[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    28 ก.ย. 60


Chapter 1




"วันนี้จะทำอะไรกินดีนะ.."เด็กหนุ่มกล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย



คอนโดของมาฮิรุเป็นห้องขนาดปานกลางไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกที่ครบคัน



"กินราเมงก็เเล้วกัน"เขาใช้ความคิดอยู่นานจนสามารถระบุเมนูสำหรับการทำอาหารได้



'ชิโรตะ มาฮิรุ'เด็กหนุ่มมอ.ปลายธรรดาคนหนึ่งมีชีวิตที่เเสนจะธรรดาเเต่ชีวิตของเขาคงต้องเปลี่ยนในเมื่อเขาได้เจอกันเเมวสีดำในวันที่ฝนตก



"เดี๋ยวค่อยเอาอาหารไปให้คุโระก็เเล้วกัน.."



ใช่เเล้ว เเมวตัวนั้นที่เขาเจอในวันที่ฝนตกเขาเอาอาหารไปให้มันทุกวันเเต่ที่น่าเเปลกคือมันไม่กินอาหารของเเมว(?)เเต่กลับกินอาหารจำพวกราเมงอะไรอย่างงี้เเทน



"เสร็จเเล้ว"มาฮิรุยกชามที่ให้ราเมงเอาไว้ไปวางที่โต๊ะเเละเตรียมจัดอาหารสำหรับคุโระอีกโต๊ะหนึ่ง ไว้หลังจากกินนี้เสร็จเขาคงจะต้องไปหาเจ้าเเมวซะหน่อย..

.

.

.

เเปะ เเปะ



"ฝนตกอีกเเล้วหรอ.."เสียงฝนที่โปรยลงมาทำให้มาฮิรุหันมองออกไปสนใจที่นอกระเบียบที่กำลังมีฝนโปรยลงมา



"ต้องรีบหน่อยเเล้วล่ะ"พอเขาคิดได้ดังนั้นจึงรีบทำธุระส่วนตัวภายในบ้านให้เสร็จ ก่อนที่มาฮิรุจะออกเดินออกจากห้องไป..



ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆมันเหมือนกับวันที่มาฮิรุกับเจ้าเเมวสีดำได้เจอกันเลย



"ถึงซะที เเฮ่ก เเฮ่ก"เด็กหนุ่มหอบด้วยความเหนื่อยที่ตนวิ่งมาตรงนี้โดยที่ไม่หยุดพัก



ฟิ้วว ฉึก!!!



"อึก.."หลังจากที่มาฮิรุมาที่ซอยที่เพื่อที่ได้เจอกับเจ้าเเมว เเต่อยู่ดีๆก็มีดาบที่มีประกายสีเเดงเลือดเฉียดช่องท้องของเขาไป



"ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆ"เสียงของบุคคลปริศนาดังขึ้นจากข้างหลัง



เเต่สติที่เหลืออยู่น้อยนิดของมาฮิรุทำให้ภาพที่เขาหันไปมองอีกฝ่ายกับกลายเป็นภาพเบอลๆทำให้ไม่สามารถมองอีกฝ่ายได้ชัดนัก



"อึก..ไม่.."มือบางที่ค่อยๆกุมเเผลที่ช่องท้องของตัวเอง ที่ตอนนี้กำลังมีเลือดหลั่งออกมาอย่างมาก ภาพในหัวนั้นทั้งหมดเหมือนใกล้จะดับลงในไม่ช้าเเต่ก่อนที่ภาพทั้งหมดนั้นจะดับไป..

.

.

.
"รับมือไม่ไหว.."



นั้นคือเสียงสุดท้ายที่มาฮิรุได้ยินเข้ามาในโสตประสาทก่อนที่ทุกๆอย่างจะดับ..




<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>



"อืม.."มาฮิรุกระพริบตาของตัวเองเพื่อที่ปรับโฟกัสให้ภาพชัดขึ้น 



ที่เเปลกใหม่ เขามานอนอยู่บนเตียงนี้ได้ไงเเถมยังเเผลที่ช่องท้องก็ได้หายไปเเล้วด้วย มาฮิรุมองไปรอบๆกายของตัวเองเขาก็ได้พบกับกระดาษโน้ตเเผ่นหนึ่งที่เเปะอยู่ที่โต๊ะข้างๆหัวเตียงเเต่ก่อนที่เขาจะได้มันก็มีเสียงดังขึ้นมาก่อน



ปึก!?



"Hiiii~ โลวเลสจังมาเเล้ว จ้าาาาาาาาา"



จู่ๆประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างเเรงพร้อมกับผู้มาเยือนใหม่ ที่ทักทายด้วยน้ำเสียงโวยวาย



"..."เเต่..สิ่งที่มาฮิรุตอบรับอีกฝ่ายก็ไปคือความเงียบ



ปึก!?



"โอ้ยยยย ริฮิตันนเจ็บบน่าาาาา"ผู้มาเยือนใหม่อีกคนหนึ่ง อีกฝ่ายที่เข้ามาพร้อมกับเหยียบหลังของคนตรงหน้าอย่างไม่ใยดี



"หุบปากสิฟะ ไอ้เม่นเวร"



"ก็ริฮิตันเหยียบเค้าก่อนนนิ"



เสียงของทั้งสองคนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนน่ารำคาญเเต่ไม่พอเเค่นั้น พวกเขาเริ่มทะเลาะกันเเรงขึ้นจนมีเศษเเก้วเฉียดหน้าของมาฮิรุไป



"ช่วยเงียบกันหน่อยได้ไหมครับ"ถึงเเม้เสียงของมาฮิรุจะเเผ่วเบา เเต่นั้นก็ทำให้ทั้งสองหยุดทะเลาะกันได้



"อ๋อ ลืมไปซะสนิท"



"ลืมเเนะนำตัว ฉัน'โลวเลส'จังจ้าาา"'โลวเลส'เซอร์เเวมพ์เเห่งความโลภะเอ่ยเเนะนำตัวขึ้นพร้อมกับดันเเว่นของตนขึ้นเเละโพสท่าประจำตัว



"นายเป็นใคร?"



"เมินกันเฉยเลย!?"โลวเลสส่งเสียงโวยวายเมื่อเห็นว่า'อีพ'ของตัวเองไม่คิดจะหันมาสนใจตน



"ฉัน'ริฮิโตะ จิคิลเเลนด์ โทโดโรกิ'"ริฮิโตะยื่นมือออกไปเพื่อหมายที่จะขอจับมือกับอีกฝ่าย



"ชิโรตะ มาฮิรุ.."มาฮิรุยื่นมือไปตอบรับอีกฝ่ายไป



"เมินๆๆๆๆๆๆๆๆ"โลวเลสเริ่มส่งเสียงดังเพื่อจะให้มีคนหันมาสนใจตัวเอง เเต่กลับได้ลูกถีบ(?)จากริฮิโตะไปซะอย่างงั้น



หลังจากนั้นพวกโลวเลสก็ไปขอตัวออกไปจากห้องก่อนเพื่อที่จะไปทำธุระส่วนตัว เเต่ก่อนที่โลวเลสจะออกไปจากออกห้อง เขาก็พูดว่า..



'ทำไมไม่ลองไปหา'พี่'ดูล่ะ'



"พี่หรอ?"สิ่งที่โลวเลสบอกคือห้องของคนนั้นๆอยู่ถัดจากห้องนี้ประมาณสี่ห้อง มาฮิรุคิดได้ดังนั้นจึงเดินออกไปหาคนนั้นๆที่ห้องอยู่ไปไม่ไกลมากนัก



เเอ๊ด~



มือบางผลักประตูบานใหญ่เข้าไป เเต่กับพบเเต่ความมืดห้องนี่มันมืดมากจนมองอะไรเเถบไม่เห็น



"อ่าาา~ น่ารำคาญชะมัด"เสียงเเหลมดังขึ้นพร้อมกับปราฎกร่างของเเมวตัวสีดำเงาตัวดวงตาสีเเดงออกมาจากความมืด



'คุโระ?'



"เหมี๊ยววว"คุโระสบัดขนของตัวเองก่อนจะบิดขี้เกียจต่อ



"..."เเละเมื่อทั้งสองได้หันมองหน้ากันทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงของลมเบาๆที่กระทบมาเท่านั้น



พรึ่บ~



คุโระตัดสินใจเปลี่ยนร่างจากเเมวให้เป็นร่างที่เเท้จริงเพื่อจะสะดวกในการพูดคุยกับคนที่เขาต้องการให้มาเป็น'อีพ'ของตัวเอง



'จะพูดอะไรก่อนดี..ยุ่งยากชะมัด'คุโระคิดในใจ ก่อนจะยกมือขึ้นมาเกาเเก้มของตน



"..."



มาฮิรุนิ่งเงียบไม่พูดอะไรก่อนที่มาฮิรุจะตัดสินใจหันหลังเตรียมเดินออกไปจากห้องไปนั้น..



หมับ


"เดี๋ยวก่อนสิ.."คุโระจับข้อมือบางของอีกฝ่ายไว้เพื่อหยุดไม่ให้หนีไปไหน ก่อนที่คุโระจะเอ่ยคำที่ทำให้มาฮิรุเบิกตากว้าง



"ฉันอยากให้นายมาเป็น'อีพ'ของฉัน"







TALLK
ทุกคนคิดว่ามาฮิรุจะตอบว่าอะไรกันน่าา
ลองเดาๆกันดูน่ะ
เเต่สำหรับอิริมิ อิริมิจะตอบตกลงทันทีเลยค่า
55+//ไม่ใช่เเหละ


อยากเก็บไปเลี้ยงอ่าา-//-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #63 0640231096 (@0640231096) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:18
    อ้ากกกกกกกกก น่าร้ากกกกกกกกกกกกกคุโระหนูทำให้แม่ใจสลายนะลูกกกกกก (ลูกพ่-งสิแกอายุน้อยกว่าคุโระอีกนะเฟร้ยย!!)

    คำตอบของมาฮิรุคือ (มโนล้วน&#128514;)

    ได้!! แต่นายต้องดูเเลฉันให้ดีนะ แล้ว.... นายก็ต้องมาเป็นสามีฉันด้วย!! &#176;///&#176;
    #63
    0
  2. #61 kvsorry (@kvsorry) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 20:09

    แง่งงงงงง น้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง กินได้มั้ยยยยย .เลิ่กลั่ก

    #61
    0
  3. #55 noarmon (@noarmon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 12:44

    โอ๊ยยยยยยภาพสุดท้ายน่ารักกกกกอยากได้ถึงแม้ว่าบ้านจะมีแมวดำก็เถอะ แต่อยากได้คุโระมาเลี้ยง 0////0

    #55
    0
  4. #17 eye27012 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 21:14
    คู่หูโลภะมาด้วย~~
    #17
    0
  5. #15 aom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 12:14
    โอะ คุ่หูคุ่กัดของเม้นก็มาด้วยหราค่ะเนี้ย

    มีฮาค่ะ งานนี้
    #15
    0