(os/sf) produce101/wanna one : affection

ตอนที่ 14 : THREE SOME (seongwu/daniel)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    14 ก.ค. 61




title / THREE SOME 


paring / ong seongwu x kang daniel


tag / #อฟช101 



ไม่มีสาระใดใดนอกจากความบาปค่ะ เชิญเสพ






          “พี่ดาเนียล วันนี้ผมกับพี่ซองอูจะไปเที่ยวทะเลด้วยกัน พี่ไปกับผมนะ”



          “อ่า...พี่ว่าไม่ดีกว่…”



          “ไม่เอา พี่ดาเนียลห้ามปฏิเสธสิ ไม่งั้นผมจะโกรธจริงๆด้วย”



          “โอเคก็ได้ เรานี่มันจริงๆเลย” คังดาเนียลทอดถอนหายใจส่ายหน้ายิ้มๆไม่อาจปฎิเสธคำชักชวนของน้องชายได้ คังนีเอลดี๊ด๊ายกใหญ่พุ่งเข้ากอดพี่ชายฝาแฝดของตนเองเต็มแรงจนดาเนียลรับแทบไม่ทัน เขาหัวเราะพลางลูบหัวและจรดริมฝีปากอิ่มลงบนกระหม่อมของน้องชายเบาๆอย่างนึกเอ็นดู แต่นัยน์ตากลมหวานกลับฉายแววเศร้าตรงข้ามกับรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง



          ดาเนียลกับนีเอลเป็นพี่น้องฝาแฝดที่อายุห่างกันเพียงเสี้ยวนาที ดาเนียลรักนีเอลมาก และนีเอลก็รักดาเนียลมากเช่นเดียวกัน เพราะดาเนียลกับนีเอลอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ยังเล็กๆ พวกเขาไม่เคยจะห่างกัน ทำให้ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องแนบแน่นราวกับเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกันเลยก็ว่าได้



          ส่วนซองอู องซองอู แฟนหนุ่มของนีเอลนั้นเป็นเพื่อนสนิทของดาเนียลตั้งแต่เรียนอยู่มหาวิทยาลัย ในตอนนั้นดาเนียลและนีเอลเรียนอยู่คนละคณะ และนีเอลติดพี่ชายมากจึงได้ติดสอยห้อยตามมากับดาเนียลบ่อยๆและสนิทกับซองอูไปอีกคน พวกเขาทั้งสามคนไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปมาหาสู่ที่บ้านของกันและกันราวกับเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดระหว่างทั้งสามคน



          แต่แล้วคนคนหนึ่งก็คิดเกินเลย



          ซองอูชอบนีเอล



          ดาเนียลนั้นพอรู้ว่าซองอูชอบน้องชายของตนเองก็เป็นพ่อสื่อให้จนทั้งสองคนได้คบกัน เพื่อนสนิทและน้องชายของตนเองมีความสุขด้วยกันในขณะที่ดาเนียลต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดมานานหลายปี


          เพราะดาเนียลแอบรักซองอูมาตลอด



          ได้แต่เก็บความลับนี้ไว้ ไม่กล้าบอกใคร และคิดจะปล่อยให้มันเป็นความลับตลอดไปจนกว่ามันจะตายไปพร้อมกับดาเนียล



THREE SOME



          “เสร็จกันหรือยังหนุ่มๆ” ซองอูเช็คสภาพเครื่องยนต์ของรถยนต์เสร็จแล้ว เขาก็เข้ามาตามสองพี่น้องที่เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าอยู่ในห้องนอน นีเอลชูกระเป๋าในมือทั้งรอยยิ้มกว้างให้ซองอูดูว่าของตนเองเสร็จแล้ว ซองอูพยักหน้าให้คนรัก นีเอลก็ขอตัวไปรอที่รถ



          ซองอูมองตามแผ่นหลังของคนรักที่วิ่งหายไป แล้วเดินเข้ามาดูดาเนียลที่ยังง่วนอยู่กับการพับผ้าใส่กระเป๋า เขาโน้มลงไปใกล้ใบหน้าของอีกคน ส่งผลให้มือที่กำลังทำงานชะงักไปทันที



          “เสร็จยังมึงน่ะ แค่ไปเที่ยวไม่ได้ย้ายบ้าน”



          “เสือก!” ดาเนียลผลักหน้าซองอูออกแล้วรีบยัดๆเสื้อผ้าใส่กระเป๋ารูดซิปปิดแล้วลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว หลีกหนีกลัวซองอูจะรับรู้ว่าหน้าของเขาร้อนขนาดไหน ส่วนเจ้าตัวนั้นหัวเราะร่าที่แหย่เพื่อนให้หัวเสียได้สำเร็จ ซองอูกอดคอดาเนียลให้เดินไปขึ้นรถด้วยกันฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้สังเกตท่าทีเลยว่าเพื่อนกำลังเป็นอย่างไร



          มึงมันไม่เคยรู้อะไรเลย ไอ้โง่ซองอู



          ซองอูรับหน้าที่เป็นสารถีมีนีเอลนั่งอยู่ข้างๆและดาเนียลนั่งอยู่ที่เบาะหลัง คนเด็กสุดพูดจ้อไม่หยุดทำให้ตลอดระยะเวลาการเดินทางเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ดาเนียลมองคนที่ตนเองรักทั้งสองคนจากทางด้านหลัง มองรอยยิ้มของทั้งคู่ที่มีให้แก่กัน และเผื่อแผ่ความสุขนั้นมาให้เขาที่นั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวด้วย



          เพราะความสดใสของทั้งคู่นั้น ทำให้ดาเนียลยิ้มได้ แล้วบอกกับตนเองเสมอว่ามันเป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว



          ใช้เวลาไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงจุดหมาย เพราะออกจากโซลก็บ่ายแล้วจึงทำให้มาถึงเสียเย็นย่ำ พวกเขาช่วยกันลำเลียงของเข้ารีสอร์ทติดชายทะเลที่จองไว้ ภายในตกแต่งสไตล์โมเดิร์นมองแล้วสบายตา ประกอบไปด้วยห้องนอนสองห้องและห้องน้ำอีกหนึ่งห้อง ซองอูนอนกับนีเอลและดาเนียลนอนคนเดียวตามที่ควรจะเป็น



          พวกเขาเอาของไปเก็บที่ห้องนอนและทำปิ้งย่างกันที่หน้าบ้านพัก ซองอูรับหน้าที่เป็นคนยืนปิ้งให้ที่หน้าเตา ส่วนดาเนียลกับนีเอลก็แกะปูแกะกุ้งให้ชายหนุ่มเป็นการตอบแทน



          “พี่ซองอูพอก่อน มานั่งกินด้วยกันก่อน” นีเอลกวักมือเรียกคนรักเมื่อซองอูย่างหมูเสร็จไปอีกหนึ่งเตา นีเอลติดเรียกซองอูว่าพี่ ทั้งที่อายุเท่ากัน แต่เพราะเขาเรียกดาเนียลว่าพี่จนติดปาก จึงพลอยเรียกซองอูว่าพี่ไปด้วย



          ซองอูเดินเอาจานมาวางบนโต๊ะแล้วทิ้งตัวลงข้างๆดาเนียล คนที่นั่งอยู่ก่อนตัวเกร็งไปทันที เขาสังเกตน้องชายก็ไม่เห็นนีเอลจะมีท่าทีตะขิดตะขวางใจอะไร ยังป้อนนั่นป้อนนี่ให้เขาและซองอูกินท่าทางสบายใจ มีแต่ดาเนียลที่เอาแต่กังวลไปคนเดียว



          พวกเขานั่งกินและดื่มด้วยกันมาสองชั่วโมงได้แล้ว แอลกอฮอล์ที่ร่างกายได้รับในปริมาณที่มากพอควรทำให้นีเอลนอนหลับคอพับไปบนตักซองอูแล้ว ดาเนียลก็กรึ่มๆอยู่เหมือนกัน มีแต่ซองอูที่ยังคงมีสติครบถ้วนดี ซองอูกระดกแก้วเหล้าเข้าปากอึกหนึ่งในขณะที่สายตาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของเพื่อนรักที่นอนตะแคงข้างฟุบอยู่บนโต๊ะ



          เขาวางแก้วในมือลงแล้วยื่นนิ้วเข้าไปเขี่ยจมูกสีแดงก่ำนั่นเบาๆเป็นการก่อกวน ได้ปฏิกิริยาตอบรับเป็นเสียงบ่นหงุงหงิงและมือที่ยกขึ้นมาตีมือเขาหนึ่งที ซองอูหัวเราะเบายีผมเพื่อนสนิทให้ฟูฟ่องอย่างมันเขี้ยว ทีนี้ดาเนียลผุดลุกขึ้นมานั่งหน้างอ เจ้าตัวเบะปากใส่ซองอูและพูดเสียงอ้อแอ้ว่า



          “แกล้งทำไมอ่า”



“          ก็มึงมันน่าแกล้ง”



          “ฮื้อ ไม่เห็นเข้าใจเลย”



          “เออ มึงก็ไม่เคยเข้าใจอะไรหรอก” นัยน์ตาคมของซองอูวูบไหวไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ



          “พูดไม่เห็นรู้เรื่อง ไปนอนเล่า” ดาเนียลพยุงตัวเองขึ้น แต่ทำท่าจะเซล้ม ซองอูรีบบอกให้อีกคนนั่งอยู่นี่ก่อน เขาจะพานีเอลไปเข้านอนแล้วจะมารับดาเนียลทีหลัง ซองอูแบกคนรักไปนอนที่ห้องนอน แล้วรีบมาหาอีกคนที่รออยู่ข้างนอก ดาเนียลกำลังพยายามถ่างตาตัวเองอยู่ด้วยการใช้มือดึงเปลือกตาทั้งสองข้างไว้ ซองอูส่ายหัวน้อยๆอย่างเอ็นดู แล้วดึงแขนอีกคนให้ลุกขึ้นยืน



          “ไป เดี๋ยวกูไปส่งที่ห้อง”



          “ไม่ต้องงง กูไม่เมาาา กูแค่ง่วงๆ เดี๋ยวไปล้างหน้าก็คงจะดีขึ้น” ซองอูไม่ฟังคำทัดทาน เขาโอบเอวประคองร่างของดาเนียลไปที่ห้องนอนของเจ้าตัว ดาเนียลไล่ให้ซองอูกลับไปแล้วตนเองก็ออกไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำ ดาเนียลวักน้ำใส่หน้าตัวเองหลายทีแล้วถูแรงๆให้สร่างเมาและลดอาการง่วงที่เป็นอยู่



          อยากลดอาการใจสั่น แค่เพราะซองอูมันโอบเอวเขาด้วย



          แกร๊ก!



          ดาเนียลหันขวับไปมองที่ประตูทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู เป็นซองอูที่เดินเข้ามา ชายหนุ่มตรงมาเบียดไหล่ดาเนียลที่หน้ากระจกแล้วล้างมือไม่พูดไม่จา ดาเนียลเห็นว่าตนเองเสร็จกิจแล้วก็ควรจะออกไปให้มันทำธุระของมันบ้าง



          แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวออกไปพ้นประตู เขาก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของคนด้านหลัง ดาเนียลเบิกตากว้างอย่างตกใจ รีบเอ่ยร้องท้วงเสียงเบา



          “ซองอู มึงกอดกูทำไม ปล่อย” แต่คำขอนั้นไม่เป็นผล ซองอูกลับกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นมากขึ้น เขาฝังจมูกลงบนไหล่ของดาเนียลสูดดมความหอมเข้าไปเต็มปอดแล้วพรมจูบลาดไหล่ของเพื่อนสนิทด้วยสัมผัสบางเบาให้ดาเนียลรู้สึกร้อนไปทั้งร่างกาย



          “ดาเนียล” ซองอูเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วอยู่ใกล้ๆหู



          “อะไร...”



          “กูรู้ว่ามึงรักกู รักมานานแล้วด้วย” ดาเนียลกลั้นหายใจ นัยต์ตาเบิกกว้างตกใจกับคำพูดของเพื่อนรัก ซองอูรู้ได้อย่างไร แล้วทำไมถึงได้มั่นใจแบบนั้น เขาไม่เคยเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร จะว่าเขาแสดงออกมากไปก็ไม่น่าจะใช่ หรือว่าสายตาที่มองซองอูนั้นปิดไม่มิดเหรอ...



          “...มึงเอาอะไรมาพูด ปล่อยกูนะ” ดาเนียลไม่ตอบ เลี่ยงไปเรื่องอื่นแทน



          “กูแค่อยากบอกว่ากูก็รักมึงเหมือนกัน”



          “ซองอู…” น้ำเสียงที่บอกว่ารักเขานั้นช่างจริงจังและดังชัดอยู่ในความรู้สึก ครานี้ดาเนียลยิ่งหัวใจเต้นรัว ความคิดในหัวตีกันวุ่นไปหมด แต่เขาก็ไม่อยากปักใจเชื่อ พยายามแกะมือที่เหนี่ยวรั้งอยู่ที่เอวของตนเองออก “มึงเมามากแล้ว ปล่อย”



“          กูไม่เมาดาเนียล กูรักมึงนะ” ซองอูว่าย้ำแล้วเพิ่มแรงกอดรัดดาเนียลมากขึ้น “กูรักมึง รักเหมือนที่กูรักนีเอล”



          “มึงรักคนสองคนพร้อมกันไม่ได้นะซองอู” ดาเนียลพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาพร้อมที่จะไหลลงมาทุกเมื่อ เขารับไม่ได้กับสิ่งที่ได้ยิน มันไม่ควรเป็นแบบนี้ ซองอูไม่ควรทำแบบนี้



          และเขาไม่ควรใจเต้นแรงแบบนี้



          “กูรักไปแล้ว กูขาดมึงไม่ได้นะดาเนียล แต่กูก็ขาดนีเอลไปไม่ได้เหมือนกัน”



          “นี่มันอะไรกันวะ ฮึก…มันบ้าชัดๆ แบบนี้ไม่เอานะ ฮือ” ดาเนียลปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ซองอูชอบเขาเหมือนกันเป็นเรื่องที่น่าดีใจ แต่เขาทำแบบนี้กับนีเอลไม่ได้ ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน มีแค่ซองอูกับนีเอล มันไม่ควรจะมีเขา แล้วซองอูจะดึงเขาเข้าไปเกี่ยวทำไม



          มาบอกว่ารักเขาทำไม



          ดาเนียลร้องไห้จนเจ็บไปทั้งหน้าอก ตัวกระตุกสั่นเพราะแรงสะอื้น ซองอูมองแผ่นหลังที่ดูหดเล็กลงในขณะนี้ด้วยความสงสาร เขาจึงจับตัวดาเนียลให้หันมา ดึงศีรษะกลมให้ลงมาซบที่ไหล่ แล้วแนบหน้าลงไปกับหัวกลมกอมนั้นทั้งน้ำตาคลอหน่วย



          ซองอูก็เจ็บปวดหัวใจไม่แพ้กัน เขารู้หัวใจตนเองก็ตอนที่คบกับนีเอลได้ไม่กี่เดือนว่าเขาก็รักดาเนียลเกินเพื่อนมานานแล้ว ส่วนนีเอลนั้น อาจเป็นเพราะน้องมีนิสัยคล้ายๆกับดาเนียลจึงทำให้ซองอูตกหลุมรักนีเอลเช่นกัน และเขาพูดไปด้วยความสัตย์จริงว่าเขามีความรู้สึกรักทั้งสองคนเท่ากัน ถึงจะดูเลวกับสองพี่น้องคู่นั้น แต่ซองอูก็ปฏิเสธหัวใจของตนเองไม่ได้



          “มึงมาบอกกูทำไม มาพูดตอนนี้ทำไม” ดาเนียลพึมพำคำพูดนั้นซ้ำไปซ้ำมา เขาทุบอกซองอูหลายๆทีระบายความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ



          แกร๊ก!



          “พวกพี่…” นี่มันวันบ้าอะไรกัน..ดาเนียลกู่ร้องภายในใจ เขารีบดันตัวซองอูออกไปเมื่อนีเอลมาปรากฏกายอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ ดาเนียลทำอะไรไม่ถูกและไม่กล้ามองหน้าน้องชาย ในขณะที่ซองอูมองคนรักนิ่งๆแต่ในใจก็ร้อนรุ่มไม่แพ้กัน



          เขารู้ว่ายังไงมันก็ต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นสักวัน แต่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้



          นีเอลค่อยๆก้าวเข้ามาหาทั้งสองคน เขาตื่นขึ้นมาจะเข้าห้องน้ำ แต่ได้ยินคนรักและพี่ชายกำลังคุยกันอยู่ในนั้นจึงยืนฟังอยู่ที่หน้าประตู  ทุกบทสนทนาและเสียงร้องไห้ของพี่ดาเนียลเขาได้ยินมันทั้งหมด จึงอดรนทนไม่ไหวเปิดประตูเข้ามา



          นีเอลก้าวเท้าไปยืนอยู่ตรงหน้าพี่ชาย ดาเนียลเอาแต่ร้องไห้ตัวสั่นกราว นีเอลจับไหล่ดาเนียลเอาไว้ เขาเอ่ยถามคำถามที่คาใจอยากได้คำตอบจากปากของพี่ชายตัวเอง



          “พี่ดาเนียลชอบพี่ซองอูไหม”



          “นีเอล…” ดาเนียลเรียกชื่อน้องเสียงแผ่ว เขาส่ายหน้ารัวและร้องไห้ไม่ตอบคำถามของน้องชาย นีเอลส่งยิ้มใจดีให้พี่ชายให้ดาเนียลสงบลง แล้วเอ่ยถามคำถามซ้ำอีกครั้ง



          “ผมถามว่าพี่ชอบเขาไหมครับ”



          “พี่ขอโทษนีเอล ฮือ พี่รักซองอู” ความลับที่ปิดไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้ถูกเปิดเผยแล้ว ดาเนียลสารภาพกับน้องชายทั้งน้ำตานองหน้า เขาจะทรุดลงไปแล้วหากไม่มีซองอูประคองไว้ นีเอลพยักหน้ารับแล้วก้มหน้าลงไปไม่พูดอะไร ยิ่งทำให้ดาเนียลใจเสียร้องไห้หนักกว่าเดิม


เกลียดแล้ว นีเอลต้องเกลียดเขาแล้ว มันก็สมควรที่ดาเนียลจะถูกเกลียด เขาทำผิดกับนีเอล น้องชายที่เขารักมากที่สุด



          ที่นีเอลไม่พูดอะไรนั้นเพราะเขาตกใจ ตกใจที่เขาและพี่ชายรักคนคนเดียวกัน แต่ความสงสารก็เข้ามาแทนที่เมื่อคิดทบทวนแล้วว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดาเนียลต้องปกปิดความรู้สึกของตนเองตลอดเวลาที่อยู่กับเขาสองคน



          รวมถึงพี่ซองอูก็ด้วย



          นีเอลเดินเข้าไปกอดพี่ชาย เมื่อดาเนียลได้รับอ้อมกอดจากน้องชายแล้วเขาก็กอดตอบนีเอลแน่น ฝังหน้าลงกับไหล่น้องร้องไห้โยเยเป็นเด็กสามขวบ



          “พี่ขอโทษนะนีเอล ฮือ พี่ขอโทษ”



          “พี่ทำแบบนี้ทำไม...ตอนนั้นพี่เป็นพ่อสื่อให้ผมกับพี่ซองอูทำไม”



          “พี่รักนีเอลนะ ที่พี่ทำไปทั้งหมดเพราะพี่รักนีเอล”



          “ผมก็รักพี่ดาเนียล ที่ผมอยากถามคือตอนนั้นพี่เจ็บมากไหม”



          “นีเอล…” ดาเนียลผละออกมาสบตากับน้องชาย นีเอลระบายยิ้มอ่อนโยนให้พี่ชายแล้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าอีกคนออกให้



          “แบกความเจ็บปวดเอาไว้นานขนาดนี้ได้ยังไง ทำไมพี่ไม่บอกผม หือ” ดาเนียลมองน้องชายอย่างสับสน นอกจากจะไม่มีท่าทางผิดหวังแล้วกลับมีแต่ท่าทางเห็นอกเห็นใจ มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ นีเอลควรเกลียดเขา ไม่ควรทำแบบนี้



          “นีเอลห้ามนะ ฮึก ห้ามทิ้งซองอู ห้ามบอกให้พี่รักซองอูได้ ตีพี่สิ ด่าพี่เลย ไม่เอานะ พี่ไม่ให้นีเอลเลิกกับซองอูนะ”



          “ใครว่าผมจะเลิกกับพี่ซองอูเล่า ก็พี่เขาบอกเองไม่ใช่เหรอว่ารักเราทั้งสองคนเท่ากัน ผมไม่เลิกกับเขาหรอก” คราวนี้เป็นซองอูที่เงียบอยู่นานต้องเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ คนรักสบตาเขายิ้มๆแล้วดึงมือเขาเข้าไปใกล้ จับให้ซองอูโอบกอดสองพี่น้องไว้ สร้างความประหลาดใจให้ทั้งดาเนียลและซองอู



          “ด...ดีแล้ว งั้นทั้งสองคนต้องรักกันแบบเดิมนะ ห้ามเลิกกันนะ” ถึงจะยังงงๆอยู่แต่ดาเนียลก็พูดออกมา เขาสบตากับแววตาเจ็บปวดของซองอูแล้วก็ต้องหลบสายตาหนี หันมาพบท่าทีเหนื่อยหน่ายใจของนีเอลก็อยากจะเบะปากร้องไห้ให้ดังกว่าเดิม



          คนเด็กสุดมองเห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ผ่านแววตาของทั้งสองคนก็กลอกตามองบนไปหนึ่งที แบบนี้เขาต้องอธิบายอย่างละเอียดก่อนที่สองคนนี้จะเล่นบทโศกใส่กันสินะ



          “พวกพี่ไม่เข้าใจอะไรเนี่ย พี่ซองอูรักเราสองคนเท่ากัน ถ้าพี่ซองอูเลือกผมพี่ดาเนียลกับพี่ซองอูก็ต้องเจ็บ ถ้าพี่ซองอูเลือกพี่ดาเนียล ผมกับพี่ซองอูก็ต้องเจ็บ ความสัมพันธ์นี้ถ้ามีแค่คนสองคนมันก็ต้องเจ็บทั้งสองทาง”



          “....” พี่ทั้งสองคนเงียบคิดตามที่นีเอลพูด



          “แล้วทำไมเราไม่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเราเป็นสามคนล่ะ ทั้งพี่ทั้งสองคนและผมจะได้ไม่ต้องมีคนเจ็บไง”



          “นีเอล...ทำแบบนี้ไม่ได้นะ” ดาเนียลค้านหัวชนฝา เรื่องมันกลับตาลปัตรจากที่ดาเนียลคิดไปหมด เขาหันไปสบตาซองอูจะถามความคิดเห็นแต่เจ้านั่นกลับทำท่าเหมือนเจอหนทางสว่างและเห็นดีเห็นงามกับความคิดของนีเอลซะงั้น



          อย่าเอาแต่ได้แบบนี้สิองซองอู!



          ซองอูสบตากับคนรักว่ามีความเคลือบแคลงใจอะไรในแววตาไหม แต่ก็ไม่พบอะไรเลย มีแต่รอยยิ้มจริงใจและแววตาสุกใสเข้าใจดีส่งมาให้ ซองอูยีผมคนรักเบาๆอย่างรักใคร่เขาพูดขอบคุณนีเอลที่เข้าใจ แฟนเด็กของเขาก็บอกว่าไม่เป็นไรเจ้าตัวเข้าใจดี



          เป็นคนรักกันมานานทำให้รู้นิสัยใจคอกัน จะจูนจะสปาร์คกันก็ทำได้ง่าย ซองอูพยักหน้าให้นีเอลแล้วพยักเพยิดหน้าไปทางคนที่อยู่ด้านในสุดในอ้อมกอด นีเอลก็พยักหน้าให้คนรักเหมือนรู้กันดี



          เขาทั้งสองคนเข้าใจกันดีแล้ว ก็เหลือแค่พี่ชายจอมดื้อของนีเอลนี่แหละ



          “พี่ดาเนียล ผมกับพี่ซองอูเคลียร์กันแล้วนะ เหลือแต่พี่แล้ว”



          “ใช่ เหลือแต่มึงแล้วนะ”



          รุมกันนี่…



          ดาเนียลมองทั้งสองคนสลับไปมานึกเคืองในใจ ทำไมถึงทำให้เรื่องที่มันดูยากให้กลายเป็นเรื่องง่ายขนาดนี้กัน



          “มึงจะคิดอะไรมากมายว้า แบบนี้แหละดีแล้ว แฟร์ๆไม่มีคนเจ็บ มึงอยากให้กูเจ็บหรือไง หรืออยากให้นีเอลเจ็บ ไหนว่ามึงรักกูทั้งสองคนไง ไม่รักกูสองคนแล้วเหรอ”



“          ไม่ใช่แบบนั้นนะ…” ดาเนียลพูดเสียงแผ่ว เขามองหน้าของเพื่อนรักและน้องชายสลับกันไปมา นัยน์ตากลมโศกฉายแววสับสนและไม่มั่นใจ ยังเอาแต่คิดว่าตนเองทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปหมด


          ซองอูกับนีเอลถอนหายใจให้กับความดื้อด้านของดาเนียล คนเด็กสุดขยับปากพูดไม่มีเสียงกับซองอูว่าให้ปล้ำดาเนียลเลย ซองอูเบิกตาโตอย่างตกใจแล้วขยับปากตอบกลับไปว่าจะเอาแบบนั้นจริงๆเหรอ แล้วนีเอลล่ะ นีเอลพยักหน้ารับแล้วบอกว่าใช่ ผมจะร่วมวงด้วยนี่แหละ



          ซองอูตาโตเข้าไปอีกกับความใจกล้าของคนรัก แต่นีเอลก็เอาแต่พยักหน้าส่งซิกให้ไม่หยุด ซองอูบอกกับตนเองในใจว่าเอาก็เอาวะ





ฉากคัทอยู่ในแท็ก #อฟช101 นะคับ




THREE SOME



          อยากเห็นพี่ซองอูโดนรุมม รุมแบบได้กำไร 555555555555 อย่าหาความมีศีลธรรมหรืออะไร อ่านเอาความกามก็พอนะฮะ


          ฝากฟีดแบ็คในเม้นท์แท็ก #อฟช101 นะคะ ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

213 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 กันยายน 2561 / 14:50
    ฮื่ออออ หาคัทไม่เจ้อออ
    #208
    0
  2. #195 Mmmiiinnn000 (@Mmmiiinnn000) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 20:14
    เลือดหมดตัว ฮอทมากๆ ค่ะ
    #195
    0
  3. #194 A-Sarunya (@A-Sarunya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 21:31
    อห.(โอ้โห)
    /ตะกุยพื้น
    #194
    0
  4. #193 Pcypcy478 (@Pcypcy478) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 19:28
    อห. อิฉันเป็นลมไปแล้วววววว
    #193
    0
  5. #192 starspluspeach (@starspluspeach) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 07:31
    น้องนีเอลเท่มากลูก แบบนี้แหละดีแล้ว เราสามคนไปเล้ย
    #192
    0
  6. #191 tttttangmo (@tttttangmo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 12:37
    แซ่บพริก10000000เม็ด!
    #191
    0
  7. #190 SUNTOTHEMOON (@wrp2580) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 19:47
    อห. เป็นทรีซั่มที่แบบบะลั่กบะลั่กอุกอักมากเลยคะ /สูดยาดม
    #190
    0
  8. #189 Praew (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:18

    อ่อกๆๆๆ ตายแน่นอน ดิชั้นนี้แหละจะตายยย ฮือออ

    #189
    0
  9. #188 CViewMED (@love_kalo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:17

    อมก....คสพ อิหยังนิ!! ฮือออออ

    #188
    0