(os/sf) produce101/wanna one : affection

ตอนที่ 12 : Pabo Kid #Ongniel1stXmas (seongwu/daniel)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60




         

title / Pabo Kid


paring / ong seongwu x kang daniel


tag / #อฟช101 & #Ongniel1stXmas


“พี่ซองอู”


“อะไร”


“ดูดบุหรี่อีกแล้ว”


“นั่นมันก็เรื่องของกูนะ”


“เราไม่ชอบ”


“แล้วกูบังคับให้มึงมาชอบตอนไหน”


“อือ ไม่ได้บังคับ”


“เออ งั้นก็หุบปากไป”


“แต่ที่พูดคือเราเป็นห่วงพี่นะ”


“...”


“ขอโทษครับ ก้าวก่ายอีกแล้ว” เอ่ยเสียงแผ่ว ก้มหน้างุดทันทีที่จบประโยค


องซองอูถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พินิจใบหน้าของเด็กหนุ่มวัยมัธยมปลายปีสุดท้ายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ปากอิ่มงองุ้ม นัยน์ตาใสซื่อช้อนสบตากล้าๆกลัวๆ แก้มแดงระเรื่อเพราะความเย็นของอากาศ มองแล้วให้ความรู้สึกเหมือนลูกหมากำลังถูกดุไม่มีผิด


ไอ้เด็กคนนี้…


เขาถอนหายใจอีกหนึ่งเฮือก(ยาวเสียยิ่งกว่าเฮือกแรก) โยนบุหรี่ที่ถูกสูบไปเพียงแค่หนึ่งส่วนสี่ของมวนลงพื้น ขยี้ให้มันดับด้วยรองเท้า เท่านั้น รอยยิ้มกว้างจนตายิบหยีก็ผุดขึ้นบนใบหน้าน่ารักของเด็กตรงหน้า


“ดีจัง” พร้อมกับเสียงพึมพำแสนซื่อ


คังแดเนียล ไอ้เด็กโง่ของเขา


ตั้งแต่จำความได้ องซองอูรู้จักคังแดเนียลมาตั้งแต่ยังอยู่ชั้นประถม เด็กตัวกลมที่อยู่บ้านข้างๆตามติดเขาแจ ผ่านช่วงวัยประถม มัธยม จนตอนนี้ซองอูอยู่ในวัยมหาวิทยาลัยปีสามก็ยังมีคังแดเนียลอยู่ข้างกาย


ตามติดจนเป็นเจ้าชีวิตของเขาแล้ว


ดันเป็นเจ้าของหัวใจด้วยนี่สิ


ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนกันที่เผลอรู้สึกกับน้องเกินกว่าความสัมพันธ์ของคนข้างบ้าน อาจจะเป็นช่วงวัยมัธยมต้นที่เขามีความคิดอยากจะดูแลคังแดเนียลตลอดไป หรืออาจจะเป็นช่วงมัธยมปลายที่องซองอูไม่สามารถมีแฟนได้เพราะเอาแต่คิดถึงน้องข้างบ้าน หรืออาจจะตั้งแต่รู้ว่าคังแดเนียลชอบเขาขนาดไหน  


ช่างเถอะ ขี้เกียจหาคำตอบ ไม่ว่าจะช่วงไหนองซองอูก็รักเจ้าเด็กก้อนของเขาไปแล้ว


แต่คนปากแข็งอย่างเขาน่ะ ไม่เคยจะพูดอะไรออกไปหรอก


ทั้งๆที่ความรู้สึกตรงกันแท้ๆ...ซองอูรู้ เพราะคังแดเนียลไม่เคยปกปิดความรู้สึกได้ ทั้งสายตาชื่นชม การกระทำต่างๆและจากปากของเจ้าตัวเอง(ที่ซองอูไปแอบได้ยินโดนบังเอิญ) ไหนจะไดอารี่ที่ทุกวันจะมีเรื่องของเขาอยู่ในชีวิตประจำวันของน้องเสมอ เข้าออกบ้านของกันและกันจนเป็นเรื่องปกติ คิดว่าเขาจะไม่เห็นเลยหรือไง


          เขาถึงได้เรียกคังแดเนียลว่าเด็กโง่ จริงๆก็แค่เด็กซื่อนั่นแหละ


          เจ้าตัวไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของเขา คงเพราะซองอูไม่พูด แสดงออกก็ไม่เก่ง เลยกลายเป็นการแกล้งเสียส่วนใหญ่ จริงๆเขาอาจจะดูโรคจิตที่ชอบให้เด็กนี่เป็นห่วงเป็นใยกระวนกระวายเรื่องของเขา ร้องไห้จนตาแดงจมูกแดงเวลาเขาไปมีเรื่องชกต่อยมา(ทำแผลให้ทั้งน้ำตาและด่าทอแต่ซองอูก็ชอบ) ยิ้มตาหยีเมื่อเขาทำอะไรดีๆให้ ว่าเอ็ดเขาตอนได้เอฟวิชาคำนวณ หรือไม่ก็บ่นเวลาเขาสูบบุหรี่เหมือนเมื่อครู่นั่นแหละ


           เขาชอบที่ได้เห็นปฏิกิริยาต่างๆเหล่านั้น


น่ารักไปหมดเลยคังแดเนียลน่ะ


ระวังเหอะ ไม่ยอมรีบทำอะไรจะโดนหมาคาบไปแดก”


นั่นเป็นคำพูดของฮวังมินฮยอน เพื่อนสนิทที่พูดกับซองอูอยู่บ่อยๆ เขารู้ ว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป คังแดเนียลจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังพยายามอยู่ฝ่ายเดียว น้องอาจจะท้อหรือถอยไปตอนไหนก็ได้                    

           

              แต่ซองอูก็ยังเป็นซองอู ถ้าคังแดเนียลเป็นเด็กโง่ องซองอูก็เป็นคนขี้ขลาด


               ต่เขามีเหตุผล และเหตุผลนั้นมันน่าหงุดหงิดเป็นบ้า เขา องซองอู ที่มั่นใจกับทุกเรื่องยกเว้นเรื่องของคังแดเนียล ทั้งๆที่รับรู้ว่าน้องชอบเขาขนาดไหน แต่ก็ยังไม่มั่นใจเพราะไม่เคยได้ยินจากปากเจ้าตัวจริงๆ(องซองอูหมายถึงจากปากที่มาพูดต่อหน้าเขา) เนี่ยล่ะที่มันน่าหงุดหงิด


กลัวบุกไปแล้วน้องดันบอกว่าชอบในความหมายของน้องไม่ตรงกับความหมายของตนเอง ซองอูจะทำยังไง


ทั้งขี้ขลาดทั้งขี้กลัวเลยล่ะ คนเก่งอย่างเขาน่ะ


“พี่ซองอู เหม่ออะไรน่ะ” เสียงของน้องเรียกสติ ซองอูส่ายหน้าปฏิเสธ


“ทำไมไม่เข้าบ้าน”


“อะไรอ่ะ ทำไมพูดแบบนี้”


“ ?”


“วันนี้วันคริสมาสต์ ที่เราจะฉลองด้วยกัันสองคนที่บ้านพี่ไง พี่ลืมเหรอ!” แดเนียลขมวดคิ้วมุ่น จ้องหน้าซองอูขึงขัง


“เออ ลืมจริง”


“พี่ซองอู!”


“โวยวายจังวะไอ้อ้วน กูก็จำได้แล้วนี่ไง”


“พี่อ่ะ”


“เลิกทำหน้างอเป็นตูด ไปเซเว่นกัน กูเลี้ยงเยลลี่”


“เย้” พูดถึงของกินแล้วหน้าเปลี่ยนเลยนะไอ้เด็กอ้วนเอ๊ย


มันเขี้ยวจริงๆให้ตายสิ               


????



ซองอูเดินถือตะกร้าใส่ของตามหลังแดเนียล มีหลายอย่างที่น้องอยากซื้อเข้าไปกินด้วยกัน แต่เห็นหยิบแต่ของชอบของตัวเองใส่ตะกร้าทั้งนั้น ไม่เห็นถามความเห็นเขาสักคำ


เรื่องกินน่ะเก่งที่หนึ่ง


“แดเนียล” ปรากฏบุคคลที่สามเข้ามาพูดคุยกับแดเนียล ซองอูมองตามคู่สนทนา เด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับแดเนียลที่ตัวสูงกว่าน้องอยู่ไม่กี่เซ็นต์ฯ พูดคุยกันอย่างออกรส


เอาล่ะ เรื่องของคังแดเนียลทำเขาหงุดหงิดอีกแล้ว


“แดเนียล เสร็จยัง” เสียมารยาท ซองอูรู้ตัวดีแต่ก็เอ่ยแทรกบทสนทนาตรงหน้าไปแล้ว เด็กทั้งสองคนชะงัก แดเนียลหันกลับมาทำหน้าอุ๋งๆใส่ซองอู คนพี่ทำหน้านิ่ง เหลือบตามองเด็กอีกคนที่ยืนอยู่ข้างน้อง แล้วก็มั่นใจว่ามันไม่ได้ชอบขี้หน้าเขาสักเท่าไหร่หรอก


ดูจากทรงแล้ว(ทรงที่ตาขวางๆทำท่าหงุดหงิดตั้งแต่เห็นซองอูมากับแดเนียล) ก็น่าจะมีเป้าหมายอย่างเดียวกัน


ตัวก็ก้อนแดกก็เก่ง ทำไมสเน่ห์แรงจังวะ


“คุยกันลืมพี่ซองอูเลย” แดเนียลหัวเราะ ไม่ได้รับรู้ถึงความคุกรุ่นระหว่างกัน “นี่พี่ซองอูอ่ะแทดง ที่เราเล่าให้ฟังบ่อยๆ”


“เล่าเรื่องอะไรวะ”


“อย่าแทรกได้ไหมเล่า” ซองอูโดนน้องมองตาขวางใส่ตีเข้าที่อกอีกหนึ่งที “ส่วนนี่แทดงอ่ะพี่ซองอู เพื่อนสนิทเราเอง”


“อ่อ เพื่อนสนิท” ซองอูทวนคำยิ้มๆ แววตาฉายความสนุกสนาน หวังปั่นหัวเด็กที่ตนเองตั้งให้เป็นคู่แข่งอยู่ในใจ แล้วก็ได้ผลดี เด็กแทดงนั่นโค้งคำนับเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่ทำและพูดอะไรไม่ได้มากเท่าไหร่นักหรอกเพราะคังแดเนียลก็ยืนตาแป๋วอยู่ตรงนี้


“รีบซื้อรีบกลับเหอะไอ้ก้อน ไปฉลองคริสมาสต์กันสองคนเรา


จะไปแล้วก็ขอความสะใจอีกครั้งหนึ่งแล้วกัน


????


ซองอูและแดเนียลช่วยกันจัดของกินและประดับตกแต่งห้องโถงด้วยธีมวันคริสมาสต์ วันนี้พ่อและแม่ของซองอูไม่อยู่ แดเนียลก็เช่นกัน สองครอบครัวพากันไปเที่ยวนั่นล่ะ แต่ลูกชายสองคนขอปฏิเสธ เพราะแดเนียลอยู่ในช่วงสอบ ไม่อยากจะไปไหนไกลให้เสียสมาธิในการอ่านหนังสือเสียเท่าไหร่


ส่วนซองอูก็ไม่ไปเพราะน้องนั่นแหละ จะอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะวะ


“พี่ซองอูเสร็จยังอ่ะ” น้องน้อยของบ้านตระกูลคัง มายืนด้อมๆมองๆพี่ซองอูที่กำลังห้อยกล่องของขวัญบนต้นคริสมาสต์ เอ่ยปากถามทั้งที่ในปากเคี้ยวคุกกี้ตุ้ยๆ


“เห็นว่าเสร็จยังล่ะ”


“จะตอบน้องดีๆไม่ได้ไง้”


“ไม่” กวนประสาทใส่น้องตามเคย บอกแล้วไงว่าเขาชอบปฏิกิริยาตอบรับของเด็กนี่ ตอนนี้ก็มุ่ยหน้าใส่ มองตาขวางแบบทุกที อย่างกับลูกแมวขู่ กลัวจะแย่


แย่ดิ หัวใจเนี่ยแย่


แม่งน่ารัก ไม่เคยชิน


“เอามาแดกบ้างดิ้” ซองอูพยักเพยิดหน้าใส่ขนมที่อยู่ในมือเด็ก


“คุกกี้อ่ะนะ”


“เออดิ มึงแดกอะไรอยู่ล่ะ”


“พี่ไม่กวนประสาทเราสักวันมันจะตายมะ ไปหยิบเองเลย!” ไม่ยอมหรอกนะแดเนียลน่ะ คนกวนประสาทอย่าหวังจะได้อะไรดีๆจากแดเนียลไป น้องหันหลังกลับจะเดินหนี แต่ก็โดนคนพี่รั้งเอวไว้ แขนยาวๆรวบกอดเอวน้องได้พอดิบพอดี ดันให้ตัวแดเนียลชิดกับอก คางแหลมถูกวางลงบนไหล่


ฮื่อ พี่ซองอู


ร้องเสียงหลงในใจ แดเนียลตัวแข็งทื่อ ถึงแม้จะสกินชิพกันเป็นปกติแต่แดเนียลก็ไม่ได้ชินเสียเท่าไหร่หรอก เอาเป็นว่าไม่เคยชินเลยเสียดีกว่า


พี่ซองอูรวบมือของน้องที่มีคุกกี้อยู่ ก้มลงงับคุกกี้ที่แดเนียลกินเหลือไว้ ฟันซี่คมขบกัดโดนปลายนิ้ว น้องสะดุ้งตกใจ ตัวการเคี้ยวคุกกี้ในปาก ส่วนตาจับจ้องใบหน้าด้านข้างของน้องที่หน้าแดงหูแดงอยู่ในอ้อมแขน มุมปากหยักของซองอูกระตุกยิ้มที่ถ้าแดเนียลเห็นต้องบอกว่าเจ้าเล่ห์ที่สุด เขาไม่หยุดที่จะแกล้ง ใช้ฟันไล่งับปลายนิ้วของน้องทีละนิ้ว


“พี่ซองอู…” เสียงแหบทุ้มของน้องเอ่ยเบาหวิว มือสั่นตัวสั่นไม่ประสา แขนข้างที่โอบเอวหากำไรอีกทาง ดึงเสื้อที่ทับอยู่ข้างในกางเกงของน้องออก มือกร้านตั้งท่าจะสอดเข้าไปสัมผัสเนื้อนิ่มใต้ร่มผ้า ทว่าเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้น ให้การกระทำทุกอย่างหยุดชะงัก


และคังแดเนียลก็อาศัยจังหวะนั้นรวบรวมสติแล้วดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของพี่ วิ่งหนีออกไปรับสายโทรศัพท์ไม่หันกลับมามองซองอูที่อยู่ข้างหลังแม้แต่หางตา


ทำไมวันนี้พี่ซองอูรุ่มร่ามกว่าทุกวัน จะหายใจไม่ออกแล้ว


แดเนียลหายไปเกือบสิบนาที(คุยโทรศัพท์ห้านาทีเท่านั้นที่เหลือทำใจอยู่) กลับมาเห็นพี่ซองอูย้ายตัวเองไปนั่งที่โต๊ะแล้ว แดเนียลเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวข้างกัน พยายามทำตัวเป็นปกติ เมื่อกี้นี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น


“ใครโทรมา แม่เหรอ” ซองอูเอ่ยถาม แดเนียลยืดหลังตรงโดยอัตโนมัติ เกร็งอะไรกันเล่าคังแดเนียล


“เปล่าครับ” น้องสั่นหัวปฏิเสธ “แทดงโทรมาบอกสุขสันต์วันคริสมาสต์น่ะ”


“อ่อ” ซองอูพยักหน้ารับ เขาจ้องมองหน้าของแดเนียลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “สนิทมากเลยเหรอ”


“ครับ?”


“กับเด็กแทดงนั่น”


“อ่า ก็สนิทครับ แทดงคอยช่วย อยู่ด้วยตลอดเลยที่โรงเรียน” พูดถึงคนอื่นแล้วยกยิ้มจนตาปิด อยากตีว่ะ


ดูก็รู้ว่ามันคิดไม่ซื่อ ทำไมไม่มองดีๆวะ เพื่อนสนิทบ้าอะไร ไม่มองกันแบบนั้นหรอก


เออแล้วเขาอยากเป็นพี่ข้างบ้านที่ไหน หัดมองกว้างๆซะบ้างเถอะ เด็กโง่เอ๊ย ไม่รู้ตัวหรือไงว่าคนอื่นเขาชอบตัวเองขนาดไหนกัน


“แล้วถ้ามันไม่ได้เข้าหาแบบเพื่อน?” ซองอูยังคงพูดถึงแทดงอยู่ และแดเนียลก็ตอบคำถามนั้นด้วยความบริสุทธิ์ใจ


“หมายถึงแบบไหนครับ? ให้เข้าหาแบบศัตรู?”


“โว้ย ทำไมมึงโง่จังวะ”


“ว่าเราโง่อีกแล้วอ่ะ”


“แม่ง” ซองอูขยี้ผมอีกฝ่ายจนฟูฟ่อง ทั้งมันเขี้ยวทั้งหัวเสียเองปนกันไป ทำไมนี่ต้องพูดอะไรตรงๆตลอดเลยวะ “กูหมายถึง มันเข้าหาแบบชอบมึง”


“หา...ไม่หรอก” แดเนียลปฏิเสธ น้องทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบว่า “แต่ถ้าแทดงชอบก็ไม่เป็นไรนะ เราว่าแทดงดีกับเราอ่ะ”


ชิบหายแล้วไอ้ซองอู


เสียงไอ้มินฮยอนก้องอยู่ในหัวจนหลอนไปหมด


ระวังเหอะ ไม่ยอมรีบทำอะไรจะโดนหมาคาบไปแดก”


“ไม่ยอมรีบทำอะไรจะโดนหมาคาบไปแดก”


“โดนหมาคาบไปแดก”


“โดนหมาคาบไปแดก”


“โดนหมาคาบไปแดก”


พอก่อนมินฮยอน กูว่ามันถึงเวลาที่ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ


“กูว่ากูไม่ไหวแล้วว่ะ”


“ครับ? ฮ...เฮ้ย!” ซองอูผุดลุกขึ้น เขาช้อนขาแดเนียล ตัวน้องลอยไปนั่งอยู่บนโต๊ะ ซองอูแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างขาของน้อง แขนยาวทั้งสองข้างวางทาบบนโต๊ะ กักขังตัวแดเนียลไว้ไม่ให้ไปไหนได้ น้องน้อยตระกูลคังทำหน้าตาตื่น


“พ..พี่ทำอะไรอ่ะ”


“กูว่ากูไม่ไหวแล้ว”


“ไม่ไหวอะไㅡอื้อ!” แดเนียลไม่ทันที่จะพูดจบประโยค ปากของน้องถูกปิดด้วยริมฝีปากของซองอู แดเนียลเบิกตาโตตกใจ มือทั้งสองข้างดันหน้าอกของซองอูไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ก็เปลี่ยนเป็นกำเสื้อนักศึกษาของคนพี่ไว้แน่น เพราะริมฝีปากที่กำลังละเลียดอยู่ที่อวัยวะส่วนเดียวกันของตนเองทำให้เหมือนถูกหลอมละลาย โอนอ่อนไปอย่างง่ายดาย แขนของน้องค่อยๆเลื่อนขึ้นไปที่รอบคอของพี่ กำปกคอเสื้อของพี่แน่นเมื่อซองอูสอดลิ้นเข้ามาลองเชิง เด็กมัธยมไม่ประสาตัวเกร็งหลับตาปี๋แต่ก็ทำใจสู้ส่งลิ้นตัวเองเข้าไปเกี่ยวกระหวัด


จูบกันอยู่เกือบห้านาทีจนน้องหายใจไม่ทัน ดันอกพี่แรงๆประท้วง องซองอูจึงยอมผละออก อ้อยอิ่งในแบบที่มองน้องตาเยิ้มในระยะประชิดและกดจูบเบาๆที่ริมฝีปากอิ่มอีกหลายสิบที เหมือนมันเขี้ยวกันเสียเต็มประดา


ส่วนคนถูกกระทำก็ช้อนตาฉ่ำน้ำมองกัน ใบหน้าแดงเรื่อทั้งที่ภายในห้องอบอุ่นด้วยฮีตเตอร์ไม่มีไอหนาวกระทบให้ใบหน้าแดงได้


“เขินจนหน้าแดงกว่าจมูกรูดอล์ฟ”


“พี่อ่ะ พี่ทำอะไรเนี่ย”


“ก็บอกว่ากูทนไม่ไหวแล้วไง”


“ทนไม่ไหวอะไร พูดมาสองรอบแล้ว”


“หวงมึงจะบ้า กูไม่ทนแล้ว”


“...”


“ทำไมโง่นักวะ ไม่รู้ตัวหรือไงว่าใครเขามองตัวเองด้วยสายตาแบบไหน ตัวเองน่ารักขนาดไหน ใครๆเขาก็พากันมาชอบ กูหมายถึงไอ้เด็กแทดงละหนึ่งคน”


“แทดงไม่ㅡ”


“กูด้วยอีกคน”


“...”


“กูชอบมึง ไม่ดิ กูรักมึง รักมึงมากๆ”


“พี่ซองอู...”


“ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนกันที่รู้สึกกับมึงแบบนี้ กูชอบรอยยิ้มเด๋อๆของมึง ท่าทางซื่อๆแต่ก็เรียนเก่งชิบหาย ไอ้ท่าทางอยากดุกูแต่ก็โคตรกลัวกูแดกหัว มึงที่เดินตามตูดกูต้อยๆตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ กูโคตรชอบทุกอย่างที่เป็นมึงเลย”


ซองอูพูดด้วยความจริงใจ ทั้งน้ำเสียงและแววตาพยายามส่งความจริงจังให้น้องได้รับรู้มากที่สุด เขาใช้สองมือกอบกุมใบหน้าของน้องไว้ นิ้วโป้งเกลี่ยไปมาบนแก้มกลมๆ ก่อนจะส่งจมูกโด่งกดลงบนหน้าผากเนียนแผ่วเบา แดเนียลหลับตาพริ้ม หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดกระเด็น เมื่อซองอูผละออก แดเนียลช้อนตามองสบและก็ได้รับรอยยิ้มใจดีของพี่ชายข้างบ้าน


ที่กำลังจะไม่ใช่พี่ชายข้างบ้านอีกต่อไป


“มึง...มึงชอบกูป่ะวะ คือว่าถ้ามึงก็ชอบกู กูจะได้ขอมึงเป็นแฟน”


“...”


“เป็นแฟนกันในวันคริสมาสต์ดีไหม หรือกลัวซ้ำวันกับใครเยอะๆ เอาเป็นวันถัดไปก็ได้นะมึง”


“...”


“กูยังมีเวลารอมึงอีกนาน”


“...”


“อ้าว เงียบทำไมวะ”


“พี่ซองอู”


“เฮ้ย มึงร้องไห้ทำไมเนี่ยไอ้เด็ก” ซองอูเบิกตาโตตกใจ เมื่อเห็นหยาดน้ำสีใสไหลเอื่อยออกมาจากนัยน์ตาใสซื่อ เขาไม่ได้เห็นน้ำตาของน้องมันบ่อยมากหรอก เห็นแล้วก็ทำอะไรไม่ถูก รีบใช้นิ้วโป้งปาดออกให้เป็นพัลวัน


ซองอูหยุดฟังน้องเมื่อแดเนียลอ้าปากออกเหมือนกำลังจะพูด น้องสะอื้นจนประโยคกระท่อนกระแท่น


“ร...เรา คือเราทำการ์ดวันคริสมาสต์มาให้พี่ แล้วเราก็ตัดสินใจจะสารภาพรัก”


“...”


“ไม่คิดว่าพี่จะรู้สึกเหมือนเรา จริงๆเราคิดว่าเปอร์เซ็นตัวเองเป็นศูนย์ด้วยซ้ำ พี่เอาแต่แกล้งเรา ม...ไม่คิดว่าㅡ”


“โง่จริงๆให้ตายสิ” ซองอูระบายยิ้มว่าแทรกน้อง เขาหยิกแก้มน้องเบาๆอย่างมันเขี้ยว ลังเลที่จะทำอะไรบางอย่าง ก่อนจะโอบรอบเอวน้องแล้วดันให้ตัวแดเนียลเข้ามาแนบชิดกับเขามากขึ้นจนคางน้องถูกวางอยู่บนไหล่ของเขา ซองอูกอดโยกแดเนียลเบาๆราวกับน้องเป็นเด็กเล็ก เขาสูดดมความหอมที่ขมับน้องแล้วเอ่ยกับน้องด้วยรอยยิ้ม


“งั้นก็รู้ไว้นะไอ้เด็กโง่ของพี่”


“ฮื่อ”


“ที่พี่แกล้งก็เพราะพี่ชอบเรา เข้าใจไหมครับ”


“พ...พูดครับด้วย แง” แดเนียลว่าโอดครวญหน้าแดงแจ๋ ไม่เคยสักครั้งหรอกที่พี่ซองอูจะพูดจาสุภาพกับเขาน่ะ ซองอูหัวเราะขำ เขาไม่รู้จะเข้าบทสนทนาอะไรต่อ ล่าสุดที่เขาพูดคือขอน้องเป็นแฟน แต่เหมือนเรื่องมันกลับกันไปหมดจนดึงเข้าเรื่องเดิมไม่ถูก ซองอูเหลือบไปเห็นกระเป๋านักเรียนที่วางเยื้องออกไป จึงเอื้อมมือไปหยิบแล้วควานหาอะไรบางอย่าง จนพบจึงหยิบออกมา


การ์ดวันคริสมาสต์ของคังแดเนียล


ทำอะไรเป็นเด็กผู้หญิงในการ์ตูนไปได้ ซองอูไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอก แต่เพราะเป็นคังแดเนียลน่ะเลยน่ารัก


“ไหน ในการ์ดเขียนว่าอะไรบ้าง”


“เฮ้ย จะมาถือวิสาสะเปิดเองไม่ได้นะ!” แดเนียลว่าท้วง มือยื่นมาหมายจะฉกการ์ดทำมือของตนเองคืน แต่ไม่ทันคนพี่ที่เบี่ยงหลบและยืดตัวหนีสุดแขน


“ไหนๆก็ทำให้พี่ไม่ใช่หรือไง อ่านตอนนี้แหละ”


“ฮื่อ พี่ซองอู!” น้องส่งเสียงขึ้นจมูกด้วยความขัดใจ แต่ซองอูว่ามันเป็นความขัดเขินเสียมากกว่า เขาเปิดการ์ดออก อ่านเสียงดังฟังชัด ข้อความในการ์ดเป็นการอวยพรวันคริสมาสต์ปกติทั่วไป แต่มาสะดุดตรงประโยคสุดท้ายที่ทำเอาคนได้รับการ์ดนั้นกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม


“อยากได้พี่ซองอูเป็นของขวัญวันคริสมาสต์? เฮ้ อย่าแย่งสิ พี่อ่านอยู่นะ” เพราะรู้ว่าพี่ซองอูจะอ่านถึงตรงนี้ แดเนียลจึงตั้งท่าจะแย่งไปอยู่แล้ว การ์ดกลับคืนสู่มือของเจ้าของ แต่เพราะผุดลุกขึ้น ตัวของน้องจึงโถมลงมาใส่ซองอูเต็มแรง เขาจึงจับขาน้องล็อคไว้ที่เอว ขยับตัวชิดโต๊ะ แนบแน่นยิ่งกว่าเดิมระหว่างเขากับแดเนียล กำไรทุกทางเลยให้ตายสิ


ถ้ารู้ว่าบอกแล้วจะมีความสุขแบบนี้ ไม่ปล่อยให้นานมาถึงขนาดนี้หรอก


“ขอกันแบบนี้ ซานต้าก็ให้ไม่ได้นะมึง” ซองอูถูกน้องมองค้อนใส่และชกอกไปอีกหนึ่งปั้ก เขาหัวเราะก่อนจะขยี้ผมน้องมันเบาๆ สบตาแดเนียลอีกครั้ง ระบายยิ้มที่ดูอบอุ่นที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมาให้แดเนียล อบอุ่นในแบบที่แดเนียลคิดว่าฮีตเตอร์ก็ไม่อุ่นเท่ารอยยิ้มของพี่ซองอู “แต่กูจะให้มึงเอง”


“ให้อะไรเล่า”


“พี่ซองอูจะถามอีกครั้งนะครับ” วันนี้โดนพูดสุภาพใส่หลายคำ แดเนียลเป๋จนพูดไม่ออกแล้ว ได้แต่มองคนพี่ตาแป๋ว เม้มปากแน่นรอฟังคำถามจากปากพี่ซองอู  ส่วนคนพี่ก็เอาแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ลีลาเก่งจนน้องต้องทุบอีกหลายครั้ง เร่งหรือแก้เขินก็สุดจะรู้ “เป็นแฟนกันไหมครับน้องแดเนียล”


“ขอคิดดูก่อน” แดเนียลทำท่าครุ่นคริด ตั้งท่าวางเชิงอวดเก่งกลบเกลื่อนความเขินอายที่แทบระเบิดออกมาของตนเอง ซองอูอมยิ้มมันเขี้ยวเด็กช่างเจรจา


“ตกลงเหอะ เบื่อเป็นพี่ข้างบ้านแล้ว” แดเนียลหัวเราะกับคนที่แสร้งทำเป็นโอดควรญ น้องโอบรอบคอของพี่ไว้แน่น พยักหน้ารับระรัวแล้วหอมแก้มซองอูหนึ่งทีแรงๆจนพี่หัวโยกหัวเราะลั่นไปด้วยกัน


“คำขอเป็นจริงแล้ว...จะปฏิเสธได้ยังไงล่ะครับ!”


เด็กโง่ไม่เป็นเด็กโง่อีกต่อไป


และคนขี้ขลาดก็ไม่เป็นคนขี้ขลาดอีกต่อไปเช่นกัน


25 . 12 . 19 องซองอูและคังแดเนียลได้รับของขวัญที่ดีที่สุด



ไม่ใช่จากซานต้า แต่เป็นของขวัญจากตัวของพวกเขาเอง


end.



หัวข้อ Pabo kid จาก @zionerdpiz


หาสาระให้เราที ดูงงๆมั้ยคะ คนแต่งก็งงๆก๊งๆค่ะ ปั่นแบบไฟไหม้มากเพราะพึ่งปั่นเสร็จเลย ฮืออออ ทั้งที่ได้หัวข้อที่ตนเองชอบมากแท้ๆ (ชงบ่อยมากค่ะเด็กโง่ของพี่ซองอูเนี่ย) แต่เพราะติดอ่านหนังสือติดสอบตั่งต่าง เลยพึ่งได้มาเร่งพิมพ์ยิกๆๆๆ(ในโทรศัพท์ด้วยฮือ) ทำดีที่สุดแล้วจริงๆค่ะ ห่างหายไปกับการเขียนฟิคครึ่งปีได้ ถือว่าแย่เหมือนกันค่ะที่กลับมาเขียนใหม่แล้วไม่ค่อยได้ดั่งใจเท่าที่ควร ฮือ เวิ่นเว้อมากขอโทษค่ะ5555555555


ก็หวังว่าฟิคก๊งๆเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนเอนจอยได้นะคะ สุขสันต์วันคริสมาสต์ค่า  สกีมที่แท็ก #อฟช101 และสามาถติดตามเรื่องอื่นๆของไรเตอร์อีกหลายท่าน ได้ในแท็ก #Ongniel1stXmas

ในทวิตเตอร์นะคะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ทุกคนเลย ขอบคุณค่า ♡


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

213 ความคิดเห็น

  1. #196 fahhhhhhhhhja (@fahhhhhhhhhja) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 20:55
    ฮือไม่ใช่แค่ซองอูที่กลั้นยิ้มจนปวดแก้มหรอก เราด้วยยยยㅠㅠ แงชอบพลอตแนวนี้จริงๆแดเนียลเป็นเด็กก้อนในสายตาพี่อง
    #196
    0
  2. #184 waika (@waika) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 16:14
    ทำไมเพิ่งได้อ่าน น่ารักกกกกมากกกกกก
    #184
    0
  3. #159 jummeys (@thesppkm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 00:51
    โอ้ยเด็กโง่ของพี่ซองอู ฮื่ออออออออ อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจมากเลยค่ะ ตาพี่ก็ขี้แกล้งแต่ก็ขี้หวง ฮื่อ อบอุ่นมากมากเลย
    #159
    0
  4. #158 เอเรียล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 23:53
    เขินนนนนแทน ทำไมพี่องตลกแบบนี้ แดนก็น่ารัก มึนๆ เนื้อเรื่องน่ารักจริงๆค่ะ
    #158
    0
  5. #157 KYUMPHA (@sasipa16) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 13:01
    งือออเด็กโง่ของพิ น่ารักมาก ;-;
    #157
    0
  6. #156 thaksaon17 (@thaksaon17) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 12:37
    ฮื่อออน่ารักมากเลยค่ะ อ่านไปอมยิ้มไปแง้
    #156
    0
  7. #153 kxxmsk (@kxxmsk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 00:17
    น่ารักมากกก คำว่าน่ารักลอยอยู่เต็มฟิคเลยค่าให้ตายเถอะคุณ! เขินจังพี่ซองอูสุภาพเนี่ย คนหรือไมโครเวฟหรือฮีตเตอร์ หล่อมากมั้งพี่ เออ แต่หล่อจริง น้องมันซื่อจริงๆ นี่ถ้าพี่ซองอูไม่บอกชอบน้องนะ เราเองอหละจะเป็นคนแย่งน้องมา! 555555 ฟิคน่ารักมากค่ะ ชอบโปรเจคนี้จัง ระทวยหัวใจสุด สู้ๆนะคะ รักเสมอ
    #153
    0
  8. #152 Juscha (@juscha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:39
    น้องเนียลล น่ารักมากๆๆ หนูคือความสดใสของโลกใบนี้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่ซองอูถึงหวงขนาดนี้ เด็กมันน่ารักกก
    #152
    0
  9. #151 P_jeed (@Priew_jeed) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:04
    เขินมือหงิก น่ารักจังค่ะ
    #151
    0
  10. #150 doctorfire (@doctorfire) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 20:58
    รู้สึกฮาตอนองแย่งการ์ดแดนมาเปิดอ่านอ่ะ 55+
    #150
    0
  11. #149 leeosky (@leeosky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:15
    น่ารักจัง พี่ซองอูแบบนี้น้องกร๊าวใจเหลือออออเกินค่ะพี่ขาาา น้องน้อยยยยก็น่ารักฮือออ อยากฟัดให้แก้มช้ำ แงงงขอบคุณของขวัญวันคริสตร์มาสนะคะไรท์
    #149
    0
  12. #148 WhenIseeOngniel (@bowy321) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:05
    เขินจังเลยยยย ชอบคาแร็กเตอร์เด็กโง่กับพี่ข้างบ้านตอนนี้มากกกกกมากกกก แง้
    #148
    0
  13. #146 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 17:43
    TT *กอดหมอนข้าง* 8ibl,klouhgs'k,kdqg]p8jk
    #146
    0
  14. #143 BlacKStaR_521 (@newpichasan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 17:30
    ยิ้มแก้มจะแตกแล้วว
    #143
    0
  15. #142 กุ๊ดจี่~• (@oOillyo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 17:26
    โอ้ยยย/กุมแก้ม
    เราชอบคาร์แร็คเตอร์แบบซองอูในนี้มากเลยค่ะ โชเน็นมากกกฮื้อออน่ารักไปหมดเลย

    แพ้ทางแนวพี่ข้างบ้านทุกทีเลยค่ะไม่รู้ทำไม ชอบมาก55555


    วันนี้มีแต่คนอัพฟิคเต็มปัยหมด มีฟามสุกฮื้อๆๆๆ
    #142
    0