[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 16 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    1 พ.ย. 60


Chapter 14



[ซาคุยะขอโทษทีนะที่ไปไม่ได้]



"ฮะ ฮ่าๆไม่เป็นไรฝนมันก็ตกหนักจริงๆนั้นเเหละ"



เด็กหนุ่มหัวเขียวถือโทรศัพท์เเนบหูคุยกับเด็กหนุ่มผมน้ำตาด้วยสีหน้ามีความสุข มันอาจจะดีกว่านี้ถ้าฝนมันไม่ตกลงมาเพราะเขาอุตสาห์เตรียมเซอร์ไพร์ไว้เเล้วเเท้ๆ ตาสีเขียวจ้องมองไปที่กล่องของขวัญเล็กๆบนโต๊ะในใจก็นึกเสียดายที่ไม่ได้ให้อีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย



[เเค่นี้ก่อนนะ ฉันต้องไปซักผ้าก่อนบายนะ ซาคุยะ]




"ครับๆคุณเเม่บ้าน.."ซาคุยะพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนอีกฝ่าย ปลายสายดูเหมือนจะถอนหายใจเบาๆเเต่เขาก็หัวเราะเบาๆไปให้เช่นกัน



ตี๊ด-----



"สึบากิซัง..มีอะไรหรอครับ?"คนในเงามืดค่อยๆเดินออกมาจนเห็นหน้าตาที่หล่อเหลาของอีกฝ่าย ผมสีดำเงา ดวงตาสีเเดงฉาดที่เเสดงถึงการเป็นเซอร์เเวมพ์เเละเเรงกดดันที่ส่งมาทำให้บรรยากาศดูตึงเคลียดไปเลย



"มีเรื่องอยากจะถามหน่อยนะ ซาคุยะ"สึบากิส่งรอยยิ้มอ่อนๆให้คนตรงหน้า ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามของชายหัวเขียว



"เรื่องของ'ชิโรตะ มาฮิรุ'..มันน่าสนใจมากเลยล่ะ ซาคุยะ"














"นี่ๆคงคุโระช่วยหยิบตระกร้าผ้าในห้องให้หน่อย"มาฮิรุตะโกนออกมาจากห้องซักผ้า เพราะตอนนี้ตนยุ่งเกินที่จะเดินออกไปหยิบตระกร้าในห้อง คุโระที่นั่งอยู่ตรงโซฟาทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะลุกขึ้นไปทำตามคำสั่งของเด็กหนุ่ม



เเอ๊ด~




"ผิดห้องนิ..รับมือไม่ไหว.."คุโระที่เปิดประตูเข้ามาเเล้วเจอกับสิ่งที่เเตกต่างภายในห้องทำให้ตนรู้ได้ทันทีเลยว่าเข้าผิดห้อง เเต่ห้องนี้มันอะไรกัน..ห้องที่มีเเต่รูปวาดพร้อมกับอุปกรณ์วาดรูปที่ครบคันขนาดนี้ เเต่ก่อนจะได้กวาดสายตาเพื่อสำรวจมากกว่านี้เขาก็ถูกมาฮิรุเรียกซะก่อน เพื่อไม่ให้เด็กหนุ่มต้องรอนานเขาจึงออกจากห้องไปเเละปิดมันให้เรียบร้อยที่สุด



"ทำไมมาช้าจัง?.."คุโระถือตระกร้าเข้ามาในห้องซักผ้า มาฮิรุก็รับมันมาเเละถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย เเต่เซอร์เเวมพ์หนุ่มก็ไม่ได้ตอบอะไรเเละเดินออกจากห้องไปเล่นเกมต่อที่โซฟา



'ห้องนั้นมันอะไรกัน'



ความคิดของเซอร์เเวมพ์วนไปมากับเรื่องนี้ มาฮิรุอยู่ที่นี้คนเดียวเเละสภาพก็ดูไม่ค่อยเก่าเท่าไรนั้นก็คงต้องสันนิฐานว่าห้องนี้ก็คือห้องของ'ชิโรตะ ฮิคารุ'เป็นเเน่



ระหว่างที่คุโระคิดอะไรไปเรื่อยๆมาฮิรุก็ซักผ้าเสร็จพอดี เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่มีคุโระนั่ง มาฮิรุจ้องไปที่อีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวขนาดๆย่อมๆ



"คุโระนายจะกินอะไรเป็นพิเศษไหม?"มาฮิรุที่กำลังมัดผ้ากันเปื้อนเอ่ยถามคนที่มัวเเต่เล่นเกมจนไม่สนอะไรรอบข้างเลย



"กินนาย.."



น้ำพูดเเผ่วเเสนเบาหลุดออกมาจากปากของเซอร์เเวมพ์มันอาจจะดีกว่านี้ถ้ามันไม่หลุดออกมาเลย



"ห๊ะ?อะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน"




เเต่เด็กหนุ่มกลับได้ยินซะงั้นถึงมันจะเเสนจะเบาสุดๆก็ตาม คุโระที่เล่นเกมอยู่ก็เเก้ตัวเเบบนิ่งๆเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องสงสัย มาฮิรุที่ไม่ได้สงสัยอะไรต่อก็เริ่มลงมือทำอาหาร หยิบวัตถุดิบในตู้เย็นออกมาวางข้างนอกเเละล้างมันทีอันอย่างชำนาญ ทักษะการทำอาหารที่ติดตัวมาตั้งเเต่ต้องอยู่ตัวคนเดียวเป็นเวลานาน มันจึงไม่ใช่เรื่องที่ยากสำหรับมาฮิรุเลยสักนิด



"มาฮิรุ..นายจะเข้าเรียนสองอาทิตย์ข้างหน้าเเล้วนะ"คุโระที่นอนรออยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่เเล้วถามเด็กหนุ่มที่กำลังยกถาดที่มีอาหารมาวางลงบนโต๊ะ



"เเล้วไง..หรอ"มาฮิรุพูดเเบบไม่ทุกร้อนอะไร



"เข้าใจเเล้ว"ลืมไปซะสนิทเลยว่ามาฮิรุมีนิสัยที่ไม่กลัวอะไรเลย..เเถมเป็นคนที่ไม่ค่อยทุกข์ร้อนอะไรอีกด้วย..



------2 อาทิตย์ต่อมา-----




"ชุดนี้นายไม่ต้องใส่หรอ?"มาฮิรุมองไปทางชุดของคุโระที่เหมือนเดิมเเต่ตัวเขาต้องเปลี่ยนไปเป็นชุดของทางโรงเรียน



สองหน้าอาทิตย์มันผ่านมาเร็วจริงๆเเต่มันก็ไม่ค่อยเเตกต่างจากเดิมมากนักหรอก..เพราะถึงไม่มีเขาอยู่ คนที่อยู่ในห้องนั่นก็ไม่สนใจอะไรอยู่คงมีเเต่เพื่อนสนิทหัวเขียวของเขาคนเดียวที่เป็นเดือดเป็นร้อนที่สุด เเถมซาคุยะยังให้ของขวัญก่อนที่เด็กหนุ่มจะมาเรียนที่นี้อีกมันก็คือ'รีสเเบน'สีดำสลับขาวนั้นเองเเละเขาก็รับมันมาด้วยความยินดี



"ก็เพราะว่าจะได้เเยกออก..ว่าคนๆนั้นคือ'อีพ'หรือ'เซอร์เเวมพ์'"คุโระพูดโดยที่ไม่ละสายตาจากจอเกมเครื่องโปรด 



'จะหลงไหม..เนี่ย'มาฮิรุคิดในใจ จะมองกี่ทีก็ใหญ่สุดๆเเค่ทางเดินเข้าโรงเรียนก็อลังการเเล้วเเละที่สำคัญ..เขาจะเข้าสังคมที่นี้ได้จริงๆนะหรอ?



"พี่จร้า~เลว์เลสจังอยู่นี่~"เมื่อหันไปมองท่าต้นเสียงก็พบกับเซอร์เเวมพ์เเห่งความโลภะกับอีพของเขา เลว์เลสก็กระโดดเรียกอีกคนที่อยู่ไกลๆส่วนริฮิโตะก็มัวเเต่อ่านหนังสืออะไรอยู่ไม่รู้เเต่ถ้ามองใกล้ๆเเล้ว..



'หนังสือคู่มือเลี้ยงสัตว์เลี้ยง'



ก็เหมาะกับอีกฝ่ายดีนะ..



"พี่อย่ามัวเเต่เล่นเกมสิ=^="หนุ่มเเว่นเเดงทำหน้าไม่พอใจพร้อมพยายามเเกะมือของคุโระออกจากเกมในมือสุดความสามารถ 



"ริฮิโตะซังคงชอบสัตว์มากๆสินะครับ"มาฮิรุพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย ริฮิโตะเหล่มาฮิรุก่อนจะพูดด่าเซอร์เเวมพ์ของตนที่เสียงดังจนน่ารำคาญเเละส่งลูกถีบสุดรักไปให้เเต่ผิดคาดเลว์เลสหลบได้ ศึกการรบระหว่างอีพเเละเซอร์เเวมพ์ก็ได้เริ่มขึ้น..



---ห้อง1A---



ห้องระดับVIPที่พวกมาฮิรุได้มาโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่างเลย บางที่เขาก็รู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเซอร์เเวมพ์ทั้ง8ตนที่ถูกสร้างขึ้นมาก่อนใครถึงมีสิทธิ์ที่พิเศษอะไรขนาดนี้



'นั่งตรงไหนดี..ตรงกลางก็เเล้วกัน'เพราะตอนนี้นั่นยังเช้าอยู่ทำให้ยังไม่ค่อยมีใครมาเท่ามีเเค่พวกมาฮิรุเท่านั้น มาฮิรุนั่งลงกับเก้าอี้เเละล้วงหยิบเเว่นจากในกระเป๋าขึ้นมาใส่พร้อมหยิบนิยายเล่มโปรดขึ้นมาอ่านไปพลางๆ คุโระเหล่มองมาฮิรุนิดๆก่อนจะหันไปมองข้างนอกหน้าต่างเมื่อถูกมองกลับ



"ริฮิตันจะนั่งตรงไหนอ่ะ"เลว์เลสถามอีพของตน



"ตรงเนโกะซัง ฉันอยากอยู่ข้างสัตว์เลี้ยงน่ารักอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เเก"เลว์เลสเเสยะยิ้ม ก่อนจะพูดเเย้งเเละเปลี่ยนร่างเป็นเม่นน้อยไปเกาะบนไหล่ของตน



"ร่างนี้ก็น่ารักน่าา~"เจ้าเม่นน้อยยกลำตัวเล็กขึ้นไปหอมเเก้มเนียนของริฮิโตะพร้อมกับท่าทางที่น่ารักๆ สิ่งสำคัญที่สุดคือทั้งหมดมันตกอยู่ในสายของมาฮิรุเเละคุโระอย่างชัดเจน



"เม่นเวร..มานี่เลย!!"เเละทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องไป..



สังคมที่นี้ก็ดีเหมือนกันในสายตาของมาฮิรุนะน่ะ..เพราะที่ห้องนี้มันเรียนของทุกมัธยมในห้องเดียว เนื่องจากอีพของเซอร์เเวมพ์เเต่ละตนก็มีอายุที่เเตกต่างกันไปทำให้ต้องเรียนรวมกันในห้องเดียว 



วิชาที่นี้มาฮิรุก็พอเข้าใจอยู่เพราะมันก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถเท่าไรเเต่คาบต่อไปที่จะต้องเรียนคือภาคปฎิบัติซึ่งมันจะใช้หลักสูตรเดียวกัน หลังจากที่ดูจากกฎที่ได้ฟังไปในวันนั้น เเถมที่นี้ยังมีระบบการต่อสู้อีก การสอบบางอย่างก็ต้องมีภาคปฎิบัติเเละทฤษฎีปะป่นกันไปตามความเหมาะสม



"มาฮิรุคุงไม่รีบไปหรอ?"ถ้าจำไม่ผิดคนๆนั้นจะชื่อว่า'อาริสึอิง มิคุนิ'สินะ เขาเป็นรุ่นพี่ของเรางั้นหรอ..



"ครับ..กำลังจะไปเเล้ว"



"งั้นหรอ..งั้นฉันไปก่อนนะมาฮิรุคุง"รุ่นพี่มิคุนิตบไปที่บ่าของมาฮิรุทีหนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องไป เวลาไม่นานมาฮิรุก็เดินตามอีกฝ่ายไปเพราะภาคปฎิบัติทุกๆคนก็เรียนที่เดียวกันหมดนั้นเเหละ



เด็กหนุ่มเดินตามกลุ่มห้อง1Aไปโดยที่มีเซอร์เเวมพ์โลภะกับอีพของเขาคอยเดินประกบข้างๆไม่ห่างไปไหน เพราะเลว์เลสบอกว่าตัวเองอยู่ที่นี้จนชินเเล้วเเต่สำหรับเขาที่พึ่งมาอยู่ก็กลัวจะหลงเลยอาสาเดินประกบไปด้วย



"นี้เเหละที่ๆเราจะเรียนภาคปฎิบัติกัน"ธรรดากว่าที่คิด..



สนามที่ใช้สำหรับวิ่งผลักโรงเรียนทั่วไปก็มีกันหมดสินะคงไม่เว้นเเม้เเต่โรงเรียนอย่างเซอร์เเวมพ์ละมั้ง



"นั่งลงเลยจร้าาา"ชายหนุ่มผมสีดำสั้นพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ชุดเครื่องเเบบที่สวมใส่อยู่มีสีขาวลายสีดำ ถ้าจำไม่ผิดที่คงเป็นเครื่องของC3สินะ...



"วันนี้เป็นวันเเรกที่ได้เจอกัน อาจจะไม่ได้สอนอะไรที่มันยากเกินไปสำหรับพวกเธอนะ"อีกฝ่ายฉีกยิ้มอ่อนๆ



"เผื่อทุกๆคนจะยังไม่รู้จักฉันกันนะ ฉันชื่อ'คามิยะ สึรุงิ'อายุ 26 ปี ชอบเงินสุดๆไปเลยยยย"บางทีข้อมลูบางอย่างมันก็ไม่จำเป็นต้องรู้ละมั้งคนทั้งห้องคิดอย่างนั้นพร้อมกัน



การสอนได้เริ่มขึ้น สึรุงิได้สอนเกี่ยวกับการต่อสู้ในตอนกลางวันซึ่งเขาอธิบายว่าเซอร์เเวมพ์สามารถต่อสู้ในตอนกลางวันได้เเต่จะมีพลังที่น้อยลงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ มีเพียงเซอร์เเวมพ์บางกลุ่มเท่านั้นที่โดนเเสงเเดดเเล้วไม่เป็นอะไร เเล้วเขาก็ยังตัวอย่างเช่นสึบากิที่โดนเเสงเเดดเเล้วก็ไม่เป็นอะไร เเถมเจ้าตัวก็ยังเสนอตัวอย่างไม่ปิดบังอีก



"งั้นขอจบการสอนเเต่เพียงเท่านี้ล่ะกัน"สึรุงิโบกมือลานักเรียนทั้งหลายที่กำลังทยอยกลับบ้าน มีเพียงมิคุนิที่หันมามองสึรุงิด้วยสายตาบางอย่างก่อนที่เจ้าตัวจะเดินจากไป..



รอยยิ้มสุดประหลาดออกมาชายหนุ่มจากC3 ในเมื่อได้รับคำสั่งมาเเล้ว ก็จะทำตามให้สุดความสามารถเลยล่ะ หึหึ  'ไทจัง'

















"คุโระหอพักของพวกเรามันไปฝั่งไหนนะ.."สถานการณ์ที่คาดการเอาไว้ล่วงหน้าว่ามันจะต้องเกิดขึ้น หอพักใหม่ที่อยู่ภายในโรงเรียนเนื่องจากคอนโดของมาฮิรุมันไกลจากโรงเรียนเกินไปทำให้ลำบากต่อการมาเลย ตัดสินใจที่จะพักในหอพักเเทนเพราะมันก็ไม่ได้เสียค่าใช่จ่ายอะไรอยู่เเล้ว



"ฝั่งนั้น..มั้ง รับมือไม่ไหว~"



"ขอโทษนะคะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"หญิงสาวผมสีฟ้าสั้นเท่าบ่าๆบนผมมีที่คาดผมสีเหลืองส่วนตานั้นไม่สามารถรับรู้ได้เพราะมันถูกปิดอยู่โดยเปลือกตา



"อืม..ผมอยากทราบว่าหอพักฝั่งAมันอยู่ทางไหนนะครับ"หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มออกมา



"ฉันก็อยู่ที่ฝั่งนั้นเหมือนกันเลย คุณจะไปด้วยกันไหมล่ะคะ.."



"งั้นหรอครับ..ขอบคุณมากๆเลยครับ.."



อย่างน้อยวันนี้ก็ยังโชคดีเหลืออยู่ล่ะนะ




Tallk

คุโระนายพูดว่าอะไรนะ.. เราได้ยินนะ

เเต่เเค่มาฮิไม่ได้ยินเเค่นั้นเอง555

เรามีเซอร์วิสเล็กๆน้อยๆจากเม่นน้อยด้วยล่ะ
หึหึ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #68 0640231096 (@0640231096) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 07:53

    จะกินมาฮิมาฮิหราาาาา~~~~ มาฮิมาฮิอร่อยมะะะะ~~~
    ฟิรรรรค้าบบบบบบ
    #68
    0