คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

6

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


6

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 พ.ค. 63 / 21:59 น.
นิยาย 硡 йչҧ เล็กกี้ ชะนีน้อยร่างกอริลล่า | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 พ.ค. 63 / 21:59


ณ โรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง

"เฮ้ออ!" หญิงสาวลอบถอนหายใจให้เบาที่สุด แต่กระนั้น

"เป็นไงบ้าง ไปกินอาหารกลางวันด้วยกันไหม" ครูหนุ่มเอ่ยถามขึ้นพร้อมยิ้มทรงเสน่ห์ให้โดยไม่รู้ตัว

"ไปสิ"

 

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อ 'เล็กกี้' ผู้ช่วยครูสาว กับ 'มิเกล' ครูต่างชาติมาดนิ่ง เคร่งขรึม ที่เปิดใจคุยกันนอกเหนือจากเรื่องงานครั้งแรก บอกตามตรงว่าเล็กกี้รู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้คุยกับ 'มิเกล' ครูหนุ่มหล่อสไตล์แอฟริกัน ที่ตรงสเปคเธอตั้งแต่เส้นผมจรดเล็บเท้า ส่วนสูง 180 เซนติเมตร ผิวสีน้ำผึ้ง หน้าคม คมเข้มและจมูกโด่งรับกับโครงหน้าสัดส่วนทองคำ รูปร่างสมส่วนของคนออกกำลังกายที่มีกล้ามเนื้อแบบสุขภาพ ไม่ได้หุ่นล่ำกล้ามปูจนดูน่ากลัว ในขณะที่ 'เธอ' เปรียบเสมือนชะนีน้อยในร่างกอริลล่า

 

ระหว่างทางเดินไปโรงอาหารของโรงเรียน เหล่านักเรียนต่างเดินเข้ามาทักทายมิเกลตลอดทาง เธอได้รับข้อมูลจากพี่หัวหน้ากลุ่มสาระวิชาว่าเขาเป็นครูที่สอนสนุก เป็นที่รักของนักเรียน อีกทั้งเด็กนักเรียนในคลาสของเขาได้นับคะแนนทดสอบพัฒนาการที่ดีขึ้นโดดเด่นกว่านักเรียนคลาสของคนอื่นอย่างชัดเจน

 

ณ โต๊ะกินข้าวในโรงอาหาร

 

เล็กกี้เดินไปนั่งอยู่ที่โต๊ะของโรงอาหารของโรงเรียนโดยคิดว่า มากินข้าวกับเพื่อนปกติแล้วจะนั่งฝั่งตรงข้ามกัน แต่เปล่าเลย มิเกลนั่งข้างๆกับเธอ ทำให้จิตใจดวงเล็กๆเริ่มสั่นไหว

"คุณดูสนิทกับนักเรียนดีเนอะ" เปิดบทสนทนาเพื่อแก้อาการเขินประหม่าของตน

"ก็มีบ้างหนะครับ ผมสนุกกับการสอนพวกเขาหนะ คุณเห็นเด็กผู้ชายตัวอ้วนๆที่ถือขวดน้ำไหม เขามักจะชวนเพื่อนคุยในคลาสเรียน ผมเลยลงโทษด้วยการสั่งให้เขาซิทอัพ 50 ที เขาก็ทำนะ แต่เขาโกรธผมใหญ่เลย ฮ่าๆๆๆๆ" เขาตอบเธอกลับด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงแอฟริกัน หัวเราะออกมาแบบเผยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ พร้อมกับล้อเลียนท่าทางซิทอัพและหน้าตาตอนโกรธของลูกศิษย์

"คุณนี่ใส่ใจลูกศิษย์ดีจัง เออนี่มิเกล คุณชอบใช้สื่อในการสอนนักเรียนหรอ" เล็กกี้ถามมิเกลขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอกเล็กกี้ ผมแค่ไม่ชอบให้ตัวเองอยู่ว่างๆหนะ ผมเลยหาอะไรทำอย่างเช่น คิดเกมส์สนุกให้กับนักเรียนหรือหาวิธีการสอนที่ไม่ได้อัดแน่นแต่วิชาการอย่างเดียว" ในระหว่างที่ครูหนุ่มหน้าคมสไตล์แอฟริกันกำลังตอบคำถามของเธออยู่นั้น ความสงสัยในใจของเธอก็เกิดขึ้นเธอพลันนึกถึงอาหารกลางวันของโรงเรียนที่กินอยู่ตอนนี้ เป็นเมนูข้าวหมกไก่ที่โรงเรียนนั้นรสชาติไม่ได้เรื่องเอาซะเลย แต่ทำไมกัน? ครูหนุ่มที่กำลังพูดล้อเลียนนักเรียนในระยะไม่ไกลจากเธอดูจะชอบมันซะเหลือเกิน ก็ดูสิ ตักมาซะเต็มถาดอาหารขนาดนี้ บวกกับท่าทางยิ้มแย้มมีความสุขระหว่างกินไปด้วย

 

"หนิ มิเกล คุณรู้สึกอย่างไรหรอ เวลามีคนมาชมคุณ" เล็กกี้ชวนคุยต่อเพื่อไม่ให้บทสนทนาขาดตอน

"ว่าอะไรหรอ" ว่าคุณหล่อ >///< หญิงสาวคิดในใจ แต่ถึงกระนั้นก็ต้องตอบกลับไปแบบคนปกติ

"ว่าคุณเป็นครูที่ดี คุณรู้อะไรไหมว่าครูคนอื่นในโรงเรียนจะถูก complain ว่าสอนไม่ดีบ้าง ไม่ยอมส่งแผนการสอนบ้าง แต่คุณที่สอนนักเรียนถึงสามคลาส กลับส่งรอบเดียวผ่านไม่ต้องมาแก้ซ้ำซาก"

"ก็อย่างที่บอกว่าผมไม่ชอบอยู่ว่าง ก็อยากให้งานเสร็จเป็นงานๆไป แต่เอาจริงๆผมก็ไม่สนใจหรอกว่าใครจะมองผมยังไง ผมสนใจแต่นักเรียนของผมจะสนุก มีความสุขและได้รับความรู้จากวิชาที่ผมสอน ทั้งที่ครูส่วนใหญ่จะสอนวิชาการเป็นหลัก หรือแม้แต่หัวหน้ากลุ่มสาระวิชาจะบอกก็เถอะว่าเกมส์มันสามารถกลับไปเล่นที่บ้านได้ แต่ผมเลือกที่จะสอนอะไรสนุกๆ ผมมีความสุขที่จะทำมัน รวมถึงหวังว่าคนที่ได้รับจะมีความสุขด้วย"

"เด็กๆชอบคลาสของคุณมากค่ะ"

"ผมดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น"

อยู่ดีๆเล็กกี้ก็สงสัยแล้วถามเขาออกไป

"มิเกล ถ้าคุณถอดแว่นคุณจะมองเห็นไหม" ปกติเวลาถูกถามก็ตอบเฉยๆก็ได้มะ เล็กกี้คิดในใจ แต่

"มองเห็นสิ นี่ไง" ไม่ตอบเปล่า มิเกลเลือกที่จะถอดแว่นเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาสามารถมองเห็นเธอ แต่เนื่องจากปัญหาจากสายตาสั้นประมาณ 200 กว่าที่ถึงแม้จะไม่มาก แต่ก็ไม่ชัดจึงขยับเข้าใกล้หน้าเธอตามสัญชาตญาณ ณ ตอนนั้นหัวใจดวงน้อยๆของชะนีน้อยในร่างกอริลล่าก็เต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆจางๆ ที่ห่างจากใบหน้าของเธอไม่มาก สติของเธอก็หายไปพักหนึ่ง เมื่อรู้สึกตัวอีกที ชายหนุ่มก็พูดต่อ

"ผมใส่แว่นตั้งแต่ 8 ขวบ ใส่แว่นตลอด อย่างแว่นนี่ผมเพิ่งเปลี่ยนมันเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เพราะแว่นแตกเนื่องจากอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์คว่ำหนะ"

"แล้วตอนนั้นคุณเป็นอะไรมากรึเปล่า" หญิงสาวถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง วิตกกังวลว่าชายหนุ่มจะได้รับอุบัติเหตุร้ายแรงรึเปล่า

"เปล่าหรอก แค่มีแผลถลอกนิดหน่อยหนะ"

"ออ เออนี่ว่าแต่คุณเรียนจบอะไรมาหรอ?"

"ผมจบวิศวกรรมออกแบบยานยนต์ครับ ระหว่างเรียนผมก็ทำงานสอนพิเศษเป็นอาชีพเสริมไปด้วย พอจบออกมา ผมก็เข้าไปทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งทั้งกดดันและก็เครียดมาก พอมีโครงการให้มาเป็นครูสอนภาษาที่ต่างประเทศผมก็คว้าโอกาสไว้ทันทีเพราะผมรู้ใจตัวเองแล้วว่าผมรักการสอนมากแค่ไหน"

"ดีจังนะคะ ที่คุณรู้ความต้องการของตัวเอง" เล็กกี้ยินดีกับคำตอบและใบหน้าอิ่มเอมไปด้วยความสุขของคนที่มีเป้าหมายและชัดเจนกับความต้องการของตนเอง

"แล้วที่สำคัญ ผมชอบที่จะสอนเด็กประถม ฮ่าๆๆๆ" อุ๊ย!ผู้ชายรักเด็ก ชะนีน้อยในร่างกอริลลาคิดในใจ

 

เมื่อมิเกลพูดมาถึงตรงนี้เล็กกี้ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ผู้ประสานงานระหว่างเธอกับครูต่างชาติเคยกล่าวไว้ว่า 'ถ้ามีปัญหาเรื่องเครื่องปริ้นเสียหรือมีอะไรที่ต้องซ่อมให้ถามมิเกลได้เลยนะเขาทำเป็น' เธอก็ได้แต่เก็บประโยคเหล่านั้นไว้ในใจ จนกระทั่งตอนนี้ที่เธอได้สัมผัสถึงความอ่อนโยนของเขาประโยคเหล่านี้ก็กลับมาอีกครั้ง

 

'แล้วแกไปรู้ได้ไงว่านางแต่งงานแล้ว' เสียงจากเพื่อนสาวมาดับฝันความฟินดังขึ้นเมื่อ ตัดมาที่ฉากของบทสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างเล็กกี้กับเพื่อนสาว

'นางเคยบอกฉัน' เมื่อนึกถึงว่าเขาเคยเล่าให้ฟังว่ามีภรรยาแล้ว

 

ตัดไปที่ฉาก ณ โรงอาหารในโรงเรียน

"ภรรยาของคุณคงจะทำอาหารอร่อยน่าดู" เป็นคำถามโปรยๆเพื่อไม่ให้ดูละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวจนเกินไป

"ใช่ครับ เธอทำอาหารอร่อยมาก เรามาอยู่ที่ประเทศไทยด้วยกันสองปีแล้ว เธอดูแลผมทุกอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆรู้ว่าผมไม่ชอบกินแครอทก็มักจะหาผักอื่นๆเพื่อมาเสริมวิตามินที่จะได้รับจากแครอท เธอมีแววตาเป็นประกายเมื่อได้มองตาเธอแล้วเหมือนได้พักผ่อนที่บ้านพักริมทะเล สงบ ร่มเย็น สบายใจ เติมเต็มส่วนที่ขาดหาย และพลังจากความเหนื่อยล้าที่เสียไปตลอดทั้งวันได้"

 

ตอนเย็นหลังเลิกงาน

"ไปก่อนนะครับเล็กกี้"

"แล้วเจอกันค่ะ"

หญิงสาวมองชายหนุ่มในฝันเดินออกจากรั้วโรงเรียนกลับบ้าน โดยไม่ลืมที่จะโอยเอวภรรยาสาวสวยผิวแทนประกายโกลด์สไตล์ลาติน

ไม่สิ มันไม่มีความรู้สึกของความอยากครอบครองเลยแม้แต่น้อย สีหน้าแววตาที่แสดงออกถึงความรู้สึกตอนที่เขาพูดถึงภรรยาสาวสวยนั้น แสดงออกผ่านแววตาของผู้ชายรักครอบครัว ช่างดูอบอุ่น เป็นประกาย เอิบอิ่ม ดูมีความสุขจากภายในมากเกินกว่าที่ควรจะมีใครมาทำลายความสุขเหล่านั้น

 

'... เธอใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ'

'... เธอมีแววตาเป็นประกาย เมื่อได้มองตาเธอแล้ว เหมือนได้พักผ่อนที่บ้านพักริมทะเล สงบ ร่มเย็น สบายใจ เติมเต็มส่วนที่ขาดหาย และพลังจากความเหนื่อยล้าที่เสียไปตลอดทั้งวันได้'

 

ประโยคที่โรงอาหารนั้นเขามีความสุขจริงๆ เธอสัมผัสได้ เธอยิ้มให้กับเรื่องนี้อีกครั้ง ก่อนที่จะดิ่งตรงไปที่มอเตอร์ไซด์มือสองที่ซื้อต่อจากพ่อของเธอ แม้มันจะเก่าเพราะใช้งานมากว่า 10 ปีแล้ว แต่สภาพอย่างดีอยู่

ชะนีน้อยในร่างกอริลลาแว้นมอเตอร์ไซต์สภาพเก่าไปที่ตลาดสด เพื่อซื้อข้าวหมูแดงร้านประจำและขนมครกของโปรดก่อนที่เธอจะกลับบ้านไปเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสาวฟัง

ผลงานอื่นๆ ของ nutmath

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น