[SF/OS] Something about chanbaek

ตอนที่ 3 : กระถางดอกไม้ให้คุณ | chanbaek [special UP!!]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    4 มิ.ย. 60




           
              มันดีนะ, ที่เราเติบโตไปด้วยกัน


           

           วันพรุ่งนี้ฉันจะรักให้มากกว่าวันนี้~
            ความรู้สึกมันมีมากจนไม่สามารถหยุดมันได้~
            ตอนนี้ก็เหมือนกัน ความรู้สึกที่มีอยู่แบบนี้~
            ไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นถ้อยคำได้เลย~


          “ผู้ชายที่กำลังร้องเพลงอยู่บนนั้นอะนะ...ที่นายบอกว่าเป็นคนข้างห้องที่เพิ่งย้ายมาใหม่”
            “....”
            ในตอนนั้นสิ่งที่ผมได้ยินมีเพียงเสียงทุ้มที่กำลังร้องเพลงของวงกรีน เพลงนั้นที่เขาร้องเป็นเพลงโปรดของผม แต่ให้ตายผมไม่ชอบหน้าไอ้หมอนั่นเลย โซยองโบกมือไปมาตรงหน้า ยัยนั่นยังคงพูดต่อแม้ว่าผมจะไม่ได้หันไปตอบอะไร
            “เขาเป็นคนเดียวกับคนที่นายเอากระถางต้นไม้ไปปาใส่ห้องงั้นเหรอ”  
            “อืม”
            “ยกให้ฉันเถอะ”
            “เธอว่าไงนะ”
            “ยกเขาให้ฉันเถอะ...ผู้ชายข้างห้องนายน่ะ”
            “เธอบ้าไปแล้วเรอะ”
            “ก็เขาหล่อ”
            ยัยโซยองทำหน้าเคลิ้มฝัน สายตาที่เธอใช้มองหมอนั่นทำให้ผมอยากจะอ้วก ถ้าไม่เสียดายมาร์ตินี่ราคาหลายร้อยวอนที่เพิ่งดื่มเข้าไป ผมแเบะปากกรอกตามอง ก็ต้องยอมรับแหละว่าผู้ชายตัวสูง ย้อมผมสีแดง ที่นั่งดีดกีต้าร์อยู่บนเวทีน่ะหน้าตาใช้ได้ ผมยังไม่เคยเห็นใครที่ย้อมผมสีแดงแล้วดูดีเท่าเขาสักคน แต่ว่านะ...

            “เสียงห่วยชะมัด”
            “ฉันว่าเขาเสียงคล้ายๆคุณปาร์คอยู่นะ”

            ชั่วขณะหนึ่ง ในบางตอนที่หมอนั่นร้องขึ้นไปแตะคีย์เสียงสูง แล้วเขาก็หลบมันได้อย่างสมบูรณ์ เหมือนอย่างคุณปาร์คนักร้องที่คูลที่สุดในเกาหลีทำได้ มันยากนะที่จะทำออกมาแบบนั้น
ผมสะบัดหัว ไล่ความคิดที่กำลังชื่นชมหมอนั่นออกไป เขากับคุณปาร์คของผมน่ะ ยังห่างกันหลายขุม

            “อย่าเอาคุณปาร์คของฉันไปเทียบกับไอ้หมอนั่น”


            “กรี๊ดดดเมื่อกี้เขาส่งยิ้มมาทางนี้ด้วย”
            “มันยิ้มให้เธอไง”
            อันที่จริง ผมเห็นหมอนั่นมันส่งยิ้มไปทั่วนั่นแหละ
            “ขอฉันไปค้างห้องนายคืนนึงเซ่”
            ตาของยัยโซยองตอนมองไปที่หมอนั่นเหมือนคนเมายาชะมัด ผมนั่งหัวเราะหึๆ ถ้าเธอเห็นผู้หญิงที่สวยอย่างกับนางแบบวิคตอเรียซีเคร็ทเดินออกมาจากห้องหมอนั่น จะว่ายังไงนะ

          “พอตกดึกฉันจะปีนระเบียงไปหาเขา”
 
         “น่ารำคาญ”
            “นายว่าฉันเหรอแบคฮยอน”
            “ฉันว่าไอ้หมอนั่น”
            พอโซมีได้ยินแบบนั้นเธอก็พูดว่าแล้วไป ผมกรอกตามองเพดานด้วยสีหน้าสุดเซ็ง หยิบขนมปังที่วางอยู่บนจานยัดใส่ปากเธอ เพื่อให้ยัยนั่นหยุดนิ่งๆซักที แต่ว่าไม่มีประโยชน์หรอกโซมีลุกไปแล้ว และผมเดาว่าเธอคงเดินไปตรงเวที ตอนนี้ผมอยากกลับบ้านเต็มทน











            มาคิดดูแล้วไอ้หมอนั่นมันย้ายมาตอนเดือนที่แล้วใช่ไหมนะ ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ตั้งแต่วันนั้นมาผมก็ไม่ได้ใช้ชีวิตสงบสุขแบบที่เคยเป็นอีกเลย มันเริ่มจากวันนั้นตอนที่ผมเพิ่งได้รับดีวีดีอัลบั้มล่าสุดของคุณปาร์ค

            คุณปาร์ค เป็นศิลปินที่ไม่ได้มีหน้าตาเอาไว้เป็นเครื่องมือหากิน เขาเป็นนักร้องเสียงดี ที่ปล่อยเพลงออกมากี่ซิงเกิ้ลๆ มันก็ไต่ขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งของชาร์ต ด้วยทำนองที่เรียบง่ายกับเนื้อหาเพลงที่กินใจ มันฮิตคนฟัง แบบที่แม้จะไม่เคยเห็นหน้านักร้องก็สามารถหลงรักเขาได้
            ใช่...ไม่เคยมีใครเห็นหน้าคุณปาร์ค  
            แต่จำนวนแฟนคลับของเขาก็ไม่เคยลดลง ผมเองยังตกหลุมรักเพลงของเขาตั้งแต่เปิดฟังครั้งแรก
            แล้วก็กลายมาเป็นแฟนคลับแบบเต็มตัว


            ผมเปิดโน้ตบุ๊ค ต่อสายลำโพงเข้ากับตัวเครื่อง กดเปิดโปรแกรมไอทูน เลือกกดสุ่มเพลงที่หน้าปกเขียนชื่อศิลปิน
PCY ก่อนจะเดินไปเปิดประตูกระจกที่เชื่อมต่อกับระเบียง หยิบเก้าอี้ไม้ที่พับเอาไว้ออกมากาง แล้วเอนหลังลงบนเก้าอี้ หลับตาฟังเสียงทุ้มๆของคุณปาร์ค ขณะมองดูพระอาทิตย์ดวงโตค่อยๆลาลับมุมตึก ท้องฟ้าสีส้มแดงทำให้ผมรู้สึกเหงา ยังดีที่มีเสียงอบอุ่นของคุณปาร์คเป็นเพื่อน

            “ทามมมมถูกกกกแล้วววว!!! ที่เธอทิ้งช้านนน!!
อาวว๊ายยยกลางทาง!”
           
-*- เด่วนะ ...เสียงนั่นมัน...
          ไอ้ห้องข้างๆที่ย้ายมาใหม่
!

          ผมพยามหลับตาข่มอารมณ์ สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเย็นเข้าปอดลึ๊กลึก นับหนึ่งสองสามในใจ ขณะที่เสียงกีต้าร์ไฟฟ้าโซโล่ดังตะแหง่วๆๆๆขึ้นมา ตามด้วยเสียงแหกปากแบบไม่กลัวลูกกระเดือกจะหลุด ไอ้งั่งนั่นมันคงคิดว่าห้องตัวเองเป็นห้องริมสุด มันนึกว่าจะไม่มีใครได้ยินรึไง แล้วผมล่ะ ผมที่อยู่ห้องถัดจากมันนี่ล่ะ

            ความจริงผมเป็นคนใจเย็น และผมจะไม่มีเรื่องกับคนข้างบ้านเพียงเพราะเขาแหกปากซ้อมร้องเพลงเอาน่า ผมบอกตัวเองว่าเดี๋ยวเขาก็หยุด ตอนนั้นผมก็เลยตัดสินใจนัดเพื่อนออกไปหาอะไรกินนอกบ้าน กว่าจะกลับเข้ามาอีกที หมอนั่นคงหลับไปแล้ว







          ตีสองเศษ
            “เทอ!เท๊อ!!เทอเออเอ่อเทอออ!!!”

            เสียงเพลงของห้องข้างๆยังคงดังอย่างต่อเนื่อง และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ผมนอนมองฝ้าเพดานห้องที่มันสั่นสะเทือน มีขี้ฝุ่นบางส่วนปลิวลงมาจากเพดาน ผมกำลังคิดว่าฝ้าเพดานจะหลุดออกมาก่อนหรือไอ้หมอนั่นจะหยุดร้องเพลงก่อน ที่จริงมันก็สี่คืนมาแล้ว ที่ไอ้ห้องข้างๆยังคงซ้อมร้องเพลงอย่างต่อเนื่อง
            และมันจะไม่มีคืนที่ห้า!!


            ผมเดินไปเลื่อนประตูระเบียงห้องนอนตัวเอง เดินออกไปชะโงกหน้าดูก็เห็นไฟห้องข้างๆยังสว่างโร่ ในขณะที่ห้องอื่นเขาปิดไฟนอนกันหมดแล้ว ผมมองซ้ายมองขวา แล้วก็เห็นกระถางต้นไม้วางอยู่ตรงปลายเท้าพอดี

            มันเป็นกระถาง
Forget me not ที่เหลือแต่ใบ

            โครม!!



            นึกภาพกระถางต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกเหวี่ยงออกไป และตกลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกออกใช่มั้ย มันควรจะลอยหวืดและตกใส่ระเบียงของไอ้งั่งนั่น แต่ว่านะ...

            ผมขว้างมันไม่พ้นห้องตัวเอง

            และไอ้กระถางนั่นมันตกใส่ตีน!!!


          “โอ๊ยยยย”


            ผมแหกปากดังลั่น แล้วตอนนั้นประตูห้องข้างๆก็ถูกเลื่อนออก คนผมสีแดงโผล่หัวออกมา         
            “คุณเป็นอะไรรึเปล่า”

            Forget me not มั้ยล่ะ






















           “โอ๊ยยยเบาหน่อยซี่” 

            ผมหรี่ตามองขาของตัวเองที่ตอนนี้ถูกมือของผู้ชายผมแดงข้างห้องดึงไปวางไว้บนตัก ผมนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนเขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น เขาค่อยๆใช้ผ้าก๊อซซับเลือดที่ไหลออกมาจากแผลที่โดนส่วนคมของกระถางบาด ยอมรับก็ได้ว่าผมเป็นโรคไม่ถูกกับเลือด แต่ที่เกลียดยิ่งกว่าเลือดก็คือแอลกอฮอล์ล้างแผลที่หมอนั่นกำลังหยิบขึ้นมาจากกล่องปฐมพยาบาลนั่นแหละ
           

            “ไม่เอาแอลกอฮอล์ได้มั้ยอะ” 

            ผมเตรียมแหกปาก มองเขาเทแอลกอฮอล์ลงบนสำลีจนชุ่ม นี่ไม่ได้ฟังกันเลยใช่มั้ย

            “ต้องรีบทำแผลไม่ให้ติดเชื้อ เดี๋ยวแผลหายช้าแล้วขาคุณจะเป็นรอยแผลเป็น”

            ผมมองเขา ตอนที่หมอนั่นเห็นเลือดผมไหลลงมาเป็นทางๆ เหมือนน้ำที่ไหลออกจากก๊อก เขาก็รีบวิ่งไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลแล้วปีนข้ามระเบียงเข้ามาห้องผม แบบถือวิสาสะโคตรๆ ทำไมต้องมาใจดีกับผมด้วยนะ ไม่ได้อยากจะรู้จักด้วยสักหน่อย แล้วจู่ๆเขาก็เงยหน้าขึ้นมา ผมเลยถูกตาคู่โตนั่นจับได้เต็มๆ ว่ากำลังแอบมองเขาอยู่ 
            หมอนั่นยิ้ม...ยิ้มมุมปาก...นี่จะกวนประสาทกันรึไง

            “จ๊ากกกกกกก”

            แล้วตอนที่ผมเผลอเขาก็ราดแอลกอฮอล์ลงบนแผล ที่จริงสำลีนั่นเป็นตัวหลอก เขาล็อคขาผมไว้แน่น ก้มหน้าก้มตาเช็ดแอลกอฮอล์ออก ตามด้วยเทยาใส่แผล ก่อนจะใช้สำลีโปะแล้วพันด้วยผ้าก๊อซ ตลอดเวลานั่นผมได้แต่นั่งกำมือแน่น น้ำตาตกใน 
            หรือหมอนั่นมันจะรู้ว่าผมกำลังจะปากระถางต้นไม้ใส่ห้องเขา 
            
จะประกาศสงครามสินะ!!  

            “พรุ่งนี้อย่าลืมล้างแผลด้วยนะ ผมจะทิ้งชุดปฐมพยาบาลเอาไว้ให้
 คุณทำเองได้ใช่มั้ย”  

            “อือ” ผมรับคำในลำคอ มองกล่องปฐมพยาบาลที่มีชื่อติดไว้บนกล่อง หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นอนุบาลรึยังไงกันนะ 

            ผมลุกจากโซฟา เดินไปส่งเขาที่ระเบียง เป็นคนที่มาทางไหนก็ไปทางนั้นจริงๆ 
-*-


          
“นี่!! ชะ ชานยอล


            คนผมแดงที่กำลังปีนระเบียงกลับไปห้องตัวเอง เงยหน้ามองผม เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ปากมันหนักเป็นบ้า แต่ว่าจะปล่อยให้หมอนั่นกลับไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ผมก็รู้สึกผิด 


            “ขอบคุณนะ ที่ช่วยทำแผลให้”

            ตอนที่พูดออกไปผมไม่รู้หรอกว่า หมอนั่นจะส่งยิ้มกลับมาให้ และไม่รู้สิ...

            “เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นชื่อของคุณแทนได้มั้ย”

            ใครๆก็บอกว่าผมเป็นพวกชอบเก็บตัว แต่ความจริงก็คือผมกลัวที่จะถูกทิ้ง ดังนั้นผมจึงพยามทำตัวให้ไม่รู้สึกผูกพันกับใคร 

            “แล้วถ้าบอกว่าไม่ได้ล่ะ” 
  

            “ผมก็จะเรียกคุณว่าคุณเฟอะฟะ”

            ชื่อเฟอะฟะเนี่ยนะ น่าเกลียดชะมัด ไอ้หมอนั่นนอกจากเสียงจะห่วยแล้ว ความสามารถในการเรียกชื่อคนอื่นก็ห่วยด้วย ผมล่ะสงสารแฟนเขาในอนาคตจริงๆ 
    

            “ฉันชื่อแบคฮยอน บยอน แบคฮยอน” 

            “ผมชื่อชานยอลคร้าบ”

            ใครถาม ไม่อยากรู้สักหน่อย 
-_-






















            หลังจากคืนที่เกิดอุบัติเหตุวันนั้น ผมก็ไม่ได้เจอหน้าชานยอลอีก เพราะยุ่งอยู่กับการทำโปรเจคท์จนต้องย้ายไปอาศัยนอนหอเพื่อนที่ใกล้มหาลัยเพื่อปั่นงานให้เสร็จทันเวลา มันเป็นปีสุดท้ายของการเรียนมหาวิทยาลัยและผมคาดหวังให้โปรเจคท์จบออกมาดี ผมจึงต้องทุ่มเทชีวิตในช่วงนั้นให้กับมัน 

            ตลอดเวลาหนึ่งเดือน ผมไม่ได้สนใจว่าคนข้างห้องจะมีชีวิตอยู่ยังไง แต่ผมก็รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ฟังจากเสียงกีต้าร์และการแหกปากของเขาในตอนก่อนเข้านอนทุกๆคืน ตลกดีที่ผมไม่นึกรำคาญอย่างที่ควรจะเป็น 


            “รับรามยอนรสพิซซ่ากับรสไข่เพิ่มมั้ยครับ”
            “ไม่เอาอะ”
            “สองรสนี้สามารถเอาไปแลกสิทธิ์ลุ้นบัตรพรีเซลล์ได้สองสิทธิ์”
            พนักงานร้านสะดวกซื้อหรี่ตามองผม เขาทำหน้าเหมือนตอนที่ลุ้นโรนัลโด้ยิงจุดโทษ
            “เอามาอย่างละห้าห่อ”
            แล้วเขาก็ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ ความจริงที่ว่าบริษัทมาม่าเป็นสปอนเซอร์ในการจัดคอนเสิร์ตครั้งแรกของคุณปาร์ค และสิทธิที่จะได้ซื้อบัตรคอนเสิร์ตก่อนโดยไม่ต้องไปแย่งชิงกับคนเรือนแสน ก็คือการได้รางวัลพรีเซลล์จากหมายเลขท้ายบิล ที่ได้มาจากการซื้อรามยอน
            “ทั้งหมดห้าสิบบาทครับ”

            ผมไม่เคยนับว่าตัวเองหมดกับรามยอนไปเท่าไรแล้ว 
            สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือ บัตรคอนเสิร์ต

            เฮ่อ วันนี้ผมก็ต้องกินรามยอนเป็นมื้อเย็นอีกตามเคย แต่ถึงหน้าผมจะเป็นเส้นรามยอน ถ้าแลกกับการได้ไปคอนเสิร์ตครั้งแรกของคุณปาร์ค มันก็คุ้มใช่มั้ยล่า
~ วันนี้ผมวางแผนจะทำรามยอนใส่ไข่ทอด เพราะเมื่อวานลองใส่ไข่ดาวดูแล้วไม่เวิร์ค ก็ผมทำเป็นแค่นี้อะ -_- 

            ติ๊ง
~ ผมเดินมาหยุดรอลิฟท์ที่จะลงมาชั้นหนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปเมื่อประตูลิฟท์เปิดออก ตอนนั้นเองที่สายตาผม เห็นผู้ชายคนที่มีกีต้าร์อยู่บนหลังกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ และเขามีหัวสีแดง 

            หลังจากชานยอลเข้ามาในลิฟท์ได้สำเร็จ ผมที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว ก็ได้แต่ทำหน้าเอ๋อๆ หัวของเขายุ่งเหยิงใต้ตาคล้ำเหมือนคนอดนอนมาหลายคืน หลังจากไม่ได้เจอกันหนึ่งเดือน ดูเหมือนเราสองคนจะโทรมจนวินาทีแรกที่เราจ้องหน้ากัน เราต่างสงสัยว่าไอ้หมอนี่ใช่คนที่ฉันเคยเจอเมื่อเดือนก่อนรึเปล่านะ

            “ไง
/ไง” เราพูดออกมาพร้อมกัน
            จากนั้นก็มีแต่ความเงียบ จนกระทั่งลิฟท์ขึ้นมาถึงชั้นที่ผมพัก
            ผมรีบเดินออกมาจากลิฟท์ ทันใดนั้นชานยอลก็คว้าแขนผมไว้ เฮือกกกนี่เขาจะทวงกล่องปฐมพยาบาลนั่นคืนเหรอ ผมเริ่มเหงื่อแตก ผมจำไม่ได้แล้วว่ามันอยู่ที่ไหน
            “นี่ประเทศเรากำลังเข้าสู่สงครามเหรอ”
            เขาว่า หรี่ตามองซองรามยอนที่อยู่ในมือถุง
            “เรื่องของฉัน”
            ผมพยามดึงแขนออก แต่มือของชานยอลอย่างกับคีมเหล็ก เขามีกล้ามแขนขนาดนั้นไว้เพื่ออะไรกัน
            “ซื้อเอาสิทธิ์ไปลุ้นบัตรพรีเซลล์เหรอ”
            “นายรู้ได้ไง”
            ชานยอลจ้องมองผมเหมือนพนักงานร้านสะดวกซื้อคนนั้นไม่มีผิด นี่เขาจะขายรามยอนให้ผมอีกเหรอ เขารู้ใช่มั้ยว่าผมจะทุ่มซื้อด้วยเงินทั้งหมดที่มี
            “คอนเสิร์ตครั้งแรกของพีซีวายในเกาหลี?”
            “นายก็ชอบคุณปาร์คเหรอ”
            “อันที่จริง...”
            ชานยอลอึกอัก เขาเกาคางเหมือนพยามคิดคำพูดอะไรบางอย่าง แต่ถ้าไม่ใช่แฟนคลับหรือพนักงานเซเว่น เขาจะไม่มีทางรู้เลยว่ารามยอนพวกนี้สามารถนำไปแลกซื้อบัตรพรีเซลล์ได้ แล้วตอนนั้นผมก็สรุปไปเอง ผมใช้ศอกกระทุ้งสีข้างเขา รู้ว่าเขาอายที่จะพูดออกมาตรงๆ      
            “คุณปาร์คเขาเป็นคนสุดยอดเลยว่ามั้ย นายชอบเพลงไหนของคุณปาร์คเหรอ ฉันน่ะชอบเพลง
beside ที่สุดเลย เสียงคุณปาร์คน่ะมีเสน่ห์สุดๆ แต่ใครๆก็บอกว่าคนที่เสียงเพราะน่ะ หน้าตาจะไม่ดี นายว่าคุณปาร์คจะมีหน้าตาแบบไหนนะ”
            ชานยอลหัวเราะในลำคอ เขาคงแปลกใจที่ผมกลายเป็นคนละคน เมื่อรู้ว่าอยู่ด้อมเดียวกัน อันที่จริงผมว่าผมคงเหงาปาก พอเรียนจบผมก็ไม่มีเพื่อนที่คลั่งผู้ชายคนเดียวกันให้คุยได้อย่างเมื่อก่อน และไม่รู้สิ เขาทำลายกำแพงในใจผม ตอนที่ผมรู้ว่าเราชอบคนคนเดียวกัน
            ผมยังคงพูดถึงคุณปาร์คได้ไม่หยุดปาก แม้แต่ตอนที่ชานยอลเดินมาส่งถึงประตูห้อง
            “ฉันติดตามเขามาตั้งแต่อัลบั้มแรกเลยเชื่อมั้ย ภาพโปสเตอร์ที่เป็นอัลบั้มเดียวที่เห็นคุณปาร์คแบบเต็มตัว ฉันยังติดไว้ในห้องนอนอยู่เลย ไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างนายก็ชอบเขา”
            ชานยอลพิงตัวกับขอบประตู ผมเงยหน้ามองเขาที่ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง
            “ถ้านายไม่รังเกียจ”
            ชานยอลมองมาทางผม เขายกมือขึ้นมาลูบแก้ม น้ำเสียงเขาดูประหม่า ไม่เหมือนชานยอลคนชอบแหกปากที่อยู่ห้องข้างๆเลยสักนิด
            “ช่วยฟังฉันซ้อมเพลงของคุณปาร์คหน่อยได้มั้ย”
            แน่นอนว่า...
            ผมรีบพยักหน้ารัวๆ 























            “นายแน่ใจนะว่าจะเล่นเพลงของคุณปาร์ค”
            ผมกับชานยอลนั่งอยู่ตรงระเบียง บนตักของชานยอลมีกีต้าร์โปร่ง เขากำลังเลือกคอร์ดเพลงของพีซีวายขึ้นมาเล่น ชานยอลบอกว่าอีกไม่กี่อาทิตย์เขาจะต้องขึ้นไปเล่นคอนเสิร์ตบนเวที ผมเดาว่ามันคงเป็นงานที่มหาวิทยาลัยของเขา นอกจากจะต้องร้องสดแล้วยังต้องเล่นกีต้าร์ไปด้วย เพลงของคุณปาร์คฟังง่ายก็จริง แต่ก็ไม่ได้เล่นง่าย ผมนึกว่าสายชอบแหกปากอย่างชานยอล จะชอบเล่นดนตรีร็อคมากกว่า
            “อืม”
            ชานยอลพรูลมหายใจออกมาจากปาก แล้วเขาก็พรมนิ้วลงไปบนสายกีต้าร์ ผมมองการขยับนิ้วอย่างเป็นธรรมชาตินั่นอย่างอึ้งๆ แล้วก็แทบลืมหายใจตอนที่เสียงทุ้มของชานยอลร้องคลอไปกับเพลงที่เขาเล่น 

            การที่จะได้พบกับฉันนั้น มันเป็นเรื่องบังเอิญ
            หรือเพราะโชคชะตากันนะ
            แต่แล้วก็บังเอิญได้มาเจอแบบนี้
            สิ่งนี้คือปาฏิหาริย์สินะ

            มันเหมือนกับว่า คุณปาร์ค ที่อยู่ในแผ่นกำลังนั่งเล่นเพลงสดๆให้ผมฟังอยู่ แต่ภาพที่อยู่ตรงหน้าผมคือผู้ชายผมสีแดงสะท้อนกับแสงอาทิตย์ สวมเสื้อแจ็คเก็ตไนกี้ตัวเดิมๆ กางเกงพละขาย้วย เขาชอบคีบแตะ เขามีดวงตาเป็นประกาย และรอยยิ้มที่อบอุ่น 

            ทั้งสองคนที่เดินเคียงข้างกันนั้น
            มันเหมือนเป็นความรักที่มีอยู่ตลอดกาล
            ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไร
            จะคอยยิ้มอยู่ข้างๆเธอนะ 

            ตั้งแต่เมื่อไรนะ ที่ผู้ชายข้างห้องค่อยๆเขยิบเข้ามาในชีวิตผม อาจจะเป็นเพราะแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ ที่ทำให้ใบหน้าเขาดูดีกว่าทุกวัน หรือเพลงของคุณปาร์คที่เราบังเอิญชอบตรงกัน หรืออะไรกันนะที่ทำให้ผมต้องหลบสายตาชานยอลตอนที่เขาช้อนมองขึ้นมา 

            “อยากลองร้องด้วยกันแล้วอัพลงยูทูปมั้ยแบคฮยอน”
            “มะมันจะดีเหรอ”
            “ใครจะไปรู้ คุณปาร์คอาจจะผ่านเข้ามาเห็น”
            พอชานยอลพูดถึงคุณปาร์คตาผมก็เป็นประกาย แล้วเขาก็ยิ้มให้ผมทั้งปากและตา  
            “ขะขอไปวอร์ไปเสียงแปบ”
            ตอนนั้นผมก็เลยรีบวิ่งจู๊ดเข้ามาในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
           
            ผมเอนหลังพิงกับประตู ยกมือขึ้นแนบลงบนอกข้างซ้ายที่มันเต้นโครมๆๆเหมือนมีปลาโลมาแอบเข้ามาพ่นน้ำตูมๆอยู่ข้างใน ผมค่อยๆผ่อนลมหายใจช้าๆ ความรู้สึกแบบนี้ผมไม่เคยเป็นมาก่อน และมันเป็นเพราะรอยยิ้มของชานยอลนั่นแหละ
            ตอนที่ผมเดินกลับออกมา ชานยอลก็เปิดมือถือตั้งกล้องพิงเอาไว้กับกระถางต้นไม้แถวนั้น เขาเขยิบให้ผมนั่งลงข้างๆ ผมมองหน้าเราสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ หัวไหล่ชนกัน ชานยอลที่กอดกีต้าร์อยู่ดูเท่ห์มากๆ ส่วนผมก็อายจนไม่กล้าสบตาเขาที่อยู่ในกล้อง
            ชานยอลพูดแนะนำเพลง แล้วก็แนะนำผม เขาบอกจะเอาเพลงนี้ไปลงทางชาแนลของเขา ไม่น่าล่ะผมว่าชานยอลดูคล่องมากๆ และไม่เขินเลยสักนิด ต่างกับผมที่ประหม่าจนหัวใจจะหลุดออกมานอกเบ้า
            หลังจากแนะนำตัวชานยอลก็ก้มหน้าลงดีดกีต้าร์ช้าๆ ผมสูดลมหายใจ หลับตาฟังเสียงกีต้าร์ของเขา แล้วก็เปล่งเสียงออกมาตามคีย์ที่คุ้นเคย 

            ความสุขเล็กๆที่มีในแต่ละวัน
            พอเจอแล้ว เราค่อยๆเดินไปด้วยกันนะ
            การที่ได้มาเจอกัน บนโลกอันแสนใหญ่ใบนี้
            ถึงมันจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่นั่นล่ะปาฏิหาริย์         


            ผมเงยหน้ามองชานยอล แล้วตอนนั้นผมก็ได้รู้ว่าเขากำลังมองมาที่ผมเหมือนกัน ดวงอาทิตย์สีส้มดวงโตคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเข้ม
ทิ้งไว้แต่ริ้วส้มอมแดงที่ระบายอยู่บนแก้มขาวของผม



















            ก๊อกๆๆๆ
            “แบคฮยอน...”
            “ฮึก...”
            แบคฮยอนในชุดนอนก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าน่ารักที่เปื้อนรอยยิ้มอยู่เสมอ มาวันนี้มันเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ผมก้าวถอยหลัง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คนตัวเล็กโถมเข้ามาหาผมทั้งตัว ผมสีน้ำตาลที่ผมชอบมองเคลียอยู่ตรงอกของผม แบคฮยอนที่กอดเอวผมไว้แน่นสะอื้นฮึกๆ ผมวางมือลงบนไหล่ที่สะท้านขึ้นลงด้วยแรงสะอื้น กระซิบลงข้างใบหูขาวบอกให้เขาใจเย็นๆ
            “ฉะฉันจะทำยังไงดี”
            “ใจเย็นๆค่อยๆเล่า”
            แบคฮยอนสูดน้ำมูกฮึดฮัด จมูกเชิดอย่างคนขี้ดื้อขึ้นเป็นริ้วแดงๆ และถ้าหากว่าเจ้าตัวไม่ได้กำลังร้องไห้อยู่ ผมคงจะก้มลงไปฟัดคนในอ้อมกอดให้หายหมั่นเขี้ยว
            “ชานยอล...ฉันจองบัตรคอนเสิร์ตคุณปาร์คไม่ทัน ฮือออออออ”
            ให้ตายสิ... 
            “เฮ้อออ ชักจะอิจฉาพีซีวายขึ้นมาแล้วสิ”
 
            คืนแรกที่แบคฮยอนขอมาค้างที่ห้องผม ด้วยเหตุผลที่ผมเป็นแฟนคลับคุณปาร์ค และไม่ได้ไปคอนเสิร์ตเหมือนกัน ผมต้อนรับเขาด้วยรามยอนต้มใส่ไข่ใส่หมูแต่ไม่ใส่ผัก เพราะเห็นเขาบ่นว่าจะลงโทษตัวเอง ที่ซื้อบัตรคอนเสิร์ตไม่ทันด้วยการไม่กินข้าวเย็น แต่ผมรู้หรอกคนที่ชอบหิวตอนดึกๆอย่างคุณบยอนน่ะ เดี๋ยวก็ต้องงอแงให้ผมพาไปหาอะไรกินแน่ๆ
            “หอมมม”
            กลิ่นรามยอนพาเจ้าคนที่นอนกลิ้งอยู่บนโซฟา ให้ยอมวางมือจากการตัดพ้อผู้จัดคอนเสิร์ตในทวิตเตอร์ ค่อยๆกระดึ๊บเข้ามาในห้องครัว คนตัวเล็กใช้มือเกาะเคาน์เตอร์ไว้ เขาหรี่ตามองผมที่กำลังตักรามยอนแบ่งใส่ชามสองใบ
            “ชานยอลกินข้าวเย็นแล้วไม่ใช่เหรอ”
            ผมหัวเราะในลำคอ มองตาเรียวที่จ้องชามรามยอนตาเป็นมัน แล้วอยากจะเดินเข้าไปหยิกแก้มยุ้ยๆนั่นสักที
            “ก็ฉันหิวนี่”
            “ชานยอลจะแบ่งพี่แบคด้วยใช่มั้ยครับ”
            “หืมมมก็ทำไว้สองชามนี่ไง”
            “พี่แบคเอาชามที่มากกว่านะ”
            ไม่รอให้พ่อครัวอนุญาต คนที่บอกว่าจะอดอาหารก็ยิ้มกว้างรีบวิ่งมาคว้ารามยอนชามใหญ่ ก่อนจะเดินดุ๊กๆไปนั่งตรงโซฟาในห้องรับแขก ทิ้งพ่อครัวให้ยืนขำ มองอีกคนอย่างอ่อนใจ
            “ดิสแพทเผยจะเปิดภาพคู่เดทของศิลปินที่กำลังเป็นกระแสไปทั่วโลกในตอนนี้ แม้ตัวศิลปินจะไม่เคยเปิดเผยหน้าตาที่แท้จริงมาก่อน แต่ดิสแพทยืนยันว่าตัวจริงของเขาจะทำให้แฟนคลับต้องช็อคไปตามๆกัน”
            ผมทิ้งตัวลงบนโซฟา เอื้อมมือจะหยิบรีโมทกดเปลี่ยนช่องทีวี พวกนักข่าวก็แบบนี้ถ้าไม่มีข่าวอะไรให้เล่น ก็จะพยามขุดคุ้ยข่าวเอาเรื่องจริงบ้างไม่จริงบ้างมาปั่นให้กลายเป็นกระแส ถามว่าคนที่ต้องรับกรรมเป็นใคร ก็คงไม่พ้นศิลปินกับแฟนคลับของเขา
            แต่แบคฮยอนดึงรีโมทไปจากมือผม เขากอดชามรามยอน ตาเรียวจ้องทีวีนิ่ง ผมเกาหัวแกรกๆ รู้สึกถึงกลิ่นมาคุๆ นั่นไงเบะปากแล้วด้วย           
            “ชานยอลว่ามันจะเป็นข่าวเดทของคุณปาร์คจริงๆรึเปล่า”
            ผมถอนหายใจ “มันจะเป็นข่าวใครก็ได้ทั้งนั้นแหละ ถ้าสำนักข่าวพวกนั่นอยากจะสร้างกระแส”
            “ฮือออ”
            เวรละ ไอ้ชานยอล
         
ผมขยับเข้าไปใกล้แบคฮยอน จนไหล่เล็กๆนั่นแนบอยู่ตรงหน้าอก มองปากสีชมพูที่เบะขึ้น ดวงตารื้นน้ำตาทำผมใจอ่อนยวบ เจ้าคนที่ปกติก็น่ารักอยู่แล้ว พอเวลางอแงแบบนี้ดันน่ารักขึ้นจนทำใจผมมันเต้นรัว อยากจะดึงเข้ามากอด แต่ก็กลัวแบคฮยอนจะต่อยสวนกลับมานี่สิ
            “มันเป็นเรื่องของธุรกิจน่ะแบคฮยอน นายไม่มีทางรู้หรอกว่าตัวจริงๆของคุณปาร์คเป็นยังไง เขาจะชอบใคร ใช้ชีวิตยังไง การที่เขาแต่งเพลงรักได้ดี เขาอาจจะไม่ได้เป็นคนรักที่ดีก็ได้ คุณปาร์คอาจจะเป็นพนักงานขายตั๋วที่รถไฟฟ้าใต้ดิน ที่นายเดินผ่านประจำ หรืออาจะเป็นประธานาธิบดีของเกาหลีใต้ ถึงยังไงเขาก็เป็นแค่คนคนหนึ่ง ที่มีหัวใจเหมือนนาย เหมือนฉัน นายไม่อยากเห็นคนที่นายรักมีความสุขเหรอ”
            แบคฮยอนพยักหน้าเร็วๆ ผมเลยถือโอกาสนั้นลูบผมสีน้ำตาลนุ่มนิ่ม แล้วก็ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว แต่ตอนนั้นเอง หัวทุยๆของคนน่ารักก็ซบลงบนไหล่ผม แบบไม่ทันให้ตั้งตัว
           
แบคฮยอน! นายจะแกล้งกันใช่มั้ย!!
         
“แล้ว.. แล้วชานยอลว่าคุณปาร์คจะชอบคนตาตี่ๆมั้ย”
          นี่หมายถึงตัวเองรึเปล่า
!
         
“ไม่อะ ฉันว่าคนแต่งเพลงมุ้งมิ้งอย่างหมอนั่นน่าจะชอบคนตาโตๆ”
            มือสวยยื่นมาหยิกพุง จนผมร้องโอ๊ย
            “แต่ว่า..แต่ว่าในเพลงของคุณปาร์คเคยบอกว่าคุณดูดีมากๆตอนทำผมสีดำ ชานยอลว่าถ้าพี่แบคไปย้อมผมสีดำ คุณปาร์คจะมาตกหลุมรักพี่แบคมั้ย”
            “ฉันว่าเป็นแบคฮยอนทีเป็นแบคฮยอนแบบนี้แหละ น่ารักที่สุดแล้ว”
            เกิดความเงียบขึ้น และผมก็ได้แต่ก้มลงมองเส้นผมสีน้ำตาลธรรมชาติ ที่มันเข้ากันได้ดีกับใบหน้าจิ้มลิ้ม ของคนที่ทำให้ผมว้าวุ่นใจ ตั้งแต่วันที่เห็นเขายืนเลือดไหลอยู่ตรงระเบียง

            แบคฮยอนที่เอียงแก้มยุ้ยซบกับไหล่ เงยหน้ามองผม ตาเขาบวมแดงอย่างน่าสงสาร จะมีสักกี่เรื่องกันที่ทำคนตัวเล็กร้องไห้ได้นอกจากเรื่องของคุณปาร์คแล้วก็คุณปาร์คชุบแป้งทอด ผมค่อยวางนิ้วโป้งลงตรงสันจมูกเช็ดคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้าเล็ก แบคฮยอนเม้มปาก แก้วตาใสที่สั่นระริกนั้นเหมือนมันจะสั่นไปพร้อมกับจังหวะหัวใจของผม
            “นี่ตอบในฐานะคุณปาร์คหรือชานยอล”
            “ทายสิ
J
            ผมรู้ว่าแบคฮยอนก็รู้ ก็แก้มเขาน่ะมันแดงแปร๊ดไปจนถึงหูเลย




















    



       หลังจากดูข่าวบันเทิงจบ ผมก็บังคับให้แบคฮยอนกินรามยอนให้หมด ผมไม่รู้เลยว่าบทจะดื้อขึ้นมาแบคฮยอนก็แสบใช่เล่น บอกให้กินก็ไม่ยอมกินเอาแต่จะเล่นเกมในโทรศัพท์ท่าเดียว จนผมต้องยกตัวนิ่มๆของอีกฝ่ายมานั่งบนตัก แล้วบังคับให้กินดีๆนั่นแหละ แบคฮยอนถึงได้ยอมกิน กินไปก็ไถทวิตเตอร์ไป เห็นคนอื่นเขาสกรีมได้บัตรกัน ก็บ่นจนน้ำตาซึม เห้อออ แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ นอกจากนั่งฟังเขาบ่นจนแบคฮยอนเผลอหลับคาอกผมเนี่ยแหละ อืมหลับคาอก คนอย่างพี่ชานยอลน่ะไม่ปล่อยให้ว่าที่แฟนนอนพิงโซฟาแข็งๆหรอกนะ

            พอแบคฮยอนหลับผมก็เข้าไปหยิบเบาะที่นอนมาปูตรงโซฟา ค่อยจับคนขี้เซานอนลงบนฟูกนิ่มๆดีๆ คนที่ดื้อเหมือนลูกหมาแสบๆ พอได้นอนที่นอนนุ่มก็ยิ้มจนคนยืนดูอยู่อดยิ้มตามไม่ได้ มันจะดีแค่ไหนนะ ถ้าเขาได้เห็นภาพแบบนี้ทุกคน 


            ชานยอลว่า...เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว 


            “ฮัลโหลครับพี่..พอจะหาบัตรคอนให้ผมสักใบได้มั้ย..สำหรับว่าที่แฟนน่ะครับ..ขอบคุณครับพี่..
ส่งมาที่คอนโดผมเลย”



















            คุณได้ส่งข้อความ
            นี่แบ้กฮายอนเมนคุณปาร์คไง
: ชานโยลลลลลี่

             คุณได้ส่งข้อความ
            นี่แบ้กฮายอนเมนคุณปาร์คไง
: คิดถึงงงงงงง

          คุณได้รับข้อความจาก
            เรียล
___พีซีวาย: อ้อนจะเอาอะไร หืม
             

            คุณได้ส่งข้อความ
            นี่แบ้กฮายอนเมนคุณปาร์คไง
: เปล่าสักหน่อย จะบอกว่าพี่แบคได้เข้ามาในคอนเสิร์ตครั้งแรกของคุณปาร์คแล้วน้า บัตรของชานยอลไม่ปลอมจริงๆด้วย

            คุณได้รับข้อความจาก
            เรียล
___พีซีวาย: ฮ่าๆๆๆๆ ฉันบอกนายแล้ว นายก็ไม่เชื่อ

         
คุณได้ส่งข้อความ
            นี่แบ้กฮายอนเมนคุณปาร์คไง
: ก็ชานยอลไม่บอกนี่ว่าไปหามาจากไหน แล้วยังเอามาให้เฉยๆแบบนั้นอะ
         
          คุณได้รับข้อความจาก

            เรียล
___พีซีวาย: ไม่ได้เอามาเฉยๆ ..เอามาจีบ

         
คุณได้ส่งข้อความ
            นี่แบ้กฮายอนเมนคุณปาร์คไง
: ไอ่บ้า!! -///-

            คุณได้รับข้อความจาก
            เรียล
___พีซีวาย: ดูเผื่อฉันด้วยนะ

         
คุณได้ส่งข้อความ
            นี่แบ้กฮายอนเมนคุณปาร์คไง
: เดี๋ยวจะอัดวิดีโอหน้าคุณปาร์คไปอวดเลย

            คุณได้รับข้อความจาก
            เรียล
___พีซีวาย: ในคอนเขาห้ามอัดวิดีโอไม่ใช่เหรอ  

         
คุณได้ส่งข้อความ
            นี่แบ้กฮายอนเมนคุณปาร์คไง
: จุ๊ๆอย่าเอ็ดไปซี่ 



            เสียงฮือฮาของแฟนคลับทำให้แบคฮยอนต้องเงยหน้าขึ้นจากมือถือ คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ในหลุมมองดูบอดี้การ์ดสองคนที่เดินตรงมาทางเขา หันซ้ายหันขวา พวกแฟนคลับก็พากันแหวกทาง ทุกสายตาจับมาที่แบคฮยอนเป็นตาเดียว หรือว่า เขาเพิ่งจะจับได้ว่าบัตรที่ชานยอลให้แบคฮยอนมาเป็นของปลอมคนตัวเล็กเหงื่อออกตรงฝ่ามือ กรอกตาเลิ่กลั่ก ไม่น
!
         
“ช่วยมาทางนี้กับเราด้วยครับ”
            พี่การ์ดหนึ่งในสองคนพูดกับแบคฮยอน ตอนนั้นน้ำตามันจะไหลออกมาจริงๆ
            “คุณได้เป็นลักกี้แฟน”












            แบคฮยอนรู้จักลักกี้แฟน เขารู้ด้วยว่าลักกี้แฟนจะได้นั่งอยู่บนเวที แต่นี่มันเป็นคอนเสิร์ตที่คุณปาร์คจะเปิดเผยตัวครั้งแรก และแบคฮยอนก็จะได้เป็นแฟนคลับคนแรกที่ได้อยู่ข้างๆกับคุณปาร์
!!!!!
         
แบคฮยอนไม่เคยรู้เลยว่าเป็นลักกี้แฟนนี่ต้องทำยังไง เขาต้องนั่งหลังตรงๆมั้ย จะวางมือไว้ตรงไหนดี แล้วตอนคุณปาร์คร้องเพลงล่ะ ถ้าแบคฮยอนเป็นลมกลางเวทีจะดังไปทั่วโลกมั้ยนะ คนตัวเล็กคิดว่านี่มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินสุดๆ เขาอยากโทรเรียกชานยอลให้มารับออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ แต่ว่านะ...
            ตอนนี้เขาถูกพี่การ์ดพามานั่งตรงกลางเวทีเลยล่ะ เด่นกว่าจอแอลซีดีที่มีชื่อคุณปาร์คแปะอยู่อีก ภาพบนจอเริ่มนับแถวหลังแล้ว เสียงเชียร์ของแฟนคลับ แสงไฟที่ค่อยๆมืดลง แบคฮยอนได้ยินเสียงกีต้าร์ที่เขาฟังมันทุกวัน สไตล์การเล่นที่เหมือนกับใครบางคนข้างห้อง ทำให้คนตัวเล็กหลุดยิ้มออกมา มันคงจะดีถ้าชานยอลอยู่ที่นี่ด้วยกันตรงนี้
            แบคฮยอนค่อยๆลืมตาขึ้น หลอดไฟเล็กๆที่ห้อยลงมาถูกเปิดขึ้นทีละดวง แบคฮยอนมองเห็นบันไดที่ทอดจากพื้นเวทีมันทอดตัวสูงขึ้น ...มีใครบางคนนั่งอยู่ตรงนั้น


            “ชานยอล
!!” แบคฮยอนอุทานออกมาอย่างลืมตัว แล้วคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นกีต้าร์อยู่นั่นก็ส่งยิ้มขำมาให้เขา ชานยอลที่วันนี้หล่อกว่าทุกวันเลิกคิ้ว ผมสีแดงถูกเซ็ตขึ้น เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ขาดเข่าสีดำ  ดูเป็นชานยอลที่ไม่คุ้นตาแบคฮยอนเสียเลย 


            “ขึ้นไปทำไรบนนั้น ลงมาเร็ว” แบคฮยอนหน้าตาตื่น กวักมือไหวๆเรียกเจ้าคนข้างห้องให้รีบลงมา ประเดี๋ยวไฟทุกดวงสว่างหมดล่ะเป็นเรื่องแน่ๆ ต้องรีบใช้โอกาสตอนที่ยังมืดๆอยู่นี่แหละ รีบหนีก่อนแฟนคลับทุกคนจะรู้ตัว
           
พรึ่บ! 


            สปอตไลท์ดวงใหญ่ส่องสว่างไปยังคนที่นั่งอยู่บนบันไดขั้นบนสุด ผู้ชายที่มีกีต้าร์อยู่บนตัก เงยหน้าขึ้น เขาพยักหน้าทักทายแฟน แล้วก็เอ่ยแนะนำตัวด้วยเสียงทุ้มต่ำ


            “อันยองฮาเซโย...ผม ปาร์ค ชานยอล ครับ” 


            กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


            “เพื่อแฟนทุกคนที่อยู่ที่นี่ แทนคำขอบคุณที่สนับสนุนผมอย่างดีมาตลอด วันนี้ผมจึงตัดสินใจที่จะเซอร์ไพรส์ทุกคน ด้วยตัวผมนี่แหละครับ ฮ่าๆๆ หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะครับ วันนี้นอกจากตัวผมแล้ว ผมก็ยังมีเพลงที่เพิ่งแต่งใหม่ มาเล่นให้ทุกคนฟังด้วย อันที่จริงเพลงๆนี้ไม่ใช่เพลงของผมหรอกครับ” 


            แล้วสปอตไลท์อีกดวงก็ฉายไปยังร่างเล็กๆของลักกี้แฟน ที่นั่งอ้าปากหวออยู่กลางเวที เจ้าคนที่วันนี้ใส่เสื้อสีชมพูสกรีนลาย
PCY’S ที่นั่งแข็งเป็นก้อนหิน เหมือนลูกหมาที่ตื่นแสงสี 


            “เพลงนี้ชื่อ เพลงกระถางต้นไม้ของแบคฮยอน ครับ”


            คนที่มีชื่อไปเอี่ยวที่นั่งแข็งเป็นหินสะดุ้งโหยง เจ้าคนที่งงจนตอนนี้เริ่มมีสติขึ้นมานิดๆ อมลมจนแก้มตุ่ย แบคฮยอนทำหน้าบูดบึ้ง แล้วภาพนั่นก็ถูกฉายขึ้นบนจอ 

             “อ๊ายยยย”
        “ชานแบคอะแกร๊”
        “อปป้าซารังเฮ”
        “เขิลลลลลลลลจังโว้ยยย”
        “กรี๊ดดดดด”


            “เพราะผมอยากจะร้องเพลงร็อคสักเพลง..เสียงชมรึก็ไม่.. เสียงตบมือรึก็เปล่า.. อีกทั้งไม่ใช่เสียงอังกอร์ แต่มันคือกระถางต้นไม้สยองขวัญ.. โครม.. เพื่อนข้างห้องยืนอยู่ตรงนั้น.. หน้าของเขาแดงก่ำ.. เหมือนตอนผมกินวาซาบิครั้งแรก.. เขาตกหลุมรักผมรึเปล่านะ.. แต่ว่ามันเป็นความแค้นมากกว่า.. เขาที่กินแต่มาม่า.. เขาที่ถามผมว่า.. ตาตี่ หรือผมสีน้ำตาลดีกว่ากัน.. โธ่ ที่รัก.. ผมจะบอกเขายังไงดีนะ..วันแรกที่เราพบกันมันอาจเป็นโชคชะตา.. แต่หลังจากนั้นผมตั้งใจ.. ฉันตกหลุมนายแล้ว.. หลุมรักที่ผมจงใจตกลงมา.. ถ้ามันเป็นนาย ยังไงก็ได้ทั้งนั้น..
Oh, yeah.. กระถางต้นไม้สยองขวัญ.. ที่ทำให้เราพบกัน ขอบคุณนะแบคฮยอน.. ต่อจากนี้ไปก็มาเดินไปด้วยกันเถอะนะ” 


            เดินไปด้วยกัน...จากวันนี้...จนถึงตลอดไป 



















++Special++


         
หลังจากคอนเสิร์ตของคุณปาร์ค คนดังของเกาหลีใต้จบลง ปาร์คชานยอลที่โด่งดังเพียงชั่วข้ามคืนก็หายตัวไป หายตัวไปที่ว่าหมายถึงไม่มีใครได้เห็นหน้าเขาอีก คือพอคอนเสิร์ตจบ หลังปาร์คชานยอลเดินลงจากเวที ตั้งแต่วันนั้นชื่อของคุณปาร์คก็ยังเป็นบุคคลนิรนาม ที่มีเพียงแฟนคลับกลุ่มที่ไปคอนเสิร์ตเท่านั้นได้เห็นหน้า ไม่มีภาพหลุดลงมาในโซเชียล ไม่มีการบันทึกเทปใดๆไว้ มีก็แต่คำเล่าลือที่ว่าตัวจริงน่ะหล่อยิ่งกว่านายแบบ ทำเอาหัวข้อว่าด้วยความฮอตของคุณปาร์คติดเทรนด์อันดับหนึ่งในทวิตเตอร์หลายวันต่อกัน


            “แกว่าอันนี้ใช่ของจริงมั้ย”
            “มันก็ดูไซส์ใหญ่อยู่นะ”
            “กรี๊ดดดดดงั้นฉันเอฟเลยนะ” 


            แบคฮยอนเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ที่กำลังไถทวิตเตอร์อยู่ เขาหรี่ตามองพวกผู้หญิงที่กำลังมุงอยู่ตรงหน้ามือถือของยัยซองมี ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในวงสนทนา ภาพในจอเป็นรูปกางเกงบอกเซอร์สีขาวของ
CK ที่ประกาศขายในราคาล้านวอน เจ้าของแอคอ้างว่ามันเป็นกางเกงในของปาร์คชานยอล


            เหอะ แบคฮยอนอยากจะขำให้ฟันร่วง ขณะภาพผู้ชายเซอร์ๆที่ใส่บอกเซอร์ลายรีลัคคุมะเดินไปมาทั่วห้องลอยเข้ามาในหัว คนตัวเล็กจุดยิ้มเจ้าเล่ห์ หันไปหาซองมี ที่อยู่ในคอนเสิร์ตของคุณปาร์ควันนั้น และเธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเขากับปาร์คชานยอลน่ะมันเป็นยังไง


            “ถ้าเธอจ่ายฉันสามล้านวอน ฉันให้เธอได้มากกว่ากางเกงในปลอมนี่ๆอีกนะซองมี” 


            เจ้าหล่อนถลึงตา ทั้งอิจฉาทั้งหมั่นไส้ไอ้เพื่อนอ้วนขาสั้น ที่ไม่รู้ว่ามีอะไรดี ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีทางเลือก ความติ่งนี่มันต้องปิดสวิทซ์ตรงไหนกันนะ “ทำให้ได้อย่างที่พูดเถอะ จะกี่ล้านวอนฉันก็มีปัญญาจ่าย”

 












            เพราะลั่นออกไปแบบนั้นวันนี้แบคฮยอนเลยต้องพาตัวเองแอบย่องเข้ามาในห้องของคนตัวสูงข้างห้อง ชานยอลเคยให้คีย์การ์ดกับเขาไว้ และบอกว่าแบคฮยอนจะแวะมาหาอะไรกินเมื่อไรก็ได้ แต่วันนี้น่ะ แบคฮยอนไม่ได้เข้ามาหาของกิน คนตัวเล็กวางแผนไว้แล้ว และเขาเชื่อว่ามันต้องเวิร์ค


            แบคฮยอนเปิดประตูห้องนอนสีขาวเข้าไป เขาได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัว ชานยอลกำลังอาบน้ำอยู่ตามแผน คนตัวเล็กสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มที่ถูกปูไว้อย่างดี เขานอนคว่ำหาจุดที่จะสามารถตั้งกล้องและถ่ายภาพออกมาได้ดูดีที่สุด ใช่แล้ว แบคฮยอนวางแผนจะเอาภาพแอบถ่ายปาร์คชานยอลไปขายต่อในตลาดมืด นี่เขาลงทุนยืมกล้องโปรของน้องพนักงานร้านสะดวกซื้อใต้หอมาเลยนะ 


            ตั้งกล้องหันไปทางประตูห้องน้ำอย่างดิบดี คงไม่มีแม่แฟนไซต์บ้านไหนได้มุมดีเท่าแม่บ้านบยอนแล้วล่ะ


            คนตัวเล็กจ้องมองประตูห้องน้ำ หลังจากเสียงฝักบัวเงียบไป อันที่จริงเขาเองก็ไม่เคยเห็นชานยอลที่โป๊ๆแบบนั้นสักที อย่างมากก็เสื้อกล้ามที่แขนกว้าง รู้แค่ว่าอีกคนมีซิกแพ็คที่โคตรเซ็กซี่


            ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ใจดวงเล็กเต้นโครมครามแทบจะหลุดออกมานอกอก คนตัวเล็กพยามทำตัวให้ลีบที่สุด กลัวก็กลัวแต่อยากได้เงินไปกินขนมมากกว่า แล้วร่างสูงที่มีผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวเกาะหมิ่นเหม่ตรงสะโพกรูปวีเชฟ ก็เดินออกมาจาก้หองน้ำ แบคฮยอนกลืนน้ำลายอึก ขณะก้มลงมองร่างสูงที่กำลังยืนเช็ดผม หยดน้ำพราวที่เกาะอยู่บนผิวขาวเปล่าเปลือย ที่แน่นไปด้วยกล้ามทำเอาคนมองมือสั่น


           
แชะ! 


            แสงแฟลชสว่างวาบ ชานยอลสะดุ้งโหยง พร้อมกับแบคฮยอนที่กระโดดผลึงออกจากที่ซ่อน ตอนนี้ต้องวิ่งหนีอย่างเดียว แต่มีหรือที่คนยืนอยู่ตรงหน้าประตูแต่แรกจะคว้าตัวคนที่แสบเกินกว่าตัวไว้ไม่ทัน 


            “ชะชานยอลปล่อยฉันนะ”


            “เดี๋ยวสิ” คนตัวสูงยิ้มเจ้าเล่ห์ ลูกหมาหลุดมาให้แกล้งถึงห้อง มีหรือเขาจะปล่อยไปง่ายๆ เขาฉุดแขนเล็กไว้ รั้งเข้ามาใกล้ “แบคฮยอนกำลังจะทำอะไรครับ” 


            “มะไม่ได้ทำอะไร” แก้มขาวเนียนซับสีเลือดขึ้นทันตา ชานยอลเหลือบมองกล้องของกลางที่ถูกทิ้งไว้คาเตียง พอจะเดาถึงต้นสายปลายเหตุได้คร่าวๆ 


            “จะถ่ายหนังโป๊ทำไมไม่ชวนกันดีๆล่ะครับ”


            “ไม่ใช่นะ นายนี่มัน ฉันก็แค่จะเอารูปนายตอนเซ็กซี่ๆไปขายแค่นั้นแหละ รู้แล้วก็ปล่อย ฉันหิ
! 


            “ไม่” นอกจากจะไม่ปล่อยแล้ว ยังรั้งตัวเล็กๆเข้ามาให้แนบชิดกว่าเก่า


            “ปล่อยเลยนะ ไหนนายบอกว่าเป็นแฟนกันแล้ว จะไม่ทำอะไรจนกว่าฉันจะพร้อมไง” 


            “แต่ผมพร้อมแล้วนี่” 


            ตาเรียวเบิกโต ยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม ไม่รู้ว่าไอ้ที่ดุนๆอยู่ตรงต้นขาของเขามันคืออะไร แต่ว่าชานยอลนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาแปลว่าข้างใต้ผ้าเช็ดตัวนั่นไม่ได้ใส่อะไรใช่มั้ย ให้ตายๆๆๆ จะฟินหรือจะวูบดีอะฮืออ


            “มะไม่ได้นะ วันนี้ฉันต้องไปเรียนพละ...ละละก็ต้องไปกินข้าวกับเพื่อน”

            มองดูท่าทางตื่นๆของแฟนตัวเล็ก ที่กำลังจะร้องไห้อยู่แล้ว ยิ่งทำให้ชานยอลนึกสนุก เขากลั้นยิ้ม ก้มหน้ากระซิบข้างหูขาว


            “งั้นจุ๊บทีนึงก่อน แล้วจะยอมปล่อย”


            “คราวที่แล้วก็แบบนี้”


            คราวที่แล้วที่ว่าคือผมขอร้องให้แบคฮยอนหอมแก้ม แต่พอริมฝีปากนิ่มๆนั่นแตะแก้มผมอย่างแผ่วเบาปั๊บ ผมก็หันไปจูบเขาทันทีเลย ซึ่งมันก็ผ่านมาไม่กี่วันเองนี่นะ จะทำไงได้ล่ะ ก็คนตรงหน้าผมอยากทำตัวน่ารักเองนี่นา


            “นะครับ คราวนี้ไม่โกง แล้วแบคฮยอนจะเอาภาพโป๊ของฉันกี่ภาพก็เอาไปเลย” 


            “กะก็ได้” เพื่อเงินล้านวอนแลกกับขนมอร่อยๆแล้ว แบคฮยอนจะยอมก็ได้ แต่ทำไมเขาต้องมาเสียเพราะของกินทุกทีเลยอะ 


            ชานยอลกลั้นยิ้ม ก้มลงจนชิดริมฝีปากสีชมพู ของเจ้าคนที่หลับตาพริ้ม พอปากแตะกัน ก็รู้สึกถึงความหวานที่ไหลไปทั่วร่าง แล้วตอนนั้นเอง..แกร๊ก ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเข้ามาทันทีหลังจากเสียงเคาะเพียงหนึ่งครั้ง คนตัวเล็กในอ้อมแขนสะดุ้งเฮือก ผลักร่างสูงกระเด็นล้มลงไปบนเตียง ผ้าเช็ดตัวที่ปิดท่อนล่างร่วงลงไปกองกับพื้น 


            “
ย๊าห์!!!!!!! เจ้าแบคฮยอนที่ขวัญกระเจิง วิ่งออกไปนอกห้อง ไม่กล้ามองหน้าพนักงานร้านสะดวกซื้อ ที่เดินขึ้นมาส่งอาหารตามที่ชานยอลสั่งเอาไว้ ให้มาส่งหน้าห้อง เจ้าตัวเห็นประตูไม่ได้ล็อคก็เลยเดินเข้ามา 


            “เอ่อ..ผมจะบอกว่าซอสพริกที่คุณสั่งมันหมดเอามายองเนสแทนได้ไหม...คือ...เอ่อ...จะรับถุงยางกับเควายเจลเพิ่มด้วยมั้ยครับ”





















จบเถิด อิ๊_อิ๊






















TALK 100%+special
ละนี่ก็คือโฉมหน้าของน้องร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดของแบคฮยอน 555555555555555
คือตอนแรกก็แต่งจบละ แต่ทุกคนขอสเปเชียล อะเราสวย เราใจดี เราจัดให้
ถามว่าสเปเชียลมีความเกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักมั้ย ก็ไม่ 555555555 
ถามว่าเรื่องนี้จะมีสเปเชียลอีกมั้ย คงต้องดูเรตติ้งอีกที LOLL (ซึ่งเรางงมากว่าทำไมตอนนี้คนอ่านเยอะม้ากกก)
ทุกคนขอสเปมา เราก็ให้ไปแล้ว เราก็ไม่ขออะไรมากเลย แค่คอมเมนต์ ติดแท็ก #ficsomecb 
แค่นี้เอง แค่ฟีดแบคเล็กๆมันช่วยให้คนแต่งมีกำลังใจขึ้นอีกเป็นกระบุงเลยเนอะ
ที่กลับมาแต่งก็เพราะคอมเมนต์ที่ทุกคนมาทิ้งไว้นี่แหละ :)
หลังจากเรื่องนี้ ก็จะมีอีกเรื่อง อดใจรอแปบ ไว้เจอกันใหม่จ้ะจุ๊บๆ
ปล. เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเด็กๆอาจไม่รู้จักเควายเจล แล้วนี่ควรชี้ช่องมั้ย 5555555555 
ไม่บอกละกัน อยากรู้ไปเสิร์จกูเกิ้ลนะเด็กๆ
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,345 ความคิดเห็น

  1. #1332 PARKSELOR (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 21:12
    น่ารักมากกก ;-;
    #1,332
    0
  2. #1329 fagalalalll (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 11:03
    ฮือออน่ารักกกก
    #1,329
    0
  3. #1203 taki6104 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 10:03

    มันดีต่อใจมากเลยค่ะโอ้ยตายๆๆ
    #1,203
    0
  4. #372 stamcheeva (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 22:46
    ชานยอลฮอตทุกเรื่องเลยยย ทับใจ
    #372
    0
  5. #371 stamcheeva (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 22:45
    555555555ยายแบคโครตซนเลยจ้าาา มีที่ไหนขายรูปตอนแฟนตัวเองเซกซี่ ไม่หวงหน่อยหรอ5555
    #371
    0
  6. #222 SSkyelle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 18:28
    น่ารัก
    #222
    0
  7. #193 ChaninzKlas (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 22:43
    ฮืออ สนุกมาก ๆ เลยค่ะ อ่านง่ายยย แต่อินสุด
    #193
    0
  8. #186 pauseandplay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 19:15
    น่ารักมากเลย ;-;
    #186
    0
  9. #184 ซีบี บีซี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 00:35
    5555555 ชอบสนุกมากๆน่ารักค่ะ
    #184
    0
  10. #179 izfxrn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 00:55
    ขำประโยคของพนักงาน ฮื่อ5555
    #179
    0
  11. #165 Parkhoho (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:03
    ชอบบบบ ตั้ลล้าคมากกกกกก
    #165
    0
  12. #161 pturquoise (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 22:55
    ช๊อบบบบบบบบบบบบบบ 5555555555555 ขออีกๆๆๆ
    #161
    0
  13. #157 tunnx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 00:08
    สนุกอะ น่ารักดีแล้วก็ตลก555555
    #157
    0
  14. #114 SkyApril (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 20:50
    น่ารักมากกกก ชอบการบรรยาย เดาเรื่องออกอยู่แล้วแต่ก็ยังอ่านสนุกก ถ้าโชคดีได้เป็นลักกี้แฟนบนเวทีและตัวจริงแบบแบคก็ดีซี่ ~~
    #114
    0
  15. #112 dewwiizodiac (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 17:31
    555555555 ตลกอ่ะ
    #112
    0
  16. #110 SKYX (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 00:47
    ชอบอะ น่ารักและน่าเอ็นดูม้ากกกกกก แอบขำพนง.ร้านของชำ555555555555 ขอบคุณที่แต่งสเปให้อ่านนะคะ รักมากกก
    #110
    0
  17. #109 crzmayy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 00:24
    555555555555 เราชอบอ่ะ นึกว่าหน้าคยองตอนเห็นฉากแอคซิเดนท์นั่นออกเรยจ้า 55555555
    #109
    0
  18. #107 แบ้กฮายอน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 21:48
    โอ้ยยยยยยยย ทรงผมน้องพนักงานได้ใจเจ้มากค่ะ55555555 ไม่รู้จะขำหรือเขินดี กร้ากกก
    #107
    0
  19. #106 Yada Mhs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 21:44
    ขอบคุณไรท์มากเลยยย ที่ต่อสเปให้ ร้ากมากๆ ปาหัวใจจ
    #106
    0
  20. #104 hunann is real (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 20:35
    บยอนตัวแสบ55555 น่ารักจังเลยค่าาาาาา
    #104
    0
  21. #103 CBFX (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 20:06
    อร๊ากกกกกกกกกก อยากให้มีต่อ
    #103
    0
  22. #100 명롱이 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 18:09
    สนใจแต่งเป็นฟิคยาวป่ะจ้ะ น่าจะดีน๊าาาา
    #100
    0
  23. #99 kriskry (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 16:10
    พนง ตลก%55555
    #99
    0
  24. #98 Yada Mhs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 11:52
    อยากอ่านสเปจังเลยยยยยยย ฮืออออ
    #98
    1
    • #98-1 อดทนไว้คุณแรมโบ้(จากตอนที่ 3)
      4 มิถุนายน 2560 / 16:02
      จัดสเปให้แล้ววอ่านแล้วเป็นไงอย่าลืมเมาท์น้า รอเลยยย >3 ปาหัวใจ x_x
      #98-1
  25. #97 kriskry (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 18:33
    อยากได้สเปปป55555 น่รักก
    #97
    1
    • #97-1 อดทนไว้คุณแรมโบ้(จากตอนที่ 3)
      4 มิถุนายน 2560 / 16:01
      จัดให้ตามที่ขอเลยค่าาา อ่านจบแล้วอย่าลืมมาเมาท์น้า :)
      #97-1