คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Servamp]The Revoluationary(Mahiru x Kuro)

โดย Irimi

สายสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปของ'ชิโอตะ มาฮิรุ'ผู้เป็นอีพเเละ'คุโระ'เซอร์เเวมพ์เเห่งเกียจคร้าน สองคนนี้จะมีความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนเเปลงไปเเบบไหนบ้างโปรดติดตาม

ยอดวิวรวม

2,363

ยอดวิวเดือนนี้

21

ยอดวิวรวม


2,363

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


57
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 พ.ค. 60 / 13:16 น.
[Fic Servamp]The Revoluationary(Mahiru x Kuro) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สายสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปของ

 

.

 

.

 

'ชิโอตะ มาฮิรุ'ผู้เป็นอีพเเละ

 

.

 

.

 

'คุโระ'เซอร์เเวมพ์เเห่งเกียจคร้าน

 

.

 

.

 

 สองคนนี้จะมีความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนเเปลงไปอย่างไร

 

.

 

 

.

 


โปรดติดตาม




คำเตือนนนนนนนน

 

1.เนื้อหานี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักน่ะ

2.เรื่องนี้เป็น ชxช ไม่ชอบกดออกเลยค่า

3.เรื่องนี้เป็นเรื่องนี้อิริมิเเต่งเองไม่ได้ลอกของใครมาน่าา 


TALK

 

สวัสดีน่าาาไรท์ชื่อ อิริมิ หรือ อิมิ จะเรียกอะไรก็ได้นะ 

 

มาพบกับอีกเรื่องที่ไรท์ชอบมากๆอีกเรื่องนั้นคือ Servamp นั้นเองงง

 

คู่ของมาฮิกับคุโระ คู่นี้เป็นคู่ที่เเรร์มากๆๆๆๆหายากมากๆๆเเต่งเองซะเลยยง่ายดี

 

ฝากติดตามด้วยล่ะ   ลืมบอกอีกเนื่องว่าอิริมิมีเพจด้วยยน่าาา ฝากติดตามด้วยน่าค่าา

เครดิตธีมนิยาย อิอิ<<<จิ้ม


\
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 60 / 13:16

บันทึกเป็น Favorite


"ฮือออ"




เด็กชายที่กำลังร้องไห้ฟูมฟ่าน นั่งอยู่ตามลำพัง เสียงร้องไห้ดังไปทั่วห้องที่มีขาวไม่มีใครไม่มีเล-




ตึกตัก




"เอ๋? อึก"เสียงฝีเท้าของบุคคลปริศนาดังขึ้นจึงทำให้เด็กชายหยุดร้องไห้เเต่ก็ยังมีการสะอึกจากการร้องไห้อยู่ เด็กชายมองไปรอบๆเเละพบกับคนปริศนาที่มีตาสีเเดงกับผมที่มีสีฟ้าเทาสวมฮู้ดสีฟ้ากำลังเดินเข้ามาหาเขา




"มาฮิรุ"




เขาคนนั้นเสียงชื่อของเด็กชายพร้อมกับสวมกอดเด็กชายอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมเด็กน้อย




"มาฮิรุ อย่าร้องไห้ฉันไม่ชอบเลย..."

.

.

.

"ฉันไม่ชอบให้นายร้องไห้เลย มาฮิรุ"

.

.

.

อึก!!




"อ่าานี้มันฝันบ้าอะไรฟะเนี้ยยย"ชิโอตะ มาฮิรุ อายุ16 ปีกำลังขยี้ผมของตัวเองไปมาอย่างเเรงเพราะความฝันประหลาดนั้นทำให้เขารู้สึกเเปลกๆอย่างมากไม่รู้ว่าเพราะอะไร




'เอ๋? เเต่เดี๋ยวก่อนนะคนนั้นๆคือใครกันทำไมรู้สึกคุ้นๆจังเเฮะเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน'มาฮิรุคิดในใจก่อนที่เขาจะหลุดจากความคิดด้วยมือปริศนา




พรึ่บ




"เอ๋? คุโระ"ใช่เเล้วมือนั้นคือมือของเซอร์เเวมพ์เเห่งความเกียจคร้าน'สลีปปี้เเอช'หรือ'คุโระ'เเมวที่เขาเก็บมาเลี้ยงเเต่เเมวตัวนั้นดันกลายเป็นเเวมไพร์ซะอย่างงั้นมือของคุโระนั้นดึงให้มาฮิรุลงมานอนที่เตียงพร้อมกับกอดอย่างกับว่ามาฮิรุเป็นหมอนข้างซะงั้น?




"คุโระ!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!"มาฮิรุพยายามเเกะมือของเซอร์เเวมไพร์ของตนออกอย่างสุดกำลังที่ตนเองมีเเต่ก็ไม่สำเร็จเเถมยังกอดเขาเเน่นกว่าเดิมอีก-_-




"เงียบน่า น่ารำคาญจริง"คุโระพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนออกคำสั่งให้อีฟของตนเงียบ




"คุโระ"




มาฮิรุเรียกให้อีกฝ่ายหันมาสนใจเเละมันก็ได้ผลเซอร์เเวมไพร์จอมขี้เกียจหันมาหน้ามาหาเขาเเละมาฮิรุค่อยๆขยับหน้าของตนเข้าไปใกล้หน้าของเซอร์เเวมไพร์ของตนเลื่อนๆเเต่เเล้ว...




"โอ้ยย"




มาฮิรุก็ใช้พลังทั้งหมดที่เขามีถีบเจ้าจอมขี้เกียจลงจากเตียงเพราะตอนที่เขาขยับหน้าเข้าไปใกล้คุโระดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะผ่อนเเรงกอดลงทำให้เขาสามารถหลุดจากการกอดอันรุนเเรง(?)ของอีกฝ่ายได้




"คุโระเจ้าบ้า"มาฮิรุพูดด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบาเเต่สิ่งที่ทำให้เซอร์เเวมไพร์จอมขี้เกียจสงสัยก็คือ

.

.

.

'มาฮิรุหน้าเเดง?' 




<><><><><><><><><><><><<><><><><><><><><><><><><><><><<><>




"เฮ้อ...กว่าจะมาโรงเรียนได้"เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับคิดถึงเเผนอันเเสนงี่เง่าของเขาที่ทำให้เจ้าเเมวนีทปล่อยเขาได้เเต่ที่สำคัญคือเขาดันปล่อยคุโระให้อยู่บ้านน่ะสิเเละก็เป็นห่วงซะด้วยสิทำไงดี....




"มาฮิรุคุงงงง~"




"อ่ะ ซาคุยะมีอะไรหรอ-_-"อยู่ดีๆเพื่อนผมเขียวของเขาก็ดันมากอดคอเขาเเล้วเอาหน้าถูไปถูมาเเต่สิ่งนั้นไม่ทำให้มาฮิรุตกใจสักเท่าไร




"ก็เห็นนายเหม่ออยู่นิก็เลยทำให้หายเหม่อไงล่ะะะ"น่ารำคาญจริง-_-




ออด ออด




เสียงออดดังขึ้นขึ้นพร้อมกับอาจารย์ที่เข้ามาสอนทำให้ในห้องหยุดคุยกันเเล้วก็หันไปหน้าห้องเรียน...




<><><><><><><><><><><><<><><><><><><><><><><><><><><><<><>




"เฮ้อ...รับมือไม่ไหว"คุโระถอนหายใจในขณะที่กำลังนั่งเล่นเกมไปด้วยสิ่งที่เขาคิดมีอยู่สองอย่างคือ หนึ่งรอให้มาฮิรุกลับถึงเเม้ว่าจะว่าเราสองคนจะไม่เคยห่างกันเลยก็ตาม ส่วนข้อสองนะหรอ.. 




"เฮ้อ คิดดีหรือเปล่าเนี้ย.."เสียงเฉื่อยชาพูดขึ้นพร้อมกับคิดถึงความคิดของตัวเองที่ว่า..

.

.

.

ออกมาตามมาฮิรุ




เป็นความคิดที่ดีหรือเปล่านั้นเค้าเองก็ไม่รู้..เเต่ตอนนี้เขาได้ออกมาจากห้องเเล้วน่ะสิ เฮ้อ...




"ถึงเเล้ว"ตอนนี้เขาได้มาถึงหน้าโรงเรียนของมาฮิรุเเล้วเเละดูเหมือนว่าจะเลิกเรียนพอดีด้วย..




พรึ่บ~




คุโระตัดสินใจเปลี่ยนร่างของตัวเองให้เป็นร่างเเมวเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตมากนัก




"เอ๋ นั้นคุโระจังไม่ใช่หรอ?"หญิงสาวผมยาวสีเขียวมีกิ๊บสีเเดงติดข้างๆผมสองตัวทักเเมวสีดำของคนรู้จักที่อยู่ห้องเดียวกัน




'ซวยเเล้วไง...'คุโระคิดในใจ




"หลงกับชิโอตะคุงหรอ?"เธอก้มลงมาอยู่ในระดับเดียวกับเจ้าเเมวสีดำ 




"เหมี๊ยว~"เขาร้องออกไปเเบบนั้นเพื่อบอกกับเธอว่า'ใช่'(จริงๆเเล้วมันไม่ใช่ความจริงเลย)




"งั้นหรอเดี๋ยวฉันพาไปหานะ"เธออุ้มเเมวตัวสีดำขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าไปในโรงเรียนอีกครั้ง เธอวิ่งมาที่ห้องมาฮิรุเเต่กลับกับความว่างเปล่า




"ชิโอตะคุงไม่อยู่หรอกหรอ? "เธอพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบ้างอย่างอยู่




"อืม~ อ่ะ คิดออกเเล้วฉันรู้เเล้วล่ะว่าชิโอตะคุงอยู่ไหน"




ตึกตัก




เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องไปทั่วโรงเรียนเพราะตอนนี้เเถบจะไม่มีใครอยู่เเล้ว เธอวิ่งไปเรื่อยๆจนไปหยุดตรงหน้าห้องสมุด




"เเฮ่กๆ จ จะเข้าล่ะน่าา"เธอเปิดประตูห้องสมุดเข้าไปเเล้วเธอก็พบคนที่เจ้าเเมวดำอยากเจอมากที่สุด

.

.


'ชิโอตะ มาฮิรุ'นั้นเอง




"ชิโอตะคุง"




"อ่ะ อิสุมิจังมีอะไรหรอ?"มาฮิรุถามเพื่อนร่วมห้องเขา'อิสุมิ อิริมิ'เธอเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับยกเซอร์เเวมพ์ที่ตอนนี้เป็นร่างเเมวอยู่ยื่นมาให้เขา




"เธอลืมคุโระจังไว้นะ"




"ขอบใจนะอิสุมิจัง"เขารับคุโระไว้พร้อมกับบอกขอบใจอีกฝ่าย




"ไม่เป็นไรจ๊ะ บายนะ"เธอบอกลากับอีกฝ่ายพร้อมกับเดินออกไปจากห้องสมุดเเละตอนนี้ก็เหลือเพียงเเค่เขากับเจ้าเเมวนีทเท่านั้นเอง




"เฮ้อ..เหนื่อยจังเลย"มาฮิรุพูดขึ้นพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อล้า เจ้าเเมวคุโระกระโดดลงจากตักของมาฮิรุพร้อมกับเปลี่ยนร่างเป็นร่างที่เเท้จริงของตน




"ทำไมนายถึงมาที่นี่ล่ะคุโระ"มาฮิรุเอ่ยถามเซอร์เเวมพ์ของตนพร้อมกับลุกขึ้นไปจัดหนังสือต่อ




"..."




เเต่สิ่งได้กับเป็นความเงียบกลับมาเขาไม่ชอบนิสัยของคุโระซักเท่าไรไอ้นิสัยที่ชอบเก็บเงียบไว้คนเดียวเนี้ย เเต่สุดท้ายเขาก็เดาความรู้สึกของอีกฝ่ายได้อยู่ดีไอ้ท่าทางที่ชอบหันหน้าทางอื่นพร้อมกับเกาเเก้มไปด้วยน่ะยังไงก็เเก้ไม่หายเเล้วล่ะนะคุโระ




"คุโระเดี๋ยวนายรอฉันก่อนนะฉันจะไปเรียงหนังสือเเปปหนึ่งเดี๋ยวมา"เเละมาฮิรุก็เดินไปที่ชั้นเรียงหนังสือขนาดใหญ่




"รับมือไม่ไหว..."ความรู้สึกที่มีต่อมาฮิรุมันมีอิทธิผลกันเขามากมายเหลือเกินจนรู้สึกรับมือไม่ไหว..




"เห้! คุโระนายช่วยหยิบหนังสือให้ฉันหน่อยสิ"เสียงอีพของเขาดังขึ้นเเละดูเหมือนว่ามาฮิรุจะต้องการความช่วยเหลือจากเขาด้วย




"น่ารำคาญ"คำติดปากที่เขาพูดประจำเเละดูเหมือนว่าคำนี้จะกลายเป็นลักษณะของเขาไปซะเเล้




"อืมม~ อ่ะ ได้เเล้ว!! เห้ย"




มาฮิรุที่พยายามหยิบหนังสือจากชั้นหนังสือที่สูงกว่าตัวเองเเต่พอเขาหยิบเจ้าหนังสือตัวปัญหาได้ก็ดูเหมือนกับว่าเเรงโน้มทำให้เขาเซไปข้างหลังจนจะล้มไปกับพื้นเเละเขาก็หลับตาพร้อมรับความเจ็บปวด




พรึ่บ




'อ่ะ ไม่เจ็บนิ'มาฮิรุคิดในใจก่อนจะลืมตาขึ้น




"เฮ้อ..รับมือไม่ไหว"เสียงที่เฉื่อยชาที่เเสนคุ้นเคยของเซอร์เเวมพ์จอมขี้เกียจ มือของคุโระรับตัวเขาไว้ไม่ให้ล้มกับพื้นเเต่ที่สำคัญคือ..


หน้าของเราสองคนมัน

.

.

.
ใกล้กันเกินไปเเล้วว




"อ่ะ ป ปล่อยได้เเล้ว"เขาบอกอีกฝ่ายให้ปล่อยเเต่มันกับกลายเป็นว่า..




"คุโ- อืมมมมม"ริมฝีปากของคโระทาบลงมากับริมฝีปากของเขาอย่างเนินนาน ก่อนจะถอนจูบออกไปอย่างช้าๆ




"มาฮิรุไหวหรือเปล่า"เสียงของคุโระทำให้เขาได้สติกลับมาเเต่ก็ยังกลับมาไม่ค่อยครบหรอกน่ะ คุโระมองมาที่เขาก่อนจะเเสร้งทำเป็นว่ามองไปทางอื่น




"เฮ้อ.. คุโระถ้าจะจูบก็บอกกันก่อนสิ..."




"เเต่ว่านะ..."เสียงของมาฮิรุทำให้คนที่มองไปทางกลับมาสนใจตน




"คโระ.."




"นายทำให้ฉันต้องมานั่งจัดหนังสือใหม่อีกเนี้ยน่ะ!!!คุโระเจ้าบ้า!!!"มาฮิรุที่เปลี่ยนอาการด้วยความเร็วสูง(?)ทำให้คุโระถึงกับต้องตกใจ ไม่ใช่เพราะอาการของเขาหรอกนะเเต่เป็นเพราะเขาปาหนังสือใส่คุโระต่างหากล่ะ!!




"ทำไมนายชอบทำร้ายสัตว์เลี้ยงน่ารักตลอดด้วยนะ"




"เจ้าเเมวบ้าาเอ้ยยย!!!"




<><><><><><><><><><><><<><><><><><><><><><><><><><><><<><>




"เฮ้อ..ถึงซะที"มาฮิรุพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า หลังจากที่เขาได้สู้รบกับคุโระเเละจัดหนังสือให้เข้าที่เสร็จเเล้ว เขาเหนื่อยมากจนไม่มีเเรงทำอะไรเลยดีน่ะที่เขากับคุโระกินราเมง(เพราะคุโระอยากกิน)มาก่อนจะเข้าห้องมาเเล้วทำให้เขาไม่ต้องเหนื่อยกับการทำอาหารอีก




"เหนื่อยชะมัด...เลย.."มารุฮิพูดพร้อมกับนั่งลงบนโซฟา




"ก็นายชอบรับงานยุ่งยากมาน่ะสิ"คุโระพูดขึ้นสายตาของเขาดูเป็นห่วงมาฮิรุอย่างมากถึงเเม้เขาจะไม่ได้ออกอาการมากก็เถอะเพราะมาฮิรุเป็นทั้งอีพของเขาเเละคนที่เขารักอีก..ก็เป็นเเบบนี้ไงเขาถึงเป็นห่วงมาฮิรุเเละปล่อยไว้ไม่ได้




"เฮ้อ.. ก็จริงของนายนะ คุโระ"มาฮิรุพูดด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า




"อ่า ง่วงจังเลย.."พอพูดจบมาฮิรุก็หลับไปจากความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน หัวของเขาไปกับซบกับไหล่ของคุโระที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยความง่วง




"ก็เพราะเเบบนี้ไงมันถึง...น่ารำคาญ"เสียงเฉื่อยชาพูดขึ้นพร้อมกับมองอีกฝ่ายที่กำลังซบไหล่ของตนอยู่ก่อนจะก็อุ้มอีกฝ่ายขึ้




"นายเป็นคนที่น่ารำคาญจริงๆมาฮิรุ"คุโระพูดเสร็จก็นำร่างที่กำลังหลับอยู่ของอีกฝ่ายไปที่เตียงพร้อมกับจัดท่าทางให้นอนหลับก่อนจะก้มลงไปจูบที่หน้าผากของอีกคนอย่างอ่อนโยน




"ราตรีสวัสดิ์ มาฮิรุ.."




<><><><><><><><><><><><<><><><><><><><><><><><><><><><<><>




เเสงสว่างรอดผ่านผ้าม่านเเสดงถึงเช้าวันใหม่เเสงสว่างทำให้คนที่กำลังหลับอยู่ตื่นขึ้นจากความฝันที่เเสนยาวนานในค่ำคืนก่อนมาฮิรุตื่นขึ้นเเละก็เกิดความตกใจ(เเต่ไม่มากน่ะ)ว่าทำไมตนถึงมาอยู่ที่เตียงได้เเต่นั้นมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่มากน่ะหรอก เขาลุกขึ้นไปกิจกรรมส่วนตัวพร้อมเสร็จเเล้วเขาก็เดินไปที่ห้องครัวอย่างไม่รีบร้อนมากนักเพราะวันนี้เป็นวันหยุดนั้นเอง




"เอ๊ะ? คุโระตื่นเช้าจังนะ"มาฮิรุทักอีกฝ่ายตามปกติพร้อมกับเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมทำอาหารเช้




"มันก็ปกติของฉันอยู่เเล้ว..."คุโระทำเหมือนปกติทุกอย่างโดยการไปนั่งเล่นเกมกดตรงโซฟา




'เจ้าโง่ คุโระนายไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้'(เพราะทุกครั้งมาฮิรุจะปลุกก่อนตลอด)มาฮิรุคิดในใจเเล้วก็เตรียมของวัตถุดิบต่อสำหรับทำอาหารเช้า




เวลาล่วงเลยมาเมื่อมาฮิรุทำอาหารเสร็จเค้าก็นำอาหารมาวางบนโต๊ะเเละดูเหมือนว่าเจ้าเเมวนีทจะรู้งานที่ของมัน คุโระเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารก่อนที่มาฮิรุจะยกอาหารมาเสียอีก




"จะทานล่ะนะครับ"พอมาฮิรุพูดเสร็จ 
เขาก็จัดการกับอาหารตรงหน้า




บรรยากาศเป็นไปตามปกติไม่มีเสียงพูดคุยกัน เเต่วันนี้ทำให้มาฮิรุมีบางที่ติดค้างอยู่ในใจจนทำให้เขาเอ่ยปากถามอีกคนออกไป




"อ่อ นี้คุโระฉันมีอะไรอยากจะถามหน่อยนะ.."มาฮิรุตัดสินใจที่จะถามอีกถามไป




"อะไรล่ะ"คุโระตอบรับตามปกติตามสไตร์ของตัวเอง




"เมื่อวานน-"




"ไม่มีอะไรหรอก"ยังไม่ทันที่มาฮิรุจะเอ่ยจบคุโระก็พูดออกมาก่อนเเล้ว




"งั้นหรอ.."มาฮิรุตอบรับอีกฝ่ายพร้อมกับลุกขึ้นเพื่อเอาจานเก็บโดยไม่มีคำพูดอะไรตามมาอีก




ยามบ่ายถ้าเป็นปกติเจ้าเเมวนีทจะนั่งเล่นเกมกดส่วนมาฮิรุก็คงทำความสะอาดบ้านอยู่เเต่ตอนนี้..




"เฮ้อ..รับมือไม่ไหว"




"ก็มันช่วยไม่ได้นิ คุโระ"คำพูดของมาฮิรุเอ่ยขึ้นเพื่อตอบรับอีกฝ่าย




ตอนนี้เราสองคนมาฮิรุเเละคุโระออกมาจากห้องเพราะวัถตุดิบที่ใช้ทำอาหารหมดเเต่มันไม่หมดเพียงอย่างเดียวนะสิ เลยต้องออกมาซื้อสองคน




"อ่า ร้อนชะมัด"คุโระเอ่ยขึ้นเพราะตนไม่ค่อยชอบอากาศร้อนซะเท่าไร




พรึ่บ 




"คุโระเเลัวนายจะเเปลงร่างทำไม-_-"มาฮิรุเอ่ยถามอีกฝ่ายเเถมเจ้าเเมวดำก็ยังมาเกาะบนหัวของเขาอีก




"ขี้เกียจเดิน"เเมวสีดำตอบเจ้าของตนด้วยท่าทีสบายๆไม่รีบร้อนอะไร




"ตามใจเถอะ"มาฮิรุเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินต่อไปเพื่อไปยังจุดหมาย




เมื่อถึงซูปเปอร์มาเก็ตเจ้าเเมวสีดำก็เปลี่ยนร่างเป็นร่างเดิมพร้อมกับเดินตามอีพของตนเพื่อไปเอารถเข็น




"อืม~ ซื้ออะไรก่อนดี"มาฮิรุเอ่ยขึ้นมาเเบบปล่อยๆ




"ราเมงคัพ~"เเต่ก็ดันมีคนตอบกลับมา




"ก็ได้"มาฮิรุตอบรับอีกฝ่ายก่อนจะเริ่มเดินต่อ




พวกเขาสองคนเดินมาที่มุมของอาหารสำเร็จรูปที่คุโระเป็นเสนอให้ซื้อก่อน มาฮิรุบอกให้คุโระไปหาราเมงคัพเเล้วเอามาใส่รถเข็นส่วนตัวมาฮิรุเองจะไปซื้ออย่างอื่น




"โอเค ครบหมดเเล้ว"มาฮิรุพูดขึ้นเมื่อหาสิ่งที่ตนต้องการครบหมดเเล้ว เขาเดินไปหาคุโระที่อยู่ตรงรถเข็นเเต่คุโระดันไม่อยู่




"หายไปไหนของเขากันน่ะ"




"เฮ้อ..เจ้าพวกน่ารำคาญ"เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังทำให้มาฮิรุหันหลังกลับไป




"อยู่นี่เอง คุโระ"




"มาฮิรุ นายควรออกจากที่นี้"อยู่ดีๆคุโระก็เอ่ยขึ้นมาเเบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเเถมบอกให้อีก
ฝ่ายออกจากที่นี่เร็วๆอีก




"ทำไมล่ะ? คุโระ"มาฮิรุถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย




"ก็มั-"ยังไม่ทันที่คุโระจะพูดจบก็มีบุคคลอื่นมา




"พี่-ชาย-อยู่-นี่-เอง-หรอ~"เสียงของเซอร์เเวมพ์ตนที่8เซอร์เเวมพ์เเห่งความเศร้า'สึบากิ'ดังขึ้นเเละเขาก็เดินมาพร้อมกับเบลเกีย




"..รับมือไม่ไหว"คุโระเอ่ยเสร็จก่อนจะก็เเอบย่องออกไปจากตรงนั้นอย่างเนียนๆ




"เอ๋? สึบากิ"เเต่ก็ดันถูกมาฮิรุจับคอเสื้อไว้ก่อนเพื่อไม่ให้หนีไปไหน




"อ้าว เธอเองหรอไง"สึบากิทักทายมาฮิรุพร้อมกับยกยิ้มก่อนจะเดินไปหาคุโระพี่ชายของตน




"พี่ชาย ฮ่าๆไม่น่าสนใจเอาซะเลย"อยู่ดีๆสึบากิก็หัวเราะขึ้นเสียงดังทำให้คนในซูปเปอร์มาเก็ตทั้งหมดหันมองกันหมด




"เอ๋? อะไรของนายเนี้ย?"มาฮิรุพูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจทำไม?อยู่ดีๆสึบากิก็หัวเราะพอมองหน้ากับคุโระ?งงไปหมดเเล้วเว้ยยย




"ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรรู้หรอกนะ เเล้วเจอกันอีกนะ-พี่-ชาย"ดูเหมือนว่าสึบากิจะก้มลงไปกระซิบอะไรกับคุโระซะอย่างหนึ่งเเต่สีหน้าของคุโระดูไม่ค่อยดีเท่าไรนะเเละสึบากิก็เดินจากไปพร้อมกับเบลเกียที่เดินตามไป




เมื่อมาฮิรุกับคุโระมาถึงห้อง ระหว่างทางกลับเขาสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันเลยหลังจากที่ออกมาจากซูปเปอร์มาเก็ต 




"คุโระ.."




คุโระรีบไปที่โซฟาพร้อมกับหยิบเกมกดเครื่องประจำของตนเองขึ้นมาเล่นเเต่จริงๆก็เเค่ปิดบังบางอย่างอยู่..




"คุโระ..นายมีอะไรที่ปิดบังฉันอยู่หรอ"พอมาฮิรุถามเข้าประเด็นทำให้อีกฝ่ายถึงกับชะงักเเต่ก็ยังคงทำเป็นไม่สนใจ




มาฮิรุเดินไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเเต่ครั้งนี่เขาคงคิดเรื่องคุโระมากไปหน่อยจนทำ
มีอบาดนิ้วเเต่เขาก็ไม่ร้องเสียงดังจนทำให้คุโระหันมาครั้งนี้เขาพลาดเองเเหละ




"เฮ้อ..พลาดได้ไงเนี้ยเรา.."มาฮิรุเดินออกมาจากห้องครัวโดยอ้างกับคุโระว่าจะไปเข้าห้องน้ำเเต่จริงๆนะเขาจะมาทำเเผลที่นิ้วต่างหาก




"เอาล่ะ เสร็จเเล้ว"หลังจากพันเเผลที่นิ้วเสร็จมาฮิรุก็เตรียมที่จะลุกขึ้นจากเตียงเเละออกไปข้างนอกเเต่เขาก็ไม่รู้เลยว่า




"มาฮิรุ" อีกฝ่ายนั้นมายืนหน้าห้องของตนตั้งนานเเล้ว




"อ เอ๋ คุโระเองหรอ"มาฮิรุสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงของคุโระ 




"มาฮิรุนายเป็นอะไรหรือเปล่า"คุโระถามมาฮิรุที่อยู่ๆก็ออกมาจากห้องครัวเเถมอ้างว่าไปห้องน้ำเเต่ทางที่เดินไปน่ะมันไม่ใช่ทางไปห้องน้ำซะหน่อย




"ไม่มีอะไรหรอก คุโระ"มาฮิรุพยายามฝืนยิ้มให้คุโระเเล้วพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของอีกฝ่ายไปเพื่อไม่ให้เห็นนิ้วที่ถูกมีดบาดของตน




"งั้นหรอ.."




พรึ่บ




"อ่ะ คุโระ"คุโระจับเเขนข้างที่มีนิ้วที่โดนบาดยกขึ้นมา เมื่อคุโระเห็นเเผลเขาก็ขมวดคิ้วทันทีเเต่ยังไม่ทันไรอยู่ๆผ้าพันเเผลที่พันเอาไว้ก็หลุดออกมาพร้อมกับเลือดที่ไหลซิบๆที่ยังไม่เเห้งสนิทนะ




"เฮ้อ..น่ารำคาญ"คุโระจับนิ้วที่มีเเผลมีดบาดของมาฮิรุขึ้นมาเลียเลือดที่ยังไหลซิบอยู่




"คุโระ นายจะทำอะไรน่ะ!!"มาฮิรุถามอีกฝ่ายด้วยความตกใจเเละพยายามดึงนิ้วตัวเองออกจากอีกฝ่ายเเต่ไม่สำเร็จ เเถมคุโระยังดึงกลับมาเเรงกว่าเดิมจนตัวเขาเซเข้าไปในอ้อมกอดของอีกฝ่ายเเทน




"มาฮิรุ..ฉัน..."



เเรงกอดของคุโระมากขึ้น เหมือนรู้สึกว่าความรู้สึกทั้งหมดของคุโระถูกถ่ายโอนมาที่เขา..




"คุโระ ไม่เป็นไรหรอกนะ"มาฮิรุกอดตอบอีกคนไปพร้อมกับยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้คุโระต้องถูกมนต์สะกดให้จ้องมองอีกฝ่าย




"มาฮิรุ.."




"ไม่ต้องพูดอะไรอีกเเล้วล่ะ คุโระ"คำของมาฮิรุเหมือนกำลังปลอบประโลมอีกฝ่ายอย่าง
อ่อนโยน..

.

.

.

"เฮ้อ..ทำไมนายชอบเก็บอะไรไว้คนเดียวตลอดเลยน่ะ คุโระ"




"..."




ตอนนี้พวกเรามานั่งที่โซฟาเเละมาฮิรุกำลังยิงคำถามใส่คุโระเเต่ก็เหมือนเดิมคุโระไม่ยอมตอบอะไรทั้งนั้น




"ช่างมันเถอะ ฉันไปอาบน้ำเเหละ"มาฮิรุลุกขึ้นจากโซฟาเเละเดินออกไปจากตรงนั้น เหลือเเต่คุโระทีี่กำลังนั่งดูอะไรบางอย่างอยู่




----ถึงเจ้าจอมนีท




      เจ้าบ้าคุโระเจ้าเเมวงี่เง่า 

.

อย่าเก็บอะไรไว้คนเดียวสิฟะ ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ

.

ฉันก็อยากพูดคำนี้ให้นายฟังนะว่า...
.


.

"นายเป็นคนที่น่ารำคาญที่สุดเลย มาฮิรุ"บรรทัดสุดท้ายของกระดาษมันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันกับนายคิดเหมือนกับมาฮิรุ..

.

.

.

'ฉันรักนายคุโระ'






TALK

จบเเล้วเย่ๆขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะค่าา 

อย่าลืมเม้นเพื่อกำลังใจให้อิริมิด้วยน่าหรือจะติอะไรก็ได้

คูุ่ของคุโระมาฮิเนี้ยเป็นคู่นี้อิริมิอวยสุดๆๆๆเลยเพราะความเเตกต่าง

ของสองคนนี่มันเข้ากันมากๆๆเลยย

เเละตอนนี้ต้องลาไปก่อนบายยจ้าาา

---ถามอะไรนิดนึงน่ะ
คือไรท์อยากจะเปิดเรื่องยาวขอคู่คุโระกับมาฮิ
เเล้วอยากจะเเต่งให้มาฮิดาร์กหน่อยน่า
ไม่ทราบว่ารีดเดอร์ทุกคนรับได้ไหม
ถ้าเม้นตอบจะเป็นพระคุณอย่างสูงค่า
ขอบคุณค่ะ
//จะเป็นทางการไปไหนเนี้ย•~•

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Irimi จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 08:56

    อัพเร็วๆๆนะฮับบบ คุณไรย์สู้ๆ
    #6
    0
  2. #5 TangmoNatchaya (@TangmoNatchaya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 10:31
    มาอัพเร็ววววไรท์เตอร์ ปล.ขอยาวกว่านี้ไดป่าวอ่ะนะนะนะ><
    #5
    0
  3. วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:00
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #4
    0
  4. #3 เจ้าหญิงผู้เรอดัง
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 16:19
    ชอบจังค่ะไรต์อยากได้เเนวSM ด้วยอุอิ
    #3
    0
  5. #2 เจ้าหญิงผู้เรอดัง
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 16:19
    ชอบจังค่ะไรต์อยากได้เเนวSM ด้วยอุอิ
    #2
    0
  6. #1 kuromahi
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 19:33
    ตอนหน้าเก๊าขอตอนเรทได้มั้ยจ้ะ-..-
    #1
    1
    • 8 มีนาคม 2560 / 12:15
      ก็ไม่รู้เหมือนกันน่าา55+
      #1-1