OS/SF | FIC THE BOYZ |

ตอนที่ 21 : [OS] ฮวัลฮัก - เพื่อนบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 ก.ย. 61





ติดแท็กในทวิต

#ฟิคสั้นกัปปะ or #ficnutim





- ฮวัลฮัก -



เพื่อนบ้าน





         “เดินตามพี่ทำไม”





         เสียงใสหันกลับหลังพร้อมกับพูดขึ้นมาทำให้คนที่เดินตามเขาหยุดชะงักและเกาหัวทันที ฮักนยอน เด็กหนุ่มม.ปลายขมวดคิ้วพลางกอดอกเพราะหลายวันแล้วที่มีเด็กเข้าม.ปลายมาใหม่เดินตามเขาต้อยๆเวลากลับบ้านจนวันนี้เขาทนไม่ไหวจึงหันไปถามเด็กที่สูงกว่าเขา





         “ก็...บ้านผมอยู่แถวนี้”





         เขาตอบพลางชี้นิ้วไปยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ติดกับบ้านของฮักนยอน





         “อ๋อ…”





         เมื่อฮักนยอนรู้ว่าตัวเองกำลังหน้าแตกจึงรีบเดินเข้าบ้านไปและปล่อยให้เด็กร่างสูงยืนงงอยู่ที่หน้าบ้านของเขา





         นับตั้งแต่วันนั้นฮักนยอนก็มักจะเจอเด็กคนนี้ทุกครั้งหลังเลิกเรียนและทุกวันเขาจะแอบเหลือบมองเด็กคนนี้ตลอดทางกลับบ้านและห้องนอนของพวกเขาก็อยู่ฝั่งเดียวกันทำให้เห็นซึ่งกันและกันได้ไม่อย่างและฮักนยอนมักจะแอบมองผ่านทางหน้าต่างเสมอ





         เด็กหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านหนังสือติดกับริมหน้าต่างเงยหน้ามองขึ้นมาทางเขา เขารีบหันหลบทันทีพร้อมกับความรู้สึกที่แปลกๆ ข้างในอกข้างซ้าย





         เช้าวันต่อมาฮักนยอนตื่นเช้ากว่าปกติทำให้เขาไม่ต้องรีบวิ่งไปโรงเรียนและนั่นทำให้เขาเจอเด็กข้างบ้านคนนั้นระหว่างที่เขากำลังปิดประตูรั้ว เด็กหนุ่มเห็นว่าเขากำลังมองจึงยิ้มบางมาให้และทักทาย





         “สวัสดีครับพี่ฮักนยอน”





         ฮักนยอนหายใจติดขัดทันทีเพราะจู่ๆ เขาก็ยิ้มแบบนั้นมาให้แถมยังทักทายเขาด้วยรอยยิ้มนั้นอีก





         “ทำไมน้องรู้ชื่อพี่ล่ะ”





         “เพื่อนผมบอกมาครับ” เด็กคนนั้นตอบโดยยังไม่คลายรอยยิ้มนั้นทำให้ฮักนยอนยิ้มตอบกลับอย่างเกร็งๆ





         “แล้วน้องชื่ออะไร” คราวนี้เป็นฝ่ายที่ฮักนยอนจะรู้จักกับชื่อของน้องบ้าง





         “ฮยอนจุน”





         “น้องย้ายมาจากต่างจังหวัด” ฮักนยอนถามอย่างสงสัย





         “ครับ ผมพึ่งย้ายมาจากต่างจังหวัด”





         ฮักนยอนพยักหน้าพลางยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังโรงเรียนโดยที่มีฮยอนจุนเดินตามเขาตลอดทาง ฮักนยอนไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าคนที่กำลังเดินตามเขากำลังแอบอมยิ้มเพราะเขาอยู่





         ตกเย็นวันนั้นฮักนยอนเป็นเวรทำความสะอาดทำให้ต้องกลับบ้านเย็นมากแต่เมื่อเขาเดินออกมาก็เห็นว่ามีเด็กที่คุ้นเคยยืนอยู่ที่ประตูโรงเรียน





         “น้องรอใครอยู่เหรอ”





         “รอพี่ครับ”





         ฮักนยอนชะงักเล็กน้อยกับคำตอบของฮยอนจุนทำให้เขารู้สึกหวิวๆ แปลกๆ ที่หน้าอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน





         ฮักนยอนไม่พูดอะไรต่อและเดินกลับบ้านไปโดยมีฮยอนจุนเดินตามหลังเขามาติดๆ ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนฮักนยอนต้องคิดว่าเขาเป็นซาแซงแน่นอน





         ฮักนยอนที่เอาแต่คิดเรื่องฮยอนจุนทำให้สมองของเขาไม่ได้โฟกัสตรงทางเดินทำให้สะดุดแผ่นฟุตบาทที่งอออกมาแต่ทว่าก่อนที่หน้าฮักนยอนจะจูบกับพื้นฟุตบาทฮยอนจุนก็คว้าตัวเขาไว้ได้ทัน หัวใจของฮักนยอนที่กำลังเต้นอยู่กลับเต้นแรงและเร็วมากกว่าเดิม





         เมื่อฮักนยอนตั้งสติได้ก็รีบทรงตัวตัวเองและเขยิบตัวออกมาจากอ้อมแขนของฮยอนจุน จริงอยู่ที่เด็กคนนี้อายุน้อยกว่าฮักนยอนและยังมีรูปร่างและร่างกายเล็กกว่าแต่ก็แข็งแรงพอที่จะรับตัวฮักนยอนได้





         “ขะ..ขอบใจ” ฮักนยอนพูดอย่างตะกุกตะกักและรีบนำหน้าฮยอนจุนไปโดยไม่หันหลังกลับมามองเพราะเขากลัวฮยอนจุนจะรู้ว่าตอนนี้เขากำลังหน้าแดงมากขนาดไหน





         ฮยอนจุนที่ได้แค่มองหลังของคนตัวเล็กที่อยู่ข้างหน้ายิ้มปากบานออกมาเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้นี้มันทำให้เขาคิดว่าเขากำลังทำแต้มได้ไปหลายแต้มเชียวล่ะ





         เมื่อมาถึงบ้านฮยอนจุนรีบเดินเข้าห้องนอนของตัวเองทันทีพลางกดโทรศัพท์และเข้าไปในโฟลเดอร์รูปถ่าย ในนั้นมีแต่แผ่นหลังของรุ่นพี่ที่อยู่ข้างบ้านระหว่างทางกลับบ้าน มันมีทั้งรูปที่ฮักนยอนกำลังแวะซื้อไอติมและกินมันด้วยท่าทางที่น่ารัก มีทั้งรูปที่ฮักนยอนเล่นกับสุนัขที่อยู่ระหว่างทาง รูปภาพเหล่านั้นทำให้ฮยอนจุนยิ้มหน้าบานออกมาบวกกับวันนี้ที่เขาได้กอดฮักนยอนทางอ้อมก็ยิ่งทำให้เขามีความสุขมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า





         ตั้งแต่ครอบครัวของฮยอนจุนย้ายมาและมาอยู่บ้านหลังนี้ เขาก็คอยแอบมองคนที่อยู่ในห้องตรงข้ามกับบ้านของเขาทุกวัน เขามักจะเห็นฮักนยอนยืนร้องเพลงและเต้นบ่อยๆ อยู่ในห้องนั้น บางครั้งก็หัวเราะเสียงดังจนทำให้ฮยอนจุนยิ้มตามกับความน่ารักของเขา ถึงแม้เวลาที่ฮักนยอนอยู่นอกบ้านจะพูดน้อยก็ตามแต่เวลาเขาอยู่คนเดียวมันดูน่ารักมากๆ สำหรับฮยอนจุน





         ในทุกเช้าและทุกเย็น ฮักนยอนมักจะเดินกลับพร้อมกับฮยอนจุนเสมอทำให้มีคนเริ่มแซวว่าแอบคบกันบ้าง เป็นแฟนกันบ้าง ทำให้ฮักนยอนรู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่เพราะพวกเขาเป็นแค่เพื่อนบ้านกันเท่านั้น





         “น้องไม่ต้องรอพี่ทุกวันแบบนี้ก็ได้นะ” ฮักนยอนพูดขึ้นหลังจากที่เขาคิดทบทวนเรื่องระหว่างทางกลับบ้านและจึงตัดสินใจที่จะบอกออกไป ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกดีมากๆ ที่ได้เดินกลับพร้อมกับฮยอนจุนในทุกๆ วัน





         “ทำไมล่ะครับ บ้านเราอยู่ติดกัน กลับพร้อมกันไม่เห็นเป็นไรเลย”





         “พี่ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด”





         “เรื่องอะไรเหรอครับ”





         “คนอื่นคิดว่าพวกเราเป็นแฟนกัน”





         “แล้วเป็นไม่ได้เหรอครับพี่ฮักนยอน”





         ประโยคนั้นทำให้ฮักนยอนชะงักและเงยหน้ามองฮยอนจุนทันที หัวใจของเขาเต้นแรงทันทีและยังรู้สึกหายใจติดขัด มันทำให้เขารู้สึกสับสนกับความรู้สึกนี้ไปหมด





         “ผมชอบพี่ฮักนยอนนะ ชอบมานานแล้ว”





         คำสารภาพรักยังออกมาเรื่อยๆ จากปากของฮยอนจุนยิ่งทำให้คนฟังหน้าแดงจนจะระเบิดออกมาอยู่ล่อมล่อ





         “งั้นพี่ขอดูๆ กันไปก่อนได้ไหมเพราะพี่...ยังไม่เคยมีแฟน”





         ฮักนยอนตอบอย่างท่าทางที่เคอะเขินและยังไม่กล้าสบตากับฮยอนจุนตรงๆ เพราะมันยิ่งทำให้หัวใจของฮักนยอนเต้นแรงจนจะหลุดออกมา





         “ได้ครับ ต่อให้นานเป็นเดือนหรือเป็นปี ผมก็จะรอพี่ตอบตกลง”





         ฮยอนจุนยิ้มร่าออกมาพร้อมกับกระโดดเข้ามากอดฮักนยอนที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศไปแล้ว ฮักนยอนปล่อยให้เด็กที่สูงยืนกอดเขาอยู่อย่างนั้นพร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นแรงทั้งสองดวง



.


.


.



         สองสามวันต่อมาฮยอนจุนไม่เห็นฮักนยอนออกจากบ้านเลยทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้เพราะหน้าต่างที่เขาคอยแอบมองผ่านก็ถูกปิดด้วยผ้าม่านสีขาวทำให้เขาไม่รู้เลยว่าฮักนยอนกำลังทำอะไรอยู่แต่เขาจะได้ยินเสียงไอแค่กๆ ดังออกมาจากห้องนั้น ฮยอนจุนจึงคิดว่าเขาต้องไม่สบายแน่ๆ และวันนี้พ่อกับแม่ของฮักนยอนก็ออกจากบ้านไปแต่เช้า ฮยอนจุนจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจไปเยี่ยมฮักนยอนหลังเลิกเรียน





         ก๊อกๆๆ





         เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นทำให้ฮักนยอนที่นอนซมอยู่ลุกขึ้นจากเตียงมาเปิดประตูดูว่าเป็นใคร





         “น้องมีอะไรหรือเปล่า แค่กๆ”





         “ผมเอาโจ๊กมาให้ครับ”





         ฮักนยอนไม่ตอบอะไรก่อนจะเขยิบตัวให้เด็กร่างสูงเดินผ่านเข้าไปในบ้าน ฮักนยอนเดิมตามเขามาในห้องรับแขก





         ฮักนยอนที่ยังมีอาการปวดหัวและหนักศีรษะอยู่นิดๆ จึงยืนพิงผนังห้องรับแจกและมองฮยอนจุนที่กำลังยืนมองเขาอยู่





         “ไม่สบายขนาดนี้เป็นไข้หวัดใหญ่เหรอครับ”





         ฮยอนจุนเห็นอาการฮักนยอนที่แก้มแดงตาปรือและที่หน้าผากยังมีแผ่นเจลลดไข้แปะอยู่ ฮักนยอนพยักหน้เป็นการตอบโดยที่ยังยืนอยู่ท่าเดิม





         ถึงแม้บ้านจะคนละหลังกันแต่ลักษณะภายในของบ้านมันไม่ต่างกันมากหนัก ฮยอนจุนจึงถือวิสาสะเดินไปยังห้องครัวและวางถุงโจ๊กบนเคาน์เตอร์ก่อนจะเดินกลับมาหาฮักนยอนที่ตอนนี้กำลังยืนหลับตา





         ฮยอนจุนกลืนน้ำลายทันทีเพราะพอเห็นฮักนยอนหลับตาแบบนี้มันยิ่งทำให้หัวใจของเขาสั่นแรงกว่าเดิม





         “พี่ฮักนยอนครับ ขึ้นไปนอนพักข้างบนเถอะ”





         พูดเสร็จฮยอนจุนก็เดินเข้ามาจะประคองฮักนยอนแต่กลับถูกปฏิเสธ





         “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เดินขึ้นไปเอง แค่กๆ”





         “แต่พี่ไม่สบาย ผมกลัวพี่จะล้มตกบันไดนะ”





         ฮักนยอนที่ไม่มีแรงเถียงตอนนี้ก็ยอมให้ฮยอนจุนพาขึ้นไปที่ห้องแต่โดยดี เมื่อถึงห้องฮักนยอนล้มตัวนอนเพราะถูกเด็กข้างบ้านบังคับให้นอนแถมเด็กคนนั้นก็ยังดึงแผ่นเจลลดไข้ออกก่อนจะวางมือหนามาบนหน้าผากของฮักนยอน เท่านั้นยังไม่พอเขายังเอาหน้าผากของเขามาทาบบนหน้าผ้าของฮักนยอนอยู่นานสองนาน





         แม้ว่าฮักนยอนจะไม่สบายแต่เขาก็รับรู้สึกความอบอุ่นของเด็กคนนั้นจากหน้าผากของเขา ฮักนยอนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าแค่ปลายจมูกเท่านั้นที่กั้นระหว่างริมฝีปากของเขากับฮยอนจุน





         หัวใจที่เต้นตุบตับมันเริ่มดังก้องอยู่ในหูและเขาเริ่มกลั้นหายใจพร้อมกับหลับตาปี๋ทันที ฮยอนจุนเริ่มรู้สึกตัวว่าทำให้คนที่นอนอยู่ทำตัวไม่ถูกเขาจึงค่อยๆ เอาหน้าผากของเขาออกไป





         “เดี๋ยวผมลงไปเอาโจ๊กมาให้นะครับ”





         ฮยอนจุนแก้เขินด้วยการลงไปเอาโจ๊ก พอเด็กข้างบ้านออกไปฮักนยอนก็รีบเอามือมาปิดหน้าตัวเองด้วยความเขินและพึมพำในใจ





         เจ้าเด็กบ้า มาทำให้ใจเต้นแรงขนาดนี้ได้ไง





         ด้านฮยอนจุนที่กำลังเทโจ๊กจากถุงใส่ถ้วยก็ต้องยิ้มออกมาที่ได้มาดูแลคนที่ชอบในยามที่เขาป่วยแบบนี้





         ฮยอนจุนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับโจ๊กก่อนจะมานั่งลงข้างฮักนยอนบนเตียง ฮักนยอนค่อยๆ ลุกขึ้นมาและเตรียมจะคว้าถ้วยโจ๊กนั้นแต่ฮยอนจุนกลับถือหนี





         “เดี๋ยวผมป้อนเอง”





         “ไม่เป็นไร พี่กินเองได้”





         “แต่ผมอยากป้อนพี่นี่ครับ”





         ฮักนยอนไม่อยากเถียงอะไรต่อปล่อยให้ฮยอนจุนป้อนเขาไป ฮักนยอนมองเด็กน้อยที่กำลังเป่าโจ๊กในช้อนก่อนจะยื่นมาป้อนคนตรงหน้า ในขณะที่ฮักนยอนกำลังเคี้ยวก็ได้แต่มองฮยอนจุนที่กำลังเป่าโจ๊กคำต่อไปทำให้เขาหลุดยิ้มออกมา





         “ยิ้มแบบนี้ผมก็เขินสิครับ”





         ฮยอนจุนพูดพร้อมกับยิ้มเขินๆ ออกมา ฮักนยอนมองฮยอนจุนด้วยความเอ็นดูและคิดในใจว่าเด็กคนนี้ดูแลดีชะมัด





         “ถ้าพี่ไม่หยุดยิ้มแบบนี้ ผมอาจห้ามใจไม่ให้จูบพี่ไม่ได้นะครับ”





         เมื่อได้ยินอย่างนั้นฮักนยอนรีบหุบยิ้มทันทีทำให้ฮยอนจุนหัวเราะออกมาที่ได้แกล้งคนที่ตัวเองชอบ





         “ผมล้อเล่น”





         ฮักนยอนยอมหันกลับมามองและกินโจ๊กโดยมีฮยอนจุนคอยป้อนอยู่ข้างๆ จนหมดถ้วย ฮยอนจุนคว้ายาและแก้วน้ำมาให้ฮักนยอนทันทีหลังเขากินเสร็จ





         “ขอบใจ แค่กๆ”





         ฮยอนจุนหยิบซองแผ่นเจลลดไข้มาแกะและทำท่าจะแปะให้





         “ยื่นหน้ามาสิครับ ผมจะแปะให้”





         ฮักนยอนทำตามที่ฮยอนจุนบอก เขายื่นหน้าเข้าไปหาไม่นานแผ่นเจลเย็นๆ ก็อยู่บนหน้าผากของเขาและยังมีริมฝีปากของคนตรงหน้าจุ๊บมาที่ริมฝีปากของเขา





         ฮักนยอนเบิกตากว้างทันทีก่อนจะถอยหลังไปพร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นแรง เขาเม้มปากตัวเองพลางมองไปทางอื่นพร้อมกับหน้าแดงที่ไม่ใช่มาจากพิษไข้แต่มาจากความเขินอายที่ฮยอนจุนได้ทำกับเขาไว้เมื่อกี้





         “จุ๊บทำไม แค่กๆ”





         “พี่จะได้หายไวๆไงครับ” ฮยอนจุนพร้อมกับรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า





         “เดี๋ยวน้องก็ติดหวัดพี่หรอก”





         “ก็ดีสิครับ พี่จะได้มาดูแลผมบ้าง สลับกันแฟร์ๆ ดี” ฮยอนจุนยิ้มร้ายอีกครั้ง





         “เด็กบ้า” ฮักนยอนพูดก่อนจะรีบล้มตัวนอนและดึงผ้าห่มมาปิดจนถึงจมูกเพราะเขากลัวเด็กข้างบ้านจะมาขโมยจุ๊บปากของเขาเป็นครั้งที่สอง





         ถึงจะดูใจกันอยู่ เด็กคนนี้ก็ทำแต้มไปจนเกินที่ฮักนยอนคาดไว้มากแล้ว แต่เขายังไม่กล้าบอกหรอก เพราะเวลาอยู่ต่อหน้าฮยอนจุนมันเขินจนทำอะไรไม่ถูกเลย





         “ผมกลับบ้านแล้วนะแล้วก็ที่จุ๊บเนี่ย ผมอดใจไม่ไหวจริงๆ ฝันดีครับ”





         แม้ว่าฮักนยอนจะเอาผ้าห่มมาปิดปากแล้วฮยอนจุนก็ยังฉวยโอกาสหอมแก้มตรงที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มอยู่ดี เด็กข้างบ้านคนนี้นอกจากจะขี้ฉวยโอกาสแล้วยังชอบขโมยหัวใจของฮักนยอนนับครั้งไม่ถ้วนอีก





         หลังจากที่ฮยอนจุนเดินออกไปจากห้อง ฮักนยอนก็เอามือมาแตะที่แก้มและปากของตัวเอง





         “เด็กบ้า เมื่อไหร่จะทำให้ใจเราหยุดเต้นแรงขนาดนี้สักที”





         ฮักนยอนจะรู้ไหมว่าเด็กข้างบ้านคนนี้แหละที่จะทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะตลอดไป :)








ติดแท็กในทวิต
#ฟิคสั้นกัปปะ or #ficnutim
01/09/2018






Talk with Me

พล็อทเรื่องนี้เราเอามาทำการรีไรท์นะคะ แหะๆ
ฮยอนจุนร้ายมากๆ เลยใช่มั้ยคะ ไรท์อยากมีเพื่อนบ้านแบบนี้บ้าง5555555
ฝากคอมเม้นท์ติชมด้วยน้า ขอบคุณค่าา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #7 Tanyaluk Kamnonwat (@ingzamylove) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 13:32
    เขินแทนฮัก ทำไมฮวัลอบอุ่นขนาดนี้
    #7
    0