(os/sf) produce101/wanna one : affection

ตอนที่ 5 : neighbor (seongwoo/kuanlin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    14 ก.ค. 61








title / neighbor


paring / ong seongwoo x lai kuanlin


tag / #อฟช101





          วันนี้ข้างบ้านของผมมีคนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่



          หลังจากที่ทิ้งร้างไว้นานหลายปี ก็มีคนเข้ามาอยู่สักที ผู้มาใหม่นั้นประกอบไปด้วยผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกับเด็กผู้ชายน่าจะวัยประถมอีกคนหนึ่ง ด้วยความที่เป็นบ้านใกล้เรือนเคียง แม่ก็ให้ผมมาช่วยพวกเขายกของเข้าบ้าน



          “ไม่ต้องลำบากก็ได้นะคะ รบกวนแย่เลย”



          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ บ้านใกล้เรือนเคียงกัน ซองอู ไปช่วยคุณน้าซิ”



          “ครับแม่” ผมรุดเข้าไปยกสัมภาระที่วางอยู่ที่ท้ายรถเก๋งของเจ้าบ้าน ก่อนที่จะได้ยกกระเป๋าเข้าไปก็ชะงักกับดวงตาคู่หนึ่งและศีรษะกลมๆที่โผล่พ้นขึ้นมาจากเบาะหลังเพียงนิดเดียวเสียก่อน น่าจะเป็นลูกชายของคุณน้าที่มาอยู่ใหม่ ผมก็ยื่นไมตรีให้ด้วยการเอ่ยทักทายและส่งยิ้มให้เด็กคนนั้น



          “ว่าไง” แต่ไมตรีที่ให้ไปไม่ได้ตอบกลับมาอย่างเป็นมิตรซักเท่าไหร่ เด็กคนนั้นรีบหดหัวกลับไป และผมคิดว่าเจ้าตัวคงจะอาย อีกครู่เดียวก็คงจะชะโงกหน้าขึ้นมาดูใหม่ แต่ก็ผิดคาด ไม่มีดวงตากลมๆของเจ้าเด็กนั่นโผล่ขึ้นมามองแล้ว



          สงสัยจะขี้อายเอามากๆนั่นแหละ



          ผมช่วยคุณน้าเจ้าบ้านขนของเข้าไปจนเสร็จ แกชวนผมกับแม่เข้าไปนั่งในบ้าน และแม่ผมก็ไม่ปฏิเสธกลัวจะเสียน้ำใจ เราสองแม่ลูกเข้ามานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น แก้วน้ำดื่มใส่ถาดถูกประคองมาโดยเด็กคนนั้นที่ผมเห็นในรถ เจ้าตัวยกน้ำมาเสิร์ฟที่โต๊ะให้ผมและแม่



          “น...น้ำครับ” คงจะขี้อายมากจริงๆ แค่พูดก็ออกเสียงตะกุกตะกัก คุณน้าเจ้าบ้านเดินมาพร้อมกับจานผลไม้ที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ พอเจ้าเด็กคนนั้นเห็นคุณน้าเท่านั้นแหละก็รีบวิ่งไปนั่งหลบอยู่ข้างหลัง คุณน้าเจ้าบ้านหัวเราะจางให้เราสองแม่ลูก แล้วดันตัวเด็กคนนั้นให้ออกมานั่งดีๆ



          “ขอโทษทีนะคะที่ลูกชายเสียมารยาท”



          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เจ้าตัวคงจะขี้อาย” แม่ของผมตอบ “ว่าแต่ชื่ออะไรกันบ้างคะเนี่ย”



          “ฉันชื่อซูยอนค่ะ ส่วนนี่ลูกชายอายุเก้าขวบชื่อควานลิน เจ้าตัวอยู่ที่ไต้หวันมานานน่ะค่ะ พูดเกาหลีไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่” คุณน้าเจ้าบ้านชื่อซูยอนนี่เอง ส่วนเด็กนั่นก็ชื่อควานลิน อ่า เป็นลูกครึ่งสินะถึงว่าดูไม่คุ้นกับที่นี่แปลกๆ



          ผมมองสบตากลมๆคู่นั้น น้องรีบเสหน้าหลบก้มลงมองมือของตัวเองที่วางอยู่บนตัก ทำปากขมุบขมิบไปมา เหมือนว่าจะทำอะไรภายในปากของตัวเองจนแก้มบุ๋มลงไป



          เรียกว่าอะไรดีล่ะ เคี้ยวแก้มเล่น? อ่า ใช่ เคี้ยวแก้มจนเห็นลักยิ้มเลยแฮะ



          น่ารักดี



          “อายุเก้าขวบเหรอคะ ห่างกับเจ้าซองอูเกือบสิบปีเลยค่ะ” แม่ผมว่ากลั้วหัวเราะ แล้วดันไหล่ผมเป็นเชิงกำลังจะพูดถึง “นี่ลูกชายฉันค่ะ ชื่อซองอู ปีนี้ก็สิบเจ็ดแล้ว ส่วนฉันชื่อซองอาค่ะ”



          “สวัสดีครับ” ผมกล่าวทักทายคุณน้าซูยอนด้วยการลุกขึ้นยืนโค้งให้ตามมารยาท คุณน้าแกก็ยิ้มทักทายอย่างใจดี ในขณะที่ผมกำลังทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอีกครั้ง ก็เหลือบมองไปที่เด็กคนนั้นอีกที เหมือนสายตามันพาไปโดยอัตโนมัติ



          และเด็กคนนั้นก็หลบตาผมไปเหมือนเป็นอัตโนมัติเช่นกัน



          ไม่อยากสนิทกับพี่เหรอเราน่ะ



          “แบบนี้คงต้องมีโอกาสได้ฝากให้น้องซองอูดูแลเจ้าควานลินมันที อยู่กับหม่าม๊านะคะ คุยจ้อเชียว แต่พอเข้าสังคมเท่านั้นแหละ เงียบไม่พูดไม่จา”



          “ยินดีครับ”



          “หม่าม๊า…” ในขณะที่น้าซูยอนเม้าท์ลูกชายและผมที่กำลังเอ่ยตอบรับแกอย่างเต็มใจ น้องแก้มบุ๋มคนนั้นก็ครางเสียงอ่อนแทรก เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหม่าม๊าของตัวเอง แววตาดื้อรั้น ริมฝีปากอิ่มๆที่เชิดขึ้นเหมือนเง้างอน มันน่ามองสำหรับผมมากเลยทีเดียว



          เอาล่ะ หลังจากที่ผมชมควานลินว่าน่ารักไปหนึ่งครั้ง และบอกว่าควานลินน่ามองไปอีกหนึ่งครั้งแล้ว ผมจะบอกพวกคุณว่าผมมีรสนิยมทางเพศที่ไม่ค่อยจะเหมือนคนอื่นเขา



          ผมชอบผู้ชาย และที่มากกว่านั้นคือผมชอบเด็ก เด็กที่เด็กจริงๆ เด็กแบบน้องแก้มบุ๋มคนนี้ก็จัดว่าเป็นสเปคของผมเช่นกัน



          แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ค่อยอยากสนิทกับผมซักเท่าไหร่ สังเกตจากท่าทางที่ไม่อยากทำความรู้จักกับใครแบบนั้นน่ะนะ



          ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่บ้านข้างๆมีคนมาอยู่ ชีวิตของผมยังคงเป็นปกติ เช้ามาไปโรงเรียน เลิกเรียนเตะบอลกับเพื่อน ตอนเย็นก็กลับบ้าน



          ที่ไม่ปกติก็คงเป็นดวงตากลมๆคู่นั้นที่แอบมองมาจากหน้าต่างของบ้านข้างๆเสมอ



              ทุกครั้งที่ผมอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ทำการบ้านบ้าง เล่นเกมบ้าง จะรับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองมาจากหน้าต่างบานเดิม พอผมเหลือบไปมองก็จะเห็นเด็กควานลินกำลังเกาะขอบหน้าต่างมองมาที่ผมตาแป๋ว แต่ถ้าผมสบตากับเจ้าตัวเข้า น้องแก้มบุ๋มก็จะรีบหลบเป็นพัลวัน หรือไม่ก็กลับหลังหันวิ่งดุ้กๆหนีกลับเข้าบ้านไปเลยเพราะถูกจับได้ และทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น ผมก็จะหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้


          

          ไอ้ท่าทางด้อมๆมองๆเหมือนอยากมาเล่นกับผมตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาน่ะมันน่าเอ็นดู



          วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ควานลินมาแอบมองผมที่หน้าต่างบานเดิม



          แต่วันนี้ ผมจะไม่แกล้งเจ้าตัวแล้ว



          ความอดทนของผมมันมีขีดจำกัด



          ผมถือถุงที่บรรจุขนมไว้หลากหลายชนิดไปที่บ้านของควานลินสองถุงใหญ่ๆ คุณน้าดีอกดีใจที่เห็นผมมาชวนลูกชายของแกไปเล่น แต่ผมไม่ได้สนใจแกนัก มาถึงก็มองเข้าไปในบ้าน เห็นเด็กแก้มบุ๋มคนนั้นกำลังโกยแนบขึ้นชั้นบนไปพอดี คุณน้าแกว่าเอ็ดลูกชายไล่หลัง และหันกลับมาขอโทษผมที่ลูกชายเสียมารยาท ผมบอกว่าไม่ได้ถือสาอะไร ขอตัวกลับบ้านไปก่อนแล้วกัน แต่น้าซูยอนรั้งผมไว้ และอนุญาตให้ผมขึ้นไปตามน้องควานลินข้างบน



          อ่า วันแรกก็ได้ขึ้นห้องนอนแล้วเหรอ



          ก็อก ก็อก ก็อก



          “ควานลิน น้องควานลินครับ” ผมเคาะประตูห้องของน้อง แต่ควานลินก็ไม่ยอมเปิดให้ ปิดประตูเงียบไม่สนใจ ผมจึงเคาะอีกหลายทีและหนนี้ก็พูดข่มขู่น้องไปด้วย



          “ถ้าไม่ออกมา พี่จะฟ้องคุณน้าว่าควานลินเป็นโรคจิตมาแอบดูพี่นะ”



          ได้ผล เพราะจบประโยคนั้นควานลินก็เปิดประตูออกแล้วฉุดข้อมือผมเข้าไปในห้องของเจ้าตัวอย่างรวดเร็ว น้องปิดประตูล็อคกลอนแน่น แล้วหันกลับมาแผดเสียงใส่ผม



          “ม..ไม่นะ! ผมไม่ใช่โรคจิตนะครับ!”



          “ไม่โรคจิตแล้วมาแอบดูพี่ทำไม” ผมเลิกคิ้วถามทำหน้าจริงใจใส่ นั้นชะงักไป แล้วหลุบตาลงต่ำ มือไม้สั่นเม้มปากแน่นตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้



          น่าแกล้งให้ร้องไห้จริงๆ



          “ก...ก็”



          “ว่าไงครับ ทำไมต้องมาแอบดู หืม” ความไม่ประสาของน้องทำให้ผมทำตามอำเภอใจได้โดยที่ไม่ถูกผลักไส ผมทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ของน้อง รั้งตัวควานลินที่สูงเพียงแค่อกเข้ามาใกล้และจับน้องขึ้นมานั่งไว้บนหน้าขาข้างหนึ่ง ควานลินเหมือนยังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง จึงไม่ได้ผลักไสและไม่ระมัดระวังตัวอะไรเลย



          นี่แหละไทป์ที่ผมชอบ เด็กๆน่ะล่อลวงง่าย



          “ก...ก็ผมอยากเล่นด้วยนี่ครับ”



          “แล้วทำไมไม่มาขอเล่นกับพี่ดีๆล่ะ”



          “ก็ผมอายนี่…” คราวนี้กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมแล้วทำหน้าหงอยใส่ ผมเกือบเผลอยกมือขึ้นมากุมหัวใจเพราะน้องน่ารักน่ารังแกมาก แต่ก็ต้องคีพนิ่งเป็นพี่ชายที่ใจดีไว้ ผมหัวเราะและยกมือขึ้นยีผมน้องเบาๆ



          “เด็กบ้าเอ๊ย หลายวันที่ผ่านมาก็เหงาแย่สิ”



          “เหงาครับ ก็ไม่มีเพื่อนนี่นา” ยังคงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างต่อเนื่อง ผมลูบแผ่นหลังน้องไปมาเพื่อปลอบประโลม ค่อยๆเลื้อยมือไปกอดหมับเข้าที่เอวเล็กๆและวางคาไว้ตามที่ใจต้องการ



          “พี่นี่ไง เป็นเพื่อนเล่นกับเราได้” และพูดกล่อมเด็กดีให้ติดกับ



          “จริงเหรอครับ ที่บ้านเก่าของผมถ้าอยากเป็นเพื่อนต้องมีของมาแลก ของเล่นบ้าง ขนมบ้าง พอผมไม่มีให้ก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันครับ ทิ้งผมไปเลยครับ”



          “...” อ่า ไม่ใช่เล่นแล้วสิไอ้อาการขี้อายแบบนั้น ที่แท้น้องก็ผ่านอะไรที่ไม่ดีมางั้นสินะ ผมสลัดความคิดไม่ดีๆออกไปจากหัวหยุดมือที่กำลังบีบบั้นเอวน้องและลูบหัวควานลินด้วยความสงสารอย่างใจจริง



          ไม่น่าแกล้งให้อยู่คนเดียวแบบนี้มาตั้งหนึ่งสัปดาห์เลยจริงๆให้ตาย



          “จะเล่นกับพี่ซองอูก็ต้องมีของใช่มั้ย? ผมไม่มีของเล่นแล้วครับ คงเล่นกับพี่ซองอูไม่ได้ มีแต่แผ่นเกมที่พึ่งซื้อมาใหม่ แต่พี่ซองอูน่าจะมีแล้ว”



          “ของแลกงั้นเหรอ” อยากตีตัวเอง สุดท้ายสันดานแย่ๆของผมก็ยังฝ่าความใจดีออกมาจนได้ ผมกำลังจะใช้ปมด้อยของชีวิตน้องให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง



          แต่มันก็ไม่น่าจะเสียหายอะไรมากนักหรอก ผมคิดแบบนั้นน่ะนะ



          “ครับของแลก”



          “จะเล่นกับพี่ก็ต้องมีนะ” หน้าของควานลินสลดทันทีทำให้ผมอมยิ้มชอบใจ “แต่ควานลินไม่ต้องเสียเงิน ดีมั้ย?”



          “มีของแลกเปลี่ยนที่ไม่ต้องใช้เงินด้วยเหรอครับ?” เด็กน้อยตาเป็นประกาย ยกมือขึ้นมาเกาะบ่าผมและเขย่าๆเหมือนตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก สัมผัสจากฝ่ามือเล็กๆนั่นที่วางอยู่บนไหล่ ทำให้ผมรู้สึกจั๊กจี้หัวใจขึ้นมา ไม่รู้สิ ผมกำลังคิดว่า มือของน้องยังนุ่มนิ่มขนาดนี้ ส่วนอื่นๆก็คงจะนุ่มนิ่มมือดีเหมือนกัน อะไรเทือกนั้นแหละ



          เอาล่ะ ตั้งสติก่อนนะองซองอู



          “จุ๊บแก้มพี่หนึ่งที พี่จะเป็นเพื่อนเล่นด้วย” นี่แหละผลประโยชน์ที่ผมตักตวงมาจากปมด้อยของน้อง ใครจะว่าชั่วก็ไม่สนแล้ว ถ้าหากมีทองมากองตรงหน้า เราก็ต้องเก็บไว้ใช่มั้ยล่ะครับ? นั่นแหละ ผมจึงคว้าผลประโยชน์นั้นไว้ ควานลินทำตาโตเหมือนประหลาดใจและถามผมว่า



          “แค่จุ๊บเหรอครับ?”



          “ใช่ ง่ายมั้ย?”



          “ง่ายครับ! ง่ายมากเลย”



          “งั้น...ถ้าอยากเล่นกับพี่ก็เอาจุ๊บมาแลก ตกลงมั้ย?”



          “ต..ตกลงครับ! ต่อไปนี้ผมมาเล่นกับพี่บ่อยๆได้แล้วใช่มั้ย!?”



          “ถ้ามีจุ๊บมาแลก จะบ่อยขนาดไหนก็ได้นะ”



          “ขอบคุณนะครับพี่ซองอู ผมมีเพื่อนแล้ว!” ควานลินโผเข้ากอดผมดีใจใหญ่ ผมก็กอดตัวน้องไว้แน่นๆ และสูดดมกลิ่นหอมของแป้งเด็กที่ลาดไหล่เล็กนั้นอย่างเพลิดเพลิน ควานลินถอนร่างกายออกไปจากผม น้องกุมใบหน้าของผมไว้แล้วส่งริมฝีปากสีแดงช่ำลงมากดทับลงบนแก้มของผมไวๆ เจ้าตัวฉีกยิ้มตาหยีอย่างสดใส ไม่มีความเขินอายและความสงสัยใดๆ ในขณะที่หัวใจของผมกำลังเต้นรัว



          กลิ่นหวานหอมในความไร้เดียงสาแบบนี้นี่แหละที่ผมชอบ



          “ควานลินอ่า”



          “ครับ พี่ซองอู”



          “ถ้าโตกว่านี้ ของแลกเปลี่ยนต้องมากกว่านี้นะ”



          “ได้ครับ! ผมยอมพี่ซองอูทุกอย่างเลย แต่ตอนนี้เล่นเกมกันเถอะครับ ผมพึ่งซื้อแผ่นมาล่ะ”



          “เอาสิ” ผมเดินตามน้องที่กำลังชักจูงผมไป เกมเพลสเตชั่นถูกต่อสายและเจ้าตัวก็ถูกผมเอาตัวเล็กๆมานั่งกดจอยเกมไว้บนตักของตัวเอง มีมือของผมที่โอบกอดที่เอวเล็ก มีจมูกของผมที่เทียวหอมน้องตลอดเวลา โดยที่ควานลินที่ไม่ประสากำลังกดจอยเกมอย่างมีความสุขในโลกเล็กๆของตัวเอง



          ก็แค่รอให้โตกว่านี้อีกสักห้าหกปี…



          เราบอกว่ายอมพี่ทุกอย่างแล้วนะควานลิน...ถึงคราวนั้นอย่าปฏิเสธล่ะ :)



neighbor



โชตะกันหน่อยนะคะ พี่องก็จะน่ากลัวๆโรคจิตหน่อยๆ ฮืออออ เห็นน้องเป็นแฟนบอยพี่องแล้วก็มีพล็อตผุดขึ้นมาเลยค่ะ เพราะคลิปเต้นด้วยกันแท้ๆ น้องน่ารักมากเลย สัมผัสได้ถึงความเอ็นดูแม้ไม่เห็นหน้าของพี่อง ;__;



เอ็นจอยรีดดิ้งนะคะ #อฟช101 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

213 ความคิดเห็น

  1. #210 ppptyn (@ppptyn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 22:34
    ทำไมพี่ซองอูล่อลวงน้องงงงงง

    น้องยังเด็กกกกกก5555555
    #210
    0
  2. #126 lionlee (@lionlee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 14:05
    ฮืออออ กลับมาอ่านเรื่องนี้อีกรอบ มันดีกับใจมากค่ะ พี่อ๋งร้ายมาก ล่อลวงน้อง555 แต่เราชอบค่ะเรามันคนบาป อยากให้แต่งตอนน้องโตอีกหน่อยจังค่ะ อยากรู้ว่าของแลกจะเปนอะไร /โดนตบ55
    #126
    0
  3. #124 Wonhony (@tintinya2010) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 10:41
    ฮื่ออออ องซองอูนายมันร้าย!! บาปนะคะมันบาปปปปป //สูดยาดม
    #124
    0
  4. #122 soonxm (@soonxmbm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 01:35
    องซอนอูตอนนี้อายุ17ใช่หรือไม่คะ55555555555555 ฮือน้อง9ขวบเองทำไมร้ายขนาดนี้ ขาก้าวเข้าตารางไปข้างนึงแล้วนะ แต่ว่าซองอูก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะเหมือนกัน ผู้เยาว์พรากผู้เยาว์นี่นา/บาป/ แต่ว่างั้นแล้วยังไงก็ชอบค่ะ5555555555555 พี่เขาร้ายกาจ แค่ขึ้นห้องน้องวันแรกก็ได้กำไลไปซะเยอะเชียวนะคะ
    #122
    0
  5. #117 HI PEACH (@thispeach_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 12:14
    ล่อลองเด็ก ฮือ ใจบาปไปแล้ว แต่น้องน่ารักจริง ๆ
    #117
    0
  6. #51 PXXsDq (@noeyzazahaha555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 20:26
    โอ้ยอีพี่อ๋งคนบาป!! ล่อลวงเด็กสุด น้องหลินอย่าไปคุยกับมันลู๊กก555555
    #51
    0
  7. #39 Aomtuan (@aomtuan1506) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 00:53
    ดูจิตๆแต่เขิน
    #39
    0
  8. #32 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 10:05
    ฟหกด่าสว งกสาไาหาๆส&??@&ใาไสๆนหาา ฮืออออออออออออ รู้สึกเป็นคนใจบาป2017มากๆ นี่ก็เป็นอีกคนที่หลงองหลินค่ะ เห็นสายตาชื่นชมของน้องบวกกับความเอ็นดูของคุณองแล้วใจมันชิปปป แต่เรื่องนี้อิพี่มันร้ายกว่านั้นเยอะอะ ล่อลวงเด็กมาก 5555555555 ตอนอ่านนี่นึกถึงหน้ายิ้มโรคจิตๆของพี่แกตอนครูชีต้าบอกจะอธิบายความหมายเพลงhands on me อะ 55555555555555 แต่งอีกนะคะๆ 55555 ไรท์สู้ๆ
    #32
    0
  9. #30 ❆..S.Maple..❆ (@Brr116) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 11:40
    หืม... คุณอ๋งดูจิต แอบอยากกินน้องใช่ไหม... /มองแรง
    #30
    0
  10. #29 นาโอมิ เอ็ม. (@naomipark) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 10:55
    อ่านจบมะคืน แต่สกรีมตอนนี้คงไม่สายใช่ไหมคะ โอ้ยยยยยย อิพิอ๋งงงง บว้าาาาา ฟหกดาสวงลบยนรคตจข เอออออ ตอนแรกก็คิดว่าเอ็นดูน้องเฉยๆ นี่คิดไม่ดีกับน้องใช่ไหม โว้ยยยย ฮืออออ ชอบเด็กเพราะล่อลวงง่ายคืออัลไล๊ คนใจบาปอย่างชุ้นมันเขินนะเว้ยคุณอ๋งงงง เผๆๆๆๆๆๆ ขนาดน้อง 9 ขวบยังฉวยกำไรขนาดนี้ ถ้าน้อง 14-15 จะขนาดไหน น้องหลินของแม่ ฮึก หัวใจแม่มันบาปหนักที่ดันชอบให้คุณอ๋งฉวยโอกาสลูก555555 ฮืออออ หากไรท์ใจดีมาต่อสักแชปเราก็โอเคมเยย / ซับกำเดา
    #29
    0
  11. #28 Mr. landing :D (@hunniinii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 10:45
    อิพี่อ๋งง -บ้าส หกกกหหห
    #28
    0
  12. #27 baimaibm (@baimaibm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 10:02
    คุกเด้อค่ะเด้อออ ร้ายกาจอ่ะหลอกเด็ก55555
    #27
    0
  13. #25 janelle (@janelle) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 02:19
    นึกถงมีมอย่าไปเล่นกับมันนะลูก55555 จริงๆก็ชอบพล็อตโชตะนะแต่พี่อ๋งนี่แอบลุ้นมากว่าจะทำอะไรลูกฉันหรือเปล่า หัวใจคูมแม่สับสนมาก ทั้งชอบแต่ก็หวงลูกอะ!!! น้องหลินก็โตไวๆนะลูก จะได้ทำอะไรให้มันถูกต้อง5555555
    #25
    0
  14. #24 DoubleJear (@jearism) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 01:39
    คุณองน่ากฃัวจรค่ะ แต่หลินหลินก็น่าแกล้งน่ากินซะเหฃือเกิน 5555555
    #24
    0
  15. #21 Pumpming (@pumpming) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:01
    คุณองคะ คุกคุกคุกนะคะ อย่สทำอะไรไม่ดีกับน้องเลย น้องบอบบาง น้องคือผ้าขาว
    #21
    0
  16. #19 neaumn_sm (@neaumn_sm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:10
    คุณองโชตะคอนเว่อ กินเด็ก! หลอกเด็ก! คุก คุก คุก
    #19
    0
  17. #18 ||-Markichino-|| (@markichino) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:00
    พี่อ๋งงงงง ร้ายกาจที่สุด แอบล่อลวงน้องตั้งแต่เด็กน้อย น้องเพิ่ง 9 ขวบ ยังไม่รู้ตัวไรเล้ย คนพี่ทั้งกอดทั้งหอมแล้ว / อยากให้มีภาค 6 ปีให้หลังจังเลยค่ะ โตแล้วน้องจะว่าไงน้า จะยอมทุกอย่างจริงมั้ย
    #18
    0
  18. #17 Jungjib (@Hxgew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 21:24
    พี่อ๋งนางดูโรคจิตมากจริงๆ555555555555
    #17
    0