[Fic Naruto] อาคัตสึกิจอมซ่ากับยัยคาสโนวี่จอมป่วน

ตอนที่ 13 : Chapter 11 : เรื่อง(ที่ซับซ้อน)ของเขา(และฉัน) [Temari]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 มี.ค. 56

Chapter 11 : เรื่อง(ที่ซับซ้อน)ของเขา(และฉัน)

 

            ถึงพี่อิทาจิ ต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่หนีออกมาก่อน แต่ฉันไม่ค่อยสบายใจ ให้ฉันออกไปด้านนอกเถอะค่ะ พี่ไม่ต้องตามมานะ ฉันสบายดี ไม่ต้องโทรมาด้วยนะคะ เพราะมือถือฉันอยู่ที่บ้าน จากเทมาริ

            นี่คือจดหมายที่ฉันแอบเขียนตอนหกโมงเช้าให้พี่อิทาจิ และค่อยๆ แอบหนีออกจากบ้าน ที่ฉันแอบออกมาไม่ใช่อะไรออก ฉันกลัวว่าสถานการณ์จะแย่กว่าเมื่อวานต่างหาก ออกมาตั้งแต่เช้ามืดก็ไม่อันตรายเท่าตอนกลางคืนหรอกเน้อะ? ตอนนี้ฉันไปที่สวนสาธารณะ ไปทำใจให้สงบ -..- (ความจริงไม่มีที่ไป)

            ในสวนสาธารณะไม่ได้เงียบอย่างที่คิด มีเสียงร้องของนกนานาชนิด ประกอบกับเสียงน้ำพุที่กระทบกับแม่น้ำ ฟังดูแล้วเพลินดี ไม่ได้ทำให้เรากลัวเลย กลับอบอุ่นกว่าเดิม แสงอาทิตย์เริ่มทอเข้ามายิ่งทำให้ฉันอบอุ่นขึ้น แต่อีกใจหนึ่งมันก็ค้านว่าทำไมมันถึงได้เหงาเช่นนี้?

 

            เฮ้! เธอออกมาทำไมตั้งแต่เช้ามืด

            “O__o พี่ฮิดัน!!”

            อืมนึกว่าเป็นแฟนกับอิทาจิแล้วหยิ่งจำฉันไม่ได้ละ

            “ว่าแต่พี่เถอะคะ มาทำไมแต่เช้าคะ?”

            “จะอะไรอีกล่ะ ฉันมาวิ่งที่นี่ตอนเช้ามืดทุกวัน -0-

            “อ้อ..

            “ว่าแต่เธอเถอะ ได้ข่าวว่าไปค้างบ้านอิทาจิ มาทำไมที่หนี

            “เอ้อ.. ฉ..ฉันมาเดินเล่น

            “แล้วอิทาจิมันรู้รึยัง

            “รู้แล้วสิ -3-ฉันตอบ(ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้)

            อืม แต่ปกติมันมีแฟนมันไม่เคยปล่อยให้แฟนมันอยู่คนเดียวนะ - -+

            “สงสัยง่วงมั้ง เมื่อคืนนอนกันตีหนึ่ง

            “ขึ้นเตียงใหม่ๆ ท่าจะหนักฮิดันแสยะยิ้ม

            . . .อะ..อะไรของนายฉันไม่เคย

            “เทมาริ!”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา

            ซาโซริ!! >__,<”ฉันหันไปพร้อมมีความหวังนิดนิด

            เธอมาที่นี่ทำไมตั้งแต่เช้าซาโซริวิ่งมาหาฉัน

            ก็พอดีแบบว่าอย่างเปลี่ยนบรรยากาศอยู่ในบ้านมากไม่ดี

            “คือซาโซริมาพวกมึงเห็นกูเป็นอากาศธาตุเลยใช่มั้ยฮิดันแทรก

            ..เอ่อ.. ขอโทษทีมัวแต่ตื่นเต้น

            “เหอะ ที่แท้แกกับเทมาริก็กิ๊กกันอยู่หรอ อืม.. เอาเถอะไม่อยากเป็น กขคฮิดันจิกตาใส่พี่ซาโซริแล้ววิ่งไปต่อ

            “…ซาโซริ ฉันขอโทษ TOT”

            “อืมช่างเหอะเจอบ่อยละ -*- ว่าแต่ทำไมไม่อยู่กับอิทาจิ

            “ก็พี่อิทาจิหลับอยู่ไง

            “ออ.. หนีมันมา?”

            “อ่า...เอ้ยย! ไม่ใช่

            “แล้ว...

            “คือ เราไปนั่งคุยกันดีกว่า ยืนคุยคงอีกยาว แต่สัญญากับฉันก่อนนะว่านายจะไม่บอกใคร ฉันไว้ใจนายนะฉันชูนิ้วก้อย

            อืม ฉันสัญญาซาโซริไขว้นิ้ว

           

            ฉันกับซาโซริเดินไปที่ลับตาคนแล้วนั่งลงบนเก้ากี้ม้านั่ง ฉันรู้สึกสบายใจมากที่ได้อยู่กับเขาถึงแม้ว่าจะไม่ใช่แฟนหรือสนิทอะไรกันขนาดนั้นก็เถอะ

 

            เล่าสิซาโซริชวนคุย

            ก็คือฉันไม่กล้าสู้หน้าซากุระ เพราะตอนนี้ซากุระอยู่บ้านพี่อิทาจิ แล้วซากุระก็เป็นแฟนเก่าพี่อิทาจิด้วย ฉันไม่ได้เกลียดอะไรเขาเลยนะ แต่ฉันรู้สึกอึดอัดใจ

            “พอเข้าใจ.. สรุปคือถ้าไม่มีซากุระเธอก็สบายใจ?”พี่ซาโซริมองหน้าฉัน

            “ทำนองนั้น

            “..ของแบบนั้นมันทำยากนะ

            “ฉันก็เลยหนีออกมาไง TOT”

            “...ถ้าไม่สบายใจอะไรมาบอกฉันเหมือนวันนี้ได้นะ ฉันว่างเสมอซาโซริเอื้อมมือมาจับมือฉัน

            ขอบใจนะ ฉันสบายใจขึ้นเยอะ..

            “อืม ไม่เป็นไร มีอีกมั้ย

            “มีสิ มีเยอะเลย TOT”

            “ว่ามาสิ ฉันรอฟังอยู่นะ

            “มันยาวนะ.. ว่าแต่พี่เถอะ พี่มาที่นี่ทำไม.. มันไม่ลำบากพี่หรอที่ต้องมาฟังฉันบ่น

            “ฉันมาถ่ายรูปธรรมชาติ ฉัน... ไม่ลำบากหรอกที่ได้ฟังเสียงของคนรักบ่นซาโซริจับมือฉันแน่น

            อู่ยย พูดแบบนี้ทำฉันขนลุกเลยนะ  -//-

            “ฉันเอาจริงนะ

            “ฉันรู้สึกว่านายมีคู่หมั้นแล้วนะ

            “...นั่นมันก็คนละเรื่อง ฉันแค่ไปดูตัว

            “แล้ว..

            “เธอสวยมาก อึ๋มด้วย รวยด้วย ฉลาด ขาว…”

            “อ่าว แล้วทำไมนายไม่..

            “ฉันรอเธอ

            “นาย.. บ้าไปแล้วหรอ

            “ก็ฉันเองก็ไม่รู้ ความจริงแล้วฉันกะจะตอบตกลงเป็นคู่หมั้นแล้ว แต่ฉันลังเล เพราะมันไวเกินไป

            “นายก็รักฉันไวเกินไปนะ

            “เธอก็รักอิทาจิไวเกินไปเหมือนกัน..

            “นายกำลังย้อนฉัน

            “อา.. ใช่ เธอทำฉันเจ็บ

            “ก็ฉันไม่รู้นี่ เอาเถอะขอบคุณสำหรับที่นายยอมรับฟังฉันนะ ฉันสบายใจมากฉันยิ้มน้อยๆ

            ฉันชอบเธอ เข้าใจมั้ย ฉันชอบเธอ!”เขากอดฉัน

            อ๊ะ.. นายจะบ้าหรอซาโซริเดี๋ยวมีคนมาเห็นนะ

            “แล้วไง

            “ก็แล้วจะมีคนเอาไปบอกอิทาจิแล้วนายก็จะซวยไง =[ ]=”

            “ฉันซวยคนเดียว เธอไม่ซวยจะกลัวอะไร

            “หยุดกอดฉันได้มั้ย ขอร้องล่ะ

            “เธอรังเกียจกันขนาดนี้เลยหรอเทมาริ?”ซาโซริถอนกอด

            “ปล่าว ฉันว่ารอเลิกกับพี่อิทาจิก่อนฉันไม่อยากนอกใจพี่อิทาจิเท่าไหร่... ฉันคิดว่ามันไม่แฟร์มั้ง..

            “เราไปคุยกันในรถฉันก่อนมั้ย เดี๋ยวพาไปเที่ยวกินข้าวด้วย

            “เอาสิ ฉันเองก็รู้สึกว่าคุยที่นี่จะไม่สะดวก

 

            หลังจากที่เราคุยกันยาวเหยียดเราก็ไปคุยกันในรถ ซาโซริขับรถไปคุยไป ฉันลำบากใจจริงๆ กับคนอย่างซาโซริ เพราะฉันสงสารหรือว่ารักเขากันแน่ที่ต้องตามมากับเขาแบบนี้ น่าสมเพชชะมัด

 

            เทมาริ ขอฉันเป็นตัวสำรองได้มั้ย

            “..หา? นายจะบ้าหรอ

            “ไม่ได้บ้า ฉันแค่อยากให้เธอสบายใจถ้าเธอมีเรื่องไม่สบายใจหรือมีเรื่องถกเถียงกับอิทาจิ ก็มาหาฉัน ฉันจะรับความอึดอัดใจของเธอเอง

            “นายไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ ขอบใจนะแต่..

            “อย่าแต่เลย ถือว่าทำบุญให้ฉัน ให้ฉันได้มีความสุขเถอะนะ เห็นเธออยู่กับอิทาจิแล้วฉันรู้สึกอึดอัดใจเหมือนเธอเห็นซากุระอยู่กับอิทาจินั่นแหละ..

            “ฉันว่านายยิ่งจะอึดอัดใจนะ

            “ไม่เป็นไร ฉันโอเค

           

            ฉันรู้สึกสงสารซาโซริ แล้วก็รู้สึกว่าฉันพลาด ที่ไปตอบตกลงคบกับพี่อิทาจิ ทำไมฉันไม่คิดให้ดีกว่านี้ ถ้าฉันเป็นแฟนกับซาโซริฉันคงไม่อึดอัดใจถึงขนาดนี้หรอก ในทางกลับกัน หากฉันคบกับซาโซริ พี่อิทาจิเองก็คงต้องทุกข์ทรมานกับซากุระ คนเก่าของเขา ฉันไม่มีทางเลือก ฉันเลิกกับพี่อิทาจิไม่ได้เพราะฉันสัญญาแบบนั้นกับเขาว่าฉันจะไม่บอกเลิก

 

            ฉันไม่อยากให้นายมีชีวิตแบบนี้เลยซาโซริหน้าตานายก็หล่อ แถมการเรียน เรื่องฐานะอะไรก็เพียบพร้อมไปหมด นายคิดผิดจริงๆ ที่มาชอบฉัน นายควรจะไปหาผู้หญิงที่ดีกว่าฉันและรักเขาฉันอธิบายให้ซาโซริทั้งๆ ที่ฉันก็ต้องการเขา

            ฉันไม่ต้องการ

            “เพราะแบบนี้ไงนายเลยไม่มีความสุข

            “ก็เพราะเธอไงที่ทำให้ฉันไม่มีความสุขซาโซริเบรกรถกระทันหันทำฉันเซไปด้านหน้า

            เอาสิ เอาก็เอา จะทำอะไรก็ทำ ฉันเตือนนายแล้วนะ ฉันบอกนายแล้ว เจ็บแล้วไม่ต้องมาขอให้ฉันช่วยนะ

            “ฉันคิดดีแล้ว เพราะงั้นไม่ต้องมาบอกฉัน

            “อืม..

 

            ให้ตายสิ เขาดื้อจริงๆ! ซาโซริขับรถต่อไปตอนนี้ก็ประมาณเจ็ดโมงกว่าๆ อยู่เลย ฉันไม่รู้ว่าจะจัดการชีวิตยังไงแล้วทีนี้ ปล่อยให้ซาโซริจัดการเลยละกัน..

 

            อยากกินข้าวที่ไหนซาโซริเปลี่ยนน้ำเสียง

            “ไม่กินอ่ะ

            ไม่ได้ เดี๋ยวผอม ฉันไม่อยากให้เธอผอม

            “อยากให้ฉันอ้วนอ้วน?”

            “ปล่าว อยากให้เธอหุ่นเป็นแบบนี้

            “โอเค ฉันยอมนาย สรุปกินไหนก็ได้

            “งั้นกินบ้านฉันว่าแล้วเขาก็กลับรถ

            ห๊า! บ้านนาย?”

            “อืมบ้านฉันมันทำไมหรอ

            “ปล่าว มะ..ไม่มีอะไร คือมีใครอยู่บ้านนายบ้าง

            “นี่เธอยังกลัวมีคนรู้อยู่หรอ ไม่ต้องกลัวเดี๋ยวฉันจัดการเอง ไม่มีใครอยู่บ้านฉัน ฉันให้เดอิดาระออกแบบบ้านให้แล้วจ้างเขาสร้างแล้วก็อยู่เอง

            “รวยเนอะ

            หล่อรวยเก่งขนาดนี้เธอยังมองข้ามฉันเลย

            “ปล่าว ฉันไม่ได้มองข้าม ฉันแค่ตัดสินใจไวเกินไป

            “นั่นแหละ!”

 

            ฉันกับซาโซริเถียงกันนานจนกระทั่งถึงที่บ้านของเขา บ้านของเขาไม่ได้ใหญ่เหมือนพี่อิทาจิ แต่หรูดูดีสมกับเขา ในรานจอดรถมีรถสามคันสีดำ ขาว แดง และยังมีมอเตอร์ไซค์หนึ่งคัน แต่ละคันล้านขึ้นเลยนะนั่นน่ะ..

 

            เธอไปรอฉันบนห้องนะ ห้องฉันอยู่ด้านบนหน้าประตูเขียนว่า Scorpion”

            “อื้มฉันตอบรับพร้อมขึ้นไปด้านบน

 

            ฉันได้ดูบรรยากาศในบ้านของเขาแล้วรู้สึกหลุดออกมาจากโลกที่ ยากจนของตัวเอง หรูแต่เงียบเหงา หรือเป็นเพราะฉันอยู่คนเดียว โห.. นี่เขาอยู่ในบ้านหลังนี้คนเดียวหรอ เหงาแย่เลยอะดิ โหอยู่ได้ไง..

            ในขณะที่ฉันเจอห้องของเขาแล้ว ก็ยังมีห้องข้างๆ เขียนว่า Zabaku no อยู่ด้วย นั่นมันเป็นนามสกุลของฉันนี่... แล้วทำไมมันถึงมาอยู่หน้าห้องซาโซริ หรือว่า... กาอาระจะอยู่ในนี้ ฉันอดสงสัยไม่ได้ ก็เลยรวบรวมความกล้าเปิดประตู..

            สภาพในห้องที่เห็นก็เหมือนห้องทั่วไปมีเตียงหรูใหญ่ๆ โต๊ะทำงาน บลาๆๆ แต่แล้วทำไมมันถึงเกี่ยวกับนามสกุลของฉันล่ะ? ฉันเดินไปนอนบนเตียง ฮ่า.. นุ่มนิ่ม >< พอนอนได้สักพักก็ไปดูที่โต๊ะทำงาน โอ๊ะ! มีไดอารี่ด้วย ไหนๆๆ ขอเปิดดูหน่อย -..-

            วันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ.xxxx ผมได้เจอกับน้องชายต่างแม่เรามีผมสีแดงเหมือนกัน แต่เสียอย่างที่เรามีแม่ไม่ใช่คนเดียวกัน รักกันเหมือนเป็นพี่น้องจริงๆ ติดอยู่ที่ว่าพ่อของผมไม่เคยรักผม ลำเอียงแต่กาอาระ ที่เป็นน้องต่างแม่ของผม ใช่สิ ก็ผมมันลูกเมียน้อย ข้าวปลาอาหารก็ได้กินแต่ของเหลือ จนผมทนไม่ไหวต้องแยกตัวออกมา แต่เจ็บใจนักที่ต้องมาใช้นามสกุลพ่อในการดำรงชีวิตเพราะหากผมใช้นามสกุลแม่พ่อต้องขายหน้าเพราะมีเมียน้อยเป็นคนใช้ แม่ถูกนำตัวไปที่ห่างไกลจากผม ซึ่งผมไม่รู้ว่าชาตินี้จะเจอกับแม่มั้ย ผมมีแต่รูปของแม่รูปเดียวในชีวิตเท่านั้น ผมคิดถึงแม่.. จะมีใครที่เข้าใจผมบ้าง ในเมื่อผมบอกใครไม่ได้ว่าผมเป็นลูกเมียน้อย ผมก็เลยต้องมาเขียนลงไดอารี่ฉบับนี้ ลงชื่อ อากาสึนาโนะ ซาโซริ

            ฉันได้อ่านไดอารี่ของเขา นับว่าเป็นเรื่องที่เสียมารยาท แต่มันอดอ่านไม่ได้จริงๆ ชีวิตของเขาเหมือนกับฉัน แต่ดีที่ฉันยังมีพ่อแม่ เอ๊ะ! พ่อของกาอาระกับพี่ซาโซริเป็นคนเดียวกัน.. หา? แม่ของฉันและกาอาระเป็นคนเดียวกัน.. สรุป ฉันก็เป็นลูกกิ๊กของแม่ ...แต่ทำไมแม่ถึงถูกย้ายมาให้อยู่กับฉันหรือฉันเป็นลูกเมียหลวง.. ฉันงงไปหมด ที่แน่ๆ ฉันกับพี่ซาโซริไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันทายสายเลือดแน่นอน...

            เทมาริ เธอเสียมารยาทมากนะ

            เอ่อ.. ซาโซริฉันตกใจเสียงซาโซริแล้วรีบปิดไดอารี่ของเขา

            เธอมาทำอะไรในห้องนี้

            “ชื่อห้องมันเหมือนนามสกุลของฉัน ฉันก็เลย..

            “เข้ามา?”

            “อะ..อืม

            “แล้วเธอมาอ่านไดอารี่ของฉันทำไม

            ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใคร ฉันขอโทษจริงๆ นะ

            “ฉันก็ไม่ได้จะจับเธอไปแกงสักหน่อย แต่ทำไมไม่ขอกันก่อน

            “ฉันไม่รู้ ฉันขอโทษ

            “เธอรู้แล้วใช่มั้ย เรื่องฉันกับน้องเธอ

            “..อื้ม นายอย่าคิดมาเลยนะ เราก็เหมือนกันนั่นแหละ เป็นลูกกิ๊ก..

            “เหอะ เธอน่ะ ก็ได้อยู่กับพ่อแม่ เราไม่เหมือนกัน ฉันเป็นแค่ลูกเมียน้อยที่ไม่มีใครต้องการ ส่วนเธอเป็นลูกเมียหลวง แต่พ่อก็ไม่ได้ว่าอะไร กลับส่งให้แม่ของเธออยู่กับพ่อของเธอและเธอ!”เขากำมือแน่น

            “นายคงเหงามากเลยใช่มั้ยซาโซริฉันเดินไปหาเขา

            เหงาสิ ฉันเหงามากน้ำตาใสๆ ที่คลอตาเขาไหลลง

            ไม่เป็นไรนะ นายจะไม่เหงาอีกแล้ว ฉันสัญญา ฉันจะอยู่กับนาย นายจะไม่เหงาอีกแล้วนะฉันกอดซาโซริ

            เทมาริ ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไง ฉันมาที่ห้องนี้ทีไรฉันต้องจมอยู่กับอดีตทุกครั้ง ฉันคิดทบทวนในห้องนี้อยู่ประจำ..เขากอดฉันแน่นพร้อมทั้งปล่อยน้ำตาไหลลงบนคอฉัน

            นายก็ไม่ต้องเข้ามาในห้องนี้สิ ถ้ามันทำให้นายต้องเจ็บปวดฉันลูบหัวเขาเบาๆ

            “ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้ ห้องนี้ฉันเก็บทุกอย่างสำหรับเธอและเกี่ยวกับเราสองคน รวมไปถึงสกุลของเราด้วย

            “จ้ะ ฉันไม่คิดว่านายจะทำเพื่อฉันมากขนาดนี้ ขอบคุณที่นายรักและให้ความสำคัญกับฉันนะ

            “ขอบใจนะที่เธอไม่ทิ้งฉัน อย่าทำให้ฉันเหงาอีกต่อไปเลยนะ

            “จ้ะ ฉันจะอยู่กับนายนะ ฉัน... รักนายนะ

            “อย่าโกหกนะ ฉันจริงจังนะซาโซริกอดฉันแน่น

            จ้ะ..

 

            ฉันปล่อยเขาร้องออกมาให้ถึงที่สุดจนเขาหยุดร้องไห้.. จากนั้นอะไรๆ ก็เริ่มดีขึ้นเขาเปิดเครื่องฉายรูปภาพขึ้นมา ฉันเองก็ทึ่งมาก เมื่อเห็นรูปฉันเต็มไปทั้งห้องของเขา นี่เขารักฉันขนาดนี้เลยหรอ? ฉันถามเขา สิ่งที่เขาตอบมาว่า ดูเหมือนเขาบ้า แต่เขาเหงาจนไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยมามองรูปฉันในห้องนี้ ถามต่อไปว่าเอารูปมาจากไหนเขาก็ตอบว่าแอบถ่ายมาเพราะเขาเป็นช่างภาพ...

            จนกว่าเราจะออกห้องนั้นมาอาหารที่เขาเตรียมให้ก็เย็นแล้ว ก็เลยต้องเอาเข้าไมโครเวฟ อาหารที่เขาทำอร่อยมากจริงๆ เป็นกุ๊กได้เลยนะนั่นน่ะ ถ้าฉันได้ทานตอนมันร้อนๆ คงจะอร่อยกว่านี้อย่างแน่นอน ยังไงซะ ฉันเองก็หลงรักเขาไปแล้วจริงๆ

 

            คืนนี้ฉันจะไปส่งเธอที่บ้านนะ

            “ไม่ต้องหรอก นายเหงาไม่ใช่หรอ ฉันจะอยู่กับนายนะ

 

            เขายิ้มเล็กๆ พร้อมกอดฉัน ฉันรักเธอเขาบอกกับฉันมาแบบนี้

 

จบ Chapter 11

            ปล1.ตอนนี้ซับซ้อนมากกกกกกกก แต่งเองยังงงค่ะ แต่พออ่านสักสองสามรอบ ถ้าไม่เข้าใจก็ลองทำแผนผังดูนะ ^^

            ปล2.ขอขอบคุณสำหรับทุกๆ คอมเม้นนะคะ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคนอ่านค่ะ ไม่เม้นก็ไม่รู้ว่าจะแต่งทำไม จะพยายามค่ะ.. J

THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น

  1. #117 beem1221 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 01:18
    ซาโซริน่าสงสารมาก
    #117
    0
  2. #116 yumi chang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 23:43
    ซับซ้อนจริงๆด้วย =[]='' ไม่เป็นไรนะซาโซริ เดี๋ยวเทมมี่จังจะไปอยุ่ด้วยยย แต่เอ๊ะ!! แล้วเอาอิทาจิไปไว้ไหนล๊าาาา T[]T
    #116
    0
  3. #114 MR.QED (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 10:36
    ซึ้งงะ T^T ซาโซริผู้แสนดี
    #114
    0
  4. #113 `­­­‑ TNIM . (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 01:35
    โห เหมือนผลัดกันเลย อีกวันอิทาจิ อีกวันซาโซริ ซาโซริดีเกิ๊น ><
    #113
    0
  5. #112 รักเธอแต่เธอไม่รู้ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 20:38
    ซาโซริ คงเจ็บน่าดู -0- แล้วอิทาจิหล่ะะ
    #112
    0
  6. #111 phichayaket (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 19:47
    คู่นี้น่าอิจฉา
    #111
    0
  7. #110 phichayaket (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 19:46
    คู่นี้น่าอิจฉา
    #110
    0
  8. #109 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 19:24
    ซับซ้อนจริงๆด้วยค่ะ ^^''
    รอตอนต่อไปนะค้า~
    #109
    0
  9. #108 noojujaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 19:09
    อ่า สงสารซาโซอ่า เทมมี่เลิกกะอิทจี้เหอะนะ T^T
    #108
    0
  10. #107 Beal2** (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 19:02
    สงสารซาโซริอ่ะ 55555
    #107
    0
  11. #106 เวลาที่ว่างเปล่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 18:49
    ไม่ควรแอบอ่าน ไดออารี่นะ เทมาริ --''
    #106
    0