OS/SF | FIC THE BOYZ |

ตอนที่ 10 : [SF] จูเจค - มนุษย์ล่องหน | ฉบับ Rewrite (4/6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 พ.ค. 61


ติดแท็กในทวิต

#ฟิคสั้นกัปปะ





Open music : มนุษย์ล่องหน - Yes'sir Days

เพื่ออรรถรสในการอ่าน





มนุษย์ล่องหน




4






         วันนี้เป็นวันที่ผมจะได้เจอมนุษย์ล่องหนคนนั้นแล้วครับ ผมตื่นเต้นมากๆแต่ก็รู้สึกแปลกๆที่หน้าอก ผมอยากให้เวลาเดินช้ากว่านี้ ผมไม่รู้หรอกว่าทำไม แทนที่จะตื่นเต้นแต่ผมกลับรู้ใจหายมากกว่า…





         “ทำไมมึงทำหน้าอย่างนั้นวะ วันนี้มึงจะได้เจอมนุษย์ล่องหนของมึงแล้วนะ ร่าเริงหน่อยสิ” ฮยอนแจเข้ามากอดคอผมระหว่างเดินไปเรียนคาบเช้าที่คณะ





         นั่นแหละครับ วันนี้ผมไม่ร่าเริงเหมือนที่มันบอกเพราะผมมัวแต่คิดเรื่องมนุษย์ล่องหนกับเจคอปทั้งคืน เครียดยิ่งกว่าสอบอีกครับ





         พอถึงเวลาพักเที่ยงที่โรงอาหารของคณะ ฮยอนแจมองผมที่กำลังใช้ช้อนจิ้มข้าวอย่างช้าๆแถมยังเหม่อลอยไม่สนใจมันจนมันต้องเอื้อมมือมาตบหัวผมไปหนึ่งที





         โป๊ก!





         “แดกข้าวครับ ห้ามเล่นข้าวครับ”





         “กูไม่หิว มึงกินเลย” ผมวางช้อนและยกจานข้าวให้มัน มันทำหน้าอย่างงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม





         “สรุปมึงเป็นไร”





         “กูแค่รู้สึกแปลกๆ”





         “แปลกยังไงวะ มึงจะได้เจอมนุษย์ล่องหนเย็นนี้แล้วนะ” ฮยอนแจถามพร้อมกับตักข้าวเข้าปากและเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย





         อร่อยสิครับ ได้ข้าวจากผมไป ของฟรีมักอร่อยเสมอ...





         “อีกใจกูก็ตื่นเต้นที่จะได้เจอ แต่อีกใจกูนี่สิ” ผมพูดพลางถอนหายใจเบาๆ





         “ทำไม อีกใจของมึงทำไม” ฮยอนแจหยุดเคี้ยวข้าวและเริ่มถามอย่างจริงจัง “มึงชอบเจคอปแล้วใช่ไหม”





         “มึงรีบแดกๆเข้าไปเลย” ผมพูดพลางจับช้อนที่ฮยอนแจถืออยู่ยัดใส่ปากมันเพื่อปัดที่จะตอบคำถาม





         ใช่แล้วครับ ผมชอบเจคอปเข้าแล้ว ไม่งั้นผมคงไม่มานั่งกินไม่ได้นอนไม่หลับอย่างนี้หรอกครับ :(





         ทันทีที่เลิกเรียนผมก็เดินมายังคณะวิทย์และยืนรอเจคอปอยู่ตรงหน้าคณะเหมือนกับทุกวันแต่มันไม่เหมือนกันตรงที่วันนี้จะมีเพิ่มมาอีกหนึ่งคน…. ผมรอเขาอยู่สักพักใหญ่ๆจนเขาเดินมาอยู่ตรงหน้าของผม





         “แล้วคนนั้นล่ะครับ” ผมถามเมื่อเห็นว่าเจคอปเดินมาหาผมแค่คนเดียวและไม่มีเดินตามหลังเขามาเลยสักคน





         “เธอบอกว่าให้ไปรอที่ร้านเค้กหน้ามหาลัย” เจคอปตอบ ผมมองตาเขา แววตาของเขามันเปลี่ยนไปจากแววตาที่ดูสดใสตอนนี้มันกลับตรงกันข้าม





         “ทำไมล่ะครับ”





         “เถอะน่า ไปรอที่ร้านกันเหอะ” พูดจบเขาก็ดึงมือผมลากไปที่ร้านนั้น ระหว่างเดินเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือของผมเลยล่ะครับ มือของเขามันนุ่มจริงๆ แต่ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวจึงค่อยๆปล่อยมือผมออกและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักนิด





         แต่ผมไม่อยากจะปล่อยมือนั้นจนเผลอดึงกลับมาจับอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว





         “ทะ..ทำอะไร” เจคอปตกใจทันทีที่จู่ๆผมก็เอื้อมมือมาจับมือของเขาอีกรอบ เขาทั้งหน้าแดงและไม่กล้ามองหน้าของผมตรงๆ





         “ก็ผม...ไม่อยากปล่อย ไปกันเถอะ”





         ผมเดินจับมือเจคอปมาเรื่อยๆ ผมพยายามเดินให้ช้าที่สุดเพราะผมอยากจับมือแบบนี้นานๆ แต่เหมือนเขาจะรู้ว่าผมต้องการแบบนั้นก็เดินช้าๆตามผมและมองไปอีกทางด้วยความเขินอาย





         เขาเขินจริงๆนะครับ เพราะหน้าของเขาตอนนี้มันแดงมากจนผมรู้สึกว่ามัน....น่ารักมาก





         “นี่ สมมุตินะว่ามนุษย์ล่องหนคนนั้นเป็นผู้ชาย นายจะยังอยากเจอเขาอยู่หรือเปล่า” เจคอปถามขึ้น ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมเขาถึงตั้งคำถามแบบนี้





         “แน่นอนว่าผมอยากเจอ” ผมตอบและเห็นว่าสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปจากที่ดูสับสนก็เริ่มเบาลง





         เมื่อเราเดินมาถึงร้านเค้กที่มนุษย์ล่องหนคนนั้นได้นัดหมายเอาไว้ก็เดินเข้ามาเลือกโต๊ะที่อยู่เกือบด้านในของร้านผมและเจคอปสั่งเค้กกับพนักงานเสิร์ฟระหว่างรอ





         “วันนี้ไม่สบายหรือเปล่าครับ ดูไม่ร่าเริงเลย” ผมถามเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของเขาทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ดูร่าเริงดีแต่ตอนนี้กลับตรงข้ามกันสิ้นเชิง





         “ฉันปกติดี” เจคอปตอบพลางยกน้ำขึ้นมาดื่มจนหมดแก้ว





         ผมไม่สนคำตอบของเขาก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสที่หน้าผากของเขาอย่างเบามือและนั่นยิ่งทำให้เขาหูแดงหน้าแดงมากกว่าเดิม





         “เจคอป” เสียงหวานดังขึ้นจากด้านหลังผมทำให้ผมดึงมือกลับมาและหันไปมองต้นเสียง เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและน่ารักมากๆเลยล่ะครับ





         ว่าแต่เธอคือใคร….





         “มาแล้วเหรอ นั่งสิ” เจคอปพูดก่อนจะผายมือให้เธอนั่งลง เขาหันมาหาผมก่อนจะพูดต่อ “คนนี้คือคนที่นายให้ฉันตามหา”





         “สะ..สวัสดีค่ะ” เธอพูดทักทายด้วยท่าทางเคอะเขินและยิ้มบางๆ





         “ครับ” ผมตอบเธอไปโดยที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ





         “เธอมาแล้วงั้นฉันกลับก่อนนะ” เจคอปพูดก่อนจะลุกขึ้น ยังไม่ทันที่ผมจะห้ามอะไรเขาก็เดินออกจากร้านไปแล้วทิ้งให้ผมอยู่กับคนตรงหน้า





         ผมอยากจะวิ่งไปตามเขากลับมานะครับแต่ผมเกรงใจสาวน้อยน่ารักตรงหน้าของผมจึงได้แต่อ้าปากค้างและนั่งนิ่งๆ





         เอาไงดีวะครับ ผมไม่รู้จะเริ่มบทสนทนากับเธอยังไงเลย





         “เอ่อ...งั้นสั่งเค้กก่อนนะครับ” ผมบอกก่อนจะเรียกพนักงานที่กำลังเดินผ่านมาเพื่อมารับออเดอร์จากเธอคนนี้ ความเงียบเข้ามาครอบคลุมระหว่างเราสองคนหลังจากพนักงานรับออเดอร์ไปแล้วนั้นไม่มีการเริ่มบทสนทนาใดๆจนเธอเป็นคนเริ่มทำลายความเงียบนั้นเอง






         “ทำไมคุณถึงอยากเจอตัวจริงล่ะคะ” เธอถามอย่างสงสัย





         “ผมอยากรู้ว่าคุณเป็นแบบไหน”





         เธอได้แต่ยิ้มตอบและยกน้ำมาดื่มอย่างช้าๆ ผมควรจะชวนคุยยังไงดีครับเพราะสมองผมตอนนี้มัวแต่นึกถึงหน้าหวานคนนั้น...





         อา... ผมควรโฟกัสคนที่อยู่ตรงหน้าของผมสิเพราะเธอคือคนที่ผมต้องการเจอมากที่สุดไม่ใช่เหรอ สมองกับหัวใจของผมตอนนี้ตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว :(





         “ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ” ผมเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าผมยังไม่รู้ชื่อของเขา





         “ลิซ่าค่ะ” เธอตอบอย่างเขินๆ





         เธอน่ารักมากก็จริงแต่ในเมื่อเธอน่ารักมากขนาดนี้ทำไมไม่ยอมเปิดเผยตัวเองตั้งแต่แรกล่ะครับ จริงไหม





         “ทำไมคุณถึงไม่ยอมเอาขนมเค้กกับโพสอิทมาให้ผมกับตัวล่ะครับ”





         “เพราะ…” เธอพยายามอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เพราะฉันเขินมากที่จะเอามาให้คุณด้วยตัวเองเลยแอบเอาไปให้ ว่าแต่คุณชอบมันไหมคะ”





         “ครับ” ผมยิ้มบางๆและตอบไปเพียงแค่นั้นทั้งที่ผมชอบเค้กกับโพสอิทมาก แต่กลับไม่ได้พูดคำว่าชอบออกไป น่าแปลกดีนะครับ แต่เวลาอยู่กับอีกคนพูดมักจะหลุดคำว่าน่ารักออกมาได้อย่างง่ายดาย...





         “ประโยคข้อความที่ฉันเขียนใส่ไปในโพทอิส คุณก็ชอบใช่ไหมคะ”





         “ประโยคข้อความ?” ผมพูดทวนอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าผมฟังไม่ผิด “ไม่มีโพสอิทแผ่นไหนเขียนเป็นประโยคเลยนะครับนอกจากรูปยิ้ม”





         ผมบอกเขาพลางมองด้วยสายตาที่จับผิดท่าทางที่แปลกไปและความตื่นตระหนก เธอทำตัวมีพิรุธมากจนผมอยากรู้ว่าเธอ...ใช่มนุษย์ล่องหนของผมจริงๆหรือเปล่า





         “คุณแน่ใจนะครับว่าไม่ได้โกหกหรือเข้ามาสวมบทบาทแทนคนที่ผมอยากเจอจริงๆ”





         คำถามที่ผมถามลิซ่าด้วยน้ำเสียงที่จริงจังทำให้เธอชะงักและกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก เธอเงียบไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว





         อา...ให้ตายเถอะ ผมโดนหลอกแล้วเหรอ





         “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้”





         “ที่จริงมันมีเหตุผลนะไอเอ็ม”





         ผมไม่ฟังเธอพูดอะไรต่อทั้งนั้น ผมลุกขึ้นและเดินออกจากร้านอย่างรวดเร็วเพราะมันทำให้ผมหงุดหงิดมาก ทำไมเธอถึงทำแบบนั้นกัน ผมไม่เข้าใจจริงๆ





         “แล้วฉันจะบอกหมอนั่นยังไง” ลิซ่าที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมสบถออกมาเบาๆและกดโทรศัพท์หาใครบางคน บางคนที่เป็นมนุษย์ล่องหนคนนั้น...








ติดแท็กในทวิต
#ฟิคสั้นกัปปะ
20/05/2018






Talk with Me

โอ้เยยยย่ ในที่สุดดดดดดดดดดดด คุณจูยอนก็ยังไม่พบมนุษย์ล่องหนสักที 55555555555555555555555555555 ไปลุ้นกันต่อในตอนต่อไปนะคะ โออออออออ้เย่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

13 ความคิดเห็น