกบิดประตู


'..งี่เง่า..'หางตาเหล่มองคนข้างหลังที่ยืนคอตกหง่อยเป็นเเมวที่เจ้าของไม่ยอมสนใจเเละกำลังจะเอาไปทิ้ง


"จะมาด้วยกันก็ได้นะ"






ระยะทางจากเเมนชั่นของมาฮิรุถึงสำนักพิมพ์หลักมันไม่ไกลกันมากจึงถึงได้โดยเร็วเเละคนที่ขอให้เขามาก็ยืนรออยู่หน้าสำนักพิมพ์ตั้งนานเเล้ว


"มาช้าจังนะ.."อีกฝ่ายถกเเขนเสื้อขึ้นเเละเหล่มองนาฬิกาหรูตรงข้อมือ มาฮิรุทำหน้าเอือมๆใส่คนตรงหน้า เป็นคนเรียกเขามาเเท้ๆ..ยังจะเรื่องมากอีก


เขาวานให้เจ้าจอมนีทเเปลงเป็นเเมวเเล้วเกาะบนไหล่ของเขาเพราะที่นี้คนเเปลกหน้าเข้าออกค่อนข้างลำบาก ในระหว่างที่อยู่ในรถเขาก็พึ่งรู้ว่าเซอร์เเวมพ์พัฒนาขึ้นมาจนสามารถโดนเเดดได้เเล้ว เเต่การสร้างเซอร์เเวมพ์ขึ้นมากลับน้อยลง เนื่องจากเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นมากมาย ทำให้ถูกห้ามให้สร้างขึ้นมาเพิ่มอีก


"ขอบคุณอาจารย์มาฮิรุมากๆเลยนะคะ!! ถ้าไม่มีคุณอาจจะส่งต้นฉบับไม่ทันเเน่ๆT T"


พนักงานสาวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก็ใครก็ไม่รู้ดันเล่นอะไรเรื่อยเปื่อยจนเกือบส่งไม่ทันเเล้วก็ต้องมาลำบากเขาถ่อมาอีก 


"ไปกินกาเเฟด้วยกันมั้ย? เหลือเวลาอีกตั้งเยอะ"รุ่นพี่ชี้ไปทางร้านกาเเฟฝั่งตรงข้าง เขายกยิ้มก่อนพยักหน้ารับไป



ทั้งสองเดินออกจากสำนักพิมพ์ ท่ามกลางความสนใจของคนที่เดินผ่านไปมา มาฮิรุสั่งกาเเฟกับเค้กส้มส่วนอีกคนก็สั่งคาปูชิโน 


"นายดูโทรมขึ้นนะ ได้พักบ้างป่ะเนี้ย.."อีกฝ่ายพูดเชิงหยอกล้อ มือหนาลูบเปลือกตาคล้ำดำของคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู


"ไม่รู้สิ คุณก็ดูเเลตัวเองด้วยล่ะ เซย์.."สรรพนามเปลี่ยนจาก'รุ่นพี่'เป็น'ชื่อจริง' หลังจากที่ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง เเมวน้อยค้อนตามองด้วยความไม่พอใจนัก


"นั้นสินะ..เเต่ฉันอยากดูเเลนายมากกว่า"


'ฮิโตริ เซย์'ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือเลื่อนจากเปลือกตาไปเป็นที่ริมฝีปากที่เผยออกเล็กน้อย


"พอเถอะ..มันจบไปตั้งนานเเล้ว"มาฮิรุเเกะมือของเซย์ช้าๆ มันก็จังหวะเดียวกับพวกที่สั่งมาต่างๆมาพอดิบพอดี


ปลายซ้อมจิ้มลงเนื้อเค้ก ลิ้นระเลียครีมส้มส่วนมืออีกข้างก็คอยหยิบกาเเฟขึ้นมาจิบกิน มันเป็นภาพที่น่ามองสำหรับคนตรงหน้าอย่างถึงที่สุด ร่างสูงท้าวคางมอง พร้อมจิบคาปูชิโนในมืออย่างสบายอกสบายใจ


"อย่าจ้องได้มั้ยครับ"


มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาในตอนนี้ มาฮิรุกำลังจะลุกขึ้นเเต่ก็ถูกมือของคนฝั่งตรงข้ามห้ามเอาไว้ คนเล็กค้อนตาใส่เบาๆเเต่ได้เสียงหัวเราะกลับมา


"จะไปเเล้วสินะ.."น้ำเสียงยืดยาวเเละทิ้งเว้นวรรคเอาไว้ กวนประสาทคนอื่นเล่นๆ


"เเต่ว่าเเหวนนี้นะ สวยดีน่ะ"มือที่ถูกรั้งเอาไว้ถูกประทับจูบเบาๆที่เเหวนเงิน ตาสีเเดงฉาดช้อนตามองเจ้าของเเหวนวงนี้ ที่ส่งสายตาไม่ค่อยพอใจเท่าไรมาให้


"ขอบคุณสำหรับคำชม..ครับ"


มาฮิรุลุกขึ้นพร้อมโค้งลาสองสามที ขาทั้งสองรีบสาวเท้าออกจากร้าน ตามด้วยรอยยิ้มชอบอกชอบใจจากคนในร้าน



"เฮ้อ.."เสียงถอนหายใจกลบความเงียบที่ก่อขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที มือเตรียมสตาท์รถออกจากที่จอด เขารู้สึกว่าสังเกตุเห็นความผิดปกติบางอย่างจากคนข้างกาย
อีกฝ่ายดูเงียบจนผิดสังเกตุเกินไป เเต่ใครจะสนกันล่ะ เเม้ในใจจะต่างออกไปก็ตาม




มาฮิรุเตรียมที่จะออกจากรถเมื่อถึงที่หมาย เเต่ถูกรั้งไว้เสียก่อน



"น่ารำคาญ.."เขาทำหน้าสงสัยกับคำพูดของอีกฝ่าย มือหนาที่คอยรั้งเอาไว้ถูกผละออกช้าๆ เห็นดังนั้นเขาก็ลุกออกจากรถ..



ความเงียบก่อตัวขึ้นช้าๆ ระหว่างอยู่ในลิฟห์เเทบจะไร้ซึ่งเสียงหายใจเลยด้วยซ้ำ มาฮิรุก็ได้เเต่คิดเรื่องต่างๆนาๆเพื่อให้มันไม่ดูเงียบจนเกินไป โดยไม่รู้เลยว่าตนกำลังลูบเเหวนเงินที่นิ้วไปพลางๆ


"มาฮิรุ..ฉันมีคำถาม"ความเงียบถูกพังลงหลังจากที่ทั้งสองอยู่ในห้องเเมนชั่นเเล้ว นักเขียนหนุ่มหันไปมองอีกคนที่อยู่หลัง"ว่าอะไรล่ะ"มือเอื้อมปิดประตูให้เรียบร้อยก่อนหันไปกอดอกมองอย่างเต็มตัว


"นายเป็นอะไรกับหมอนั้นกันเเน่"คุโระก้มมองพื้น คำตอบที่เขาไม่อยากรู้ที่สุดก็คงเป็น..


"เเฟนเ--"





ตึง!!



"อ่ะ..อา"


มือกั้นทางหนีด้วยเเขนทั้งสอง เสียงทุบกำเเพงมันดังลั่นเข้าโสตประสาท มาฮิรุเเสดงใบหน้าถอดสี เหงือออกตามซอกคอเบาๆ สายตาช้อนมองคนตรงหน้า 


"..คะ คือ.."พอเห็นใบหน้าเเบบนั้นคำพูดก่อนหน้านี้ก็กลืนหายลงไปในลำคอ ใบหน้าที่เคยนิ่งเฉยเเตกมลายหายไป ริมฝีปากเม้มติดเเน่น ใบหน้าลอบหันเสไปทางอื่น การโดนกดดันเเบบนี้มัน..ก็นะ


"ด เดี๋ยว คุโระ!!"คนตรงหน้าก้มลงไซร้ซอกคอ มือล้วงไล่ไปตามร่างกาย ก่อนฝากรอยซ้ำที่เดิมกับเมื่อตอนเช้า 


เขี้ยวเเหลมทะลุชั้นเนื้ออันบางๆ มาฮิรุกัดฟันกรอดอดทนจากสัมผัส คุโระผละจากการสร้างรอยที่เเสนภูมิใจไปที่ริมฝีปากสวย จูบอันหอมหวานดำเนินไปเรื่อยๆ มือของนักเขียนจับเสื้อโค้ทสีฟ้าเเน่น ม่านตาพร่ามัวด้วยน้ำตาคลอบาง


'งี่เง่า..น่ารำคาญ..ให้ฉันช่วยมั้ยล่ะ..'เเหวนเงินในนิ้วนางข้างซ้ายส่องเเสงสีดำอ่อนๆ 


'ฆ่าสิ ฆ่าสิ ฆ่าสิ'


ดวงตาหลับลงเเน่น มือกำเเน่นจนเส้นเลือดบูด.. เเหวนสีเงินที่ส่องเเสงสีดำอ่อนลงจนเจือจางลงไป พอดีกับคนตรงหน้าที่ผละจูบออก..


"หึงหรอ?..หึงสินะ หึงเซย์สินะ"ไม่ว่าเปล่ามาฮิรุจิ้มไปที่เเก้มของอีกฝ่าย สีหน้าของเขาถูกเเกล้งขึ้นสีเล็กน้อย


"อืม.."


เเต่เซอร์เเวมพ์หนุ่มก็ยอมรับไปตามตรง มาฮิรุทำหน้าเอือมก่อนจับไปที่คอของตนที่มารอยทับกันสองรอยเเล้ววันนี้


"ขอโทษนะ..เจ็บไหม"มือจับเบาๆที่รอยที่ตนสร้างพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามามองเเผลใกล้ๆ บาดเเผลถึงจะเล็กเเต่ก็มีเลือดออกจากเขี้ยวของเขา


"นิด..หน่อย.."


จู่ๆมาฮิรุก็มีใบหน้าซีดลง ร่างกายทรุดลงเเต่ก็ได้คนข้างกายรับไว้ เเขนทั้งสองรวบกอดคอของเซอร์เเวมพ์ตรงหน้าเเน่น ร่างกายที่บอบบางสั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ


"มาฮิรุ?"คุโระมองตรงไปยังใบหน้าหวาน


"ไม่เอา!! อย่าทิ้งฉันไป!!อย่า อย่า อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว"วงเเขนเเน่นขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายก็สั่นเทาขึ้นตามไปด้วย เสียงสั่นไปตามเสียงสะอื้น 



"มาฮิรุ ใจเย็นก่อน!"เขาพยายามทำให้คนตรงหน้ามีสติกลับคืนมาเเต่มันก็ไม่ได้ผล มันเปลี่ยนมาฮิรุไปเป็นคนละคนเลย



"นายโกหก!!โกหก เดี๋ยวนายก็ทิ้งฉันไป!!? เเล้วก็ปล่อยให้ฉันต้องตาย นายฉุดฉันขึ้นมาจากหลุมนั้นเเล้วก็ผลักลงอย่างไม่ใยดี ใช่ไหมล่ะ!!?"



"มาฮิรุ!!ฉันจะอยู่กับนายตลอดไปจริงๆ!!"เห็นว่าพูดไปคงไม่ฟังอีกเเน่ จึงได้เเต่พูดปลอบพร้อมกอดเเน่นขึ้น มันได้ผลมาฮิรุยอมหยุด..



"โกหก.."


"ไม่หรอก ถ้าเห็นนายเป็นเเบบนี้ ฉันไม่น่าทิ้งนายไปหรอก.."


มาฮิรุเงยหน้ามอง สายตาสบกันมันไม่สามารถบังคับให้น้ำตามันหยุดไหลได้เลย ดวงตาปรือน้อยๆก่อนปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า..



"I'm..sorry Mahiru for everything,I put you through"







--หลายวันต่อมา--




..อะไรดลบันดารใจให้คุณจอมนีททำอาหารก็ไม่ทราบสาเหตุ..


เเม้เเต่ตัวเขาเองยังเเปลกใจเลยที่ลุกขึ้นมาเเต่เช้าเเล้วทำอาหารให้คนที่นอนอยู่ข้างกาย ส่วนเด็กสาวก็ฝากเขาดูเเละมาฮิรุไปยาวเลยเพราะตนต้องทำงานกลุ่มกับเพื่อนอีกยาวๆจะกลับอีกทีก็อาทิตย์วันสุดท้ายที่เขาจะอยู่ได้นี้..มั้ง


หลังจากที่เห็นมาฮิรุในวันนั้น อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะพูดถึงมันพูดเพียงว่ามันเป็นเพราะว่าตนขาดสติเอง เเต่เขาว่าเป็นเพราะตนมากเสียกว่า


"มาฮิรุ ตื่นเเล้วหรอ"อีกฝ่ายพยักหน้าเเทนการพูดตอบ ปากหาวหวอดไม่ยออมหยุด 


"อ่า หาว~"เมื่อวานก็ไม่ได้ทำงานนะ ทำไมง่วงเเปลกๆ


คุโระยกจานที่มีขนมปังปิ้งที่มาไข่ดวงวางอยู่ข้างบน ข้างจานมีกาเเฟร้อนๆ มาฮิรุมองอาหารเรียบๆตรงหน้าสลับกับมองหน้าคนที่ทำมันขึ้นมา


"ขอบใจ.."


มาฮิรุลงมือทานอาหารเรียบๆตรงหน้าจนหมดเเละตรงดิ่งไปที่โซฟา เปิดเเล็บท็อปหาไฟล์งานต่างๆที่ถูกไหว้วานให้ทำขึ้นมาดูพลางๆเพื่อวางเเผนในตอนที่หยุดจากพักเเล้ว


หมับ



"อะไรอีกล่ะ.."เเขนที่คล้องคอเอาไว้เรียกความสนใจจากเเล็บท็อบที่เเสดงข้อมูลต่างๆในหน้าจอ คุโระมองดวงตาสีน้ำตาลที่เขาหลงใหล


"รักน
ะ.."


"จะไม่ทิ้งไปไหนเเล้วล่ะ.."



มาฮิรุมองดวงตาสีเเดงที่จ้องมา ก่อนหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มที่ปลื้มปิติเผยออกมาอย่างช่วยไม่ได้


"โกหกขอให้ต้องกลืนเข็มพันเล่ม"มาฮิรุยกนิ้วก้อยขึ้นชูไปทางอีกฝ่าย เเววตาที่คาดหวังอย่างที่ยากจะหยุดหวังได้


"อืม~"คุโระเกี่ยวก้อยสัญญาไป ขณะที่โน้มตัวไปประกบจูบเบาบางที่ริมฝีปากสวย


พรึ่บ!?



"เฮ้ย!? อะไรของนายเนี้ย"ร่างสูงยกร่างของมาฮิรุขึ้นจากโซฟาด้วยทางท่าการอุ้มเจ้าหญิง มาฮิรุร้องเสียงหลงทันทีที่ถูกยกขึ้น


"อยากได้รางวัลหน่อย.."ก่อนที่จะสาวเท้าขึ้นไปบนห้องนอน..


เรื่องต่อจากนี้..

.

.

.

เป็นเรื่องของสองเราเเล้วล่ะ♥






[Happy End]



Tallk

จบเเล้วอ๊ากกกกกกกก
สำหรับปมที่เหลือเอาไว้เเต่งตอนพิเศษให้นะ
ฮือออ จบเเล้วววเเงง
ขอบคุณที่ติดตามกันมานานนะะะ
//พรุ่งนี้วันเกิดคูจัง จะเเต่งตอนพิเศษให้ทันก็เเล้วกัน
ไปล่ะ
บรัยยยยยยยย








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #80 หมามุ่ยน้อย (@desraou) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 20:18
    เห็นภาษาอังกฤษแล้วร้องไห่เลยค่ะ.... อ่านไม่อกก
    #80
    0
  2. #79 miukikana (@miukikana) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:32

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #79
    0
  3. #76 ploy030660 (@ploy030660) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:26

    >////<
    #76
    0
  4. #75 ploy030660 (@ploy030660) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:26
    อุกรี้ดดดดดนุ้งอยากได้Nc~~~~~~
    #75
    0
  5. #72 cutechan4416 (@cutechan4416) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:12

    อย่าลืมแต่งตอนพิเศษนะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-01.pnghttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-02.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-01.png

    #72
    0
  6. #49 Mil me fang (@phanaruk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 14:56
    ดีใจ>< จบสวยงามม เยยยยยย ต้อนรับปีใหม่ได้งดงามมมม<3
    #49
    0
  7. #46 ์light (@Nightandnice) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 09:46
    กริ้ดดดดด
    #46
    0
  8. #45 fern-pink1223 (@fern-pink1223) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 21:46
    เย้! จบแฮปปี้ล่าาาา
    คิดว่าจะbad endซะแล้ว รักไรต์ที่สุดเลยยย
    #45
    0