(os/sf) produce101/wanna one : affection

ตอนที่ 8 : คุณอาของควานลินและแฟนเด็กของเขา (seongwu/daniel ft.kuanlin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 ก.ค. 60





title / คุณอาของควานลินและแฟนเด็กของเขา

 

paring / ong seongwu x kang daniel ft. lai kuanlin

 

tag / #อฟช101

 

 

พี่ฝากหน่อยนะซองอู เดี๋ยวเย็นๆจะมารับไม่น่าจะดึก


ได้พี่ไม่มีปัญหา” องซองอูยิ้มรับคำของพี่ชาย กระชับไหล่เด็กข้างกายที่ตัวสูงกว่าเขาไม่กี่เซนติเมตร ลูกชายของพี่ชายเขาเองหรือเรียกว่าหลานของซองอูนั่นแหละ เนื่องจากมีธุระต้องไปทำทั้งตัวของพี่ชายเองและพี่สะใภ้ จึงเอาควานลินมาฝากซองอูไว้เหมือนที่เคยทำ


ควานลินน่ะมาอยู่กับเขาบ่อย จนลามไปสนิทกับคังแดเนียลอีกคนแล้ว


          “เอ้านี่ค่าขนม” พ่อยัดเงินใส่มือควานลิน “อย่าดื้ออย่าซนกับอาเขาล่ะ”


          “ครับป่าป๊า” ควานลินยิ้มรับตายิบหยี เด็กหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีไต้หวันเกาะแขนคุณอาของตัวเองแน่นบ่งบอกถึงความสนิทสนมกันดี คนเป็นพ่อยีหัวลูกอีกทีแล้วก็เอ่ยลา ซองอูจึงพาหลานเข้ามาในห้อง


          “พี่แดเนียลอยู่ไหมครับ” ควานลินส่งเงินให้คุณอาเก็บไว้อย่างเคยชิน เงินที่ได้รับมาจะฝากไว้ที่อาซองอูตลอด


          “นอนอืดอยู่บนโซฟานู่นแหน่ะ” ซองอูว่าพยักเพยิดหน้า ควานลินหัวเราะขำ กำลังจะเดินไปแต่ถูกรั้งแขนไว้เสียก่อน


“เดี๋ยวควานลิน เรากินอะไรมาหรือยัง ให้อาทำอะไรให้กินไหม”


“กินมาแล้วฮะ”


“โอเค”  ควานลินพยักหน้ารับแล้ววิ่งดุ้กๆโดยที่มีซองอูเดินตามติด เจ้าหลานชายโบกมือทักทายคนที่นอนกินขนมอยู่บนโซฟา คังแดเนียลลุกพรวดขึ้นมาแล้วฉีกยิ้มกว้างอ้าแขนให้ควานลินไปกอด


“ลินลิน คิดถึงงง” สรรพนามที่ใช้เรียกเฉพาะก็มีกันอยู่สองคน ควานลินตรงเข้าไปกอดกับคนรักของคุณอาอย่างสนิทสนม ก็บอกแล้วน่ะว่ามาอยู่กับซองอูบ่อยจนสนิทกันไปแล้ว


อีกทั้งสองคนนี้ยังอายุไล่เลี่ยกัน แดเนียลอายุ 19 ในปีนี้และควานลินที่อีกไม่กี่เดือนก็จะ 16 ปีเต็มตัว ส่วนตัวซองอูเองปีนี้ก็ 29 ปีแล้วบางทีก็รู้สึกแก่ไปเหมือนกันเวลาอยู่กับเจ้าสองแสบ


ไม่สิ ควานลินไม่แสบหรอกในตอนแรก แต่พอมารู้จักแดเนียลเท่านั้นแหละ เขาก็รู้สึกว่าหลานของตัวเองดูจะดื้อขึ้น


มันน่าตีทั้งคู่ ตีแดเนียลก่อนคนแรกเลย


“ยืนทำหน้าลุงทำไมอ่ะพี่ นั่งสิ” นี่ไง ปากคอน้องมันเป็นแบบนี้ไง อยากจะบีบปากให้ช้ำ ซองอูผลักหัวแดเนียลเบาๆแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างควานลิน กลายเป็นว่าหลานชายถูกขนาบข้างด้วยเขาและแดเนียล มองไปมองมาก็เหมือนพ่อแม่ลูกดี


“แดเนียล อย่านอนกิน พี่บอกกี่ครั้งแล้ว” ซองอูยืดตัวไปฉุดแขนคนรักขึ้นมาให้นั่งดีๆ แดเนียลมุ่ยหน้าหันไปพยักเพยิดหน้ากับควานลิน


“บ่นเป็นลุงอีกละ ดูดิลินลิน” ดูน้องมันชวนหลานคุย หาแนวร่วมรวมหัวกันว่าเขาเป็นลุงตลอด


“แต่พี่แดเนียลก็ไม่ควรนอนกินนะครับ เดี๋ยวติดคอนะ” แต่ควานลินหลานรักก็ยังเป็นเด็กดีไม่คล้อยตามแดเนียลไปด้วย ซองอูหัวเราะเมื่อจบประโยคนั้นของควานลินแล้วแดเนียลทำหน้าสลด เจ้าอ้วนของเขาว่ากระเง้ากระงอด


“ควานลินแปรพรรคอ่ะ”


“ก็อันนี้พี่แดเนียลผิดจริงๆนี่ครับ”


          “โอเค ถ้าควานลินว่าแบบนั้นพี่ไม่ทำก็ได้ครับ” ควานลินยิ้มกว้างโชว์เหงือกสีชมพู แดเนียลวางถุงขนมลงและเช็ดมือให้สะอาด ก่อนจะเอามาลูบผมควานลินอย่างเอ็นดู การใส่ใจเล็กๆน้อยๆแบบนั้นทำให้ซองอูยิ้ม


          มีควานลินมาให้แดเนียลสนิทก็ดีเหมือนกัน ดูคนรักของเขาจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากกว่าแต่ก่อนมาก ถึงแม้ว่าแดเนียลจะเชื่อฟังควานลินมากกว่าเชื่อฟังเขาก็เถอะ


          ซองอูไม่คิดแปลกใจว่าทำไมแดเนียลถึงเอ็นดูหลานเขานัก ควานลินเป็นเด็กหน้าตาน่ารัก มารยาทดี พูดเก่ง(ถึงแม้จะพูดผิดๆถูกๆไปบ้าง) ความไม่ประสาและพูดตรงไปตรงมาทำให้น่าเอ็นดู ยิ่งเจ้าแดเนียลชอบของน่ารักๆอยู่แล้วด้วย ควานลินจึงเป็นที่โปรดปรานของเด็กนี่เลยล่ะ


          “พี่ซองอู หลานมาทั้งทีพาไปเที่ยวหน่อยสิ”


          “คนที่อยากไปคือเรามากกว่ามั้ง” ซองอูหรี่ตาว่า แดเนียลยืดแขนผ่านหน้าควานลินมาตีขาคนรู้ทันหยอกล้อ คนเด็กสุดนั่งหัวเราะคิกกับการกระทำเป็นเด็กๆของคุณอาและแฟนเด็กของเขา  นัยน์ตากลมมองรอยยิ้มเต็มแก้มของคุณอาแล้วก็ยิ้มตาม ตั้งแต่มีพี่แดเนียลเข้ามาคุณอาของเขาก็ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น


          ตอนที่ควานลินเด็กกว่านี้ จำความไม่ค่อยได้แล้วว่าอายุประมาณเท่าไหร่ คุณพ่อเอาเขามาฝากคุณอาไว้ คุณอาดูแลเขาเป็นอย่างดีนั่นแหละ แต่ตัวคุณอาเองกลับไม่ดูแลตัวเองเสียเท่าไหร่


ในตอนนั้นคุณอาเอาแต่ทำงานอยู่ในห้อง(คุณอาของควานลินเป็นสถาปนิกงานยุ่งคนหนึ่ง) ทานกาแฟและขนมปังปิ้งไหม้ๆเป็นมื้อเช้า มาม่าต้มและอาหารแช่แข็งในมื้ออื่นๆ ควานลินไม่ชอบชีวิตประจำวันของคุณอาแบบนั้น เคยบอกคุณอาไปเหมือนกันก็ดีขึ้นบ้าง(อย่างเช่นลดมาม่าสองมื้อเป็นมื้อเดียวน่ะนะ)


แต่ไม่ใช่ว่าคุณอาจะทำตัวอึมครึมนะ คุณอาของควานลินน่ะยิ้มเก่งแล้วก็ตลกมากๆมาอยู่กับคุณอาทีไรควานลินก็มีความสุข แต่ในตอนนี้คุณอาดูมีความสุขมากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย


พี่แดเนียลเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคุณอา ควานลินไม่ได้มีความคิดแก่เอ่อ แก่อะไรนะ แก่ลม? แก่ดิน? แก่แดด? ใช่ๆๆๆ แก่แดดนั่นแหละ ควานลินไม่ได้แก่แดดเกินไปใช่ไหมนะ


          ถึงแดเนียลไม่บอกซองอูก็คิดจะพาหลานออกไปข้างนอกอยู่แล้ว วันนี้เขาไม่มีงานแดเนียลไม่มีเรียนและควานลินก็มาทั้งทีซองอูคงไม่ให้หลานและคนรักอุดอู้อยู่แต่ในห้อง (ห้องนั่นแหละ ซองอูอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมคนเดียว เพราะแดเนียลยังเรียนอยู่และอาศัยอยู่กับพ่อแม่ รอให้น้องเรียนจบเขาคิดจะซื้อบ้านแล้วพาเจ้าตัวมาอยู่ด้วย แต่ก็ต้องผ่านด่านพ่อแม่ของน้องไปก่อนน่ะนะ)


          “เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแปบ”


          “เอากุญแจรถกับกระเป๋าตังค์บนโต๊ะของพี่ออกมาด้วย”


          “โอเคค้าบ” แดเนียลเดินหายเข้าไปในห้องนอน ซองอูหันกลับมามองควานลินที่นั่งอยู่บนโซฟาตาแป๋ว นัยน์ตาคมกวาดมองการแต่งกายของหลานชายก่อนที่หัวคิ้วจะค่อยๆขมวดมุ่น


พ่อเราปล่อยให้เราออกมาด้วยชุดนี้ได้ไงเนี่ยควานลิน” ซองอูหมายถึงเสื้อที่มันเป็นรูๆของหลานชาย ไม่รู้มันดีไซน์ออกมายังไงถึงได้เป็นรูโบ๋ๆแบบนี้ ก็รู้ว่าหลานเป็นผู้ชายแต่มันก็หวง เขาเห็นควานลินมาตั้งแต่ยังเด็ก หลานยังคงเป็นเด็กตัวเล็กๆในสายตาของซองอูเสมอ


เท่ออกครับ” ควานลินก้มมองตัวเอง นิ้วชี้ล้วงเข้าไปเกี่ยวในรูเสื้อเล่น


เด็กสมัยนี้เขาชอบอะไรแบบนี้กันเหรอ ไอ้เป็นรูๆเนี่ยนะ 



“ไม่รู้สิฮะ แต่เพื่อนๆใส่กันเยอะนะคุณอา” 



“อาว่ามันไม่ดีเท่าไหร่นะ ไปเปลี่ยนเสื้อดีกว่า เดี๋ยวโดนแดดเผา ผิวเราจะเป็นด่างๆเพราะไอ้รูๆนี้นะรู้หรือเปล่า” คุณอาพูดยาวเหยียด ควานลินคิดเสมอว่าสิ่งที่คุณอาอยากให้ทำมันต้องดีกับตัวควานลินแล้ว จึงยอมไปเปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อแขนยาวสลับลายขวางสีขาวชมพู คุณอาซองอูยกยิ้มแล้วบอกว่าแบบนี้น่ารักดี 


พี่แดเนียลก็โดนไล่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกเหมือนกันเพราะกางเกงขาดเป็นริ้วๆที่บริเวณขาอ่อน ถึงพี่แดเนียลจะบ่นแต่ก็ยอมไปเปลี่ยนเป็นกางเกงยีนส์ขายาว นั่นแหละ คุณอาซองอูพอใจ ชมทั้งพี่แดเนียลและควานลินว่าน่ารักดี


ควานลินเริ่มคิดแล้วนะ ว่าคุณอาซองอูก็ทำตัวเป็นตาลุงขี้บ่นแบบที่พี่แดเนียลบอกจริงๆนั่นแหละ(ขอโทษนะครับ)

 

 

คุณอาพาควานลินกับพี่แดเนียลมาเที่ยวสวนสนุก ควานลินตื่นตาตื่นใจ คุณอาเคยพามาหนึ่งครั้งและควานลินชอบที่นี่มาก เหมือนว่าจะมีเครื่องเล่นใหม่ๆมาเพิ่มเสียด้วย  


คุณอาไปซื้อตั๋ว ให้บัตรเครดิตพี่แดเนียลกับควานลินมาซื้อขนม พี่แดเนียลพูดตลอดว่าควานลินอยากกินอะไรให้หยิบมาเลยเพราะเงินที่จ่ายเป็นของคุณอาซองอูควานลินนึกสงสารคุณอาขึ้นมานิดหน่อยแล้ว เหมือนพี่แดเนียลจะโกยขนมใส่ตะกร้าไปเยอะแล้วด้วย เด็กหนุ่มหยิบขนมมาแค่สองสามซอง


“เอาแค่นี้เหรอ” พี่แดเนียลเลิกคิ้วถาม ควานลินพยักหน้า


          “เอาแค่นี้ครับ”


          “เจ้าเด็กขี้เกรงใจ” พี่แดเนียลยีผมควานลินหนึ่งทีด้วยสายตาเอ็นดู “งั้นพี่จะซื้อแทนเราเอง” และเดินเลือกขนมต่อไป ในมือถือบัตรเครดิตของคุณอา


          ควานลินสงสารคุณอาไม่นิดหน่อยแล้ว


          “เอาล่ะ เราจะเริ่มเล่นอะไรก่อนดี” ซองอูส่งตั๋วให้แดเนียลถือไว้ แล้วกางโบรชัวร์แผนที่ออกดู เด็กทั้งสองคนสุมหัว แล้วเงยหน้าขึ้นมาตอบ


          “ผมอยากเล่นไวกิ้งอ่ะพี่” แดเนียลว่า


          “ผมอยากขี่เรือเป็ดครับ” ควานลินตอบออกมาพร้อมกัน


          “งั้นตามใจควานลิน ไวกิ้งทีหลังก็ได้” ซองอูหลุดหัวเราะกับความช่างสปอยน้องของแดเนียล ไม่มีความขุ่นเคืองใดใดในแววตา ยังมีแต่ความใจดีล้วนๆ ควานลินบอกว่าเล่นไวกิ้งก่อนก็ได้ แต่แดเนียลก็บอกว่าเรือเป็ดก่อนดีกว่า เอาแต่เกรงใจกันไปมา ซองอูเลยพาทั้งสองคนไปขึ้นกระเช้าลอยฟ้าแทน


          ตัดปัญหาซะ


          “ลุงก็คือลุงอ่ะ พาเล่นอะไรหน่อมแหน้ม” ไม่ต้องเดาเลยว่าใครที่บ่น เด็กดีแบบควานลินไม่พูดแบบนี้หรอก


          “นั่นสิครับ ทำไมคุณอาพามาเล่นอะไรเอื่อยเฉื่อยจัง” โอเค ซองอูขอเปลี่ยนความคิด ทั้งสองคนไม่เป็นเด็กดีของซองอูเลย


          “คิดซะว่ามาสำรวจรอบๆก่อนไง” ซองอูไม่ได้ดุอะไรทั้งสองคน เขารู้ว่าเด็กๆเพียงแค่แกล้งเล่นเท่านั้น เพราะเจ้าสองแสบกำลังเกาะหน้าต่างดูบรรยากาศรอบนอกด้วยแววตาเป็นประกาย


          ซองอูขยับยิ้ม เขาเดินไปซ้อนข้างหลังแดเนียล วางคางลงบนไหล่กว้าง มือข้างหนึ่งโอบเอวน้องไว้หลวมๆ


          “สวยออกเห็นไหม” ซองอูกล่าวลอยๆให้ทั้งคนรักและหลานชายฟัง ควานลินเหลือบมองคุณอาและคนรัก ก่อนจะรีบหันกลับไปข้างนอกตามเดิม ใบหน้าเห่อร้อน เพราะเห็นคุณอาจูบไหล่พี่แดเนียลน่ะสิ


         เห็นว่ามีพี่แดเนียลกั้นแล้วควานลินจะไม่เห็นเหรอ ควานลินตัวสูงนะคุณอา ควานลินเห็นหมดเลย


          “ควานลินอยากเล่นอันไหนบ้าง จำตำแหน่งไว้เลย” คุณอาพูดกับเขา ควานลินพยักหน้ารับรัวๆเผยรอยยิ้มซุกซน คุณอาผละออกมาจากคนรักแล้วเดินมายืนคั่นกลางระหว่างเขาและพี่แดเนียล


          “มาตกลงอะไรกันก่อน” คุณอาพูดกับเขาและกระตุกมือพี่แดเนียลเหมือนจะบอกพี่แดเนียลด้วย “ไม่แยกตัวออกไปคนเดียวโดยไม่บอกอานะ แล้วก็อย่าทำอะไรแผลงๆด้วย”


          “ครับคุณอา”


ถ้าควานลินดื้อ อาจะหอมพี่แดเนียล


เดี๋ยว!เกี่ยวอะไรกับผม!” ควานลินหัวเราะที่เห็นพี่แดเนียลโวยวายแล้วตีไหล่คุณอาซองอู ควานลินหรี่ตาใส่คุณอาของตน


“งั้นเดี๋ยวผมดื้อเยอะๆดีไหมครับ”


“ลินลินอ่า ไม่เข้าข้างตาลุงนี่สิ” พี่แดเนียลโอดครวญ เขากับคุณอาหัวเราะร่วน อาซองอูหงายมือให้เขา ควานลินวางมือลงไปสอดนิ้วเข้าจับมือคุณอา เหมือนตกลงกันกลายๆว่าจะร่วมกันกลั่นแกล้งพี่แดเนียล


          “นี่แปรพรรคใช่ไหมลินลิน”


          “ผมก็อยากดื้อบ้างนี่นาพี่แดเนียล”


“ไม่สงสารพี่เหรอ นี่ตาลุงโรคจิตจะหอมแก้มพี่นะ”


“เฮ้ นี่พี่เป็นแฟนเรานะนีเอล” อาซองอูปล่อยมือจากควานลินและว่าท้วง พวกเขาสามคนหยอกล้อและหัวเราะกันร่วน ก่อนจะลงจากกระเช้าคุณอาซองอูบอกควานลินว่า


ที่อาบอกว่าห้ามดื้อคือห้ามดื้อจริงๆนะควานลิน อยู่ติดอาไว้ อยากเล่นอะไรบอกอา ถ้าเราหายไปอาต้องแย่แน่ๆ” คุณอาซองอูยังคงใจดีและขี้บ่นรวมๆกัน แต่ควานลินไม่ได้รำคาญกลับอบอุ่นหัวใจดี เขาตอบรับแข็งขันก็ได้รับความเอ็นดูด้วยการยีผมมาอีกที


วันนี้โดนทั้งพี่แดเนียลและคุณอายีหลายทีจนผมเสียทรงไปแล้วเหมือนกัน


คุณอาและพี่แดเนียลพาควานลินมาถีบเรือเป็ด เรือนั่งได้แค่สองคน คุณอาบอกว่าจะรอที่ฝั่งและให้พี่แดเนียลเล่นกับควานลินสองคน เราสองคนปั่นเรือถีบด้วยกัน มีคุณอาถ่ายภาพให้อยู่บนฝั่ง และพี่แดเนียลที่พาควานลินเซลฟี่ไปหลายภาพเลยล่ะ


“รูปนี้ลินลินน่ารักมาก” เท้าก็ปั่นไปพี่แดเนียลก็นั่งดูรูปที่ถ่ายไว้ไปด้วย เขายื่นโทรศัพท์มาให้ควานลินดู เป็นรูปคู่ของเขาที่พี่แดเนียลทำท่าตลกๆส่วนควานลินยกยิ้มหยีเพราะแสงเข้าตาพอดี


“เพราะแสงเข้าตาจนผมต้องหยีตาต่างหาก”


“นั่นแหละ ความเป็นธรรมชาติของเรามันน่ารักดีไงเจ้าหนู” พี่แดเนียลยีผมเขาอีกแล้ว นี่คงเป็นการแสดงความรักของคู่รักคู่นี้ พี่แดเนียลบอกว่ากลับห้องไปจะส่งภาพให้เขา ควานลินตอบรับ พวกเราสองคนปั่นเรือวนไปมาอีกแปบหนึ่งก็ปั่นเข้าฝั่งเพราะไม่อยากให้คุณอารอนาน พี่แดเนียลให้เขาขึ้นฝั่งไปก่อนมีอาซองอูคอยรับและพี่แดเนียลประคองหลัง


ควานลินเริ่มคิดว่าเขาเหมือนเด็กเล็กขึ้นทุกวันทั้งๆที่เขาโตขึ้น


"มาเร็วอ้วน ระวังเรือพัง” คุณอาว่าแหย่พี่แดเนียลแต่ก็ยื่นมือไปรับด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ขึ้นมาบนฝั่งคุณอาก็โดนพี่แดเนียลสำเร็จโทษด้วยการฟาดแขนไปหนึ่งที ควานลินหัวเราะกับสองคู่รักต่างวัยที่หาเรื่องมาแหย่กันได้ตลอดเวลา แต่รอยยิ้มของทั้งคู่ก็ไม่จางไปจากใบหน้าเลย    


ควานลินก็พาลยิ้มตามจนปวดแก้ม


         พวกเขาทั้งสามคนเล่นอะไรอีกหลายๆอย่าง(มีบางอย่างที่คุณอาไม่เล่นเพราะคุณอากลัวอ้วก แต่พี่แดเนียลกับควานลินสู้ตาย) เมื่อถึงมื้อกลางวัน คุณอาก็พาเข้าร้าน Mcdonald (เพราะควานลินอยากกินเฟรนช์ฟรายส์ พี่แดเนียลเสริมทันทีว่าอยากกินไก่ทอดเช่นกัน) คุณอาสั่งชุดใหญ่มาหนึ่งชุด(พิเศษเฟรนช์ฟรายส์) ควานลินนั่งตรงข้ามกับคุณอาที่มีพี่แดเนียลนั่งอยู่ข้างๆ


          “แดเนียลกินคนเดียวก็ไม่พอแล้ว” คุณอาพูดแบบนั้นและโดนพี่แดเนียลทุบไปอีกที 


ใจเย็นๆ ระวังติดคอนะควานลิน” ไม่รู้ว่าควานลินกินอีท่าไหนคุณอาถึงทักแบบนั้น คุณอาดันแก้วน้ำมาให้เขา และส่งทิชชู่ให้ด้วย ควานลินรับมาและไม่ลืมที่จะขอบคุณและปรับการกระทำใหม่


บ่นเป็นคุณลุง ควานลินโตแล้วนะพี่” พี่แดเนียลพูดและส่งค้อนให้คุณอา อาซองอูยื่นมือไปดึงแก้มพี่แดเนียลให้พี่แดเนียลร้องโวยวาย


ถ้าพี่เป็นคุณลุง แดนก็เป็นคุณป้านั่นแหละ เพราะเราเป็นแฟนพี่


แหน่ะ” ควานลินเผลอออกเสียงแซ็วออกไป ทั้งที่ปกติจะคิดในใจตลอด แต่การกระทำเมื่อกี้มันน่ารักจริงๆ เหมือนตอนที่ป่าป๊าแหย่หม่าม๊าของควานลินเลย



“แหน่ะอะไรลินลิน พี่ก็ชอบแหย่ผมต่อหน้าน้อง” พี่แดเนียลขมวดคิ้วพูดกับควานลินแต่แก้มขึ้นสีระเรื่อ เพราะเจ้าตัวผิวขาวมากทำให้เห็นชัดเจน คุณอาซองอูมองเอ็นดูใหญ่เลย



ควานลินชักเขินตามพี่แดเนียลแล้วแหละ



มื้อกลางวันของพวกเราสามคนจบแล้ว ใช้เวลานั่งย่อยในร้านอีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็ตระเวนเล่นเครื่องเล่นต่อ อาซองอูเหนื่อยล้าคงเพราะอายุเริ่มเยอะ(ขอโทษครับ) ช่วงหลังๆจึงรอควานลินและพี่แดเนียลเล่นเท่านั้น



ควานลินและพี่แดเนียลเข้าบ้านพี่สิง ผีตัวสุดท้ายทำควานลินตกใจมาก เขาวิ่งทะเล่อทะล่าออกมาและหกล้ม เหมือนขาจะพลิก ควานลินเจ็บจนน้ำตาคลอ ปากคว่ำลง คุณอาซองอูวิ่งหน้าตื่นเข้ามาพยุงพร้อมๆกับพี่แดเนียลที่วิ่งตามออกมา



"ควานลิน!" คุณอาซองอูเรียกชื่อควานลินเสียงดัง ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กวาดมองตัวของควานลินแต่ไม่ยอมจับ กลัวว่าจะเจ็บตรงไหน พี่แดเนียลมองข้อเท้าของควานลิน



"ขาพลิก" เขาเอ่ยแบบนั้น คุณอาซองอูพยักหน้ารับ และสอดตัวเข้ามาประคองเอวควานลินไว้มีพี่แดเนียลประคองแขนอีกฝั่งหนึ่ง ควานลินร้อง เพราะเผลอเอาข้างที่เจ็บวางบนพื้น คุณอาซองอูหน้าตื่น แทบอุ้มควานลินขึ้น



“ไหวไหมควานลิน” คุณอาถาม ควานลินพยักหน้ารับแม้ว่าหน้าจะเหยเก



“ไหวครับคุณอา” ซองอูไม่เชื่อคำพูดนั้น



“เดี๋ยวไปหาน้ำแข็งมาประคบ อย่าเคลื่อนตัวเยอะเลยดีกว่า" เขาย่อไปตรงหน้าควานลิน หันหน้ามาบอก "ขึ้นหลังอามา เดี๋ยวพาไปนั่งที่เก้าอี้”



“เฮ้ย ไม่ไหวมั้ง หลังผมดีกว่า” พี่แดเนียลว่าแทรก



“น้องไม่ได้อ้วนเหมือนนีเอล พี่ไหว”



“พี่อ๋งมึง” ควานลินหัวเราะร่วนเมื่อพี่แดเนียลถลึงตาใส่คุณอาของเขาพร้อมกับฟาดไหล่ไปหนึ่งทีจนอาซองอูแทบล้ม ถึงจะเจ็บแต่ก็ยิ้มออก อยู่กับคุณอาและพี่แดเนียลควานลินก็ยิ้มมันทั้งวันนั่นล่ะ



ควานลินขึ้นหลังอาซองอูมานั่งที่เก้าอี้(อาซองอูจับขาเขาขึ้นสูงเป็นการปฐมพยาบาลแบบหนึ่ง คุณอาบอกแบบนั้น) พี่แดเนียลไปซื้อน้ำแข็งมาให้ ขาของควานลินวางพาดบนหน้าขาของคุณอา ควานลินเผลอชักขากลับมา หลุดเสียงร้องเพราะความเจ็บ คุณอามองดุ



"มันจะยิ่งบวมกว่าเดิมนะ"




"ต...แต่ว่า ขาของผมบนขาคุณอา"




"ไม่เป็นไร ขาแดเนียลก็เคยพาดบ่าอาแล้ว"



"พี่ซองอู ไอ้บ้า!" บางทีควานลินก็คิดว่าคุณอาถนอมควานลินนะ แต่ทำไมถึงชอบพูดจาทะลึ่งให้ควานลินได้ยินทุกที รู้แหละว่าจะแหย่พี่แดเนียล แต่ควานลินก็เขินด้วยไง


ว่าแต่คุณอาไม่กลัวติดคุกเหรอ?



อาซองอูใช้น้ำแข็งประคบที่ข้อเท้าของควานลิน อาการปวดและบวมลดลง ดีที่ควานลินไม่ได้ล้มแรงมาก อาการจึงไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไร แต่ถ้าให้เล่นต่อก็คงไม่ไหว เดินยังไม่คล่องเลย



บรรยากาศกร่อย ควานลินหน้าสลด



"ขอโทษนะครับที่ซุ่มซ่าม" ควานลินเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว มองคุณอาและพี่แดเนียลด้วยแววตารู้สึกผิด ทั้งสองคนยิ้มส่ายหน้าไม่ถือสา ส่งมือมายีผมควานลินทั้งสองคน



อ่า...ดูท่าว่านี่จะเป็นการแสดงความรักของทั้งสองคนจริงๆนั่นแหละ




"ไม่เป็นไรเลย อาเป็นห่วงเรามากกว่าที่เจ็บตัว"




"ใช่ พี่เป็นห่วงลินลินนะ"




"ขอบคุณนะครับ" ควานลินระบายยิ้มออกมาจากใจ อยู่ดีๆเขาก็พุ่งเข้าไปรวบกอดทั้งสองคนไว้ ซบหน้าลงบนไหล่ของคุณอา ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วของอาซองอูและเสียงหัวเราะของพี่แดเนียล ทั้งสองคนรวบตัวเขาไว้เช่นกัน คุณอาหอมที่ผมของเขาเบาๆด้วย



"ทำไมอยู่ดีๆก็อ้อน หืม" คุณอาถาม ควานลินสั่นหัว



"ไม่รู้ครับ อยู่ดีๆก็อยากกอดขึ้นมา เย็นนี้ก็กลับแล้ว อยากอยู่ด้วยอีกสองสามวัน"



"มาเป็นลูกอาสิ" คุณอาพูดกลั้วหัวเราะ ลูบหัวของควานลิน ควานลินผละออกมาจากทั้งคู่แล้วยิ้ม



"คุณอาเป็นพ่อ พี่แดเนียลเป็นแม่ใช่ไหมครับ"



"ลินลินอ่า ทำไมเข้าข้างตาลุงนี่บ่อยจังวันนี้" ควานลินและอาซองอูหัวเราะ ที่พี่แดเนียลมองค้อนใส่ แต่เจ้าตัวก็ส่งยิ้มจนตาหยีและหัวเราะตาม เป็นบรรยากาศอบอุ่นแบบที่ควานลินรู้สึกดีไปทั้งหัวใจ



มาอยู่ด้วยแค่หนึ่งวันแต่ควานลินได้รับพลังงานบวกกลับบ้านไปเต็มกระเป๋าเลย




คุณอาพาควานลินและพี่แดเนียลกลับ ทั้งสองคนพยุงเขาขึ้นคอนโด พอถึงชั้น คุณอาก็ให้ขึ้นหลังเพื่อเดินไปที่ห้อง ควานลินท้วงแล้วว่าเดินไหว แต่คุณอาก็ไม่ยอม แบกเขามาถึงห้อง เหนื่อยจนลิ้นห้อยให้พี่แดเนียลตอกย้ำความลุง



"นั่งนี่ เดี๋ยวอาไปเอาน้ำมาให้กิน" คุณอาวางควานลินลงบนโซฟา พี่แดเนียลจับขาความลินขึ้นมาพาดบนหน้าขา แล้วดูอาการ



"ไม่ค่อยบวมแล้วนะ อีกสักพักก็คงหาย"




"จริงๆมันไม่เจ็บมากแล้วครับ ผมบอกคุณอาแล้ว แต่คุณอาจะเอาผมขึ้นหลังให้ได้เลย"



"ตาลุงก็ทำตัวเป็นพระเอกแบบนี้แหละ ไม่อยากจะเม้าท์เลยนะ" ถึงจะพูดแบบนั้น แต่พี่แดเนียลก็ขยับตัวเข้ามาเหมือนอยากคุยเต็มที่ "ตอนมาจีบพี่นะ แกซื้อดอกกุหลาบมาให้พี่อ่ะ ตอนนั้นโดนตอกกลับไปว่าเสี่ยวแดกเลย" พี่แดเนียลหัวเราะจนตาหยี ควานลินหัวเราะตาม เพราะนึกภาพแล้วตลกจริงๆนั่นแหละ



จีบผู้ชายแต่เอาดอกกุหลาบมาให้ มันแปลกๆอยู่นะคุณอา



"แต่พี่แดเนียลก็เป็นแฟนคุณอานี่ครับ" ควานลินพูด พี่แดเนียลยิ้มบางและพยักหน้า



"ลินลินก็เห็นใช่ไหมล่ะว่าผู้ชายคนนั้นใจดีและเทคแคร์เก่งขนาดไหน" พี่แดเนียลเกาจมูกตัวเอง ใบหน้าแดงซ่าน ควานลินยิ้ม "ใครจะไม่หวั่นไหวล่ะเนอะ"



คุณอาและพี่แดเนียลแทบไม่ให้เขาลุกไปไหน จะหยิบจับอะไร ทั้งสองคนก็ทำแทนเสียหมด จนควานลินคิดว่าตัวเองเป็นเด็กทารกแล้ว ข้อเท้าที่เจ็บของควานลินถูกประคบด้วยน้ำแข็งทุกๆ 30 นาที ทั้งคุณอาซองอูและพี่แดเนียลทำสลับกันจนทุเลาลง



คุณพ่อโทรมาบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะมารับ คุณอาเก็บกระเป๋าของควานลินให้ และเอาเงินที่ควานลินฝากไว้คืน มีเงินของคุณอาอีกจำนวนหนึ่งติดมาด้วย



"อาให้เอาไว้เป็นค่าขนม ควานลินต้องเป็นเด็กดีนะ"



"ขอบคุณครับคุณอา" ทุกครั้งที่มาควานลินจะได้ค่าขนมแบบนี้แหละ เขาเคยปฏิเสธแล้วแต่คุณอาก็ยืนยันจะให้ เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจควานลินก็รับไว้ และบอกตัวเองว่าจะใช้เงินที่คุณอาให้มาในเรื่องที่มีประโยชน์ เป็นเด็กดีแบบที่คุณอาอยากให้เป็น



"แล้วมาหาพี่กับตาลุงบ่อยๆนะลินลิน"



"ครับพี่แดเนียล" พี่แดเนียลกอดเขาและยิ้มกว้างให้แบบที่เจ้าตัวชอบยิ้ม ควานลินขยี้คางของตัวเองบนไหล่พี่แดเนียล เสียงเคาะประตูห้องเป็นสัญญาณบอกว่าพ่อของเขามาแล้ว คุณอาเดินไปเปิดประตู พี่แดเนียลยังคงช่วยพยุงตัวควานลินอยู่ทั้งที่ควานลินบอกว่าหายดีแล้ว




คุณพ่อถามควานลินใหญ่ว่าควานลินเป็นอะไร ควานลินตอบว่าขาพลิกและเดินโชว์ให้ดู(แต่คุณอาก็ยังเดินตามมาห่างๆ) บอกว่าตัวเองหายดีแล้ว คุณอาขอโทษคุณพ่อที่ดูแลควานลินไม่ดี พี่แดเนียลก็ด้วย แต่คุณพ่อไม่ได้ว่าอะไรกลับขอบใจที่ดูแลควานลินให้ในวันนี้



“ผมไปแล้วนะครับคุณอา พี่แดเนียล” ถึงคราวต้องลากันจริงๆแล้ว ควานลินยืนอยู่ข้างๆคุณพ่อ ก้มหัวให้กับคุณอาและพี่แดเนียล ทั้งสองยิ้มรับและบอกว่าให้ควานลินมาเที่ยวบ่อยๆ ควานลินตอบตกลง อย่างไรตัวเขาเองก็อยากมาหาคุณอากับแฟนเด็กของเขาบ่อยๆอยู่แล้ว



พวกเรายิ้มให้กัน และควานลินก็เดินจับมือคุณพ่อออกมา



ไม่ถึงสิบชั่วโมงดี แต่ควานลินก็มีความสุขมากจริงๆ



ขอบคุณนะครับพี่แดเนียล ขอบคุณนะครับคุณอา




"เจอหน้ากันแปบเดียวน้องก็ไปแล้วอ่ะ" แดเนียลเกาะประตูมองตามหลังของควานลินที่ค่อยๆเล็กและหายลงบันไดไป แดเนียลปิดประตู หันหลังกลับ แต่ต้องชะงักเพราะซองอูมายืนซ้อนหลังตัวเองอยู่ เขาถูกกักไว้ที่ประตูห้องโดยตาลุงเจ้าเล่ห์ 



"อะไรของพี่เนี่ย" แดเนียลว่า ดันหน้าอกของซองอูออก แต่อีกคนไม่ไหวติง ซองอูโน้มหน้าลงมาทำท่าจะหอมแก้ม แดเนียลหลบวูบหน้าร้อนผ่าว "ฮื่อ พี่อ่ะ"



“หลานไปแล้ว ขอรางวัลหน่อยครับ”



“รางวัลอะไรของพี่”



“รางวัลคุณอาดีเด่นไง”



"ทำไมต้องมี ผมก็เป็นพี่ดีเด่นเถอะ" แดเนียลส่ายหัว มุดจะหนี แต่ก็ถูกพี่ซองอูจับตัวไว้



"งั้นให้รางวัลกันและกัน มา เราหอมแก้มพี่ทีนึง พี่หอมแก้มเราทีนึง"



“องซองอู อย๊าาาา!” แดเนียลเบี่ยงตัวหนี เห็นตัวผอมแบบนี้กลับมีแรงจับข้อมือแดเนียลกดกับประตูให้แดเนียลดิ้นหนีไม่ได้(แล้วตอนอยู่ที่สวนสนุกบอกว่าไม่มีแรงเล่นคืออะไร)



แดเนียลโดนฟัดปล้ำ ทั้งจมูกทั้งปากของซองอูรุกล้ำลำคอและทุกส่วนบนใบหน้าของเขา แดเนียลจั๊กจี้ไรหนวดที่สัมผัสเนื้อผิว เขาเอ่ยกระท่อนกระแท่นกลั้วเสียงหัวเราะ



“พี่ซองอูปล่อยยย ถ้าพี่ทำอะไรผม ผมจะแจ้งตำรวจ พี่ติดคุกหัวโตแน่”



“นีเอลรักพี่จริงป่ะครับ” ซองอูหอมแก้มแดเนียลแรงๆอีกหนึ่งทีแล้วผละออกมาถาม เขามองใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหูของน้องแล้วนึกเอ็นดู จูบที่ริมฝีปากอิ่มอีกทีแรงๆ



“กระแทกมาได้ปากจะแตก!” แล้วซองอูก็โดนทุบมาที่อกอีกทีด้วย แดเนียลงอแงให้เขาปล่อย ซองอูเลิกแกล้ง แดเนียลเดินกลับไปนั่งที่โซฟา เขานั่งลงข้างๆ แดเนียลเอนลงมานอนซบที่อก ไถหัวไปมาเป็นเจ้าเด็กอ้วนขี้อ้อน



"เวลาลินลินมา มันดีเนาะ ผมรักน้องเหมือนเป็นน้องชายตัวเองเลยอ่ะ" แดเนียลพูด ในขณะที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น ซองอูมอง เด็กอ้วนกำลังส่งรูปให้กับควานลินในไลน์



"อืม ดีจริงๆ อยากมีลูกขึ้นมาเลย"



"ผมมีลูกให้พี่ไม่ได้หรอกนะ" แดเนียลว่าเหลือบสายตามองคนรัก ซองอูหัวเราะ บีบแก้มนิ่มๆหนึ่งทีอย่างมันเขี้ยว



"น่ะ ทำหน้าบึ้ง พี่ไม่ได้คิดจะไปหาใครมาทำลูกให้สักหน่อย" ซองอูพูดตอนที่จับหน้าแดเนียลให้หันมาสบตา "มีเราคนเดียวก็เหมือนได้ทั้งแฟน ได้ทั้งลูกแล้ว" เขาจูบเบาๆที่หน้าผากน้อง



“เป็นทุกอย่างให้พี่เลย ดีใช่ไหมล่า” แดเนียลฉีกยิ้มตายิบหยี ซองอูตะโกนคำว่าน่ารักหลายสิบทีในใจ แดเนียลจะทำให้เขารักไปถึงไหนกัน ซองอูล็อคตัวน้องและจับหอมอีกหลายๆครั้ง มีเสียงของแดเนียลหัวเราะและโวยวายผสมกันไป



ซองอูมีความสุข มองหน้าแดเนียลและนึกถึงหลานของตัวเองที่พึ่งกลับไปด้วยอีกคน รอยยิ้มก็กว้างขึ้นกว่าเดิม



ขอบคุณแดเนียลที่เอ็นดูหลานของเขาและขอบคุณควานลินที่ทำให้แดเนียลเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น 



ดีใจที่ตัวเองมีคนรักที่ดีและหลานชายที่น่ารัก



“พี่ซองอูอย่ากัดดด เป็นหมาหรือไง โอ๊ะ! ลินลินไลน์มา” แดเนียลเบี่ยงตัวหนี หันหลังใส่คนรัก ก้มลงอ่านข้อความที่ควานลินส่งมา ซองอูชะเง้อหน้าผ่านไหล่ของเขามาดูด้วย



เดี๋ยววันเสาร์หน้าผมจะไปหาคุณอากับพี่แดเนียลนะครับ จะไปเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกให้ครบเลย



พี่กับตาลุงก็อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆแล้ว ควานลินอา!



คุณอาของควานลินและแฟนเด็กของเขา


พล็อตมาจากการคุยกับ @ellvvo แล้วก็ได้แต่งขึ้นมาจริงๆเพราะโดยส่วนตัวเราเมนพี่ซองอูเอ็นดูแดเนียลและควานลินอยู่แล้ว ฮือๆ ขอบคุณเธอนะจ๊ะที่เป็นที่ปรึกษาและทำให้เกิดพล็อตนี้ขึ้นมาด้วย


เราชอบพล็อตแนวแฟมมิลี่ค่ะ แล้วมีหลายมมที่เห็นว่าคลานลินและแดเนียลดูจะทำตามพี่ซองอูหลายอย่าง 55555555 มันก็อดไม่ได้ที่จะเอาทั้งสามคนมายัดลงไปในฟิค และตอกย้ำความลุงของพี่ซองอูที่เรารู้สึกด้วย ทำไมเขาเหมือนพนักงานออฟฟิศในดงเด็กมัธยมแบบนั้นคะ (ฮ่า) 



ฝากฟีดแบ็คที่เม้นท์หรือติดแท็ก #อฟช101 นะคะ ขอบคุณค่า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

213 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 07:22
    อบอุ่นใจไปหมด ฮื่อออ
    #185
    0
  2. #85 Sln (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 20:24
    สดใสแล้วก็อบอุ่นมากๆ เลยค่ะ อ่านไปยิ้มไป

    ว่าจะดูเหมือนพ่อแม่ลูกก็ไม่เชิงนะคะเพราะคุณอาดูแลเด็กสองคนเลย 55555555

    ควานลินน่ารักเป็นเด็กดีของคุณอาตลอด คงได้รับพลังบวกจากคุณอาและพี่แดเนียลไปเยอะเลย ส่วนคุณอาก็ดันทำตัวเหมือนลุงซะอย่างงั้น แต่ก็อยากให้มีนิสัยลุงๆ แบบนี้ต่อไป ไม่งั้นแดเนียลจะไปเป็นแฟนเด็กของใคร ><
    #85
    0
  3. #84 inin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 16:11
    พ่อ แม่ ลูกมากกกก ตอนอ่านพี่คิดว่าลินลินอายุ 6 ขวบ ซะอีก ทั้งคุณอาและแฟนคุณอาโอ๋จริงจริง
    #84
    0
  4. #83 wipwup (@dream25342) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 03:02
    มีแต่ความน่ารักเต็มไปหมดเลยยยยยยยยยยยยย
    #83
    0
  5. #82 mttrow. (@minmin1632) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 10:21
    น่ารักมากเลยอะะ ฮืออ เอ็นดู มีความอบอุ่นละมุนไปโหม้ดดดด น่ารัก
    #82
    0
  6. #81 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 10:12
    ปกตินี่อ่านเนียลอง กดเข้ามาอ่านแบบไม่ได้ดูเลย อ่านๆไป อ้าวองเนียลจริงๆแต่น่ารักดีค่ะ คุณอาเทคแคร์มากอะ ใจยวบบบบ เอาจริงๆฟีลมันอบอุ่นมากมาตลอดจนมาชะงักที่ขานีเอลเคยพาดบ่าคุณอานี่แหละ หลุดขำพรวดเลย 555555555555555 น้องควานลินก็น่ารัก เป็นเด็กรู้งาน อยู่เป็นค่ะ 555555
    #81
    0
  7. #79 US.Buttheknee (@neo_nutt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 07:25
    น่ารักมากๆเลยค่ะ
    แง ซองอูโหมดคุณอาอบอุ่นมากๆ มากจนอยากไปเป็นหลานเขาอีกคน 55555
    นีเอลก็น่ารักง่ะ เอ็นดูความแฟนเด็ก
    เหนือสิ่งอื่นใด ลินลินลูกกกกกกกกกกกก มาเพนลูกชายพี่ได้นะคะ จะพาเที่ยวสวนสนุกเองง น้องลินลินของหม่ามี๊
    555555555
    ขอบคุณที่แต่งฟิคอบอุ่นๆแบบนี้ออกมานะคะ จะรอติดตามผลงานต่อไปนะคะ
    #79
    0
  8. #78 prangmaluffy (@infinitejustice) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 22:47
    ชอบฟิคแนวครอบครัวแบบนี้มากๆเลยค่ะ อ่านแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นมากๆ (ถึงแม้อ๋งจะกวนติงอย่างเยอะ)555 อ่านไปยิ้มไปตลอดทั้งเรื่องเลย ชอบมากกับคู่องเนียล เปิดมากี่เรื่องๆจั่วหัวว่าองเนียลแต่เปิดมาเป็นเนียลอง TT พอมาเจอเรื่องนี้รู้สึกปริ่มมากเลยค่ะ5555555 นี่แหละที่ตามหามานาน5555

    รอติดตามนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #78
    0
  9. #77 MmN<3 (@hireami) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 22:37
    ฮื่อออออ ชอบเวลาที่น้องอยู่กับคุณแดนคุณองมากเลยค่ะ รอโมเม้นพี่ๆช่วยกันเลี้ยงเด็กยักษ์
    ลินลินในเรื่องน่ารักมากกกก ใสซื่อ เอ๊าะแอ๊ะ เป็นเด็กดีจริงๆไม่แปลกที่องเนียลจะเอ็นดูขนาดนี้
    ตลกตอนคุณองบอกให้ทั้งน้้องลินน้องแดนไปเปลี่ยนชุด 555555  เราเข้าใจเรารู้ว่าอาอ๋งหวงงง
    อ่านแล้วฟีลกู้ดมากๆหุบยิ้มไม่ได้เลยค่ะ
    ยิ่งพอน้องหลินกลับนี่ คุณองร้ายกาจจจจ เดี๋ยวเราจะเอาข้าวต้มไปเยี่ยมนะ-----
    #77
    0
  10. #76 laundrybabe (@laundrybabe) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 22:34
    น่ารักมากเลยค่ะ อ่านแล้วยิ้มตามตลอดทั้งเรื่องเลย พลอตเรียบง่ายแต่อบอุ่น ภาษาอ่านง่ายแล้วก็เรียบเรียงดี เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ :-)
    #76
    0
  11. วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    #75
    0
  12. #74 janelle (@janelle) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 20:52
    เราอ่านไปยิ้มไปตลอด ดีใจที่เธอเขียนพล็อตที่พวกเราหวีดๆกันออกมาได้ดีมากๆดีจนไม่รู้จะบรรยายยังไง
    มันอบอุ่นหัวใจจริงๆ อ่านแล้วเหมือนได้เติมพลังบางอย่างให้กับตัวเองเลย คุณอาคุณพี่และคุณหลาน ถึงจะเป็นวันช็อตแต่ก็แอบหวังว่ามันจะมีซีรี่ส์ในตอนต่อๆไปในโอกาสอื่นๆ ประทับใจที่สุด อ่านแล้วอมยิ้มตลอดเรื่องเลย ขอบคุณเธอมากๆนะยัยนัท เขียนได้สุดยอดมาก รอติดตามเรื่องถัดไปนะจ๊ะ?

    ป.ล. พี่อ๋งก็เป็นลุงจริงๆนั่นแหละ แต่เป็นตาลุงที่น่ารักที่สุดในโลกเลย ;-;
    #74
    0
  13. #73 doctorfire (@doctorfire) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 20:32
    ชอบอ่ะ ดูเป็นพ่อแม่ลูกยังไม่รู้ รู้สึกอบอุ่นใจ55+
    #73
    0
  14. #72 phyy♡ (@byunying) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 20:05
    อบอุ่นสุดแงงงงง
    #72
    0
  15. #70 purpleliner (@purpleliner) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:45
    แงงงง น่ารักกันหมดทุกคนเลย ยัยแดนยัยแฟนเด็ก แต่งแนวนี้อีกนะคะ ชอบมากๆ
    #70
    0
  16. #69 Oumoumououm (@oum-exo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:43
    ชอบบบบ ??
    #69
    0