My New Father พ่อเลี้ยงฉันเป็นผู้หญิง เกดช่า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 583 Views

  • 5 Comments

  • 25 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    583

    Overall
    583

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
.............


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

        “คุณมาแย่งความรักจากฉันไป คุณมาช่า”

        “ฉันรักแม่หนูนะบี ไม่ให้โอกาสฉันหน่อยหรอ?”

เมื่อแม่มีคนรักใหม่  เด็กน้อยจึงกลัวการถูกแย่งความรักไป





มาช่า

นางแบบสาว พลันตัวมาเป็นเจ้าของโรงแรม


ลูกเกด นางแบบแม่หม้ายลูกติด


นุ้งบี

เด็กติดแม่งอมแงม


คริส

สามีของนุ้งบี

พรุ่งนี้จะมาลง

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 ก.ย. 59 / 20:22

บันทึกเป็น Favorite


      น้ำทิพย์

     ตลอดเวลา24ปี ที่แม่ดูแลฉันคนเดียวตั้งแต่พ่อตายไป ฉันจำได้ลางๆว่าตอนพ่อเสียฉันอายุแค่8ขวบ แม่ไม่เคยทอดทิ้งฉันให้เดียวดายเหมือนเด็กกำพร้าคนอื่นๆ แม่เติมเต็มให้ฉันทุกอย่าง ทำให้ฉันอบอุ่นอยู่เสมอมา แม้กระทั่งตอนนี้

“น้องบี วันนี้เป็นวันที่หนูสวยที่สุดเลยลูก”หญิงวัยกลางคนอายุราวๆเลขสี่ พูดกับฉันในขณะที่หวีผมให้ฉันอยู่

“พูดอย่างกับว่าทุกวันนี้น้องบีไม่สวยหรอค่ะ”ฉันหันไม่ทำหน้าเง้างอนใส่ นิ้วชี้ของหญิงวัยกลางคนทาบที่ริมฝีปากบางของฉัน

“จุ๊ๆ...วันนี้วันดีไม่ขี้งอนนะค่ะ”เมทินีพูดพร้อมจับฉันหันกลับไปมองกระจกและทำผมต่อ ใช่...จริงอย่างที่แม่บอกวันนี้วันดี วันที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอด นั่นคือ งานแต่งงานของฉันกับพี่ศริส ศิริน

เมื่อทำผมเสร็จ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ทำให้ฉันหันกลับไปกอดผู้เป็นแม่ “แม่...น้องบีรักแม่นะ”

“แม่ก็รักหนู ไปอยู่บ้านเค้าอย่าดื้อจนคริสจับใส่กล่องส่งคืนมาล่ะ”แม่หัวเราะออกแม่เล็กน้อย

“แม่อ่า..”ฉันขมวดคิ้ว ทำหน้ายู่ๆ ก่อนจะถูกแม่ดึงให้ยืนขึ้น ฉันมองตัวเองในกระจกที่กำลังใส่ชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ และมีแม่มองฉันด้วยความอ่อนโยน

“พร้อมที่จะออกไปใช้ชีวิตครอบครัวในแบบของลูกหรือยังบี”

“ค่ะ”ฉันพยักหน้าแล้วยิ้ม ในเวลานี้ฉันตื้นตันจนพูดไม่ออก ไม่ๆ ฉันจะต้องไม่ร้องไห้เดี๋ยวจะไม่สวยแน่ๆเลย

       และเวลาที่รอคอยก็มาถึง มันราวกับภาพในฝัน โบสถ์แบบคริสเตียนถูกประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาวภาพเบื้องหน้าที่มองไปแขกในงานต่างลุกขึ้นยืนส่งยิน  ตามทางเดินถูกโรยด้วยดอกกุหลาบสีชมพู เสียงระฆังในงานแต่งดังขึ้นก่อนจะมีเสียงเพลงบรรเลงจากนักดนตรีสากล ฉันเดินไปอย่างช้าๆก่อนจะหยุดที่ตรงหน้าของหญิงสาวหน้าหมวยใส่สูทสีขาวที่ยืนยิ้มตาจันทร์ ที่เอื้อมมือมาจับฉันแล้วพาไปพบกับหลวงพ่อ

 “เป็นเพราะเป็นความประสงค์ของพวกเธอที่จะแต่งงาน ให้ประสานมือขวา และประกาศความยินยอมของพวกเธอต่อหน้าพระองค์ และศาสนิกชนของพระองค์”หลวงพ่อกล่าวพร้อม  เราสองคนประสานมือข้างขวาเข้าด้วยกัน

ฉันคริส ศิริน ขอรับคุณ บีน้ำทิพย์ เป็นภรรยาของฉัน ฉันสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและ ยามยาก ในยามไข้และสบายดี ฉันจะรักคุณและให้เกียรติคุณตลอดชั่วชีวิตของฉัน”เจ้าบ่าวตัวเล็กของฉันกล่าว พร้อมกับยิ้มที่สุดแสนอ่อนโยนมาให้

“ดิฉัน บีน้ำทิพย์ ขอรับคุณ คริสศิริน เป็นสามีของดิฉัน ดิฉันสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี ดิฉันจะรักคุณและให้เกียรติคุณตลอดชั่วชีวิตของดิฉัน”ไม่รู้ว่าน้ำตาของฉันมันไหลมาตอนไหน แต่มันเริ่มกลั้นไม่อยู่เสียแล้วสิ มือเรียวเล็กของพี่คริสค่อยๆปาดน้ำตาออก

“เชิญสวมแหวนให้กัน”แล้วเราจึงผลัดกันสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย “ที่นี่จูบสาบานต่อหน้าพระเป็นเจ้าและสักขีพยานในงาน” และสิ้นเสียงบาทหลวง พี่คริสโน้มคอฉันลงไปจูบ สร้างเสียงโห้ร้องและปรบมือจากทุกคน ฉันผละออกจากพี่คริสอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆเดินไปหาหญิงสาวที่สวยที่สุดในชีวิตของฉัน นั่นคือ เมทินี

ฉันขณะนั่งพับเพียบลงกับพื้น และก้มกราบลงไปที่เท้าของมารดาและเงยหน้าขึ้นมามอง “มะ...แม่ บี..ระรักแม่นะ”ฉันโผเข้ากอดแม่พร้อมปล่อยน้ำตาออกมา เมทินีโอบกอดฉันแน่น

“ไม่ร้องสิค่ะ น้องบีไม่สวยนะ”แม้เธอจะพูดอย่างนั้นแต่น้ำเสียงกับสั่นเครือ

“แม่ค่ะ...”คริส ศิรินนั่งลงคุกเข่าตรงหน้าแม่ฉันพร้อมกับก้มลงไปกราบท่าน แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างจริงจัง “คริสขอบพระคุณแม่มากๆนะค่ะ ที่ยอมไว้ใจคริสให้ดูแลบี คริสสัญญาจะดูแลบีอย่างดีจะทำให้เหมือนที่แม่ดูแล จะไม่ทำให้บีเสียใจเป็นอันขาดค่ะ”

“แม่เชื่อค่ะคริส มาแม่กอดเราสองคนพร้อมกันที”เมทินีก้างแขนออกทั้งสองข้าง ก่อนที่ฉันกับพี่คริสพุ่งเข้าไปกอด

 เมทินี

    หลังจากน้ำทิพย์ย้ายไปอยู่ที่บ้านสามี ในคฤหาส์หลังนี้คงมีแค่ฉันแล้วสินะ ฉันเดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งของบ้าน ที่ภายในตกแต่งด้วยสีขาวสว่าง เตียงเจ้าหญิงเล็กๆ พร้อมกับตุ๊กตาน่ารัก ฉันค่อยๆนั่งลงปลายเตียงมองไปรอบๆพลัดสายตาสะดุดเข้ากับรูปถ่ายของหญิงสาวร่างสูงที่กอดเด็กหญิงวัย7ขวบ ฉันลุกขึ้นไปหยิบมากอดแล้วร้องไห้ ไม่ใช่เพราะฉันเศร้าแต่อย่างใด แต่เพราะดีใจที่ได้ส่งเด็กผู้หญิงในรูปให้โตเป็นผู้หญิงที่สวยและแสนดีถึงฝั่งของชีวิต จากนี้ชีวิตของเธอคงจะต้องเดินด้วยตัวเองแล้ว

   และไม่รู้ว่าฉันเผลอหลับในห้องลูกสาวตั้งแต่เมื่อไหร่ และนานแค่ไหน ฉันลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะเดินลงไปยังชั้นล่างสุดของบ้านที่ห้องรับแขก เพื่อดูทีวีรายการโปรดจนมีเสียงจากคนรับใช้แทรกเข้ามา

“เอ่อ...คุณเกดค่ะมีคนมาขอพบค่ะ”แปลกจริงนี่เกือบหกโมงเย็นกว่าแล้วใครกันถึงมาตอนนี้

“ไม่ทราบว่าฉันมารบกวนหรือเปล่าค่ะ?”แล้วจู่ๆก็ปรากฏร่างหญิงวัยไล่เลี่ยกับฉัน หล่อนสูงยาว หน้าตาไปทางลูกครึ่ง แต่ดูไปๆมาๆคุ้นๆเหมือนกันนะ

“มะ..ไม่ค่ะ เชิญนั่งก่อนนะค่ะ ....นิ่มๆไปเอาน้ำมาให้แขกที”

“เกดจำพี่ไม่ได้หรอ?”ผู้หญิงคนนั้นยักคิ้วเชิงถาม ฉันส่ายหน้าเล็กน้อย

“ไม่ค่ะ เอ่อคุณเป็นใครค่ะ? มีธุระอะไรกับฉันในเวลานี้”หล่อนส่งยิ้มกลับมาแล้วหัวเราะเบาๆ

“เดี๋ยวๆนะคุ้นๆพี่ช่าใช่มั้ยค่ะ เกดจำได้ล่ะ”

“ใช่ๆนี่พี่เอง ลืมกันได้ไง”

“โห้พี่เราไม่ได้เจอกันมากี่ปี เกือบ20ปีได้มั้ง ว่าแต่พี่หายไปไหนมาหรอ?”

“เอ่อ ขอบใจจ๊ะ”มาช่ารับแก้วน้ำมาดื่มก่อนจะพูดต่อ “พี่ไปทำธุรกิจส่วนตัวมา เป็นจำพวกโรงแรมอะไรประมาณนี้ อีกอย่างตอนนี้พี่จะมาเปิดสาขาที่ไทยด้วย”

“อ่อ...”ฉันพยักหน้าเบาๆ

“ว่าแต่ได้ข่าวบีแต่งงานแล้วนี่...เร็วเหมือนกันน่ะตอนล่าสุดที่เจอก็เห็นจะสิบขวบ”

“ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้ไม่เด็กแล้วสามสิบสามแล้ว แกโตเร็วและสูงมาก”ฉันลุกขึ้นไปหยิบรูปของลูกสาวที่ตู้โชว์แล้วส่งมันให้พี่มาช่าดู

“อู้หู้เป็นสาวแล้วสวยจริงๆ ว่าแต่แต่งกับใครล่ะ?”คนพี่เงยหน้ามาถามฉัน

“คริส ศิริน หอวังค่ะนักธุรกิจสาวเจ้าของโรงเรียนสอนเต้น เค้าดูเหมาะสมกันจริงๆ”ฉันตอบไปยิ้มไป ก็แน่ล่ะฉันปลื้มลูกเขยคนนี้มาก ถือว่าน้ำทิพย์โชคดีที่เจอคนดีๆแบบคริส

“ยินดีด้วยนะเกด เกดดูแลลูกดีมากเลย”มาช่ากล่าวเสียงแผ่ว

“ไม่หรอก แค่ทำให้เค้าสมบรูณ์แบบที่สุด นี่แหละหน้าที่แม่ล่ะค่ะ”ฉันลูบไหล่ปลอบคนพี่ เราหันมายิ้มให้กันและเกิดเสี้ยวนาทีตาประสาน แต่พอเราได้สติจึงผละออกจากกัน

“คือ...พี่จะมาชวนเกดไปร่วมงานเดินแฟชั่นของเพื่อนพี่น่ะ เราไม่ได้เดินด้วยกันมานานแล้วนะ”พี่ช่าเอ่ยเสียงแผ่ว

“ค่ะ..ได้สิค่ะอยู่บ้านเฉยๆก็เบื่อๆเหมือนกัน”ฉันพยักหน้ารับ แล้วพี่ช่าก็ขอตัวกลับก่อน

  คืนนี้ฉันนั่งนึกย้อนไปสมัยสาวๆ ความสัมพันธ์ของเราเคยเป็นมากกว่าพี่น้อง และต้องจบลงเมื่อ

“เกดแม่ขอสั่งเลิกกันมันแล้วมาแต่งงานกับคุณชยุตซะ”เสียงผู้เป็นแม่ตวาดลั่น

“แต่แม่เกดรักพี่ช่า”ฉันร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด

“แกรักมันมากกว่าแม่หรอ? งั้นเราขาดกัน”เสียงขู่ของแม่ทำเอาฉันสู้ไม่ได้ เลยจำใจแต่งงานกับชยุต ส่วนพี่มาช่าเองก็เริ่มห่างๆไปบ้าง

มาช่า

นานแค่ไหนกันนะ ที่ฉันกับเกดไม่ได้จ้องตากันแบบนั้น วันนี้ฉันได้ดูรูปน้องบีด้วยล่ะ ทั้งๆที่เป็นลูกของผู้ชายที่ฉันเกลียดที่สุด แต่กลับกลายเป็นฉันเอ็นดูบีอย่างบอกไม่ถูก ฉันจำได้ในวันที่เกดคลอดบี ฉันนี่แหละคือคนแรกที่ไปดูและเป็นคนที่อุ้มน้ำทิพย์คนแรก เหมือนมากน้ำทิพย์เหมือนฉันมากจนอธิบายไม่ถูกว่าเพราะอะไร เจอกันครั้งสุดท้ายตอนน้ำทิพย์ตอนสิบขวบและไม่ได้เจอกันอีกเลย ทุกๆวันตลอดยี่สิบกว่าปีฉันเฝ้าคิดถึงเกดและบีเสมอจนกลับมาที่ไทยจึงมาหา

รุ่งเช้า ฉันขับรถไปรับเมทินีที่บ้านเพื่อพาไปตัดชุดสำหรับเดินแฟชั่น

“เกดหิวมั้ย?”ฉันพูดในขณะที่มองทางข้างหน้า

“นิดหน่อยค่ะ”เมทินีหันมายิ้ม ฉันจึงเลี้ยวเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง และเป็นที่ๆเราเคยมาทานด้วยกัน เป็นร้านอาหารเล็กๆไม่หรูหรามาก ดูสบายๆและอบอุ่น ฉันพาเกดมาที่ๆโซนหนึ่งก่อนเราจะนั่งลง

“พี่ช่าจำได้ด้วยหรอค่ะ”เมทินียิ้มบางๆ

“ใช่พี่จำได้ดี เวลาเดินแบบเสร็จเราจะมาทานกันที่นี่เสมอ”ฉันมองไปรอบๆร้าน

“เกดก็จำได้ แต่ไม่รู้จะมากับใครดี”เมทินีพูดเสียงแผ่ว

“อื้ม...เกดที่ข้อมือน่ะ”ฉันเหลือบมองที่ข้อมืออีกฝ่าย ที่มีสร้อยข้อมือที่ฉันซื้อให้อยู่

“พี่ช่าทำเป็นจับผิด ทีพี่ล่ะ”ลูกเกดเอื้อมมาดึงอะไรบางอย่างที่คอฉันออกมา “สร้อยยังเก็บอยู่อีกน่ะค่ะ”หล่อนยิ้มตาหยีก่อนจะส่งคืนให้ฉันใส่มันกลับที่เดิม ฉันดีใจที่เมทินียังสังเกตและใส่ใจ มันจึงอาจเป็นโอกาสดีที่ฉันจะ....

เมทินี

มาช่าค่อยๆไล่มือเรียวมาจับมือข้างซ้ายฉันไปกุมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกล่าวด้วยแววตาที่มีความห่วง

“เกด...ช่วงชีวิตสุดท้ายเราต่างก็ไม่มีใครลูกก็มีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว เราใช้ปั้นปลายชีวิตด้วยกันนะ”

“ค่ะ”ฉันตอบตกลงทันที ไม่อยากเชื่อว่าเวลาที่ฉันเคยฝันไว้อย่างเดียวจะเป็นจริง ช่วงชีวิตสุดท้ายได้อยู่กับคนที่ฉันรัก

แล้วจู่ๆเสียงคุ้ยเคยก็ดังขัดขึ้นพร้อมกับมือปริศนาที่บัดมือเราทั้งคู่แยกออกจากกัน

“ไม่...บีไม่ยอม”น้ำทิพย์มองตาขวางไปยังพี่ช่าก่อนจะดึงแขนฉันลุกขึ้น “บีไม่ยอมนะค่ะ คนนี้ใครคุณแม่ตอบบีสิค่ะว่าไม่” น้ำทิพย์เอาแต่โวยวาย โดยมีศิรินของรวบเอวไม่ให้ดิ้นไปมารุนแรง ฉันไม่รู้ว่าสองคนนี้มาอยู่ที่นี้ได้ยังไง

“บีพอ...บีค่ะ คริสขอที่นี้ที่สาธารณะ”ศิรินพยายามปรามแต่ถูกน้ำทิพย์สะบัดทิ้ง ลูกสาวเดินเข้าไปประชันชิดมาช่าแล้วชี้หน้าอย่างเสียมารยาท ยัยน้องบีไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

“ไม่ว่าคุณเป็นใคร ฉันจะไม่ยอมให้คุณมาแย่งแม่ของฉันหรอกจำไว้....ป่ะคุณแม่กลับค่ะ”น้ำทิพย์กระชากข้อมือฉันเดินออกจากร้าน

  ภายในรถไม่มีเสียงใดๆเอ่ยขึ้นจนน้ำทิพย์หันหลังมาพูดกับฉัน

“คนนั้นใช่ป้าช่าหรือเปล่าค่ะ”บีพูดเสียงสั่น

“ใช่ค่ะทำไมค่ะ”ฉันกอดอกมองอย่างไม่เข้าใจ

“น้องบี...น้องบีขอโทษค่ะคุณแม่ น้องบีแค่ไม่อยากให้ใครมาแทนที่คุณพ่อ ไม่อยากให้ใครมาแย่งความรักที่คุณแม่มีให้น้องบีไป”น้ำตาใสๆไหลจากลูกสาวสุดที่รัก โถ่..บีเรื่องบางเรื่องบีก็ยังคงไม่รู้

“ไม่เป็นไรจ๊ะ”ฉันเอื้อมไปลูบศีรษะอย่างแผ่วเบา

“แต่แม่ค่ะ แม่ไม่มีคนอื่นได้ไหม บีมีพ่อชยุตคนเดียว ป้าช่าไม่มีทางมาแทนที่ได้”

“บี...ห้ามพูดอย่างนี้ เรื่องบางเรื่องบียากเกินจะเข้าใจ เอาล่ะพาแม่กลับบ้านได้ล่ะ แม่เหนื่อย”

ศิริน

เอ้ยยยยย.....บรรยากาศนี่มันมาคุชัดๆ แทนที่จะไปกินข้าวกันดีๆ โถ่เมียขา...ผัวหิวค่ะ ฉันรีบเร่งรถเลี้ยวเข้าบ้านแม่ยายทันทีอย่างน้อยๆป้านิ่มก็ยังคงทำอะไรให้กินอยู่บ้าง

มาช่า

เหตุการณ์เมื่อกี้ยังหรอในหัวของฉัน ให้ตายเถอะทำไมรู้สึกเจ็บเหมือนใครเอามีดมากรีดที่ใจ ทำไมน้ำทิพย์ไม่รับฉันล่ะ ฉันไม่ดีพอหรอ ฉันครุ่นคิดอยู่ในรถนานมาก จึงตัดสินใจไปบ้านของเมทินี

“มาทำไม”น้ำทิพย์เบ้ปากเล็กน้อย

“ป้าจะมาขอคุยด้วยนิดหน่อย”ฉันยิ้มเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายกับทำหน้าบึ้งตึง จนมีบุลคลที่สามเข้ามาในวงสนทนาด้วยคือเมทนี

“งั้นหนูขอพูดตรงๆคุณจะไม่มีวันได้เป็นพ่อของหนู.....โอ้ยยย”เสียงฝ่ามือกระทบลงบนหน้าสวยของน้ำทิพย์

“บี...”ฉันพุ่งตัวไปหาอีกฝ่ายแต่ถูกสะบัดออก เมทินีตบหน้าลูกตัวเอง

“แม่..แม่ไม่เคยตบตีบี แต่แม่ทำเพราะป้าหรอทำไม”น้ำทิพย์ร้องไห้โฮ ศิรินรีบวิ่งมาโอบคนรักไว้ แต่ก็ไม่พูดอะไร

.....หนูไม่อยากโดนลูกหลงค่ะ.........

“บีแม่....คือแม่....”

“แม่รักป้า แม่จะให้ป้ามาแทนที่พ่อหรอ บีไม่ยอมบีจะไม่ยอมรับป้ามาเป็นพ่อของบี ไม่มีวัน บีไม่ยอมๆ”น้ำทิพย์กรีดร้องโวยวาย ก่อนเกดจะระเบิดเสียงออกมา

“แกจะไม่รับไม่ได้ ก็ในเมื่อเค้าเป็นพ่อแท้ๆของแก”

“ห่ะ”

“ห๊า”

“โอ้พระเจ้าจ๊อดมันยอดมากเลยเพพพพพพพ่ โอ้ยบีหยิกคริสทำไมเนี่ย”

“พี่ช่าจำได้ไหมค่ะ ก่อนเกดจะแต่งงาน ได้เดือนนึง เราไปเจอกันที่ไหน”

..........ก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับชยุต ฉันตัดสินใจไปพบกับมาช่าที่คอนโดเป็นครั้งสุดท้าย

“พี่ช่า ฮึก”ฉันโอบกอดคนรักแน่น ฝ่ายนั้นเองก็ร้องไห้ไม่ต่างกัน

“เกดพี่สัญญานะไม่ว่าเกดจะแต่งงานกับใคร พี่จะรักเกดเหมือนเดิมตลอด”

“เกดรักพี่นะ ไม่มีใครมาทำให้เกดเลิกรักพี่ได้”ฉันเงยหน้ามองอีกฝ่าย ก่อนเราจะจูบกัน ...ตัดไปที่พื้นห้องค่ะ

“.......”คริสได้แต่ยืนนิ่งกอดภรรยาตัวเองเอาไว้

“.....”ส่วนบี เงียบก่อนจะเม้มปากเข้าหากัน ก่อนที่จะ...

“พ่ออออ”น้ำทิพย์พุ่งตรงมากอดฉันพร้อมกับพร่ำขอโทษ “บีขอโทษ...บีไม่รู้”

“ไม่เป็นไรนะบี ป้า..ไม่สิพ่อก็รักหนูนะ”ฉันกอดตอบ

 

 

 

 

จบ แฮปปี้ พอๆเจ็ดเหนื่อยเจ็ดง่วง เจ็ดดองหลายเรื่อง พอๆจบเลยค่ะ บรัยยยยยยยย

#ฟิคพ่อช่า

 

 



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 7'R จากทั้งหมด 13 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 เปีย teamlukkade (@0981758484) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 23:46
    รออ่านต่อนะคะไรท์
    #5
    0
  2. วันที่ 24 กันยายน 2559 / 21:28
    เจ็ด เจ็ดต้องอัพนะคะ แต่งมายั่วแล้วก็ต้องลงด้วยค่ะ555 รออยู่นะคะ ลงตอนแรกเร็วๆเด้ออ
    #4
    1
    • 25 กันยายน 2559 / 05:53
      เจ็ดอยากลงนะแต่โน๊คบุ้คโดนยึด ขอเคลียก่อนเด้ออออ
      #4-1
  3. วันที่ 23 กันยายน 2559 / 07:49
    ไม่เห็นมาอัพเลยอ่ะไรท์
    #3
    0
  4. วันที่ 21 กันยายน 2559 / 07:29
    รออ่านค่ะ
    #2
    0
  5. วันที่ 20 กันยายน 2559 / 22:05
    รอค้าาาา
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น