OS/SF | FIC THE BOYZ |

ตอนที่ 18 : [Joylada] นิวคิว/นยูคยู - #เฟรนด์ชิพนิวคิว | Six point five - บทบรรยาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ส.ค. 61


open music : ความเงียบดังที่สุด - Getsunova
เพื่ออรรถรสในการอ่าน

.
.
.


        คุณรู้ไหม...ว่าบางครั้งการเงียบกับเรื่องอะไรบางอย่างมันคงดีที่สุดสำหรับใครบางคนแต่ถึงอย่างนั้น...




         มันก็เจ็บมากที่สุดเช่นกัน...




         ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะบ้านของเราทั้งสองคนอยู่ติดกันและยังอยู่โรงเรียนเดียวกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงวันนี้ วันปัจฉิมของเด็กมัธยมปลายปีที่หกและคงเป็นวันสุดท้ายที่เด็กมอหกจะได้เจอหน้ากันในชุดนักเรียนและเปลี่ยนเป็นชุดนิสิตหรือนักศึกษาแทน




         บรรยากาศในวันปัจฉิมนั้นมีทั้งเสียงหัวเราะ รอยยิ้มและรอยน้ำตาที่ต้องจากลากันไปเรียนกันคนละคณะ คนละมหาลัย คนละภูมิภาค เพื่อไปทำตามความฝันของตัวเอง เส้นทางที่เราเป็นคนเลือกเอง กำหนดเอง แต่ผมไม่รู้เลยว่าเส้นทางที่ผมเลือกนั้นมันมีแต่ขวากหนามมาคอยทิ่มแทงผมจนลึกสุดในหัวใจ...




         หลายคนคงสงสัยใช่ไหมครับว่าทำไมเส้นทางที่ผมเลือกถึงมีขวากหนามอยู่ระหว่างทางเพราะคนที่ผมแอบรักมาตลอดกำลังถูกใครบางคนแย่งไป




         ใครบางคนที่เขาดีกว่าผมเกือบทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องหน้าตา




         จริงๆ นะครับ ผมหล่อกว่าไอ้หน้าจืดนั่นเป็นร้อยเท่าเลยนะ ผมพูดจริงไม่ได้โม้




         ขอโทษครับ กลับมาโหมดดราม่าต่อได้




         ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกแบบนี้กับไมโลจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ความรู้สึกของผมมันเริ่มชัดเจนมากขึ้นเมื่อเวลามีใครเข้ามาจีบมัน ผมมักจะหงุดหงิดและเข้าไปแทรกกลางตลอด แต่ครั้งนี้มันกันไม่ให้ผมเข้าใกล้ไอ้หน้าจืดนั่นเลยเพราะเล่นขู่ว่าจะเลิกคบกับผม




         เล่นขู่แบบนี้ใครจะกล้าเข้าไปล่ะครับ




         หลังจากที่ถ่ายรูปรวมวันปัจฉิมเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายไปถ่ายกับเพื่อนบ้าง อาจารย์บ้าง หรือคนรักบ้าง ส่วนผมก็ไปถ่ายรูปกับเพื่อนคนอื่นๆ ในห้องพร้อมกับเตวิน เพื่อนสนิทตัวดีปากหมาของผม ผมรู้จักมันมาตั้งแต่มัธยมต้นและก็อยู่ห้องเดียวกันมาตลอด




         "มึงจะไปไหนต่อ" เตวินถามหลังจากที่ถ่ายรูปกับเพื่อนในห้องจนครบทุกคนแล้ว




         "เดี๋ยวไปถ่ายกับพวกชมรมดุริยางค์ตอนบ่ายสาม" ผมตอบมันพลางยกกระเป๋าเป้โรงเรียนสีดำมาสะพายบนไหล่แค่ข้างเดียว




         เมื่อผมเดินออกมาจากอาคารหอประชุมก็ต้องค่อยๆ หยุดเดินเพราะมีกลุ่มคนกำลังมุงดูอะไรกันอยู่ตรงหน้าอาคาร ทั้งเสียงโวกเวกเสียงกรี๊ดดังขึ้นอยู่เนื่องๆ




         "เกิดอะไรขึ้นวะ เซเลปมาหรือไง" เตวินถามโดยที่สายตายังคงสนใจแต่กลุ่มคนตรงนั้น ผมขมวดคิ้วทันทีที่มีคนที่ผมรู้จักที่สุดยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อมอยู่รอบๆ ตัว




         "แล้วไมโลไปทำอะไรตรงนั้นวะ" เตวินก็ยังไม่หยุดพูดและเกาะไหล่ผม "ไอ้นั่นมันไอ้ปอนด์นี่"




         "กูเห็นแล้ว กูไม่ได้ตาบอด"




         "เอาไงล่ะมึง มันถือดอกกุหลาบช่อใหญ่มาเลยนะ" เตวินถาม




         ผมได้แต่กำดอกกุหลาบหนึ่งดอกที่อยู่ในมือแน่นมากขึ้น กุหลาบสีแดงดอกนี้ผมตั้งใจจะเอาไปให้ไมโลแต่ตอนนี้กลับถูกใครบางคนทำลายความตั้งใจของผมไปจนหมด




         ผมรู้สึก...รู้สึกจุกที่อกข้างซ้ายอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนมีคนเอาค้อนใหญ่ๆมาทุบให้มันแตกสลายและปล่ยให้เศษผงที่แตกออกมาลอยสลายหายไปในอากาศแทน




         "ไอ้ไนซ์ มึงจะไปไหนวะ" เตวินตะโกนถามเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะเดินออกจากโรงเรียนไป




         "กลับบ้าน"




         แต่ก็ยังไม่ทันได้ถึงบ้าน ผมก็โดนมิ้นตามให้ไปถ่ายรูปต่อ ถ้าไม่ติดว่าอาจารย์อยากถ่ายด้วยผมก็ไม่ย้อนกลับไปโรงเรียนหรอกครับ เพราะผมไม่อยากเจอภาพแบบเมื่อกี้อีก




         พอตกค่ำผมก็ไปกินหมูกระทะกับชมรมต่อเพราะอาจารย์บอกว่าอยากเลี้ยงส่งท้ายผมกับมิ้นที่เรียนจบมอหก




         "มึงไม่เป็นอะไรแน่นะ" มิ้นเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าผมเอาแค่นั่งกินไม่ยอมพูดอะไร ผมก็ได้แต่ตอบอืมกลับไป "งั้นไปแดกเหล้าต่อไหมเผื่อมึงจะได้อารมณ์ดีขึ้น"




         ผมนั่งครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะตอบตกลงไป




         บอกตามตรงครับว่าผมกินเหล้าไปเยอะมากจนแทบควบคุมสติไม่ไหวจนมิ้นต้องหยิบโทรศัพท์ของผมแล้วกดหาใครบางคนให้มารับผมกลับบ้าน


.
.
.


         ผมรู้สึกตัวอีกทีก็คือมาอยู่ที่บ้านของไมโลแล้วและผมก็ดันเผลอทำอะไรบ้าๆ ลงไปโดยไม่ทันคิดและรู้ตัวเลย




         ผมจูบไมโล...




         อาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์ยังคงออกฤทธิ์อยู่จึงทำให้ผมไม่สามารถควบคุมร่างกายได้อย่างที่ใจนึกและการกระทำนั้นของผมยิ่งทำให้ผมไม่กล้าไปเจอหน้าไมโลอีก คำถามที่ถามไปผมก็ไม่ได้คำตอบกลับมา




         ผมควรทำยังไงดี คำว่ารัก ผมก็ยังไม่ได้พูดออกไปและยังอาจจะต้องเสียเพื่อนที่ผมรักมากที่สุดไปหนึ่งคน....




         ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะหนีออกมาแล้วให้ความเงียบเป็นคำตอบของความรู้สึกในตอนนี้




         คำว่ารัก...ที่ดังอยู่ในความเงียบและไม่สามารถพูดออกมาได้เลยเพราะมันถูกคำว่าเพื่อนกำหนดมาว่าคงได้แค่นี้จริงๆ


.
.
.

#เฟรนด์ชิพนิวคิว




From Writer

         เป็นวันปัจฉิมที่มีแต่ความทรงจำไม่ดีสำหรับไนซ์ทั้งนั้นเลย ;-; แล้วไมโลล่ะ สรุปได้ตอบตกลงเป็นแฟนกับปอนด์หรือเปล่า แล้วหลังจากนี้ทั้งคู่จะเป็นยังไงกันต่อไป ติดตามกันต่อในตอนหน้าน้าาา เป็นตอนที่เข้ามหาลัยแล้วและทุกอย่าง...มันไม่เหมือน


to be continue ♡


ปล.พาร์ทนี้ไรท์เอาลงไว้ในจอยไว้แล้ว เพียงแค่เผื่อใครอยากอ่านในนี้ไรท์เลยเอามาเขียนไว้เพราะในนี้ไรท์จะมาอัพแบบ OS/SF ของ The boyz ไว้ในนี้นะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

13 ความคิดเห็น