[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 15 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    12 ต.ค. 60


Chapter 13



------หนึ่งวันต่อมา----



เมื่อวานมาฮิรุตัดสินใจที่จะกลับมาก่อนเเต่เเผนก่อนหน้านี้คือการพักที่นั้นหนึ่งคืนเเล้วกลับมาวันนี้ นั้นคือเเผนเเรกที่มาฮิรุตั้งเอาไว้ สุดท้ายก็ไม่ได้ทำตามเเผนที่วางเอาไว้เพราะมีเเขกที่ไม่ได้รับเชิญมาอยู่ด้วยอย่าง'โทมะ ไทชิ' 



สภาพจิตใจของมาฮิรุคงไม่พร้อมที่จะไปนั่งทานอาหารเย็นกับอีกฝ่ายเเน่นอน เลยกลับมาก่อนเเละผลที่เขาคาดการณ์เอาไว้ก็เป็นจริง อารากิงอเเงยกใหญ่ถึงคุณลุงจะพยายามบอกว่าเขามีธุระที่จะต้องกลับไปก่อนเเล้วก็ตาม



"มาฮิรุช่วงนี้นายดูเหม่อๆน่ะ"ซาคุยรีบทักท้วงจากเพื่อนตรงหน้าของตน ที่มัวเเต่คิดอะไรอยู่ในหัวจนลืมที่จะกินอาหารตรงหน้าไป 



"ถ้านายไม่กินเดี๋ยวก็ไม่เเรงเรียนหรอก??"เพื่อนสนิทหัวเขียวรีบคีบเทมปุระชิ้นพอดีคำยกป้อนให้คนตรงหน้ากิน มาฮิรุทำหน้าตกใจเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆปรากฎบนใบหน้าด้วยความตลกของเพื่อนสนิทของตน มาฮิรุรับเทมปุระตรงหน้ามากินตามที่อีกคนอุตสาห์ป้อนให้



"นี่ๆเจ้าเเมวนายรู้เรื่องอะไรหรือเปล่า"ซาคุยะหันไปกระซิบถามเจ้าเเมวที่กำลังกินเค้กสีขาวนวล เพราะเเค่วันเดียวที่หยุดไปมาฮิรุก็มีท่าทีเปลี่ยนไป ชอบเหม่อบ่อยจนผิดสังเกต เเถมบางทียังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีก เเค่วันเดียวมันจะเปลี่ยนอะไรได้เยอะเเยะขนาดนี้เลยงั้นหรอ..



ถ้าไม่เจอกับอะไรที่มันน่าก
ลัวจริงๆ



"มาฮิรุเจอกับคนๆหนึ่งมา.."ซาคุยะทำหน้าครุ่นคิดตามคำที่เจ้าเเมวบอกว่า เจอกับคนๆหนึ่งมาหรอ? น่าสงสัยชะมัด



"ซาคุยะนายก็เหม่อเหมือนกันนั้นเเหละ"มาฮิรุพูดเเขวะอีกฝ่าย เพื่อนสนิทของตนก็ได้เเต่ส่งยิ่มเเห้งมาให้



กริ๊งงงงงง



ออดที่บอกเวลาหมดพักกลางวันดังไปทั่วโรงเรียน นักเรียนต่างทยอยกันเข้าห้องเรียนไม่เว้นเเม้เเต่พวกของมาฮิรุ มาฮิรุกับซาคุยะเเยกกันที่จุดๆเดิม 



"เอ๊ะ?..มาฮิรุคุง"เด็กสาวสีเขียวอ่อนทักทายรุ่นน้องที่กำลังจะเดินสวนกัน



"ไม่เจอกันนานนะครับ..รุ่นพี่คาริน"เธอยกยิ้มให้อ่อนๆพร้อมกับทำหน้าหม่นๆ คงจะเป็นเรื่องของพี่สินะ รุ่นพี่คารินนั้นเป็นเพื่อนสนิทของพี่มาตั้งเเต่ไหนเเต่ไร พอพี่จากไปเธอคงรู้สึกเสียใจไม่น้อยเลย



"มาฮิรุคุง..เธอได้ไปเยี่ยมฮิคารุจังบ้างไหม.."



"ไปเกือบทุกวันเลยล่ะครับ..รุ่นพี่คาริน"



"เดี๋ยววันหลังฉันไปเยี่ยมนะ..ฮิคารุจัง"เธอพัมพำกับตัวเองอย่างเเผ่วเบาก่อนจะเดินจากมาฮิรุไปด้วยสายตาไร้ชีวิต ใบหน้าบ่งบอกความเศร้าได้อย่างชัดเจน..



ขนาดเวลาผ่านมานานเเล้ว..รุ่นพี่คารินก็คิดถึงพี่เหมือนเดิมเลยนะครับ



เมื่อเวลาหลังเลิกเรียนมาถึง มาฮิรุก็ถูกเซอร์เเวมพ์ของตนลากกลับทันทีโดยไม่รู้สาเหตุว่าทำไมอีกฝ่ายถึงรีบร้อนขนาดนี้ ขนาดที่ว่าเขาเดินเร็วสุดๆเเล้วเเต่อีกฝ่ายกับบอกว่าช้าสุดๆ



"คุโระนายจะรีบไปไหนเนี้ย"



มาฮิรุทำหน้าหน่ายๆคนที่ถูกถามได้เเต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรจนมาถึงคอนโดเเละเข้าห้องไปเรียบร้อยเเล้ว อีกฝ่ายจึงปริปากพูดออกมา



"มาฮิรุ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดใช่ไหม?..เเล้วนายมีนัดที่ไหนหรือเปล่า"เด็กหนุ่มทำหน้าครุ่นคิดอะไรบ้างอย่างก่อนจะพูดตอบอีกฝ่ายว่า



"ไปเที่ยวกับซาคุยะล่ะมั้ง"เซอร์เเวมพ์หนุ่มหัวเสียทันทีที่ได้ยินชื่อของเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อของเด็กหนุ่มผมสีเปลือกไม้ก่อนตั้งสติกลับคืนมาเเละถามต่อ



เซอร์เเวมพ์หนุ่มบอกจุดประสงค์ที่เเท้จริงไป ในวันพรุ่งนี้ในช่วงเช้าจะเป็นการสมัครเข้าโรงเรียน ซึ่งการสมัครเข้าโรงเรียนนี้เป็น'ภาคบังคับ'ที่ใครก็ตามที่มีเซอร์เเวมพ์จะต้องเข้าฏรงเรียนนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะจะได้รู้จักวิธีควบคุมเซอร์เเวมพ์ได้อย่างถูกต้องเเละอีกอย่างหนึ่ง..



เพราะC3อยากที่จะจับตาดูอีพของเซอร์เเวมพ์ทุกตนอย่างใกล้ชิดอีกด้วย



"ก่อนอื่นนายจะต้องมี'รี๊ด'ก่อน"คุโระพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายตามเดิม เปลือกตาค่อยๆปิดลงจนมิอาจเห็นนัยน์ตาสีเเดง



"เอ๊ะ? ที่นี้มัน.."



มาฮิรุสะดุดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่เเปลกๆใหม่จากที่ตอนเเรกตนยังอยู่ที่คอนโดห้องตนอยู่เลย พื้นที่เเปลกๆที่มีหมอกสีดำปกคลุมอยู่บางๆในนั้นมีตุ๊กตาประหลาดๆยืนอยู่ตรงหน้าของเขา



"มาฮิรุ..เลือกมาสักอันสิ"ตุ๊กตาประหลาดกวาดมือไปทางบริเวณที่มีของขวัญกองอยู่มากมาย เด็กหนุ่มย่อตัวลงไปเเตะที่กล่องของขวัญที่มีสีชมพู่ลายจุดสีขาว เมื่อสัมผัสกับมันเขาก็รู้สึกตัวว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่เดิมเรียบร้อยเเล้ว



"รี๊ดของนายคือ'หอก'งั้นหรอ.. ก็เหมาะกันดีนะ"ในมือของเด็กหนุ่มที่ตอนนี้มีหอกรูปร่างเเปลกตาสีครามอยู่ ก่อนที่มันจะสลายหายไป



"เสร็จเเล้ววว งั้นก็รีบทำอาหารเถอะ หิวววเเล้ววว"เจ้าเเมวสีดำกลิ่งไปกลิ่งมาบนพรมนุ่มเพื่อหวังให้เด็กหนุ่มจะสนใจเเต่ผิดคาดอย่างสุดๆ มาฮิรุกลับเดินไปอุ้มเจ้าเเมวดำขึ้นมากอดเเทน



อะไรของเขาเนี่ย..เหมี๊ยว













"คุโระ..ถ้าคนจะเยอะขนาดนี้น่ะ"



ใช่เเล้วหลังจากที่เมื่อวานมาฮิรุได้โทรไปบอกกับซาคุยะว่ามีธุระสำคัญเดี๋ยวจะไปหาตอนบ่ายเเทนเเละตัวเขาก็มาที่โรงเรียนเซอร์เเวมพ์



เด็กหนุ่มลืมคิดคำนาณไปอย่างหนึ่ง..เขาลืมไปเลยว่าไม่ได้มีเเค่เขาที่จะสมัครคนเดียวคนมันเยอะ มากจนน่ารำคาญ.. เขาเดินเเทรกมาตามฝูงชนเรื่อยๆจนถึงหน้าบริหนึ่งที่มีคนกำลังรับสมัครอยู่



"เหมี๊ยวว มาฮิรุเดินไปตรงโต๊ะนั้นเลยย"เจ้าเเมวสีดำชี้ทางไปที่โต๊ะยาวที่มีหญิงสาวผมสีน้ำเงินครามสั้นนั่งอยู่ 



เธอนั่งอย่างสงบเงียบไร้เสียงใดๆ ขาเรียวสาวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาว นัยน์ตาสีเเดงฉาดลืมตาขึ้นช้าๆ เธอมองมาที่เด็กหนุ่มก่อนยิ้มอ่อนๆให้ เธอเขียนบ้างอย่างลงไปในกระดาษเเละยื่นมาทางเด็กหนุ่ม มาฮิรุรับมันมาก่อนอ่านข้อความในกระดาษ



                         ---คุณผ่านเข้าสู่โรงเรียนเซอร์เเวมพ์เเล้ว----

                                   ยินดีด้วยค่ะ คุณ'ชิโรตะ มาฮิรุ'
                 คุณคืออีพตัวจริงของเซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้าน
                                              'สลีปี้เเอช' 
                                      เซอร์เเวมพ์ลำดับที่1

----------เชิญไปรอที่ห้องประชุมชั้นสองได้เลยค่ะ-----------------------------




"ง่ายจังเลยนะ.."



ในเเผ่นกระดาษได้บอกไว้ว่าให้ไปที่ห้องประชุมชั้นสอง เขาเดินไปตามเเผ่นผังที่ติดไว้ตรงหน้าตัวอาคาร จะว่าไปที่นี่มันก็ใหญ่จริงๆนั้นเเหละ



"ถึงเเล้วละ..มาฮิรุเปิดเลยย"มือบางเเตะไปที่ประตูเบาๆก่อนจะเปิดมันออก ราวกับมีเเสงสีขาวเเทรกเข้ามาในดวงตาจนมองไม่เห็นอะไรวูบหนึ่ง 



เเสงสีขาวที่ได้จางหายไป สิ่งที่สะท้อนในดวงตาของเขาก็คือภาพของเหล่าเซอร์เเวมพ์ทั้ง3ตนที่นั่งรออยู่โต๊ะพร้อมกับอีพของพวกเขาเช่นเคย เหลือเซอร์เเวมพ์อีก4ตนสินะถ้ารวมกับสึบากิด้วยล่ะนะ



"พี่มาช้าจังงงเลยยน่าาา"เลว์เลสพูดพร้อมกับจิ้มอาหารตรงหน้าเข้าปากไปด้วย ส่วนอีพของโลภะก็มัวเเต่จ้องมาที่คุโระอย่างกับเหมือนต้องการอะไรบ้างอย่าง คุโระที่เห็นดังนั้นก็ถอนหายใจทีหนึ่งก่อนเเปลงร่างเป็นร่างเเมวน้อยน่ารักเเละขึ้นไปเกาะบนไหล่บางของมาฮิรุ



"มันก็เช้าเเล้วนะ..ฮิคิโคโมริอย่างฉันตื่นเช้าขนาดนี้ได้ก็ดีเเค่ไหนเเล้ว"คุโระตอบด้วยน้ำเสียงขี้เกียจ(?)



"นั้นสิน่าาา"



เเอ๊ดดด



ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก มีหญิงสาวปริศนาปรากฎตัวขึ้น ผมยาวสีดำเเสมขาว ทรงผมมีลักษณะที่ถูกปัดไปปิดตัวตาข้างซ้าย นัยน์ตาสีเเดงจ้องมาที่เหล่าพวกมาฮิรุอย่างเงียบสงบ



"เนื่องจากท่านอีกที่เหลือ ติดธุระไม่สามารถมาได้ ดิฉันจึงจะเริ่มพูดถึงเรื่องทั้งหมดก่อนเลยนะคะ"หญิงสาวเดินไปที่หัวโต๊ะเเละนั่งลง เช่นเดียวกับมาฮิรุที่เดินมานั่งเรียบร้อยเเล้ว



"เพื่อทุกท่านจะอาจจะไม่เข้าใจกฎของโรงเรียนเเห่งนี้พอ..เชิญดูกระดาษตรงหน้าของทุกท่านได้เลยค่ะ"หญิงสาวพูดพร้อมกับชี้ไปทางกระดาษตรงของทุกคน กระดาษตรงหน้าถ้าลองอ่านเเบบคร่าวๆเเล้วมันจะเเสดงถึงกฎทั้ง12ข้อของโรงเรียนเซอร์เเวมพ์ไว้ค่อยกลับไปอ่นที่บ้านก็เเล้วกัน



"ในฐานะที่พวกท่านทั้งหมดเป็นผู้ที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของเซอร์เเวมพ์เเละเเวมพ์ไพร์ทั่วโลกเเห่งนี้.."



"โปรดทำตัวให้สมเกียรติด้วยนะคะ.."



เมื่อการพูดของหญิงสาวจบลง มาฮิรุก็พยายามที่จะรีบออกจากที่นั้นโดยเร็วเพราะเขามีนัดที่จะต้องไปกับซาคุยะต่อเเต่ก็มีคนมาขว้าง..อีกเเล้ว



"เผื่อเเกยังจะไม่รู้จักฉัน ฉันคื----"



"โทษทีนะเเต่ฉันรีบ"ก่อนที่มิโซโนะจะพูดอะไรต่อมาฮิรุก็เดินผ่านไปอย่างเร่งรีบ ส่วนเด็กหนุ่มผมสีม่วงอย่างมิโซโนะก็ทำหน้าตาเหวอๆอยู่เหมือนกัน ลิลลี่หัวเราะเบาๆให้กับท่าทีของอีพของตนเเละก็ตามด้วยเสียงหัวเราะของเลวเลส์ด้วยเช่นกัน 



"น่าสนใจจริงๆด้วยสินะ.."คนในเงามือพูดพร้อมกับเเสยะยิ้มเเละหายไปราวกับสายลมที่พลัดผ่าน..



เเปะ แปะ



"ทำไมวันนี้ต้องฝนตกด้วยนะ.."มาฮิรุยื่นมือออกไปลองน้ำฝนจากข้างนอกตัวอาคาร ฝนตกหนักขนาดนี้ไปหาซาคุยะไม่ได้เเล้วมั้ง..รีบโทรหาอีกฝ่ายดีกว่า มาฮิรุล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเเละหยิบโทรศัพท์สีฟ้าขึ้นมากดหาเบอร์ของเพื่อนสนิทหัวเขียวด้วยความเร่งรีบ



ผ่ามมมมมม!!!



"...ฝกตกก็ต้องมีฟ้าผ่าสินะ"เด็กหนุ่มเก็บโทรศัพท์ลงกางเกงไป สายตาสีน้ำตาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีฝนโปรยลงมาอย่างหนัก



"คุโระยืมเสื้อนายหน่อย"



"ก็ได้~"เจ้าเเมวกระโดดลงจากไหล่บางเเละเเปลงร่างกลับ คุโระถอดเสื้อฮู้ดของตนออก เขาวางเสื้อฟูๆลงบนหัวสีน้ำตาลของมาฮิรุ..รับมือไม่ไหว



นึกว่าเสื้อของคุโระจะอึดอัดซะอีกเเฮะ ทำไมหมอนั้นต้องมองเราเเปลกๆด้วย หัวคิ้วบางเริ่มตกลงด้วยความสงสัยเเต่ก็ไม่ได้ภามอะไรออกไป เซอร์เเวมพ์หนุ่มเเปลงกลับเป็นเเมวเหมือนเดิม มันกระโดดไปเกาะที่เดิม ก่อนที่มาฮิรุจะเริ่มออกตัววิ่งฝ่าฝนที่กำลังโปรยลงมาอย่างหนั



"เปียกชะมัด.."ไม่ชอบฝนตกเลย..



ซาคุยะโทษทีนะที่ไปตามสัญญาไม่ได้..




Tallk

เอาตรงๆเลยนะ..ที่กดซ่อนในตอนเเรกเนี่ย..
ไรท์กดผิดเผลอกดรีบอัพไปหน่อย เเฮะๆ
ยังไงซะมันก็ได้อัพอยู่ล่ะมั้ง...


เผื่อว่าทุกคนจะไม่รู้ว่าอารากิจังหน้าตาเป็นไง
เพราะตอนท้ายๆน้องจะมีบทบาทมากกกก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #36 eye27012 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 23:37
    ไปที่สุดก็ได้เข้าโรงเรียนเซอร์แวมพ์แล้วว~~
    #36
    0