[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 14 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    29 ก.ย. 60


chapter12



"คุณลุงโทมะมาที่นี่ด้วยละค่ะะะะ"



อารากิทำหน้ามีความสุขอย่างไม่ปิดบังเเต่ผิดกลับมาฮิรุอย่างสิ้นเชิง เขาทำหน้าหวาดกลัวเเถมยังตัวสั่น..เเต่เขาก็ยังตอบเด็กสาวตรงหน้าด้วยรอยที่ฝืนออกมา



'โทมะ ไทชิ'



จะพูดให้ง่ายๆเขาคนๆนี้คือเพื่อนของ'ชิโรตะ โทรุ'เขาเป็นผู้ชายที่มาฮิรุหวาดกลัวที่สุดในชีวิตถ้าเลือกระหว่าง'อยู่กับชายคนนี้'กับ'ตาย' ตัวเขาก็ยอมที่จะตายอย่างไม่ต้องสงสัย



"อย่าทำร้ายมาฮิรุนะ!!!"



ภาพในอดีตหวนย้อนกลับมาอีกครั้ง ภาพของเด็กสาวที่กางเเขนทั้งสองข้างออกเพื่อปกป้องน้องชายที่กอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างหลังตน เด็กสาวส่งสายตาไปให้ผู้ใหญ่ตรงหน้า ชายผู้มีผมสีดำเเสมขาว ทรงผมปัดไปทางซ้าย ในมือยังคงถือบุหรี่โดยไม่สนใจว่ามันจะเป็นอันตรายต่อเด็กน้อยทั้งสองอย่างไร



"ถอยไปเดี๋ยวนี้!!!"เด็กสาวประกาศเสียงดัง ชายคนนั้นก็ไม่ได้สนอะไรเดินเข้าไปใกล้เเละใช้มือผลักเด็กสาวล้มไปข้างๆอย่างไร้เยื่อใย สิ่งที่เขาสนใจคือเด็กน้อยคนนี้ต่างหาก..



ตุบ!!



"ก็บอกว่า.."



"อย่า มา ยุ่ง กับมาฮิรุ!!!!!!"



เด็กสาวลุกขึ้นด้วยความเร็วเเละต่อยไปที่ใบหน้าของผู้ใหญ่ตรงหน้าตนด้วยเเรงทั้งหมดที่มี เธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาน้องชายของตน



"เจ็บเหมือนกันน่ะเนี้ย..ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีเเรงขนาดนี้"โทมะ ไทชิ เเสยะยิ้มน่าขนลุก มือที่อีกฝ่ายกุมบริเวณที่ถูกเด็กสาวต่อย ร่างของผู้ใหญ่ตรงหน้าค่อยๆลุกขึ้นจากพื้นดิน



"เธอน่ะมี'สิ่งนั้น'อยู่นะ..เเต่มาฮิรุน่ะไม่มี"มือหนาวางไปบนผมสีเปลือกไม้ของเด็กสาวเเต่เด็กสาวก็ปัดมันทิ้ง



"มาฮิรุคุง..ถ้าเธอยังจะเเข็งเเกร่งก็จงอย่ามีความรู้สึกซะ"



คำพูดของคนๆนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเขาเปลี่ยนไปก็ได้..



"ยังไม่ตายสินะ.."คำพูดเเผ่วเบาหลุดออกมาจากปากของมาฮิรุ อารากิทำหน้าสงสัยเเละกำลังจะเอ่ยถามอีกฝ่ายเเต่เหมือนมาฮิรุจะรู้ทันเด็กน้อยก็เลยชิงพูดตัดขึ้นมาก่อน



"อารากิอยู่ไหนจ้ะลูก??"เสียงของคุณน้าเอ่ยเรียกลูกสาวของตนไปทั่วมุมบ้าน มาฮิรุที่เห็นดังนั้นจึงใช้โอกาศบอกให้เด็กสาวรีบไปหาคุณเเม่ของตนได้เเล้ว



"เข้าใจเเล้วค่ะ.. พี่มาฮิรุอย่าลืมมากินข้าวเย็นด้วยนะ"ในคำช่วงเเรกเธอทำหน้าหงอยอยู่บ้างเเต่ก็กลับมาพูดด้วยรอยยิ้มได้ดั่งเดิม



ครืด---



เมื่อเด็กน้อยเดินออกไปจากห้องเเล้ว เด็กหนุ่มก็ทรุดตัวลงกับพื้นทันที มือบางยกขึ้นมาปิดบังใบหน้าที่กำลังสิ้นหวังสุดขีด'ทำไม'คำถามนี้วนซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท



"ผมจะผ่านมันไปได้ไหมนะ..พี่"ถ้าเป็นสมัยก่อนเธอจะคอยปกป้องเเต่ตอนนี้เขาคงจะต้องสู้ด้วยตัวเองเเล้ว



"นี่ๆมาฮิรุ"มาฮิรุที่ทรุดตัวอยู่กับพื้น เมื่อสัมผัสได้เเรงสกิดจากคนข้างหลังก็หันไปโดยที่ไม่คิดอะไรมากมาย



จุ๊บ~



คุโระที่อยู่ข้างหลังเด็กหนุ่มหลังจากที่มาฮิรุหันมาหาตน เขาก็จูบเบาๆไปที่หน้าผากขาวเนียนเเละปิดท้ายโดยการสวมกอดอีกฝ่ายอย่างนุ่นนวล ถึงมาฮิรุจะตกใจอยู่บ้างเเต่ก็ไม่ขัดขืนอะไร



"อะไรของนายเนี้ย.."สายตาสีน้ำตาลเสมองไปทางอื่น ในหัวยังคิดเรื่องของโทมะอยู่เหมือนเดิม คุโระที่เห็นดังนั้นก็เลยเอ่ยถามออกไปตรงๆเเต่ก็เหมือนเคยก่อนที่จะได้ถามอะไร มาฮิรุก็พยายามค้อนสายตาเเละสายตานั้นมันก็สื่อออกมาเป็นนัยๆว่ารีบปล่อยได้เเล้ว



'กลับวันนี้เลยดีกว่าไหมนะ..'เด็กหนุ่มคิดอยู่ในใจ



'ก็ไม่ดีอีก..'ถ้ารีบกลับเวลาที่จะได้อยู่กับญาติฝั่งนี้ก็จะลดลงจะว่าไงดีละเเทบจะไม่มีเลยดีกว่าเเละอีกอย่างหนึ่งอารากิก็คง..ไม่อยากจะคิดเลยว่าเด็กน้อยจะงอเเงเเค่ไหน



"คุโระ..นายรู้จักกับโทมะไหม?"



"โทมะหรอ?? คือใครอ่ะ"คุโระเอียงคอสงสัย มาฮิรุถอนหายใจทีหนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า



"ถ้าจะพูดง่าย..'C3'คนที่คอยดูเเลพวกนายอย่างใกล้ชิดอย่างไงละ"เซอร์เเวมพ์หนุ่มทำหน้าตกใจสักพักก่อนกลับมาเป็นปกติ..



"นายช่วยมาเป็นพลังให้กับฉันได้ไหม?"


มาฮิรุหุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะจ้องตาไปที่เซอร์เเวมพ์เเห่งความคร้านด้วยเเววตามุ่งมั่น



"ฉันจะเดิมพันทั้งหมด..กับพันธะสัญญาญนี้"เขาชี้ไปที่ข้อมือของตนเองที่มีรอยสีฟ้าครามพันรอบทั้งข้อมือบาง มันคือสัญลักษณ์ของพันธะสัญญาญที่เขากำลังทำอยู่ในตอนนี้ ซึ่งพันธะสัญญาญนี้จะหายไปก็ต่อเมื่ออีพของเซอร์เเวมพ์ตนนั้นต้องการจะยกเลิกทิ้งซะ เเต่มันก็ต้องมีหลักเป็นขั้นเป็นตอนอยู่เหมือนกัน



"ฉันจะยกเลิกพันธะนี้ก็ต่อเมื่อ.."มาฮิรุเว้นวรรค์ประโยคเอาไว้ก่อนที่จะพูดต่อ..



"คุโระ..นายมีความต้องการที่จะยกเลิกพันธะนี้"คำพูดของอีกคนทำให้คนที่คอยฟังอยู่เบิกตากว้าง 



'สิ่งที่เขาตัดสินไปมันถูกต้องเเล้วล่ะ '



ตัวเขาเองก็เหนื่อยที่ต้องตัดสินใจอะไรคนเดียวอยู่เเล้วเเละเขาก็ไม่คิดจะกลัวผลลัพธ์ของมันอยู่เเล้ว



"เเต่ถ้านายอยากอยู่กับฉันตลอดไป..ก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ"คนที่พูดกดหน้าลง รอยยิ้มบางปรากฎอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์



"มาฮิรุ..คือว่----"



"มาฮิรุคุงไม่เจอกันนานนะ"



จู่ก็มีบุคคลมาใหม่โผล่ขึ้นมาในวงสนทนา ชายวัยกลางคนที่มีผมสีดำเเสมขาว ผมปัดไปทางด้านซ้าย..ใช่เเล้ว คนๆนี้ก็คือ'โทมะ ไทชิ' เด็กหนุ่มเบิกตากว้างสุดขีด เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะบุกเข้ามาถึงห้องขนาดนี้ ร่างกายบางๆเริ่มสั่นเทาไปด้วยความกลัว



"โหว..ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอนายที่นี้นะ 'คุณสลีปปี้เเอช' "เซอร์เเวมพ์หนุ่มยันตัวขึ้นจากพื้นเเละดันให้อีพของตนหลบไปอยู่ข้างหลัง ตาสีเเดงสดจ้องไปที่ชายข้างหน้าด้วยสายเบื่อหน่ายเต็มทน



"ไม่ใช่ว่า..ที่ที่นายจะต้องอยู่คือห้องอาหารหรอ.."คำพูดนี้เป็นของคุโระเขารู้ดีว่าตอนนี้มาฮิรุคงไม่มีเเรงจะพูดอะไรออกมาอีก เเค่อาการของเด็กหนุ่มก็น่าเป็นห่วงจะเเย่เเล้วเเละอีกอย่างเเรงกดดันจากชายตรงหน้ามันก็ไม่ธรรมดาซะด้วย



"ฉันก็เเค่อยากจะมาเสียใจกับการจากไปของฮิคารุจังก็เท่านั้น..ขอโทษทีนะที่ไม่ได้มางานนั้นน่ะ"



มือบางขย่ำเสื้อเชิ้ตสีขาวของคนข้างหน้าเเน่น คำพูดของโทมะมันเสียดเเทงเข้าไปในอก มันยิ่งทำให้เขาอยากจะหายไปจากตรงนั้น ให้ไม่เหลือเเม้เเต่เศษเสี้ยวของตัวตน เเค่อยากจะพูดคำว่า'ขอโทษ'กับพี่ยังรู้สึกเจ็บที่อกเลย..



"เเต่ว่านะ..มาฮิรุคุง เธอเนี้ยไม่ว่าเมื่อไหร่"โทมะพูดด้วยท่าทีสบายๆก่อนจะเเสยะยิ้มในคำพูดต่อมาของตน



"ก็ยัง'อ่อนเเอ'ไม่เปลี่ยนเลยนะ หึหึ"



เมื่อชายวัยกลางคนพูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องไปหลงเหลือไว้เพียงคำเจ็บปวดที่ยังคงเสียดเเทงเข้าไปในใจที่เเสนอ่อนเเอของเด็กหนุ่ม



น้ำตาสีใสไหลไปตามเเก้มขาวเนียน เเม้จะพยายามให้หยุดเท่าไรก็ไม่หยุดสักที เเววตาที่ตอนเเรกมีความสดใสบัดนี้กลับดูไร้ชีวิต



"มาฮิรุ.."คุโระที่ทำได้เเค่อยู่เฉยๆอยากจะเข้าไปปลอบเเต่ก็ไม่รู้วิธีที่ถูกต้องเพราะไม่เคยปลอบใครมาก่อน



"กลับกันเถอะ..ไม่อยากอยู่ที่นี้เเล้ว"มาฮิรุประคองร่างบางที่อ่อนเเรงของตนขึ้นจากพื้น เด็กหนุ่มพยุงตัวเข้าไปใกล้ๆกับกระเป๋าที่ใส่เสื้อเเละค่อยเก็บผ้าทีละชิ้น ทีละชิ้น ทีละชิ้น..จนหมด



"นี่..คุโระเสื้อของนายน่ะ เดี๋ยวค่อยกลับไปซักที่บ้านนะ ใส่ตัวนี้ไปก่อนละกัน"ร่างบางว่าพลางยกกระเป๋าขึ้นเดี๋ยวที่ไม่ลืมที่จะเก็บฟู่กนอนให้เรียบร้อย ถึงเเม้จะไม่ได้ใช้เลยก็ตาม



"นี่ มาฮิ---"



"เเบบนี้มันไม่ไหวเลย.."




ก่อนที่ตัวเขาจะได้พูดห้ามปรามอีกฝ่าย เสียงในหัวของเขาก็ดังขึ้นเจ้าตัวนี้มีเหมือนตุ๊กตาที่ผุพังมานานมีรอยเย็บต่างๆนาๆเสียงที่ดังก้องของมันทำให้คุโระสามารถหยุดการกระทำทุกอย่างลงได้



ความมืดสีดำปกคลุมไปรอบทุกทิศทางของเซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้าน



"มาฮิรุจิตใจไม่คงที่เเบบนี้ นายน่าจะได้เจอกับฉันบ่อยขึ้นนะ"



สภาพจิตใจของอีพจะเชื่อมต่อกับจิตใจของเซอร์เเวมพ์ตลอดเวลาตั้งเเต่ที่เริ่มทำพันธะต่อกัน ถ้าสภาพจิตใจของอีพอ่อนเเอเซอร์เเวมพ์ก็มีสิทธ์ที่จะอยู่เหนือการควบคุมเเละคุ้มคลั่งได้



"นายก็รู้ดีนี่ ถ้านายอยู่เหนือการควบคุมเเล้วมันจะเป็นอย่างไง"ใช่เเล้ว ตัวเขาก็จะทำร้ายมาฮิรุเเละอาจจะทำให้พื้นที่โดยรอบเกิดความเสียหายได้ มันก็จะไม่จบอยู่เเค่นั้นถ้าตัวเขายังคงควบคุมไม่ได้ก็จะบ้าคลั่งจนสามารถ'ฆ่า'อีพของตัวเองได้โดยที่ไม่มีเยื่อใยอะไร 



"รู้อยู่เเล้ว..เพราะงี้ถึงเลือกมาฮิรุไงละ"



"คุโระเป็นอะไรหรือเปล่า?"สายตาสีเเดงจ้องไปที่ใบหน้าตรงหน้าที่ยังคงมีคราบน้ำตา มือหนายื่นมือไปลูบบริเวณที่มีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่เเละเช็ดมันออกเบาๆ



ดูภายนอกก็เหมือนกับคนที่เข้มเเข็งที่ไม่กหวาดลัวต่อสิ่งอื่นใดซึ่งต่างกลับภายในที่เปราะบางจนเกือบจะเเตกสลาย



"รับมือไม่ไหว.."



คงจะไม่วันที่ฉันปล่อยนายไปหรอก



เพราะฉันจะปกป้องนายเอง..มาฮิรุ อีพของฉัน



ในสถานะของเซอร์เเวมพ์ของนาย



จะไม่มีวันทิ้งนายไปไหนเด็ดขาด..




TALLK

ทำไมคุโระชอบทำตัวหล่อๆอยู่เรื่อยเลยอ่าา//ตายดีกว่าา
เรื่องราวที่เเสนจะหวานของคุโระมาฮิจะเดินต่อไป..
ถ้าหาก..
.
.
.
ไรท์ไม่ตันเเละขี้เกียจ555+

ทั้งสองคนใกล้จะมีบทเเล้วนะรอไปก่อนน่าาาา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #35 eye27012 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 23:43
    เจ้าโทมะกล้าทำให้มาฮิรุกลัวและร้องไห้ได้น๊าาาา~~~(-A-++)
    #35
    0
  2. #34 Mil me fang (@phanaruk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 21:24
    อ๊าาาาาา ชอบที่ไรต์แต่งจัง ไม่หวานเกินไป ไม่ดราม่าหดหู่เกินไป ฟินแบบพอดีๆ><
    #34
    0