[Fic servamp]On a rainy day{kuro x mahiru} [จบเเล้ว]

ตอนที่ 10 : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    28 ก.ย. 60


Chapter 8




"พี่ชาย~ หึ หึ"คุโระเเสดงใบหน้าเหนื่อยหน่ายอย่างเห็นได้ชัด ความน่ารำคาญที่เขาต้องมาเจอกับเด็กคนนี้อีกเเล้ว..สึบากิ



ความคิดที่ดีที่สุดในตอนนี้คือการเผ่นหนีอย่างเดียวเเละที่สำคัญเขาไม่อยากให้มาฮิรุต้องบาดเจ็บ



"..."คุโระกุมมือของเด็กหนุ่มเอาไว้ก่อนจะพยายามลากเด็กหนุ่มเพื่อ'เผ่น'หนี สำหรับตัวคุโระเองเเล้วการหนีปัญหาเป็นสิ่งที่ไม่น่าอายสำหรับเขาเเละมันก็ยังดีซะกว่ามันจะได้หลีกเลี่ยงอะไรที่มันยุ่งยาก



"ก็อยากจะไปอยู่หรอก..น่ะเเต่มันขยับไม่ได้"



เส้นดายสีใสเเละบางจนเเทบจะมองไม่เห็นตอนนี้มันได้พันรอบๆตัวของมาฮิรุ เส้นดายสีใสรัดเเน่นมาจนทำให้เด็กหนุ่มต้องลงกรองกับพื้น ตอนนี้คงเหลือเพียงเเค่คุโระเท่านั้นที่จะช่วยได้



"พี่ชาย~ เรามาเคลียเรื่องของเรากันดีกว่าน่า~"เสียงเเหลมของเซอร์เเวมพ์ตนที่เเปดเซอร์เเวมพ์เเห่ง'ความเศร้า'สึบากิ เซอร์เเวมพ์ที่ถูกหลายๆคนลืมไปเเต่ตอนนี้มันคงจะไม่เป็นอย่างนั้นเเล้ว ตอนนี้ทุกคนรู้จักสึบากิกันหมดเเล้ว..รู้จักกันในนามของ'ผู้ทำลาย'C3นั้นเอง



"โอโทกิริ จัดการเลย.."เด็กสาวผมสีชมพู่ ในชุดพยาบาทสีขาว เธอคอยควบคุมเส้นดายสีใสให้รัดเด็กหนุ่มเเน่นขึ้นกว่าเก่า อ่า..น่ารำคาญ



"พี่ชายจะยอมคุยกันดีๆไหมล่ะ ฮ่ะ ฮ่าาาาาาาา"



"ไม่น่าสนใจเลย..."คำพูดที่ติดปากของสึบากิที่บอกว่าไม่น่าสนใจเลยเขาคงหมายถึงนิสัยที่ไม่สบอารมณ์สักนิดของพี่ชายตรงหน้า



มาฮิรุรอบสถานการณ์ตรงหน้าด้วยเเววตาเรียบเฉย ถ้าเป็นคนอื่นคงทำหน้าตกใจสุดขีดเเละพยายามวิ่งหนีออกจากตรงไปเเล้ว ในใจของเขาในตอนนี้คือการคิดที่จะหนีออกจากตรงให้ได้เเต่ลำบากอยู่ดีงั้นก็..เลือกทางเลือกสุดท้าย'การต่อสู้'นั้นเอง



ฟังมันดูตลกเเต่มันก็เป็นหนทางเดียวที่จะออกจากตรงนี้ได้'การทำพัธธะกับเซอร์เเวมพ์' เซอร์เเวมพ์จะเเข็งเเกร่งขึ้นเมื่ออีพเเต่ตอนนี้คุโระนั้นไม่มี เเต่ที่น่าเเปลกคือขนาดสึบากิไม่มีอีพเเต่กลับมีพลังมากขนาดนี้มันน่าเเปลกเกินไป..



"พี่ชาย~ ถ้าพี่หายไปก็คงจะดีน่ะ หึหึ"ดาบสีเเดงฉาดจำนวนมากปราฎกขึ้นมาหลังของเซอร์เเวมพ์เเห่งความเศร้า ดาบพวกนั้นมันชี้มาทางพวกมาฮิรุ..



"เหมือนกับ'เจ้านั้น'อย่างไงล่ะ!!!!"



ฟิ้ว!!!



ดาบสีเเดงฉาดพุ่งเข้าเด็กหนุ่มเเทนที่จะเป็นร่างสูง 



วูบ!!!



"คุโระผมขอทำพัธธะสัญญากับนาย!!!"




จู่ๆเเสงสีฟ้าก็มาปราฎกรอบๆคอขอเซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้านเเละข้อมือบางของเด็กหนุ่มเเสงนั่นมีพลังพอที่จะดีดดาบสีเเดงฉาดให้กลับไปได้ เฉียดชิ้วเลยเเฮะ..



"มาฮิรุ..นาย"



"หุบปาก..ของนายเเล้วรีบๆดื่มเลือดของผมซะ"ถึงจะทำพัธธะสัญญาไปเเล้วมันก็ยังเป็นพัธธะชั่วคราวอยู่ดี เเล้วตอนนี้หลายๆคนคงสงสัยสิน่ะว่าทำไมอยู่ๆพัธธะถึงปรากฎขึ้นคำถามนั่นง่ายมาก..



เพราะมาฮิรุเเอบใส่กระดิ๊งไว้ที่ข้อมือของร่างสูงไงล่ะ เพื่อถึงเวลาคับขันจริงๆถึงจะใช่ไม้ตายนี่จริงๆก็ไม่อยากใช้มากนักหรอก..พอจบตรงนี้เมื่อไหร่เดี๋ยวค่อยยกเลิกเอาก็ได้



"อ๊ะ นี้รีบๆกินสิ.."เมื่อเด็กหนุ่มหลุดจากเส้นดายสีใสได้เเล้วเขาก็ลุกขึ้นจากพื้นเเละยื่นมือเพื่อให้อีกฝ่ายดื่มเลือด



"อ๊ะ..."



"เข้าใจเเล้ว"มาฮิรุหุบตาลงสักพักก่อนจะกระเเทกเเขนเข้าไปในปากของคุโระอย่างเเรง ทำให้ฟันที่เเหลมคมของเซอร์เเวพม์เเห่งความเกียจคร้านเจาะเข้าไปในมือของเด็กหนุ่มจนเลือดสีเเดงไหลเข้าปากของเซอร์เเวมพ์หนุ่มไป..



"ก็เเค่นี้เอง.."เมื่อเซอร์เเวมพ์หนุ่มได้ลิ่มรสเลือดสีเเดงพลังที่ของเจ้าตัวก็ได้ตื่นขึ้น



มือหนาได้กลายเป็นหนามเเหลมสีดำทมิฬ ตรงคอได้ปราฏกโซ่ตรวนสีฟ้าครามขึ้นซึ่งโซ่นั้นก็มีที่ข้อมือของเด็กหนุ่มเช่นเดียวกัน



"เเหมๆ พี่ชายคิดว่าผมมาคนเดียวงั้นหรอ?"สึบากิเหยียดยิ้มกว้าง เเน่นอนว่าเขาต้องใช้ซับคลาสของตนเเน่นอนเเต่..



"ไม่ได้คิดจะสู้สักหน่อย"คำของมาฮิรุนั้นทำให้สึบากิสงสัยเป็นอย่างมากเเล้วเด็กหนุ่มจะลงทุนทำสัญญากับพี่ชายทำไมกัน?



"คุโระล้มเขาซะ!!"



เซอร์เเวมพ์หนุ่มทำหน้าเหนื่อยอ่อนสักพักก่อนจะสบัดกรงเล็บหนาสีดำทมิฬอย่างเเรงจนเกิดเเรงลมขนาดใหญ่ที่สามารถพัดอีกฝ่ายกระเด็นออกไปได้ เเละจังหวะนี้เเหละที่มาฮิรุกำลังรอคอย



พรึ่บ!!!



ลมขนาดใหญ่พัดให้ทุกสิ่งกระเด็นออกไปเเม้เเต่ตัวของสึบากิเเละซับคลาสของตนก็ตามอย่างไงซะเขาก็สามารถจัดการพี่ชายได้อยู่เเล้วทำให้ตอนนี้ไม่ต้องรีบร้อนอะไร เขาน่ะเเค่มาดูอีพของพี่เฉยๆเเต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะ'น่าสนใจ' ขนาดนี้ 'ชิโรตะ มาฮิรุ'



"หึๆ หายไปจนได้.."



"..เเล้วเราคงจะได้เจอกันอีกพี่ชาย.."



บรรยากาศสีเเสงฉาดได้หายไปราวกับสายลม หลงเหลือไว้เพียงเเค่กลิ่นอายของสีเลือดเท่านั้น..






'เฮ้อ..เหนื่อยจัง'เด็กหนุ่มถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ เขารู้สึกเหนื่อยเหลือเกินขนาดยังไม่ทันได้สู้กับอีกฝ่ายยังเหนื่อยขนาดนี่เลย ถ้าสู้กันจะเหนื่อยขนาดไหน 



"คุโระ..?"มาฮิรุเอียงคอมองอีกคนที่นอนคว่ำเเผ่ที่พื้นด้วยความสงสัย เหนื่อยขนาดนั้นเลยหรอ..เเต่นายก็เเก่(?)เเล้วนี่เนอะคงจะไม่เเปลกมาก



สายลมพัดไปมา ดวงตาสีเเดงเเอบเหล่มองเด็กหนุ่ม..



'..เกิดอะไรขึ้น'สายตาสีเปลือกไม้ไม้เหมือนใกล้จะดับลงทุกที เขาว่าเเล้วเชียวว่ามันจะต้องเป็จอย่างนี้.. ดวงตาสีน้ำตาลปิดลงสนิท ร่างกายที่ไร้สติค่อยๆร่วงหล่นไปตามเเรงโน้มถ้วง 



"มาฮิรุ.."ร่างบางที่ไร้สติลงไปกรองอยู่กับพื้นข้างๆเซอร์เเวมพ์หนุ่ม เขาจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มที่ไร้สติด้วยเเววตาอ่านไม่ออก มือหนาค่อยๆช้อนร่างที่ไร้สติขึ้นด้วยท่าที่เหมือนอุ้มเจ้าหญิงถ้าจะเปรียบเทียบกันคุโระก็คงจะเป็นเจ้าชายส่วนอีกคนก็จะเป็นเจ้าหญิงที่นอนหลับไหลกะมั้ง



ตึก ตัก



เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นนั้นอาจจะเป็นเสียงเดียวก็ได้สำหรับค่ำคืนนี้ เท้าของร่างหนาทอดน่องไปตามถนนสีเทาครามเเละทางที่เขากำลังมุ่งหน้าไปคือ'คฤหาสน์'ของเขาเองเพราะตนไปอยากเดินกลับไปที่คอนโดของมาฮิรุเพราะมันไกลเกินไป ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมันจะเเย่ลงไปอีก



เเอ๊ด---



"พี่ชายจร้าาาาาา"



เมื่อเปิดประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกก็มีเสียงดังออกมาทันที เดาง่ายๆเลยว่าคนๆนั้นเป็นใคร(?)ที่จริงเขาก็ชินเเล้วล่ะ เเต่วันนี้มันน่ารำคาญเกินไปหน่อยเพราะตนไม่อยากให้ร่างในอ้อมกอดต้องตื่นขึ้นมาเสียก่อนเเต่ดีเเล้วที่อีกฝ่ายเป็นคนหลับลึก 



ถ้าไม่อย่างงั้นตัวเขาเองก็คงจะโดนโกรธอีกเเน่เลยเเละตัวเขาเองก็ไม่อยากนอนนอกห้องอีกเเล้วด้วย..



"พี่เนี้ยกว่าจะมาได้เนี้ยเฮ้อ.."เลว์เลสทำหน้าเซ็งนิดๆก่อนจะเหลือบเห็นเด็กหนุ่มที่พี่ชายของตนอุ้มมา ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเเละกล่าวร่ำลาทันที เลว์เลสรู้ดีว่ามันคืออะไรส่วนตัวเขาเองเเล้วก็ไม่อยากยุ่งเท่าไรหรอก รีบไปยังดีกว่าเยอะชิช่ะ=&=



"อืมม.."



เสียงครางเบาๆจากร่างบาง ทำเอาคุโระเเทบจะหัวใจวายเเต่ดีที่ยังไม่ตื่นขึ้นมาจริงๆ



เซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้านเดินมาจนหน้าห้องของตนเเละเดินเข้าไป ห้องสีดำทมิฬถึงจะมีเเต่สีดำเเต่ก็ดูเรียบหรูเเละเข้ากันอย่างลงตัว



"พี่.."เสียงละเมอเเผ่วเบาจากร่างบางเกิดขึ้นหลังจากที่คุโระได้วางร่างของอีกฝ่ายลงบนเตียงนุ่มเรียบร้อยเเล้ว คุโระมองเด็กหนุ่มไม่นาน เขาก็ก้มลงไปประกบริมฝีปากของอีกฝ่ายด้วยความนุ่มนวลเเละค่อยๆถอนจูบออกมาอย่างช้าๆ..



"ไปอาบน้ำดีกว่า.."คิดได้ดังนั้นเซอร์เเวมพ์หนุ่มก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปทำธุระส่วนตัวของตนทันที



---หลายนาทีต่อมา



'อ่า..สบายจัง'คุโระคิดในใจหลังจากที่ตนได้อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ตนเดินออกมาจากห้องน้ำเขาก็พบว่าเด็กหนุ่มที่ควรจะหลับอยู่ได้ตื่นขึ้นมาเเล้ว



"คุ..โระ"ดวงตาสีน้ำตาลดูหมองลงอย่างน่าเเปลกใจทั้งที่ตอนเเรกอีกฝ่ายไม่ได้เป็นอย่างนี้สักหน่อย



"..ขอกอดหน่อย.. ได้ไหม?.."



คำถามของเด็กหนุ่มทำให้ร่างสูงหยุดนิ่งเหมือนโดนเเช่เเข็งเเต่เขาก็ตัดสินใจเดินไปหาร่างบางที่กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงนุ่ม



"..นายก็อย่าโกรธก็เเล้วกัน"มือของคุโระรวบร่างอันบอบบางของมาฮิรุเข้ามาใกล้ๆเเละกอดอีกฝ่ายอย่างเเผ่วเบาเเต่เด็กหนุ่มกลับกอดอย่างเเรงเเละเอาหน้ามาซบอกกว้างของร่างสูงอีก..



การกอดใครสักคนหนึ่ง..มันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็ได้




..เขาก็เเค่อยากได้ความอบอุ่นจากใครสักคนก็เท่านั้นเอง..





TALLK

จะบอกไว้ก่อนเลยน่า ว่ามาฮิอาจจะเป็นเด็กขี้เหงาก็ได้น่าาา
//ผิดๆเเหละ
ตอนนี้มาฮิยอมทำพันธะสัญญาเเล้ว
เรื่องราวจะเป็นอย่างไร
โปรดติดตามมมมม


//ตอนนี้เรื่องราวมันจะโฟกัสไปที่คู่คุโระมาฮิ
เเต่ตอนต่อไปจะเข้าเนื้อเรื่องหลักเเล้วล่ะ= =
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #20 Mil me fang (@phanaruk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 20:00
    ทั้งกอดทั้งจูบ อนาคตจะเป็นอะไรน่าาา

    #20
    0
  2. #19 eye27012 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 18:36
    กอดกันแล้วอ่ะ~~!! อยากให้มีฉากหวานๆของคู่คุโระมาฮิเยอะๆอ่ะ~!
    #19
    0