OS/SF | FIC THE BOYZ |

ตอนที่ 3 : [Joylada] ซังเจค - Secret Love ซังเจค| Special part - Seven - เดท?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 พ.ค. 61


#ซคลซจ


open music : แอบเพ้อเจ้อ (Ost.รุ่นพี่ Secret Love)



- Seven -




         หลังจากที่เมื่อวานได้ตอบตกลงกับพี่กฤษณ์ไปว่าวันนี้จะไปเที่ยวกับเขาด้วย ผมก็ต้องรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำหลังจากได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น


         "รอนานไหมครับ" ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่ก้าวเดินออกมาจากหอ คนที่ยืนรออยู่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงยีนส์ธรรมดาๆสีดำเงยหน้าขึ้นมาจากมือถือแล้วยิ้มมาให้


         เขาจะรู้ไหมครับว่ารอยยิ้มนั้นแทบทำให้ผมเป็นบ้า...


         "ไม่นานหรอก" ว่าเสร็จเขาก็เดินตรงมาแล้วกอดคอผมเหมือนรู้จักสนิทชิดเชื้อมานานเป็นปี ทั้งๆที่ผมพึ่งได้คุยกับเขาแบบมากกว่าสามประโยคเมื่อต้นเทอมที่ผ่านมาเอง ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นรุ่นพี่ในภาคที่พอรู้จักและคุ้นหน้ากันมาบ้างแต่ก็ไม่สนิทเท่าตอนนี้หรอก...มั้ง


         "แล้วพี่แฮมล่ะ" ผมหันไปถามโดยที่ยังถูกกอดคออยู่


         ผมอยากให้เขาปล่อยมือออกจากไหล่ผมจริงๆเพราะตอนนี้ผมปั้นหน้าไม่ถูกแล้ว


         ใช่ครับ ผมเขิน ._.


         "มันติดธุระกะทันหันเลยไม่ได้มาด้วย" พี่กฤษณ์ตอบก่อนจะยกแขนออกจากไหล่ของผมก่อนจะเดินนำผมไปที่ป้ายรถเมล์ตรงปากซอยทางเข้าหอ


         ผมมองเขาตามหลังพลางเอามือมาทาบไว้ที่อกอย่างช้าๆ


         เต้นแรงชะมัด

...

         ณ ห้างสรรพสินค้า B



         ตอนนี้เรามาอยู่ที่ห้างเป็นที่เรียบร้อย เขาพาผมเดินไปมาจนจบด้วยที่ร้านบีทูเอส


         ผมกำลังอยากจะซื้อปากกาเพิ่มสักสองสามแท่งพอดีเลย เพราะปากกาที่ใช้อยู่มันหมดจากการสอบและควิซไปหมดแล้ว คิดดูแล้วกันครับว่าต้องเขียนคำตอบในพาร์ทข้อเขียนเยอะมากแค่ไหน ;-;


         "เมฆกินข้าวมาหรือยัง"


         เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังในขณะที่ผมกำลังเลือกปากกาอยู่


         "ยังครับ"


         "พี่ก็ยังไม่ได้กิน งั้นเราไปหาอะไรกินกัน" พูดจบเขาก็พาผมเดินออกมาจากบีทูเอสไปยังโซนที่มีร้านอาหารมากมายเปิดขายอยู่โดยไม่รอให้ผมหยิบปากกาไปจ่ายตังเลย


         ปากกาของผมมมมมมม T-T


         "เมฆอยากกินอะไร" เขาหยุดเดินก่อนจะเอ่ยถามผม


         "อะไรก็ได้"


         "งั้นเมฆชอบกินอะไร"


         "ซีเรียล"


         "ไม่ใช่สิ แบบชอบกินอาหารอะไร"


         "อืม...ส้มตำมั้งครับ"


         "งั้นไปร้านตำมั่วกัน"


         ว่าเสร็จเขาก็จูงมือผมเดินไปยังร้านตำมั่วทันที


         "เมฆอยากกินอะไร" เขาถามพลางเปิดเมนูดูไปด้วยและ...สลับกับมองหน้าผมไปด้วย


         เขาคงลืมตัวแน่ๆ เพราะตอนที่เดินด้วยกันผมสังเกตเห็นว่าเขาแอบมองผมตลอด พอผมหันกลับไปเขาก็เบนหน้ามองไปทางอื่นทันที


         แต่เขาคงไม่รู้ตัวหรอกว่าการเบนหน้ามองทางอื่นแบบนั้นมันสังเกตง่ายจะตาย


         "ตำถาดครับ"


         ผมหันไปบอกพนักงานเสิร์ฟและก็สั่งเมนูอื่นๆ ตามอีกอย่าง


         "เผ็ดระดับไหนคะ" พนักงานเสิร์ฟถาม


         "ปกติครับ" ผมตอบก่อนจะปิดเมนูคืนให้กับพนักงานเสิร์ฟคนนั้น ส่วนพี่กฤษณ์ก็สั่งเพิ่มอีกสองอย่างก่อนจะคืนเมนูไป


         ระหว่างที่รอส้มตำเขาก็ชวนผมคุยไปเรื่อยเปื่อยไม่ว่าจะเรื่องดนตรี กีฬา หรือแม้แต่เรื่องเรียน


         เท่าที่ฟังดูเขาดูเรียนเก่งมากๆ แถมยังเก่งดนตรีและกีฬาอีก


         สเป็คผมเลย...


         ไม่นานนักพนักงานเสิร์ฟก็เดินมาพร้อมกับตำถาดที่ผมสั่งไว้และอื่นๆ


         ระหว่างที่ทานอยู่ผมเห็นได้ชัดเลยว่าพี่เขาดื่มน้ำมากกว่าปกติ


         "พี่เผ็ดเหรอ"


         "นิดหน่อย"


         เขาตอบหลังจากที่ดื่มน้ำไปและทำสีหน้าที่แสดงว่าสิ่งที่เขากินเข้าไปมันเผ็ดเกินกว่าที่เขาจะรับไหว


         "พี่กินเผ็ดไม่ได้เหรอ"


         "ปะ..ป่าว พี่กินได้ แค่วันนี้รู้สึกเผ็ดกว่าปกติเฉยๆ"


         ผมได้แต่อ่อเป็นการตอบกลับก่อนจะหยิบแก้วน้ำของตัวเองให้กับเขาเพราะเขาดื่มน้ำของตัวเองจนหมดแก้วแล้วน่ะสิ


         ผมหัวเราะเบาๆ กับความเด็กน้อยของเขา แต่เหมือนเขาจะรู้ตัวล่ะว่าผมแอบหัวเราะ ผมหุบยิ้มแทบไม่ทันเลย


         "พี่กินนี่สิ มันช่วยแก้เผ็ดได้นะ" ผมพูดพลางยื่นถั่วฝักยาวให้ตรงหน้าเขา แต่มันจะไม่ทำให้ผมรู้สึกร้อนที่หน้าเลยถ้าเขาไม่กินถั่วฝักยาวนั่นจากมือผมโดยตรง


         มันก็ถือว่าเป็นการป้อนเขาน่ะสิ!


         น่าอายจังครับ Y-Y


         หลังจากที่กินเสร็จเขาก็พาผมมาที่โรงหนังซึ่งวันนี้คนดูเยอะมากเพราะมันเป็นวันหยุดจึงไม่แปลกที่คนที่มาส่วนใหญ่จะมากันเป็นคู่...


         "พี่ซื้อตั๋วมาแล้วนะ อีกชั่วโมงหนึ่งถึงจะถึงเวลา งั้นเราไปซื้อของหวานกินกัน"


         เขาพูดเองเออเองเสร็จก็จูงมือผมไปหาของหวานกินทันที


         แสดงว่าเขาจะเผ็ดมากจนต้องหาของหวานมากินแน่นอนครับ ผมรับประกัน!


         "เมฆอยากกินอะไรอ่ะ"


         ผมมองดูของหวานที่อยู่รอบๆก่อนจะชี้ไปยังร้านไอศกรีมที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่


.


         ตอนนี้ผมก็ได้ไอศกรีมมาอยู่ในมือของผมแล้ว มันเป็นรสสตอเบอร์รี่ที่โปะด้วยซีเรียลของโปรดของผม ดังนั้นผมจึงจัดการเจ้าซีเรียลที่อยู่ตรงหน้าของผมทันที


         อร่อยจัง


         ระหว่างที่ผมนั่งกินอยู่ พี่กฤษณ์ก็เอื้อมมือมาตรงหน้าผมทันที ก่อนจะกดแรงนิ้วบนปากของผมแล้วปาดไปข้างๆ


         "กินจนปากเลอะหมดแล้ว"


         เขาพูดหลังจากที่เช็ดปากด้วยมือเปล่าให้ผมเป็นที่เรียบร้อย ส่วนผมก็ได้แต่เมมปากเป็นรูปขีดก่อนจะหนีหันไปมองทางอื่นแล้วกินไอศกรีมต่อ


         ทำไมผมถึงรู้สึกกลัวว่าไอติมที่ผมถืออยู่เหมือนมันจะละลายกลายเป็นของเหลวล่ะ มันรู้สึกร้อนไปหมดโดยเฉพาะที่หน้าของผม แถมยัง...


         ตึก ตึก ตึก


         ใจเต้นแรงอีกด้วย...


         ตอนนี้ก็ถึงเวลาหนังฉายแล้วผมจึงสะกิดบอกพี่เขาที่กำลังกินไอศกรีมอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ พอผมบอกเขาก็ยิ้มให้พร้อมกับจับมือผมก่อนจะพูดว่า


         "ไปกันเถอะ"


         ระหว่างที่ดูหนังเขาก็คอยแอบมองผมสลับกับมองจอที่ถูกฉายด้วยหนังแนวแอคชั่น


         เรื่องนี้มันสนุกมากๆครับ มันทำให้ผมละสายตาไม่ได้เลยถึงแม้ว่าอยากจะหันไปบอกคนที่นั่งข้างๆว่าหยุดจ้องได้แล้วก็ตาม


         "เรื่องนี้สนุกดี ว่าไหม" พี่กฤษณ์หลังจากที่เดินออกมาจากโรงหนัง ผมก็พยักหน้าพร้อมกับยิ้มเป็นการตอบ


         ผมยกข้อมือมาดูนาฬิกาทำให้รู้ว่าตอนนี้ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว ผมเลยหันไปถามพี่กฤษณ์ว่าจะกลับเลยไหมแต่พี่เขากลับส่ายหน้า


         "พี่บอกแล้วไงว่าวันนี้จะไปเที่ยวทั้งวันเลย"


         เขายกยิ้มก่อนจะไปหันมองทางอื่นแต่ต้องชะงักเพราะดันไปเจอใครบางคนเข้า


         "ไอ้แฮม!"


         เขาตะโกนเรียกคนที่เดินอยู่ไม่ไกลที่หน้าโรงหนัง คนถูกเรียกหันมาแล้วก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินมาหาทันที


         "มึงมาดูหนังด้วยเหรอวะไอ้กฤษณ์"


         "ไม่ใช่มั้ง เจอกันที่หน้าโรงหนังเนี่ย แล้วมึงมากับใครวะ"


         พี่กฤษณ์ชะเง้อหน้ามองว่าพี่แฮมมากับใครซึ่งผมก็ชะเง้อไม่ต่างกัน แต่ก็ต้องตกใจเพราะคนที่มากับพี่เขาคือ


         "ไอ้เค้ก"


         ผมอยากจะถ่ายรูปหน้ามันแล้วเอามาให้ดูเลยครับ เพราะหน้ามันช็อคๆ เหมือนจะร้องไห้ มันคงไม่คิดว่าจะมาเจอพวกผมกันที่นี่หรอก


         แต่เดี๋ยวนะ...ไหนพี่กฤษณ์บอกว่าพี่แฮมติดธุระคือติดธุระแบบนี้ก็ได้เหรอ เห็นแบบนี้ผมก็อดที่จะแซวไม่ได้


         นี่ใคร นี่เมฆคนดีคนเดิมเลยนะครับ


         "พี่แฮมเบี้ยวนัดแล้วมาเดทกับ...เหรอครับ"


         ผมเว้นคำพูดพร้อมกับมองหน้าเค้กที่กำลังจะแยกเขี้ยวใส่ผม เห็นแล้วตลกชะมัดเลย


         "เบี้ยวนัด?" พี่แฮมเลิกคิ้วสงสัย "เบี้ยวนัดอะไร พี่ยังไม่ได้นัดใครนอกจากน้องเค้กเลยนะ"


         ...


         หมายความว่าไง พี่กฤษณ์โกหกผมเหรอ?


         ผมหันไปมองหน้าเขาทันที เขาก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆตอบกลับมา


         นี่เขาโกหกผมจริงๆ สินะ

...

         "เมฆโกรธพี่เหรอ"


         ไม่น่าถามเลยครับว่าผมโกรธไหม - -


         "พี่ขอโทษ"


         ทำยังไงดีครับ พอผมเมินไม่สนใจ พี่เขาก็เคลื่อนหน้าให้อยู่ในโฟกัสสายตาของผม ยิ่งหันหน้าหนีเขาก็ยิ่งยื่นหน้าเข้ามา...


         ไอ้พี่บ้าเอ๊ย!


         พอผมเริ่มทนไม่ไหวก็รีบเอามือดันหน้าของเขาออกไปทันที


         ที่ไม่ไหวไม่ใช่อะไรหรอกนะ ผมก็แค่...


         หยุดใจสั่นไม่ได้...


         "ไปเดินเล่นที่สวนรถไฟกัน"


         ผมได้แต่กระพริบตาปริบๆ เพราะถึงยังไงถ้าพี่เขาอยากไป ต่อให้ผมปฏิเสธเขาก็จะชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดให้ผมไปอยู่ดี

...

         "เมฆ"


         พี่กฤษณ์เรียกชื่อผม พอผมหันไปก็พบว่าเขาถือกล้องถ่ายอยู่


         "เฮ้ยพี่ ลบรูปนั้นเลยนะ" ผมรีบเดินเข้าไปหาเพื่อที่จะลบรูปถ่ายเมื่อกี้ แต่เขาไม่ยอมจึงเบี่ยงกันไม่ให้ผมลบ


         "ลบทำไม น่ารักดีออก"


         "น่ารักอะไรเล่า ถ่ายทีเผลอแบบนั้นมันต้องทุเรศมากแน่ๆ"


         ผมพยายามเอื้อมมือคว้ากล้องที่ตอนนี้พี่กฤษณ์ชูขึ้นเหนือแขนไปแล้วเล่นซะผมต้องเอื้อมสุดแขนเลยแต่เอื้อมเท่าไหร่ก็ไม่ถึงสักทีทั้งๆที่อีกแค่นิดเดียวก็จะถึงแล้ว


          ระหว่างที่ผมเอื้อมแขนอยู่ผมก็ต้องหยุดชะงักการกระทำทั้งหมดทันที เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะว่าตอนนี้สายตาของผมตรงกับสายตาของพี่เขาพอดีและที่สำคัญคือหน้าห่างกันไม่ถึงห้าเซนติเมตร...


         แม่งเอ้ย


         ใจผม...


         "ต่อให้เผลอแค่ไหนน้องก็น่ารักนะ"


         บอกตามตรงนะครับ ถ้ามีคำว่าน่ารักสำหรับพี่ล่ะก็...บอกเลยว่าผมได้หัวใจวายแน่นอนเนื่องจากใจเต้นแรงเกินไปจนร่างกายรับไม่ไหว ㅠ__ㅠ


         ขี้โกงชะมัด


         พอผมเริ่มดึงสติตัวเองได้ก็รีบก้าวถอยหลังออกมาทันทีแล้วก็เดินนำหน้าเขาไปโดยไม่สนใจ


         จะให้หันไปแล้วให้เขาเห็นว่าผมหน้าแดงเป็นผลมะเขือเทศสุกเหรอ หึ ไม่มีทาง!


         "เมฆ รอพี่ด้วย"

...

         "ขอบคุณที่เดินมาส่งครับ"


         ผมกล่าวเมื่อเดินมาถึงหน้าหอของผมซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณหนึ่งทุ่ม ก่อนหน้านี้เขาได้พาผมไปกินข้าวหลังจากที่เดินสวนรถไฟกันมาที่ร้านในซอยหอพัก ผมอยากจะรู้นักว่าปกติเขาเป็นคนพูดมากแบบนี้หรือเปล่าเพราะตอนนั่งกินข้าวเขาพูดไม่หยุดเลยล่ะ


         "พี่ไปล่ะ"


         เขาตอบกลับพร้อมกับยิ้มให้ก่อนที่จะเอื้อมมือมาขยี้หัวผมเบาๆ


         "ครับ"


         พูดเสร็จผมก็เดินขึ้นมาบนห้องทันทีก่อนจะล้มลงบนเตียงนุ่มที่ถูกปูด้วยผ้าสีฟ้าสว่างสบายตา ผมค่อยๆเลื่อนมือมาวางบนหน้าอกช้าๆพลางหลับตาลง


         ไอ้เมฆ มึงคงชอบพี่เขาไปแล้วจริงๆ สินะ...

.....


tbc.

#ซคลซจ


ปล.พาร์ทไรท์เอาลงไว้ในจอยไว้แล้ว เพียงแค่เผื่อใครอยากอ่านในนี้ไรท์เลยเอามาเขียนไว้เพราะในนี้ไรท์จะมาอัพแบบ OS/SF ของ The boyz ไว้ในนี้นะคะ


moved update: 12/05/2561
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

13 ความคิดเห็น