OS/SF | FIC THE BOYZ |

ตอนที่ 7 : [SF] จูเจค - มนุษย์ล่องหน | ฉบับ Rewrite (1/6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 พ.ค. 61


ติดแท็กในทวิต

#ฟิคสั้นกัปปะ





Open music : มนุษย์ล่องหน - Yes'sir Days

เพื่ออรรถรสในการอ่าน





มนุษย์ล่องหน





1






         ตุบ ตุบ ตุบ





         เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังไปทั่วสนามที่ตอนนี้กำลังมีการแข่งขันกีฬาระหว่างคณะ ลูกบอลกลมสีส้มถูกเดาะโดยชายหนุ่มมาดนิ่งที่ตอนนี้กำลังใช้สมาธิในการส่งต่อให้กับเพื่อนของเขาที่อยู่อีกฝากของสนาม แต่เขาถูกล้อมด้วยอีกทีมดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะโยนมันไปข้างหน้าอย่างสุดแรง





         “กรี๊ด จูยอน!”





         เสียงกรี๊ดจากกองเชียร์ดังกระหึ่มยิ่งทำให้นักกีฬาที่อยู่ในสนามใจเต้นเร็วเพราะตื่นเต้นซึ่งไม่ต่างจากกองเชียร์ที่นั่งลุ้นลูกบาสลูกนั้น...ลูกเดียวที่จะตัดสินแพ้ชนะภายในสองวินาที





         ตึง!





         เสียงลูกบาสลงห่วงทำให้คะแนนของทีมเขาเพิ่มขึ้นมาสามคะแนนในเวลาอันฉิวเฉียด จูยอนวิ่งไปรอบสนามก่อนจะร้องด้วยความดีใจ คนอื่นๆ ในทีมวิ่งเข้ามาหาเขาและร้องเฮจนเสียงดังกระหึ่มกว่าเดิมรวมถึงกองเชียร์ด้วย








         ผม ‘อี จูยอน’ ซึ่งผมเป็นนักกีฬาบาสของคณะและฝีมือของผมดีอย่าบอกใครเชียวล่ะ นี่ผมไม่ได้หลงตัวเองเลยนะ ไม่ได้หลงจริงๆ ...





         เมื่อผมเริ่มเดินไปยังข้างสนามก็มีเด็กหญิงสาวคนหนึ่งเธอเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับถุงขนมในมือ





         คนหล่อก็อย่างนี้ล่ะครับมีแต่สาวๆ รุมล้อม





         “ดะ..ดีใจด้วยนะคะพี่จูยอน” เธอพูดด้วยความเคอะเขินพร้อมกับยื่นถุงขนมนั้นมาตรงหน้า ผมรับมันมาก่อนจะยิ้มบางๆ ให้และนั่นทำให้เธอต้องหน้าแดงกว่าเดิมจนต้องรีบเดินออกไป





         รอยยิ้มของผมสามารถทำให้สาวๆ ละลายได้แม้จะเป็นแค่รอยยิ้มบางๆ





         ผมไม่ได้อวยตัวเองนะครับ นี่มันคือความจริงล้วนๆไม่อิงเท็จใดๆทั้งนั้น เชื่อผมสิ .__.





         ผมเดินกลับมาที่ตรงกระเป๋าของตัวเองและพบว่ามีขวดน้ำเปล่าและเค้กหนึ่งชิ้นวางอยู่ข้างๆ พร้อมกับโพสอิทที่แปะอยู่ด้วยรูปรอยยิ้ม





         ‘ :) ’





         ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะผมมักจะได้รับมันทุกครั้งเวลาที่มีซ้อมหรือมีการแข่งซึ่งตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าคนที่ให้สิ่งนี้คือใครและจะเป็นคนแบบไหน ผมล่ะอยากรู้จริงๆ





         “พี่ซังยอน พี่เห็นคนที่เอาของพวกนี้มาให้ผมหรือเปล่า” ผมหันไปถามรุ่นพี่ที่เป็นนักกีฬาบาสและคณะเดียวกันที่ยืนห่างกันไม่มากนะ





         “ไม่นะ” พี่ซังยอนตอบก่อนจะหันไปสนใจลูกบาสที่อยู่ในมือต่อ





         ผมได้แต่ยืมมองดูขวดน้ำในมือและยิ้มออกมาอีกครั้งก่อนจะเปิดและดื่มมันอย่างกระหาย





         “เย็นนี้เราไปฉลองกันไหม” ฮยอนแจเดินเข้ามากอดคอผมพลางพูดถามผมและคนอื่นๆ ในทีมและแน่นอนทุกคนต้องตอบตกลงอยู่แล้ว





         “แล้วมึงจะไปฉลองร้านไหน” ผมหันไปถามเจ้าฮยอนแจเพื่อนรักเพราะร้านแถวมหาลัยมีมากมายจนเลือกไม่ถูกแต่หาร้านอร่อยๆ ยากนะครับ ผมบอกไว้ก่อนเลย





         “มีร้านหนึ่งพึ่งเปิดใหม่ เราไปร้านนั้นกัน”





         “อร่อยหรือเปล่า ถ้าเฉยๆ กูขอไปร้านอื่นนะ” ผมถามมันอีกครั้งเพื่อขอความมั่นใจว่าจะไม่เสียดายเงินที่ลงทุนไปกับการกิน





         “อร่อยสิวะ ร้านนี้อร่อยทั้งอาหารคนและอาหารตาเลยนะเว้ย” ฮยอนแจพูดพร้อมกับยักคิ้วให้กับผม แน่ล่ะ มันล่ะเจ้าชู้เบอร์หนึ่งเลย





         “เออๆ งั้นเจอกันตอนเย็น” ผมดึงแขนฮยอนแจที่กอดคอผมอยู่ออกและสะพายเป้ตัวโปรดมาพลาดไว้กับไหล่อย่างลวกๆ ก่อนจะเดินกลับหอที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัย





         อา...ผมลืมบอกไปว่าผมเรียนอยู่คณะเกษตร คณะที่มีแต่คนหล่อเรียนทั้งนั้นและผมนี่แหละคือเบอร์หนึ่งของคณะเลย





         เมื่อถึงหอ ผมเปิดประตูเข้ามาก่อนจะโยนกระเป๋าบนโต๊ะและล้มตัวนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดไปที่แกลลอรี่ที่เต็มไปด้วยรูปขนมที่ได้รับจากบุคคลปริศนา





         ยิ่งคิดผมก็ยิ่งอยากเจอจริงๆ








         ครืดด ครืดดด





         ผมควานหาโทรศัพท์ที่กำลังสั่นก่อนจะกดรับสายด้วยท่าทีและน้ำเสียงแบบคนพึ่งตื่น





         “(ไอ้จูยอน! เมื่อไหร่มึงจะมา นี่เลทไปหนึ่งชั่วโมงแล้วนะเว้ย!)” เสียงฮยอนแจดังขึ้นที่ปลายสาย





         แย่แล้วครับ! ผมนอนหลับเพลินจนลืมเวลานัด





         “กูหลับเพลินว่ะ เดี๋ยวจะรีบไปนะ”





         ผมกดวางสายก่อนจะลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดและฉีดน้ำหอมเพื่อกลบกลิ่นเหงื่อ…





         เผลอหลับแล้วไม่ได้อาบน้ำไงครับ ถ้าอาบน้ำก็จะเลทไปอีกครึ่งชั่วโมง ฮยอนแจฆ่าผมตายเลย ;___;





         ผมคว้ากุญแจรถจักรยานยนต์คันโปรดออกมาและรีบขับไปหาร้านที่ฮยอนแจนัดไว้





         ร้านอาหารแห่งนี้ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา ผู้คนไม่เยอะมากเท่าไหร่เพราะเป็นร้านที่พึ่งเปิดดังนั้นคนที่รู้จักเลยยังน้อยอยู่ ผมมองไปรอบๆ ร้านและเห็นว่าฮยอนแจกำลังกวักมือเรียกผมซึ่งนั่งอยู่โต๊ะกลางร้าน





         “ถ้ากูไม่โทรไปปลุกมึงก็ยังไม่ตื่นใช่ไหม” ฮยอนแจเริ่มบ่นทันทีที่ผมนั่งลงข้างๆ มัน ผมไม่ตอบอะไรได้แต่ยักไหล่ยักคิ้วใส่มันแทน





         ระหว่างนั้นก็มีพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามารับออเดอร์แต่ดูเหมือนเขาจะชะงักไปแปบหนึ่งก่อนจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาที่โต๊ะของผมอย่างตะกุกตะกัก ผมเงยหน้ามองเขาเพื่อจะสั่งอาหารเพิ่มแต่ก็ต้องตะลึงในความน่ารัก…





         เขาน่ารักมากจริงๆครับ ผมถึงกับตาค้างเลยนะ หน้าหวานๆ และรอยยิ้มหวานๆ ของเขาทำให้ผมไม่สามารถละสายตาไปมองทางอื่นได้เลย





         “รับอะไรดีครับ” เสียงทุ้มหวานเอ่ยออกมา มันเป็นเสียงที่ละมุนจนทำให้ใครต่อหลายคนเคลิ้มได้เลยล่ะครับ





         ฮยอนแจหันไปสั่งออเดอร์ส่วนผมก็ได้แต่มองหน้าหวานจนเขารับออเดอร์เสร็จก็เดินจากไป ผมไม่สามารถละสายตาได้จริงๆ นะครับ ผมยังคงมองตามแผ่นหลังของเขาจนฮยอนแจเรียกสติผมด้วยการตบหัว(?)





         โปก!





         ขอบคุณมากครับฮยอนแจ…แค่สะกิดก็พอไหมล่ะ





         “มึงมองเขาอย่างนี้ไม่กินเขาไปเลยล่ะ”





         “กินได้เหรอวะ” ผมถามมันอย่างไร้เดียงสา แน่นอนว่าผมพูดไปเพราะกวนตีนมากกว่าใสซื่อ .___.





         โปก!





         ก็นั่นแหละครับ กวนตีนทีก็โดนตบหัวที เจ้าเพื่อนใจหมา ;___;





         “นั่นมันเด็กคณะวิทย์การอาหารนี่” พี่ซังยอนที่นั่งมานั่งกินฉลองด้วยเอ่ยขึ้นหลังจากคนตัวเล็กเดินจากไปเพราะเขาพึ่งสังเกตน่ะสิ





         การอาหารเหรอ อย่างนี้คงต้องทำอาหารเก่งแน่ๆ อยากชิมฝีมือของเขาจังเลยครับ :)





         ผมกับเหล่าบรรดาเพื่อนๆเริ่มพูดคุยอย่างสนุกสนานและสายตาของผมก็ยังไม่พ้นจากร่างเล็กนั้นแม้แต่น้อย





         แต่ดูเหมือนผมจ้องนานเกินไปจนเขาหันมามองก่อนจะรีบหันกลับ ถ้าสังเกตดีๆ ผมเห็นว่าหูของเขาแดงมากๆ เลยนะครับ ถ้าผมไม่ตาฝาด เขาคงไม่ได้เขินผมใช่มั้ยเพราะผมพึ่งเคยเห็นหน้าเขาเป็นครั้งแรกเองนะ





         ผมยังคงมองเขาสลับกับกินอาหารบนโต๊ะไปมาจนฮยอนแจเริ่มแซว





         “มึงมองใครวะ” ฮยอนแจมองตามผมแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “ไม่คิดว่าหนุ่มฮอตที่ดูเด๋อด๋าจะสนใจใคร”





         ที่มันบอกว่าผมเด๋อด๋าที่จริงผมไม่ได้เด๋ออะไรขนาดนั้นนะครับ ที่เห็นน่ะผมก็แค่แสดงออกไปอย่างนั้นแหละ ตัวจริงผมร้ายจะตายไป และที่มันบอกว่าไม่คิดว่าผมจะสนใจใครคงเป็นเพราะต่อให้สาวสวยน่ารักขนาดไหนผมก็ยังไม่สนใจล่ะมั้งครับ เพราะผมรู้ว่าเบื้องหลังของพวกเธอน่ะไม่ได้น่ารักเหมือนรูปลักษณ์ภายนอกเลยสักนิด





         “ผิดเหรอที่กูมีคนที่สนใจ” ผมหันไปตอบฮยอนแจพลางยกแก้วน้ำมาดื่มซึ่งสายตาก็ยังไม่วายมองเด็กเสิร์ฟคนนั้น





         “ไม่ผิดหรอกครับพ่อคนหล่อ แล้วมนุษย์ล่องหนคนนั้นล่ะ มึงไม่อยากรู้จักเขาแล้วเหรอ” ฮยอนแจถามอย่างสงสัย





         ใช่ครับ มันรู้ว่ามีคนเอาขนมและน้ำมาให้ผม ซึ่งมันก็บอกแค่ว่าสาวๆ ที่กรี๊ดกร๊าดผมข้างสนามเนี่ยแหละเป็นคนให้ แต่ผมไม่คิดอย่างนั้นเพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่หลงผมมักจะเดินเอามาให้ด้วยตัวเอง





         หรือว่าเขาเป็นคนขี้อายหรือไม่ก็คงคิดว่าตัวเองหน้าตาไม่ดีเลยแอบเอามาให้แน่ๆ





         แต่ถึงจะหน้าตาไม่ดีแค่ไหน ผมก็อยากจะเจอเขา อยากรู้ตัวตนของเขา...ที่ไม่ใช่มาในรูปแบบของมนุษย์ล่องหนจริงๆครับ :)









ติดแท็กในทวิต
#ฟิคสั้นกัปปะ
17/05/2018






Talk with Me

สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เราเคยแต่งไปแล้วครั้งนึงซึ่งเป็นคู่ชิปในวงอื่นค่ะ
เราเห็นว่าสตอรี่มันเข้ากับคู่นี้ดีเลยอยากเอามารีไรท์เป็นคู่นี้ดู
ฝากติชมด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาา >__<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #8 -@Endlesslove@- (@panglovelypoly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 09:42

    มนุษย์ล่องหน ขี้เขิน ><

    #8
    0
  2. วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 02:56
    เอ็นดูมากๆเลยค้าTT สู้ๆนะคะไรท์
    #1
    1