[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 11 : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 862
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    8 ต.ค. 60


Chapter 9




"..เก้าโมงเช้า.."



เด็กหนุ่มพึมพับกับตัวเองเบาๆ เขาลุกออกจากเตียงโดยที่ทิ้งอีกคนหนึ่งนอนไว้เพราะเขารู้ดีว่าถึงปลุกไปก็ไม่มีความหมายอยู่ดี.. ขาเรียวๆของมาฮิรุเดินเข้าไปในห้องเพื่อทำธุระส่วนตัว



"เเปรงฟันก่อนเเล้วกัน.."น่าจะอาบน้ำไม่ได้เเล้วล่ะ ดูเหมือนว่าจะไม่มีชุดเอามาเปลี่ยน เเฮะ



ครืด---



ประตูเลื่อนของห้องน้ำถูกเปิดออก คุโระเปิดประตูห้องน้ำด้วยท่าทีงัวเงียเหมือนพึ่งตื่น(เเต่ก็พึ่งตื่นจริงๆเเหละ) มาฮิรุที่เเปรงฟันอยู่ก็มองหน้าอีกฝ่ายด้วยใบหน้านิ่งๆก่อนที่จะหันไปมองที่กระจกต่อ



"หาว~"คุโระเดินมาที่อ่างน้ำเพื่อล้างหน้าเเต่ว่า..



"คุโระ..เมื่อวานนายจูบฉันหรือเปล่า"



อ่าาา ทำไมมาฮิรุถึงต้องถามคำถามที่มันยากเกินจะบอกด้วยเนี้ย ใจเย็นเอาไว้.. 



เซอร์เเวมพ์หนุ่มทำเเสร้งว่าหันไปทางอื่นเพื่อที่จะไม่ต้องสบตากับเด็กหนุ่มผมสีเปลือกไม้ เเต่สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ยอมถอดใจเเล้วรีบเเปรงฟันให้เสร็จก่อนสาวเท้าออกไปข้างนอก



"คุโระนายมีชุดให้ฉันใส่ไหม?"



มาฮิรุเอ่ย
ถามอีกคนโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมอง ตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังนั่งอยู่ที่ปลายเตียงนอนนอน เขาอ่านหนังสือนวนิยายด้วยความใจเย็น สายตาสีน้ำตาลกวาดมองตัวอักษรไปทีละบรรทัด เขาชอบอ่านนวนิยายเเบบนี้ที่สุดเลย.. 



"น่าจะมีละมั้ง.."เซอร์เเวมพ์หนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบา เป็นครั้งเเรกเลยนะเนี้ยที่เห็นว่ามาฮิรุใส่เเว่นด้วย..



"คุโระ..?"



สายตาสีน้ำตาลหันไปอีกคนที่ยืนนิ่งด้วยความสงสัย ก่อนจะรู้ว่าคงเป็นเพราะเเว่นนี้เเน่เลย..



ที่จริงตัวเขาก็ไม่ค่อยได้ใส่บ่อยหรอกนะ เเต่จะใส่เฉพาะเวลาอ่านหนังสือหรือทำงานเท่านั้น มือบางค่อยๆถอดเเว่นสีดำทรงเหลี่ยมมนออกอย่างไม่รีบร้อนเเละปิดนวนิยายในตักที่กำลังอ่านลง



"เสื้อผ้านาย.. ฉันให้คนเอาไปเอามาให้เเล้ว"เด็กหนุ่มพยักหน้าลง เขาลุกขึ้นจากเตียงเเละเดินเข้าไปใกล้ๆคุโระ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจก่อนจะ..



กึก?



"อ๊ะ?"



ติดกิ๊บให้งั้นหรอ!?



"ทำไมหรอ? หรือว่านายคิดอะไรเเปลกๆอยู่"มาฮิรุเอียงคอนิดๆกิ๊ปที่เขาติดให้อีกฝ่ายไปนั้นมันเป็นกิ๊ปที่เขาชอบติดเวลาผมมันขว้างตา เเต่สำหรับคุโระเเล้วผมของอีกฝ่ายนั้นยาวมากจนดูน่ารำคาญเลยติดให้ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจากนั้นหรอก..



"เปล่า.."เสียงทุ้มเข้มสั่นเครือนิดๆตามอารมณ์ ใบหน้าอันหล่อหลาหันหน้าหนีไปทางอื่นเเต่มาฮิรุก็ยังคงมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความสงสัยเช่นเดิม



ปัง!!!



"พี่จร้าาาาสุดที่รักของพี่มาเเล้วน่าาาาาา"




"หนวกหู.."เสียงตะโกนของเลว์เลสดังก่องไปทั่วห้องของเซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้าน คุโระสถบมันคำพูดออกมาเบาๆก่อนที่ตนจะเเปลงร่างเป็นเเมวดำเเละขึ้นไปเกาะบนหัวทุยๆสีน้ำตาลของเด็กหนุ่มมาฮิรุ



"ใจร้ายอ่า เเต่จะว่าไปพี่ครับ..นี่มันสายมากเเล้วไปกินข้าวกันเถอะะะ"มันเป็นกิจวัตรประจำวันของพี่เซอร์เเวมพ์ทั้งเจ็ดตนที่ต้องทานอาหารร่วมกัรในตอนเช้าถึงเเม้บางครั้งอาจจะมีบางคนไม่สามารถมาทานอาหารได้เเต่มันก็เป็นส่วนน้อย



เซอร์เเวมพ์ทั้งเจ็ดตนนั้นให้ความสำคัญของกิจวัตรนี้มากเเต่หลังจากที่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง



"วันนี้มีเเขกมาด้วยน่า~"ดูเหมือนว่าวันนี้เลว์เลสจะมีความสุขเเปลกๆ จะเกิดอะไรขึ้นอีกเนี้ยเเค่คิดก็น่ารำคาญเเล้ว เด็กหนุ่มทำหน้ามึนๆเพราะตอนนี้ตนเริ่มตามสถานการณ์ไม่เท่าเเล้ว..



ตึกตัก



หลังจากคุยกับเลว์เลสสักพักเจ้าเซอร์เเวมพ์เเห่งความโลภะก็พยายามลากพี่ชายของตนมาข้างได้สำเร็จโดยได้ความช่วยเหลือจากเด็กหน้านิ่ง(?)



"ไม่ได้เจอกันนานน่ะ'สลีปปี้เเอช'"



เพล้งงงงงงงง



"เฮ้ยๆพี่ชายใจเย็นหน่อยสิ.."



สีหน้าที่เเสนจะเบื่อหน่ายของเซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้านเเทบจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากที่เจ้าตัวได้เห็นหน้าของเเขกผู้มาเยือนที่เเห่งนี้



คนๆนั้นมีสักเป็นพ่อของเซอร์เเวมพ์ทุกตนบนโลกเเห่งนี้ เขาก็คือคนที่สร้างอาวุธอันตรายอย่าง เซอร์เเวมพ์ ขึ้นมานั้นเอง



"ว่าเเล้วเชียวว่าจะทำหน้าหน้าเเบบนี้.."อีกฝ่ายยกยิ้มนิดๆเขายืดตัวบิดขี้เกียจนิดๆก่อนที่หางตาจะเหลือบเห็นเด็กหนุ่มผมสีเปลือกไม้



"..คุณคนเมื่อตอนนั้น?"ความสงสัยของทุกคนพุ่งขึ้นสูงไปอีกเมื่อได้ยินคำจากปากเด็กหนุ่ม'ชิโรตะ มาฮิรุ' พ่อของเหล่าเซอร์เเวมพ์ทั้งหลายหัวเราะร่วนๆ



ที่จริงเเล้
วมาฮิรุเคยเจออีกฝ่ายมาก่อน..





"..."



ในงานสีดำมืด บรรยากาศเเห่งความโศกเศร้าปกคลุมไปทั่วงานศพของ'ชิโรตะ ฮิคารุ'เเละก็มีเสียงของเหล่าผู้ที่กำลังร่ำร้องอีกด้วย เเต่สำหรับมาฮิรุเเล้ว..ในใจของเขานั้นมีเเต่ความว่างเปล่า



"น่าสงสารจังน่ะ.."



'สีเเดง'ดวงตาสีจ้องกำลังจับจ้องไปที่ดอกไม้สีดำทมิฬตรงหน้า มาฮิรุมองหน้าความเเววตาว่างเปล่าเเต่อีกฝ่ายนั้นมีอะไรที่เเปลกไปจากคนอื่นเขาสามารถสัมผัสมันได้..รังสีเเปลกๆรอบๆตัวของคนๆนั้นมันดู..น่าเกรงขามล่ะมั้ง






"เธอเคยเจอเขาด้วยหรอ!!! จริงเดะ!?"มาฮิรุพยักหน้าลงเบาๆก่อนจะทำหน้าครุ่นคิดสักพักก่อนที่ตนจะคิดได้ว่าที่ลงเขาลงมาเพราะหิวข้าว



"ผมเมื่อยเเล้วไปนั่งกันเถอะ"ไม่ว่าเปล่าเด็กหนุ่มก็เดินไปที่ที่นั่งทันทีซึ่งห่างจากคนๆนั้นพอสมควรเเละคุโระก็เดินตามอีพของตนไปเช่นเดียวกันโดยที่ไม่เหลือบคนๆนั้นเลย..เเม้เเต่หางตาก็ตาม



เวลาผ่านไปไม่นานเหล่าเซอร์เเวมพ์อีกห้าตนก็ได้มาถึงโต๊ะพร้อมกับอีพอีกสามคน



"เอาล่ะ..มากันครบเเล้วก็ทานกันเถอะ"



หลังจากที่เสียงของพ่อของเหล่าเซอร์เเวมพ์สิ้นสุดลงทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก็เริ่มลงมือทานอาหารยกเว้นซะเเต่..



"คุโระนายไม่หิวหรอ?"เด็กหนุ่มเอ่ยถามเซอร์เเวมพ์ของตนที่เอาเเต่คว่ำหน้าลงกับไม่เเม้เเต่จะเเตะอาหารตรงหน้า มาฮิรุสงสัยกับท่าทีของอีกฝ่ายเอามากๆเเต่ก็รู้คำตอบของคำถามนั้นทันที



"คุโระ..อ้ามมม"



เซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้านอยากจะตะโกนออกมาดังๆสักทีหนึ่งให้มันรู้ไปเลย มาฮิรุยื่นช้อนที่มีอาหารอยู่พร้อมกับทำท่าเหมือนจะป้นให้เขาอีกเเถมยัง..เฮ้อ ทำไมมาฮิรุชอบทำให้เขาเเปลกใจอยู่เรื่อยเลย



"อ่ำ..ง่ำๆ"เด็กหนุ่มยกยิ้มเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหุบลงเมื่อได้เห็นว่าเจ้าจอมนีทของเขายอมทานข้าวเสียที ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมทานข้าวตัวเขาเองนี่เเหละที่จะลำบาก



"หวานกันใหญ่เลยน่า~พี่"เสียงของเลว์เลสที่นั่งตรงข้ามดังขึ้น ดูเหมือนว่าชายผมเหลืองจะพยายามเเซะพี่ชายของตัวเองอยู่กะมั้ง



"น่ารำคาญ~"



พรึ่บ~



ในความคิดของเลว์เลสเขาคิดว่าพี่ของตัวเองเขินจนต้องเเปลงร่างกลับไปเป็นเเมวสีดำเเต่สำหรับเซอร์เเวมพ์จอมนีทเเล้วเขาตัวเขขารู้สึกรำคาญน้องชายของตัวเองซะมากกว่าไปนั่งบนตักของมาฮิรุยังดีกว่าอีก



"ไม่ได้เห็นบรรยากาศเเบบนี้นานเเล้วนะ.."



ทุกสายตาจับจ้องไปที่พ่อของเหล่าเซอร์เเวมพ์ทั้งหลาย..



"เเปลกหรอ?"เสียงนั้นเป็นเสียงของคุโระซึ่งตอนนี้เป็นร่างของเเมวสีดำอยู่ เเม้จะอยู่ในร่างของเเมวเเต่ก็ยังคงนิสัยเดิมเอาไว้อยู่



"อืม..เเปลกมากเลย.."รอยยิ้มเศร้าๆผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม



"เเต่ว่า..เรื่องนั้นช่างมันไปก่อน ฉันมีเรื่องจะชี้เเจ้งนิดหน่อย"ถึงจะยังรู้สึกสงสัยกับรอยยิ้มเศร้าๆนั่นอยู่ เด็กหนุ่มก็ตั้งใจฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดโดยที่ลูบขนสีดำของคุโระไปเพลินๆ



"เกี่ยวกับเรื่อ
งการเข้าโรงเรียนของพวกเธอ"



ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งโต๊ะเเม้เเต่คู่หูโลภะที่ชอบทะเลาะกันประจำก็ยังเงียบโดยที่ไม่ทราบสาเหตุเเละสายตาทุกคู่ก็จ้องไปที่หัวโต๊ะโดยทั่วกัน



"ตอนนี้เหลือเเค่'เดอะมาเธอร์'กับ'เวิร์ลเเอนด์'สินะที่ยังไม่มีอีพน่ะ"



หญิงสาวผมสีม่วงยาวดวงตาสีม่วงเข้มพยักหน้าลงช้าๆ เธอคือเซอร์เเวมพ์เเห่งความโกรธหรือโทสะนั้นเอง ส่วนอีกคนหนึ่งชายหนุ่มผู้มีผมสีขาวเทามือของก็ยังคงหยิบอาหารเข้าปากต่อไปเพราะตัวเขาเองก็คือเซอร์เเวมพ์เเห่งความตะกละ



"เเต่กว่าพวกเธอจะหาอีพได้ก็คงอีกนานเลยสินะ..เพราะฉะนั้น"



"ฉันจะให้พวกเธอเข้ามาเรียนเป็นกรณีพิเศษเพราะพวกเธอทั้งเจ็ดตนเองก็เป็นรุ่นเเรกๆที่ฉันสร้างขึ้นมานี้เนอะ"



ชายหนุ่มอธิบายยาวยืด เขายกยิ้มอ่อนมาให้เซอร์เเวมพ์เเละอีพทั้งหมดก่อนจะเดินจากไปเพราะมีธุระที่ต้องทำต่อ



"วุ่นวายจริงน่า~"เจ้าเเมวที่เเปลงร่างมาเป็นร่างจริงตอนไหนก็ไม่รู้เอ่ยขึ้นตามสภาพ..



อีกไม่นานคงจะมีเรื่องที่น่ารำคาญรออยู่เเน่เลย..



..เฮ้อ รับมือไม่ไหว..





TALLK

รู้สึกว่าตอนนี้ตารางการอัพนิยายมันรวนมากเลย= =
เดี๋ยวก็ไปนู้นเดี๋ยวก็ไปนี้ เฮ้อ รับมือไม่ไหวววว
//ยืมคำพูดคุจังมาใช้เเปบ
ไปได้เเล้วเลิกๆ= =







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #66 0640231096 (@0640231096) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:01
    ภะ...ภาพสุดท้ายคุโระน่าร้ากกก//เอือกโดนทรีบบ
    "เท่สิเฟร้ยยย!!" < คุโระ
    มาฮิรุแม่ขอคุโระได้มะๆ
    "ไม่!! มะ... ไม่ยกคุโระให้หรอก!!" < มาฮิรุ
    คุณไรย์~~~~ผมอยากได้คู่ ซากุยะ&สึบากิซังง่าาา ทำให้ได้มะ!?
    #66
    0
  2. #58 inggy2550 (@inggy2550) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 17:06

    เขิลแทน ////////
    Jeezzzzz
    #58
    0
  3. #24 0917266451 (@0917266451) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:13
    รอค่ะรอ สู้ๆค่า ฟิน~?
    #24
    0
  4. วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 21:13
    ป้อนด้วยยย////////
    ปล.เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆเลยค่ะ! และตัดจบได้ทำร้ายกันมากค่ะ55555. จะรอตามตอนต่อไปนะคะ/
    #23
    0
  5. #21 eye27012 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 01:55
    มีป้อนกันด้วยอ่ะะ อยากอ่านตอนไปต่อไปเร็วๆจังอ่ะะะ~~!!
    #21
    0