OS/SF | FIC THE BOYZ |

ตอนที่ 11 : [SF] จูเจค - มนุษย์ล่องหน | ฉบับ Rewrite (5/6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 พ.ค. 61


ติดแท็กในทวิต

#ฟิคสั้นกัปปะ





Open music : มนุษย์ล่องหน - Yes'sir Days

เพื่ออรรถรสในการอ่าน






มนุษย์ล่องหน





5







         “มึงเป็นไร” ฮยอนแจถามผมเมื่อเห็นว่าผมทำหน้าบึ้งตึงไม่สนใจใคร ผมเดาะลูกบาสขนาดที่นั่งอยู่ด้วย พรุ่งนี้ผมมีแข่งบาสระหว่างคณะรอบสุดท้ายแต่วันนี้ผมกลับอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาทำให้สมาธิในการซ้อมหายไปหมดเลยครับ





         “เปล่า” ผมตอบพลางโยนลูกกลมสีส้มใส่เจ้าฮยอนแจและเดินออกไปซื้อน้ำซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสนามบาสเท่าไหร่ ฮยอนแจถลึงตาใส่ผมก่อนจะเดาะลูกบาสและวิ่งไปที่แป้นบาสช้าๆ





         ผมเดินมาที่ตู้กดน้ำพลางหยอดเหรียญระหว่างที่ผมเลือกอยู่ก็มีมือใครบางคนมากดเลือกแทนผมไปเสียแล้ว ใครกันช่างกล้า ตอนนี้ผมยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่นะครับ ผมรีบหันไปมองและต้องขมวดคิ้วทันทีเพราะผมไม่อยากเห็นหน้าเธอเสียเท่าไหร่





         “นายยังไม่ได้ฟังความจริงจากฉัน” ลิซ่าก้มลงไปหยิบกระป๋องน้ำผลไม้ที่ตู้กดก่อนจะโยนมันเล่นสองสามครั้ง เธอดูเป็นผู้หญิงที่มาดแมนมากซึ่งต่างจากเมื่อวานที่ดูเป็นผู้หญิงเรียบร้อยน่ารัก แสดงว่านี่คือตัวจริงของเธอสินะ





         “ผมไม่อยากฟังคนโกหกอย่างคุณ” ผมหยอดเหรียญใหม่อีกครั้งและเลือกมันอีกรอบแต่ดูเหมือนคนข้างๆของผมจะเป็นคนเลือกแทนผมอีกครั้งทำให้ผมต้องหันไปเผชิญหน้ากับเธอซึ่งตอนนี้เธอมีสีหน้าที่จริงจัง





         “ถ้านายไม่ฟังฉัน นายก็จะไม่ได้เจอคนนั้นของนายอีกเลย” เธอหยุดพูดไปสักพักเพื่อให้ผมเก็บประโยคเมื่อกี้ไปคิดแต่ผมไม่เชื่อหรอกเพราะถ้าโกหกครั้งแรกได้ครั้งที่สองก็จะมีตามมาเรื่อยๆ ผมไม่สนใจพลางก้มหยิบกระป๋องน้ำผลไม้ที่ตู้กดน้ำก่อนจะเดินกลับไปยังสนามแต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเธอพูดบางอย่างออกมา





         “ถ้านายอยากเจอคนนั้นของนาย ทำไมนายไม่ลองไปงานของคณะคนนั้นล่ะ วันนี้มีงานขายขนมและอาหารนะ”





         ผมหยุดฟังจนจบประโยคก่อนจะรีบเดินออกมาจากตรงนั้น







         “งานขายอาหารของคณะวิทย์การอาหารจัดขึ้นวันนี้เหรอ” ผมหันไปถามฮยอนแจที่กำลังนั่งดื่มน้ำอยู่เพราะเป็นช่วงเวลาพักซ้อม





         “อืม ปกติมึงไม่สนใจไม่ใช่เหรอวะ”





         “กูอยากไปตามหาคนนั้น”





         “มึง เอาจริงๆนะ เขาวอนให้คนอื่นมาปลอมเป็นตัวเขาแสดงว่าเขาต้องขี้เหร่มากจนไม่อยากแสดงตัวออกมาแน่นอน”





         “แต่กูไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น กูสนใจแต่ว่าเขาเป็นใครต่างหาก”





         “แล้วเจคอปของมึงล่ะ”





         “เรื่องนั้น…” ผมตอบคำถามนี้ไม่ได้เลยเพราะผมไม่รู้ว่าควรเลือกใคร ใจหนึ่งก็อยากไปเจอคนนั้นส่วนอีกใจกลับอยากรักอีกคน...





         “กูบอกตามตรงนะว่ามึงควรเลือกระหว่างคนที่มึงอยากเจอมากที่สุดกับคนที่มึงอยากอยู่ใกล้มากที่สุด” ฮยอนแจพูดให้ผมคิดว่าควรทำยังไงต่อไป





         อา… ลำบากใจมากเลยครับ







         รู้ตัวอีกทีฮยอนแจก็พาผมมาที่คณะวิทย์แต่ก่อนหน้านี้มันบ่นว่าไม่อยากมาแต่พอผมพูดว่าสาวๆที่นี่สวยน่ารักเยอะ มันรีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินนำผมจนมาถึงเลยครับ





         เรื่องความเจ้าชู้เจ้าเล่ห์ยกให้มันเป็นที่หนึ่งเลย





         ผมเดินเข้ามาในตึกและพบว่ามีโต๊ะมากมายตั้งอยู่ทั่วบริเวณ นักศึกษาคณะวิทย์การอาหารทุกคนเตรียมตัวและทำอาหารขายกันอย่างชุลมุน ผู้คนเดินไปมากันอย่างล้นหลาม





         “ทางไหนดีวะ” ผมหันไปถามฮยอนแจที่กำลังชะเง้อมองดูรอบๆอย่างไม่วางตา แน่ล่ะเพราะสาวๆเดินกันไปมาเต็มไปหมด





         “มึง ไปทางนั้นกัน” ฮยอนแจว่าเสร็จก็ลากผมไปยังโต๊ะหนึ่งที่ขายขนมเค้กที้มีหน้าน่ารักๆวางอยู่ ขนมน่ารักยังไม่พอนักศึกษาที่ขายขนมก็น่ารักไม่แพ้กัน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมฮยอนแจมันถึงลากผมมาที่โต๊ะนี้ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้ามันไม่ใช่คนโกหกอย่างลิซ่า





         “ฉันนึกว่านายจะไม่มาซะแล้ว” เธอเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นผม ผมเบนหน้ามองไปทางอื่นอย่างเอือมๆ





         “กูไปรอตรงนั้นนะ” ผมหันไปบอกฮยอนแจก่อนจะปลีกตัวออกมายืนรออีกฝั่ง ฮยอนแจพยักหน้าตอบผมและหันไปยิ้มแย้มให้กับลิซ่าต่อ ผมยืนรอมันสักพักพลางมองหาเจคอปแต่ไม่มีแม้แต่เงาของเขาเลยครับ





         ผมไม่เจอเขาอีกเลยตั้งแต่วันนั้น…





         “เขาน่ารักมากเลยวะมึง” ฮยอนแจพูดชมลิซ่าหลังจากเดินมาถึงผมพลางหยิบเค้กที่หน้าตาคุ้นๆขึ้นมาแล้วยื่นมาตรงหน้าของผม





         “อะไรวะ”





         “ก็ผู้หญิงคนนั้นบอกให้เอามาให้มึง”





         “กูไม่เอา”





         “มึงต้องลองเพราะมันอร่อยมาก”





         ไอ้ฮยอนแจไม่พูดเปล่าเพราะมันยัดก้อนเค้กทั้งก้อนใส่ปากของผมจนผมแทบจะสำลักติดคอตายเลยล่ะครับ แต่มีความรู้สึกหนึ่งที่แทรกเข้ามาก่อนที่ผมจะด่ามันเพราะรสชาติของเค้กมันเหมือนกับที่ผมเคยได้ทุกๆวันในเมื่อก่อน





         เค้กจากมนุษย์ล่องหนคนนั้น





         “มึงเป็นอะไร เค้กไม่ถูกปากมึงเหรอ” ฮยอนแจถามผมเมื่อเห็นสีหน้าของผม





         “เดี๋ยวกูมานะ” ผมบอกฮยอนแจก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหาลิซ่าโดยผ่านผู้คนที่เดินเบียดไปมา เมื่อผมมาถึงหน้าร้านของเธอ เธอก็ยิ้มออกมาอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า





         “เขาอยู่ไหน”







         ผมเดินขึ้นมาชั้นบนของตึกคณะวิทย์พลางเดินตามหาเลขห้องที่ถูกเขียนไว้บนกระดาษโพสอิทซึ่งลิซ่าเป็นคนเขียนเอง ผมเดินไล่ดูตามห้องไปเรื่อยๆจนเจอห้องที่ตรงกัน ผมจึงรีบเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล ภายในห้องเต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังทำขนมและอาหารเพื่อนำไปขาย





         ผมหยุดเดินทันทีเมื่อเดินมาถึงเลขตู้ที่ลิซ่าบอกมาก็ต้องชะงักเมื่อคนที่ยืนทำเค้กอยู่ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยนอกจากคนที่ชื่อ…





         “เจคอป…”





         เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าของผม





         “นะ..นายมาทำอะไร” เจคอปถามอย่างเลิ่กลั่กเพราะเขาคงนึกไม่ถึงว่าผมจะมาหาเขาในที่แบบนี้ ที่จริงผมมาตามหามนุษย์ล่องหนต่างหาก





         “ผมมาตามหาคนๆนั้นที่ผมตามหามาตลอด…”





         “ละ..แล้วนายเจอเขาหรือยังล่ะ”





         “เจอแล้วครับและตอนนี้...เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าของผม”





         เคร้ง!





         เสียงแก้วแตกดังขึ้นทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นหันมามองเป็นตาเดียวเพราะเจคอปเผลอทำถ้วยแก้วตกลงพื้นจนแตก เขาจึงรีบก้มลงเก็บเศษแก้วผมจึงรีบเข้าไปช่วยเก็บ





         เขาคงคิดไม่ถึงว่าผมจะรู้เรื่องนี้เลยตกใจมากซึ่งผมก็ตกใจไม่ต่างกันหรอกครับ ไม่คิดว่ามนุษย์ล่องหนคนนั้นจะเป็นคนที่ผมรู้จักและใกล้ตัวขนาดนี้





         “โอ๊ย!” ผมร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดเพราะเศษแก้วมันบาดนิ้วของผมจนเลือดออก





         “เป็นอะไรหรือเปล่า” เจคอปถามผมด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นอย่างมาก “ไปห้องพยาบาลเถอะ เลือดออกขนาดนี้”





         “ครับ”





         เจคอปพาผมมาที่ห้องพยาบาลแต่ไม่มีอาจารย์อยู่เพราะเป็นช่วงเวลาพักเที่ยง เจคอปจึงเดินหาสำลีและยาเพื่อเอามาทำแผลให้กับผม ท่าทางของเขามันแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นห่วงผมจริงๆ เขาดึงมือของผมไปก่อนจะทำแผลให้กับผม ผมมองหน้าเขาโดยไม่ละสายตา





         “ทำไมไม่บอกผมว่าคุณคือคนนั้น”





         เจคอปชะงักมือทันทีที่ผมตั้งประโยคคำถามก่อนจะค่อยๆทำแผลต่อไปโดยไม่คิดที่จะตอบคำถามของผมแม้แต่น้อย พอเขาทำแผลเสร็จก็เตรียมที่จะลุกออกไปแต่ผมรั้งข้อมือของเขาไว้จนเขาเซมาทางผมจนปลายจมูกห่างกันไม่ถึงสิบห้าเซนติเมตร





         “ทำไมไม่ตอบผม”





         “ฉัน…”





         เจคอปอึกอักไม่ยอมพูดคำตอบออกมา





         “ถ้าคุณไม่ตอบ...ผมจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้กว่านี้นะครับ”





         “เพราะฉันกลัว…”





         นั่นแหละครับ เขารีบตอบผมพร้อมกับหน้าแดงทันทีแต่คำตอบของเขาก็ยังทำให้ผมสงสัยอยู่เหมือนเดิมและรอฟังเขาพูดต่ออย่างเงียบๆ





         “กลัวว่านายจะไม่ได้ชอบฉัน”





         “แต่ผมชอบไปแล้ว”





         “...”





         “ชอบตั้งแต่ผมยังไม่รู้ว่าคุณคือคนที่ผมตามหา”





         เจคอปที่ก่อนหน้านี้เอาแต่มองไปทางอื่นได้หันมามองหน้าของผมอย่างแปลกใจ ใช่ครับ หัวใจของผมเลือกแล้วว่าคนที่ทำให้หัวใจของผมไม่เหมือนเดิมคือเขา ไม่ใช่ในนามมนุษย์ล่องหนคนนั้น








ติดแท็กในทวิต
#ฟิคสั้นกัปปะ
21/05/2018







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

13 ความคิดเห็น