{Trap heart} กับดักรักยัยเเสบวิศวะ❤ [END]

ตอนที่ 4 : { Trap heart }EP:03 ข้อเท้ากู้ชีวิต...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63




     



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ seohyun cute

 ‘’ไม่ได้กลัว!''
By : Angpao


พอได้ยินนายพระรามพูดแบบนั้น ฉันก็หันไปเขย่าแขนเจ้มัด เพื่อให้เจ้รู้ว่าฉันไม่พอใจในคำพูดของนายพระรามเลยสักนิด


ก็ไม่ได้อยากแสดงท่าทางแบบนี้หรอกนะ แต่จะให้ฉันฟ้องใครนอกจากเจ้มัดล่ะ


‘’ปากแกเนี้ยนะ ปั้น! รีบมาลากเพื่อนเราไปด่วนเลยก่อนที่เจ๊จะฆ่ามันตาย‘’ แล้วนายพระรามก็โดนพี่ข้าวปั้นลากตัวไปนั่งที่ม้าหินตามเดิม ส่วนฉันก็แลบลิ้นใส่นายหมอนั่น ไม่มีใครเห็นหรอกนอกจากนายพระรามคนเดียว


พอเห็นฉันทำแบบนั้นพระรามก็มองหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง


แบบนี้จะดูแลฉันได้จริงๆหรอ ไม่ใช่ว่าฆ่าฉันซะก่อน


เห้อ... พอกลับมาถึงหอฉันก็ล้มลงบนเตียงนอนเลย แต่ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนกันที่ตัวเองได้ลายเซ็นพี่ปี3 จากเจ้มัดมาตั้ง10คนแหนะ รวมของเก่าแล้วก็16คน ขาดอยู่34คนฉันถึงจะได้ครึ่งหนึ่ง


ดังนั้นฉันต้องตั้งเป้าหมายไว้ว่า! พรุ่งนี้ต้องได้ลายเซ็นรุ่นพี่อีก20คน และจะหลีกเลี่ยงในการขอลายเซ็นพวกพี่ว้ากเด็ดขาด!


เพราะในเมื่อพี่ผิงผิงไม่ได้บอกหนิว่าต้องมีลายเซ็นพวกพี่ว้ากด้วย แล้วเรื่องไรฉันต้องหาเรื่องใส่ตัวล่ะจริงมั้ย


เลิกคิดๆ นอนดีกว่าพรุ่งนี้จะได้มีแรงไปขอลายเซ็นรุ่นพี่ได้ทั้งวัน


 

เช้าวันนี้คณะฉันดูคึกคักดีจัง อาจเพราะว่าปี1ทุกคนต้องรีบขอลายเซ็นรุ่นพี่ พอมองไปทางไหนก็เห็นปี1กำลังโดนรุ่นพี่ปี3บังคับให้ทำท่าตลกต่างๆอยู่     


แต่ต้องดูฉันนี่ เมื่อกี้มีกลุ่มรุ่นพี่ผู้หญิงสาขาฉันผ่านมา5คน ฉันไม่รอช้ารีบไปดักขวางทางพี่แกทันที พวกพี่เขาดูตกใจมากแต่พอเห็นฉันยื่นสมุดให้ต่างพากันยิ้มอย่างกับมีเรื่องสนุกให้ทำ แต่เสียใจด้วยค่ะด้วยมารยาของอังเปา เอ้ย! ของผู้หญิงที่ชอบใช้กัน และอย่าได้คิดว่าฉันไปลวนลามผู้หญิงด้วยกันนะ-_- ตกนรกกันพอดี


ฉันแค่ทำเป็นบอกว่าตัวเองพึ่งออกมาจากโรงพยาบาลมีโรคประจำตัวทำอะไรก็ไม่ค่อยได้ แต่ก็โดนพี่ผู้หญิงคนหนึ่งสวนกลับมาว่าฉันเคยมีเรื่องกับคนในสาขามาก่อนหนิ เห็นแข็งแรงดีทำไมครั้งนี้ดูอ่อนแอจัง ฉันนี่เงิบเลยจ้า


แต่อังเปาคนนี้ไม่ยอมแพ้หรอกนะ แค่ทำหน้าจะร้องไห้ให้พี่เค้าเห็น พี่แกก็สงสารและเซ็นชื่อให้อย่างง่ายดายแถมบอกให้ฉันไปหาหมอบ่อยๆด้วยความเป็นห่วงเป็นใยอีก


เจ๋งปะล่ะ


‘’ได้กี่คนแล้วคะอีเปา‘’


‘’31คนค่ะ เยอะป้ะล๊า‘’ มีของดีต้องอวดเป็นธรรมดาอะนะ


‘’เยอะอ่ะ ฉันพึ่งได้20เอง‘’ ทำใจเถอะเพื่อนพีค กว่าฉันจะได้มาน้ำตาก็แทบล่วงเหมือนกัน


‘’ไม่เป็นไรเว้ยพีค เราต้องรอดไปด้วยกัน!‘’ แล้วฉันกับมันก็จับมือสัญญาซึ่งกันและกันเหมือนทุกครั้งที่เราจะไปปฏิบัติภารกิจ


เล่นเกมในร้านคอม^^


เนื่องจากคาบบ่ายนี้มีเรียน แต่อาจารย์ยกคลาสเลยทำให้ปี1สาขาฉันว่าง แล้วถามว่าทุกคนอยู่กันเฉยๆมั้ย?


ไม่เลย


‘’ขอแบบฮาๆหน่อยดิน้อง ลายเซ็นพี่มันมีค่ามากๆเลยนะครับ‘’ ใช่ค่ะ ลายเซ็นพี่มีค่ามากเลย มากพอที่จะทำให้หนูอับอายก็ตอนนี้เนี้ยแหละ


‘’โหยพี่ นี่ก็ฮาแล้วนะ จะเอาฮากว่านี้อีกอ๋อ‘’ พลเป็นคนพูดขึ้น ที่จริงหมอนี่น่ะฮาที่สุดแล้วตอนเต้น แต่เพราะเต้นเป็นกลุ่มนะสิ เลยต้องฮาให้หมดทุกคน


‘’ก็น้องคนนี้ไม่ฮาจะให้พี่ทำไงอ่ะ‘’


ปริมหรอ? อันนี้ก็จริงแหะ ปริมเป็นผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยจะให้มาทำอะไรแบบนี้เธอคงทำไม่ได้หรอก


เอาไงดีล่ะ


‘’พี่เอาอย่างนี้มั้ยคะ เพื่อนหนูเค้าเต้นไม่ได้จริงๆ พี่ก็เลือกเลยว่าอยากดูใครเต้นมากที่สุด แล้วพี่ก็ให้ผ่านแค่นี้ก็จบแล้วค่ะ‘’


ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดฉัน แต่สงสัยพี่แกคงไม่เข้าใจกับคำถามที่ฉันพูดแน่ๆ ถึงได้ตอบกลับมาได้น่าด่าสุดๆเลย


‘’งั้นพี่ก็ไม่ได้เห็นทุกคนเต้นอ่ะดิ‘’ ก็บอกอยู่ว่าให้เลือกไง! ‘’อะๆ พี่เลือกก็ได้ งั้นพี่ขอ...น้องแล้วกัน‘’


หือ? ชี้ผิดคนหรือเปล่า


ชี้นิ้วมาที่ฉันทำไมคนอื่นก็มีนะพี่!!

 

อับอายขายขี้หน้าสุดๆ วันนี้ฉันจะไม่ขอลายเซ็นใครอีกแล้ว ก็ดูสิ พี่ปี3ที่อยู่ตรงนั้นหัวเราะฉันจะเป็นจะตายพาลให้คนอื่นหันมาดูท่าเต้นที่สุดแสนจะอุบาทของฉันไปด้วย


มันอายอ่าTOT


‘’อย่าทำหน้าเหมือนขี้ไม่ออกดิอีเปา ดีซะอีกพวกพี่เค้าจะได้จำหน้าแกได้ไง‘’ แล้วใครบอกว่าฉันอยากให้รุ่นพี่จำหน้าได้กันเล่า


เวลาหนีไปไหนก็โดนจับได้อ่ะดิ


นางพีคไม่ฉลาดเอาซะเลย


‘’เอ่อ...เราว่าอังเปาหยุดทำหน้าเศร้าเถอะนะ เพราะมีเรื่องให้น่าดีใจกว่านี้อีกอ่ะ‘’


อะไรอีกล่ะ ตอนนี้ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นแหละ เซ็ง!อาย!รู้ไว้ด้วย!


‘’มีเพื่อนในสาขาฝากให้เรามาบอกทุกคนว่า...‘’ ว่า? แล้วนั่นทำไมสีหน้าปริมต้องดูกังวลด้วย มันเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอทำไมไม่ดีใจอ่ะ‘’ พี่ปี3ให้ขอลายเซ็นพี่ว้ากด้วย อย่างน้อย5 คนขึ้นไปน่ะ‘’ 


‘’ ..... ‘’


‘’แหล่งข่าวมั่วหรือเปล่าปริม‘’ ฉันไม่เชื่ออ่ะ ให้มาขออะไรในอีก1วันที่จะถึงวันตรวจ แบบนั้นใครจะไปขอทันกันล่ะ!


‘’ไม่นะ เพราะเมื่อกี้พลเป็นคนบอกเราเองว่ารุ่นพี่ปี3สักคนฝากมาบอก‘’


จริงดิ...


โอ้ยยย! พี่ปี3จะอะไรนักหนาเนี้ย ใครมันจะไปกล้าขอกัน แค่เจอหน้าก็ไม่มีใครอยากเจอแล้วป่ะ แบบนี้จะได้หรอไอ้ลายเซ็นพี่ว้ากเนี่ย!


 

            18.45 น.

ก๊วยเตี๋ยวลุงโน๊ต


อร่อยจังเลย ได้มากินก๊วยเตี๋ยวตอนกลางคืนเพื่อคลายเครียดเนี่ย ต้องขอบคุณนางพีคนั่นแหละที่ชวนฉันออกมาจากหอตอนหกโมงหลังจากฟังเรื่องที่สุดแสนจะอาลัยอาวรณ์ ฉันก็กลับมานอนหลับที่หอทันที แล้วประมาณเย็นๆนั่นแหละที่นางพีคโทรมาชวน


แล้วอีกอย่างอะนะ ตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพของผู้หญิงปกติทั่วไปหรืออังเปาฉบับเดิมนั่นเอง ไม่ใช่ยัยดำเอ๋อๆอย่างที่เป็นทุกวัน


‘’ออกมาสภาพนี้ไม่กลัวโดนสาปแช่งเหรอคะอีเปา‘’


‘’กลัว..แต่หิวมากกว่า‘’ ตอนนี้ไม่ว่าใครจะทำอะไรก็เชิญเลย ฉันขอกินก๋วยเตี๋ยวให้อิ่มก่อน


คิดถึงประโยคบอกเล่าที่ปริมพูดทีไร โมโหหิวทุกทีเลย


ร้านที่ออกมากินอยู่ใกล้ๆหอฉันนี่แหละ ตอนแรกนางพีคจะชวนไปกินแถวหอมันแต่มันกลัวว่าฉันจะเป็นลมซะก่อนที่จะได้กิน เลยหาอะไรกินแถวนี้แทน


เราสองคนนั่งกินไปคุยไปเรื่อยๆ จนฉันปาเข้าไปชามที่4แล้ว


‘’มึงจะเอาไงว่ามาดิ‘’


‘’ ….. ‘’


‘’เฮ้ย!กุถามมึงก็ตอบกูดิวะไอเหี้ยราม!‘’


เหตุการณ์มันชักจะไม่ปกติแล้วสิ เมื่ออยู่ๆโต๊ะที่อยู่แถวริมถนนเกิดมีปากเสียงกันขึ้นมา มองดูจากเสื้อผ้าที่ใส่ก็รู้เลยว่าเป็นนักศึกษาทั้งสองฝ่าย ที่จริงก็ไม่ใช่แค่คนพวกนั้นหรอก ทั้งร้านเลยมากกว่าที่ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามากินกันที่นี่


แต่ขอเถ๊อะ ขอให้พวกนั้นไปมีเรื่องที่อื่นที ฉันอยากกินก๊วยเตี๋ยวอย่างสงบสุขน่ะเข้าใจมั้ย


โครม!


เออ! พูดยังไม่ทันขาดคำ ฉันซื้อกลับไปกินที่หอก็ได้!


‘’อีเปารีบไปจ่ายเงินเหอะ  เดี๋ยวโดนลูกหลงซะก่อน‘’ ฉันพยักหน้าตอบรับ แล้วลุกขึ้นตามนางพีคไป แต่เดินไปไม่กี่ก้าว ลูกหลงที่ว่าก็มาบังเกิดกับฉันซะแล้ว


 ‘’โอ๊ย!‘’ ก้นฉัน...ใครก็ได้บอกที จุดที่พวกนั้นทะเลาะกันทำไมมันลามมาตรงจุดที่ฉันนั่งกินเร็วจังอ่ะT^T


‘’ว้ายอีเปาลุกไหวมั้ยแก‘’ ฉันส่ายหน้าให้ไอ้พีคที่ดูตกใจเป็นอย่างมากกับการที่ฉันลงไปนั่งเล่นกับพื้นปูน


และถ้าเดาไม่ผิด ฉันว่าข้อเท้าตัวเองต้องพลิกแน่ๆเลย เพราะรู้สึกปวดแปล๊บๆชอบกลบริเวณข้อเท้าข้างซ้าย


ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆเลยฉัน


พลั่ก!ตุบ!


และนั่นคงเป็นเสียงคนพวกนั้นกำลังตะลุมบอลกันอยู่แน่ๆ จากตอนแรกที่มีไม่เยอะตอนนี้มาเป็นสิบเลย หันมาดูทางนี้มั้งเส่! ว่ามีฉันคนหนึ่งที่โดนลูกหลงไปด้วยเนี่ยเห็นมั้ยห้ะ!


ไอพวกอันธพาลเลือกต่อยไม่ดูสถานที่เอ้ย!


จนแล้วจนรอดที่สายตาฉันกวาดมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ดูเหมือนกลุ่มก่อกวนทั้งสองฝ่ายจะเลิกทะเลาะวิวาทกันแล้ว ไม่รู้ว่ามีใครเจ็บบ้างมั้ยเพราะฉันได้ยินเสียงผู้ชายร้องโอดโอ้ยเหมือนคนโดนทำร้าย


แต่คงไม่ใช่หรอก สงสัยโดนต่อยจนร้องออกมาด้วยความเจ็บแทนมากกว่า


ส่วนฉันก็กะว่าจะย้ายก้นงามๆกลับหอสักหน่อยแต่คงเป็นไปได้ยาก


เพราะอะไรนะหรอ...


เพราะนางพีคมันบอกว่าอุ้มฉันไม่ไหวน่ะสิ ซึ่งน้ำหนักฉันแค่ 42 เองไง มันต้องโกหกฉันแน่ๆอ่ะ แต่ชั่งมันเถอะ ถึงนางพีคจะเป็นผู้ชายก็ใช่ว่าจะแข็งแรงเหมือนคนอื่น ตัวมันบางอย่างกับอะไรดีเห็นแล้วฉันยังอยากพามันไปกินรอบโลกเลย เผื่อหุ่นมันจะได้มีน้ำมีนวลเหมือนตุ๊ดทั่วไปบ้าง


และด้วยตอนนี้สถานการณ์ที่ดูจะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ไม่ใช่กับร้านก๊วยเตี๋ยวที่พังไม่มีชิ้นดี พอหันไปมองเจ้าของร้านก็เห็นว่ากำลังยืนรับเงินจำนวนหนึ่งจากนักศึกษาผู้ชายด้วยใบหน้าที่รู้สึกโล่งใจและตามด้วยเสียงของบุคคลหนึ่งที่ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง


‘’อ้าว.. คุณหนิ เพื่อนคุณเป็นอะไรมากมั้ยครับ‘’ เสียงคุ้นๆนะ


แต่ถามหน่อยเถอะพึ่งสำนึกได้หรือไง ปล่อยให้ฉันนั่งเจ็บอยู่ได้ วันนี้จะได้กลับมั้ยหออ่ะ


‘’อ๋อ ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ค่ะพี่พระราม เพื่อนหนูแข็งแรงดีค่ะ ‘’


พระราม! หมอนี่อีกแล้วหรอ!


บังเอิญไปป่ะ


แล้วเมื่อกี้นางพีคว่าไงนะ ฉันแข็งแรงดีว่างั้น ประสาทกลับหรือไงนางตุ๊ดนี่ ก็บอกอยู่ว่าเดินไม่ไหวข้อเท้ามันพลิก


‘’แต่พี่พระรามช่วยหน่อยก็ดีนะคะ เพื่อนหนูมันลุกไม่ค่อยไหวค่ะ‘’


‘’ได้ครับ‘’  


เฮ้ยๆ ฉันยังไม่ตกลงให้หมอนี่ช่วยเลยนะ นางพีคมาออกปากแทนได้ไงกัน


‘’ไม่ต้องๆ ฉันลุกเองได้’’ ฉันรีบปฏิเสธทันทีเมื่อเห็นว่านายพระรามกำลังนั่งยองๆเพื่อสอดแขนมาอุ้มฉัน


อย่าได้คิดว่าจะมีชายใดมาอุ้มมากอดฉันเลย ถ้าไม่ใช่ป๊าและเฮียเป้


ขณะที่ฉันพยายามจะลุกขึ้น โดยใช้มือรองน้ำหนักตัวเอง แต่สงสัยแขนฉันจะดูอ่อนแรงเกินไปทำให้ตัวเองล้มลงไปอีกครั้ง โดยเฉพาะก้นน้อยๆของฉันเนี่ย


เจ็บอ่ะTOT


ฟึ่บ!


‘’ อ๊ะ!... ‘’


‘’รู้ว่าไม่ไหว แล้วจะฝืนทำไม’’ ใครบอกฟืนแค่กำลังช่วยตัวเองก็พอ


‘’ยุ่ง! แล้วก็ปล่อยด้วย ไม่ชอบ’’ ฉันพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนนายพระราม ทั้งไม่ชอบแล้วก็แบบ...เอ่อ.. มัน..มันแปลกๆอ่ะ ฉันไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนทำแบบนี้เลยนะ-//-


‘’ไม่ชอบก็อยู่เฉยๆ เจ็บอยู่ไม่ใช่ไง’’


จากตอนแรกที่คิดว่านายพระรามจะปล่อยฉันลงเพราะการพยายามดิ้นของฉัน กลับกลายเป็นฉันเสียเองที่ถูกหมอนั่นดุเหมือนเด็กแถมยังกระชับแขนที่อุ้มฉันอีก


ก็บอกอยู่ว่าไม่ชอบป่ะ!


และอีกอย่างนะ ตอนนี้เราสองคนก็แทบจะกลายเป็นร่างเดียวกันแล้ว ไม่รู้จะกระชับอะไรแน่นนักหนา กลัวฉันตกลงไปว่างั้น

 

เเถมฉันก็อดสำรวจใบหน้านายพระรามยามใกล้ๆไม่ได้เลยจริงๆ


 คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ตาคมแต่ก็ดูหวานในอีกแบบ ปากอมชมพูที่คล้ำนิดๆเพราะหมอนี่น่าจะสูบบุหรี่จัดแถมที่มุมปากยังแตกอีกด้วย มองรวมๆแล้วถ้าไม่บอกว่าเรียนอยู่ ฉันก็คงคิดว่าเป็นนายแบบจากที่ไหนซะอีก


แต่อย่าคิดว่าฉันชมหมอนี่อยู่นะ แค่บอกว่ามองรวมๆเฉยๆ


ไม่เห็นจะหล่อเลย...งั้นๆอ่ะ


แต่เดี๋ยวนะ เหมือนฉันลืมอะไรไปบางอย่าง...


ตอนนี้ฉันไม่ใช่ยัยดำหนิ!


ตายๆๆ นายพระรามจะจำฉันได้มั้ยเนี้ย เพราะเมื่อกี้ฉันเล่นจ้องหน้าหมอนี่ซะด้วย และไม่รู้ว่าตอนนี้หมอนั่นกำลังมองฉันแบบไหนอยู่


‘’ปล่อยได้แล้ว ให้เพื่อนฉันมาประคองก็ได้’’ ฉันรีบหาทางที่จะลงจากอ้อมแขนหมอนี่ จะหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากนางพีคก็ไม่ได้อีก เพราะมันหายหัวไปไหนไม่รู้นะสิ


และไหนจะประโยคที่นายพระรามพูดกลับมาอีก ต่อให้คิดยังไงมันก็ใช่ทั้งนั้น


‘’เพื่อนสาวเธออ่ะนะ แห้งขนาดนั้นจะประคองเธอไหวได้ไง เดี๋ยวก็ได้ล้มทั้งคู่หรอก’’ ใช่มั้ยล่ะ นางพีคมันผอมจะตาย ผอมกว่าฉันอีกด้วยซ้ำ แต่คือฉันไม่อยากโดนหมอนี่อุ้มไง เกิดจำหน้าฉันได้ขึ้นมาไม่ล้อฉันแย่หรอ


‘’แล้วนี่จะกลับยังไง’’


‘’หายตัวไป’’ ไม่ได้อยากกวนนะ แค่คิดว่าถ้าฉันพูดอะไรที่ทำให้หมอนี่ไม่พอใจจนยอมปล่อยฉันออกจากอ้อมแขนได้ ฉันก็ยอม


‘’หรอ...งั้นหายตัวให้ดูหน่อยสิ’’ นายพระรามไม่ได้พูดอย่างเดียวแต่กระชับแขนที่อุ้มฉันอยู่ด้วย เลยทำให้เราสองคนดูไกล้ชิดมากกว่าเดิม


แบบนี้ไม่ใช่แล้วมั้ง


แล้วนางพีคเมื่อไหร่จะกลับมาเนี่ย รีบกลับมาเหอะก่อนที่ฉันจะตบหน้านายพระรามด้วยความโมโหซะก่อน


‘’อีเปาๆ ฉันไปเรียกวินมอไซค์ให้มารับแกแล้วนะยะ’’ พูดถึงก็มาทันที แต่คือไม่ต้องตะโกนพูดชื่อฉันก็ได้มั้ง กลัวนายพระรามไม่รู้หรือไงนางตุ๊ดนี่


‘’อุ้ย! พี่พระรามยังอยู่อีกหรอคะเนี้ย แหม่อุ้มเพื่อนพีคด้วยไม่หนักหรอคะพี่‘’ ไม่รู้ว่าไอ้พีคมันหลอกด่าฉันอยู่ด้วยหรือป่าว แต่ก็ทำให้พระรามยอมวางฉันลงบนเก้าอี้ในร้านจนได้


‘’หนักมากครับ คุณมาก็ดีแล้ว ตกลงมีคนมารับแล้วใช่มั้ย’’


‘’ก็อย่างที่ได้ยิน’’ อันนี้ฉันพูดลอยๆนะ ไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้ใครฟัง แต่ถ้าฟังแล้วก็แล้วแต่จะคิดเลย


‘’ผมถามเพื่อนคุณไม่ได้ถามคุณครับ’’ เหอะ! ก็บอกแล้วว่าแล้วแต่จะคิดไง ฉันไม่ซีหรอก และไม่คิดด้วยว่าตัวเองจะหน้าแตก ‘’ว่าไงหรือจะให้ผมไปส่งพวกคุณสองคน’’


ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมให้หมอนี่ไปส่ง และก่อนที่ฉันจะปฏิเสธนายพระราม วินมอเตอร์ไซค์ก็ขับรถมารับฉันพอดี


‘’โทษทีนะ ถ้าอยากไปส่งมาก ก็ช่วยไปส่งเพื่อนฉันหน่อยก็แล้วกัน บายไอ้พีค’’


ไม่รอให้ใครได้ซักถามอะไร ฉันก็เดินกะเผลกไปซ้อนพี่วินที่กำลังรออยู่ พร้อมด้วยการโบกมือลานางพีคที่ต่อให้ใครมาเห็นก็ต้องคิดว่านางกำลังฟินอะไรสักอย่างอยู่แน่ๆ


หึๆๆๆ ลาก่อนนายพระราม



ตอนเที่ยง

ไม่อยาก ฉันไม่อยากให้มาถึงจริงๆ


ฉันไม่อยากให้ถึงวันสุดท้ายที่จะต้องขอลายเซ็นพี่ปี3รวมถึงพวกพี่ว้ากด้วยนะสิ!


แงๆๆ ฉันไม่อยากอ่าTOT


แล้วตอนนี้ข้อเท้าก็มาเจ็บอีก ขนาดเมื่อวานทายาแล้วนะแต่ก็ดีขึ้นกว่าเดิมอยู่เหมือนกัน


ฉันว่าพรุ่งนี้ตัวเองต้องไม่รอดแน่ๆ ลายเซ็นก็ไม่ครบ พี่รหัสก็ยังไม่หา มีปี1คนไหนเป็นเหมือนฉันบ้างมั้ยอ่ะ ฉันอยากมีเพื่อนให้อุ่นใจสักคน


‘’ค่อยๆขอดิอีเปา ส่วนพี่รหัสแกก็ปล่อยไปเลย เป็นฉันไม่หามันตั้งแต่แรกหรอก‘’ แหม่..ตัวเองพูดได้หนิ ก็ในเมื่อนางพีคมันรู้แล้วอ่ะว่าใครเป็นพี่รหัสมัน จากการบอกของป้ารหัสอย่างพี่ผิงผิงอ่ะนะ


ดูฉันนี่ ยังไม่สำเร็จอะไรซักอย่างเลย


‘’ลองขอพี่ว้ากสักคนมั้ยอีเปา‘’


‘’ขอบ้านแกสิไอ้พีค ไปขอคนเดียวเลยไป๊‘’ ไม่เอาด้วยหรอก พี่ว้ากนั่งครบกัน9 คนแบบนั้นใครจะกล้า


‘’กลัวไรยะ มีพี่พระรามเป็นน้องรหัสเจ้มัดหนิ เค้าน่าจะให้แกง่ายๆอยู่นะเว้ย‘’ ก็เพราะนายพระรามเนี้ยแหละที่ฉันไม่อยากเข้าไปขอ ถ้าเป็นพี่เท็ดกับพี่ข้าวปั้นว่าไปอย่าง


เถียงกันไปเถียงกันมา สุดท้ายก็จบลงที่...ฉันกับนางพีคเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกพี่ว้าก ที่นั่งเป็นกลุ่มหน้าลานวิศวะเหมือนรอเหยื่อให้เข้ามาติดกับดัก


และถ้าใช่ ฉันคงติดเต็มๆแล้วล่ะ


‘’ขอลายเซ็นหน่อยค่ะ‘’


คำพูดธรรมดาเหมาะกับคนธรรมดา แต่คำพูดหมาๆก็ต้องเหมาะกับคนหมาๆถูกมั้ย


‘’ขออะไรนะ ขอโคลนพอกตัวหรอ ผมว่าไม่ต้องแล้วมั้ง แค่นี้คุณก็ดำมากพอแล้วนะครับ‘’ นั่นปากหรอ ดูสิ พี่ว้ากคนอื่นๆพาลหัวเราะฉันไปด้วยเลยยกเว้นพี่ข้าวปั้นคนนึงอ่ะ เงียบสุขุมเหมาะแกการเป็นพี่ว้ากมากกว่านายพระรามอีก   


‘’ หนูแค่มาขอลายเซ็น ไม่ได้อยากฟังพี่โฆษณาสินค้าตัวเองนะคะ ‘’


พระรามได้ยินอย่างนั้นแทบจะเข้ามาบีบคอฉันให้เละคามือไปด้วยซ้ำถ้าพี่ข้าวปั้นไม่ห้ามเอาไว้ซะก่อน


อย่าว่าแต่นายพระรามเลย พี่ว้ากคนอื่นก็ดูไม่ค่อยชอบฉันนักที่พูดจาแบบนั้นออกไป แต่ฉันผิดหรือไง พวกเค้าทำตัวไม่น่าเคารพก่อนเองหนิ


‘’อย่ามาปีนเกียว ผมรุ่นพี่คุณ‘’ ก็ไม่ได้อยากป่ะเหอะ ตัวเองทำตัวไม่น่าเคารพเองแล้วยังมาโทษคนอื่นอีก


นิสัยไม่ดีเลย


ส่วนนางพีคก็พยายามห้ามฉันไว้ไม่ให้เกิดเรื่อง 


‘’รู้มั้ย ว่าคุณเป็น2คนแรกที่เข้ามาขอลายเซ็นพวกผมเลยนะ‘’ ไม่รู้ค่ะ เพราะตอนแรกก็จะไม่มาขออยู่แล้ว ‘’และอยากทำอะไรดีครับ‘’


ถามฉัน2คนจะไปรู้หรอ


นายพระรามน่ะเงียบเป็นป่าช้าไปแล้ว เพราะคนที่ถามน่ะพี่ข้าวปั้นสุดหล่อต่างหาก


‘’อะไรก็ได้ค่ะ‘’ นางพีคตอบ


แต่ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เหมือนนายพระรามต้องคิดให้ฉันทำอะไรไม่ดีแน่ๆ


 

ฉันว่าแล้วไง ว่านายพระรามต้องให้ฉันทำอะไรไม่ดีแน่ๆ


มันดีสำหรับคนอื่นนะแต่มันไม่ดีสำหรับฉันเลย และทำอยู่คนเดียวด้วยเพราะนางพีคมันโดนนายพระรามให้ไปตะโกนบอกชื่อตัวเองกลางสนาม แดดร้อนๆแบบนั้นไม่รู้มันจะเป็นอะไรหรือเปล่า ฉันกลัวมันเป็นลมอ่ะ แต่ก็สงสารตัวเองเหมือนกันที่ต้องมาเที่ยวเก็บขยะเนี่ย!


และไม่ใช่เก็บธรรมดานะ เสมือนฉันเป็นภารโรงคนหนึ่งเลยก็ว่าได้


เท้าก็เจ็บอยู่ เดินไปเดินมาจนรู้สึกมันเริ่มบวมแล้วเนี่ย


ฉันจะฟ้องเจ้มัด!


‘’อีเปาไม่ไหวก็เลิกทำเหอะ ฉันว่าเท้าแกเริ่ม...เฮ้ย! แกร้องไห้ทำไม‘’สงสัยนางพีคมันต้องได้ลายเซ็นมาแล้วแน่เลย ถึงมาหาฉันได้ ว่าแต่...ฉันร้องไห้หรอ


พอเอื้อมมือไปแตะตรงแก้ม ก็รู้เลยว่าตัวเองร้องไห้อาบแก้มหมดแล้ว


ร้องตอนไหนทำไมฉันไม่รู้ตัวเลยอ่ะ


‘’พีค...ฮือๆเจ็บเท้า‘’


กลายเป็นว่า พอรู้ตัวว่าตัวเองร้องไห้ ฉันก็ปล่อยน้ำตาออกมาอย่างไม่อายใคร ไอพีคก็พยายามเช็ดคราบน้ำตาออกให้ทำเอาสีที่ทาบนใบหน้าละลายตามน้ำตามาด้วย


พี่ว้ากอะไรก็ไม่รู้ ใช้ปี1 มาทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง คอยดูเถอะฉันจะโพสต์ด่าให้คณะนี้ถูกยุบไปเลย


เกลียดๆๆ เกลียดคณะนี้!


เกลียดนายพระรามด้วย!


‘’โอ๋ๆ งั้นวันนี้แกไม่ต้องไปเรียนและ กลับหอไปนอนเลย ป้ะเดี๋ยวฉันไปส่ง‘’


‘’สมุดลายเซ็นฉันล่ะ‘’ ถึงทำภารกิจไม่สำเร็จ แต่ในสมุดนั้นก็มีลายเซ็นพี่ปี3 ไม่ใช่น้อยๆเลยนะ ฉันอยากได้กลับคืนอ่ะ


‘’ก็ถ้าฉันส่งแกเสร็จ เดี๋ยวไปเอาจากพี่พระรามให้ โอเคป่ะ‘’ ได้ยินแบบนั้น ฉันก็พยักหน้าตอบรับไป ‘’เลิกร้องไห้ได้แล้ว สีละลายออกหมดแล่วอีเปา‘’


ละลายไปสิ ฉันไม่สนใจมันแล้ว


หลังจากนางพีคขึ้นมาส่งฉันบนหอพัก โดยขออนุญาตป้าเจ้าของหอว่าฉันเดินไม่ได้ต้องให้มันแบกขึ้นมาส่ง นางก็อยู่เล่นห้องฉันสักพักแล้วค่อยออกไปมหาลัย


ก่อนไปฉันก็กำชับให้มันเอาสมุดฉันกลับมาด้วย ส่วนเรื่องพรุ่งนี้ฉันไม่ห่วงแล้วว่าตัวเองต้องโดนทำโทษยังไง เพราะไม่รู้ว่าจะเดินได้หรือเปล่าเลย


และในช่วงตกเย็นของวันนี้ เจ้มัดก็โผล่มาจากไหนไม่รู้พาฉันไปหาหมอทันที ตอนแรกก็งงๆอยู่แต่ก็พอรู้แหละว่านางพีคเป็นคนบอก ฉันไม่ฟ้องเจ้มัดหรอกว่านายพระรามใช้ฉันไปเก็บขยะ


เพราะถ้าบอกเจ้มัด เจ้แกก็ต้องถามอีกว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น ถ้ารู้ขึ้นมามีหวังเจ้มัดได้เป็นห่วงฉันมากกว่าเดิมแน่ ฉันก็เลยโกหกเจ้ว่าตกบันไดแค่นั้นเอง


พอหมอตรวจดูเสร็จ เค้าก็บอกว่าข้อเท้าฉันอักเสบหนักมาก ต้องงดการเดินหรือง่ายๆเลยห้ามฉันเดินไปไหนมาไหนเด็ดขาด แล้วคุณหมอก็จัดชุดยามาให้ฉันทาน


จากนั้นเจ้มัดก็สั่งห้ามไม่ให้ฉันไปเรียน ฉันเลยบอกว่าพรุ่งนี้พี่ปี3จะตรวจดูสมุดเซ็นชื่อกับบอกสายรหัส แต่เจ้มัดก็สั่งห้ามว่าไม่ให้ไปอีกเพราะเจ้แกจะเป็นคนไปบอกเหตุผลเองว่าทำไมฉันถึงมาไม่ได้

 

แล้ววันนี้ฉันก็ไม่ได้กลับหอด้วย เพราะถูกบังคับให้มาอยู่คอนโดเจ้มัดจนกว่าจะหาย


           

คนละพ่อคนละแม่  แต่เรามารวมกัน  คนละห้องคนละชั้น แต่สถาบันเดียว  คนละเพศคนละวัย  แต่หัวใจกลมเกลียว  คนละส่วนคนละเสี้ยว  แต่วิศวะสู้ตาย

 

นับตั้งแต่มาอยู่คอนโดเจ้มัด ก็มีเจ้เนี้ยแหละทำให้ฉันทุกอย่าง ฉันน่ะรักเจ้มัดมากเลยนะ รักเหมือนพี่สาวเลย ส่วนเจ้มัดก็รักฉันมากๆเหมือนกันเพราะเจ้มัดน่ะเป็นลูกคนเดียวของเจ็กก็คือน้องชายของป๊าฉันเอง

 

ส่วนวันนัดตรวจก็คือวันศุกร์แล้วฉันไม่ได้ไป เจ้มัดก็กลับมาบอกว่าเจ้น่ะไปบอกเหตุผลให้แล้ว ไม่ได้บอกพวกพี่สันทนาการหรอกแต่บอกนายพระรามต่างหาก แล้วเจ้มัดยังบอกอีกว่าฉันน่ะไม่ผ่านทั้งสองกิจกกรม หายเมื่อไหร่ก็ถูกทำโทษตามระบียบ


เห้อ...เซ็ง


‘’เดี๋ยวเพลงต่อไปเป็นวิศวะน่ารักนะคะน้องๆ‘’ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้องเชียร์ หยุดตั้งหลายวันไม่รู้ว่าเค้าต่อเพลงไปถึงไหนกันแล้ว


เท่าที่นางพีคบอกนะ คือพี่ปี3ให้ปี1อย่างพวกฉันซ้อมเชียร์ตั้งแต่วันเสาร์ที่ผ่านมาแล้ว เพราะงานกีฬาสีมหาลัยจะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้าที่จะถึงนี้เอง แล้วเพลงที่เราร้องก็มีไม่มากหรอก แค่เพลงประจำคณะ เพลงประจำสาขาและเพลงทั่วไปอีกนิดหน่อย ส่วนท่าประกอบเพลงก็ไม่ยากเพราะว่าเหลือเวลาแค่1อาทิย์เท่านั้นที่พวกฉันจะได้ซ้อมกัน


และการที่พวกเราต้องซ้อมเชียร์กันทุกเย็นหลังเรียนเสร็จ นั่นหมายความว่าเราจะไม่ได้ยินพวกพี่ว้ากมาตะคอกใส่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาและมันก็ดีมากด้วยที่ฉันไม่ต้องเจอหน้านายพระรามอีกเพราะตอนนี้ความคิดฉันน่ะแอนตี้หมอนี่ไปแล้ว


อ้อ แล้วเรื่องที่ฉันต้องถูกลงโทษทีหลังเนื่องจากวันนั้นไม่ได้มาก็เรียบร้อยไปแล้วล่ะ


ไม่ได้ถูกลงโทษจากพี่ว้าก แต่พี่สันทนาการอย่างพี่กี้เป็นคนลงโทษฉันเอง พี่กี้น่ารักมากเลยแหละเค้าบอกให้ฉันวิ่งรอบสนามแค่รอบเดียวเองเพราะเค้ากลัวว่าข้อเท้าฉันจะบวมอีก


‘’เพลงไหนที่น้องยังไม่ได้ก็ลองถามเพื่อนดูน๊า‘’


โชคดีที่ฉันนั่งข้างนางพีคและนั่งริมสุดด้วยเลยให้นางพีคมันสอนท่าให้ตั้งแต่เพลงแรกเลย มันก็มีบ่นบ้างตามประสามันนั่นแหละ ส่วนตุลย์กับปริมนั่งข้างหลังฉันกับนางพีค และแถวที่ฉันนั่งเป็นแถวที่สี่ซึ่งมันก็โอเคนะ อยู่กึ่งกลางพอดีเลยเพราะสาขาฉันมี8แถว


วันนี้ฉันเลิกซ้อมเชียร์1ทุ่ม พอปี1อย่างพวกเราทยอยออกมาก็เห็นพี่ปี2และปี3 กำลังช่วยกันทำป้ายและคัทเอาท์กันอยู่ ที่จริงก็อยากเข้าไปช่วยนะแต่ไม่ใช่งานฉันอ่ะ


‘’น้องสองคนนั้นช่วยไปหยิบกระดานไม้ตรงนั้นให้พี่หน่อย‘’ ฉันกับนางพีคหรอ แต่ก็ยอมเดินไปหยิบแผ่นไม้ที่พี่ผู้ชายคนนั้นว่า


เมื่อฉันกับนางพีคส่งแผ่นไม้ให้พี่แก แล้วคิดว่าจะเดินกลับเลย แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิ พอโดนพี่คนนี้ใช้พี่คนอื่นก็เรียกใช้ฉันสองคนต่อ


กรรมแท้ๆแทนที่จะได้กลับหอไปนอนเล่นอย่างสบายใจกลับต้องมาเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยรุ่นพี่ยกของซะงั้น


พี่ปี2กับปี3 บางคนก็ว่างนะ และดูไม่คิดจะมาช่วยเพื่อนตัวเองเลย นิสัยแย่จริงๆ


ตอนนี้ฉันเดินมาหยิบกระป๋องสีตามที่พี่กี้ขอมา เห็นว่าอยากได้สีฟ้ากับสีแดงอ่ะ แล้วมันอยู่ตรงไหนเนี่ย ถังสีมีเป็นร้อยๆกระป๋องฉันจะไปรู้หรอ


ขณะที่กำลังเดินดูกระป๋องสีในห้องเก็บอุปกรณ์ไปเรื่อยๆ ฉันก็ได้ยินเสียงกุกกักจากข้างนอกห้อง


คงเป็นรุ่นพี่หรือไม่ก็ลุงยามมาตรวจล่ะมั้ง ฉันต้องคิดในแง่ดีไว้ก่อนสิจะให้คิดแบบนั้นได้ไงล่ะ ก็นี่มันชั้น2ของตึกวิศวะนะ แถมตอนเดินขึ้นมาก็ไม่ได้ชวนใครมาด้วย ไฟที่เปิดอยู่ก็เปิดแค่ตรงหัวบันได


บรื้อๆ เลิกคิดๆ


หมับ!


''กรี๊ดดดด...อุ๊บ!‘’


‘’ฉันเองยัยดำ ร้องหาอะไรของเธอวะ‘’ 


นายพระรามหรอ ไอเราก็ตกใจนึกว่าใครมาจับไหล่จากข้างหลัง ซ้ำไม่พอยังมาปิดปากฉันอีก ไม่ให้คิดว่าผีสางที่ไหนก็บ้าแล่ว 


‘’ทำไมมาไม่ให้สุ่มให้เสียง ทำคนอื่นตกใจหมดไม่รู้หรือไง‘’ พอพระรามปล่อยมือออกจากปาก ฉันก็หันไปต่อว่าหมอนี่ทันที


‘’ก็นึกว่าไม่มีคนอยู่ เห็นเเล้วก็แค่ทักเฉยๆ‘’ ทักบ้านป้าหมอนี่สิ ใครเค้าทักคนอื่นในที่มืดๆด้วยวิธีแบบนี้กันบ้างห้ะ


‘’ถ้าจะทักก็ส่งเสียงด้วยได้ป่ะ เกิดไม่ใช่ฉันแต่เป็นคนอื่นแล้วหัวใจวายตายเพราะถูกทักแบบนี้จะทำไง‘’ 


แล้วดูหมอนี่ทำเข้า หน้าน่ะฉันมองไม่เห็นก็จริง แต่เสียงที่พึมพำอยู่ในลำคอเหมือนคนโดนขัดใจนี่ผ่านสองรูหูฉันเลย


ทำตัวเป็นผู้หญิงไปได้


‘’แล้วนี่เธอเข้ามาทำไรในนี้ ซ้อมเชียร์เสร็จแล้วทำไมไม่กลับบ้าน‘’ เหอะ เพราะโดนรุ่นพี่อย่างพวกนายใช้แรงงานน่ะสิ


‘’ก็กำลังจะกลับแต่มีรุ่นพี่ให้ช่วยมาหยิบของซะก่อน‘’ เออเนอะ ไหนๆพระรามก็มาแล้ว ให้หมอนี่ช่วยหาดีกว่า


‘’ไฟเสียอีก บ้าชิบ!‘’ เสียงพระรามบ่นมาเบาๆ สงสัยหมอนั่นคงเดินไปเปิดสวิทช์ไฟละมั้ง


ที่จริงฉันลองเปิดแล้วล่ะมันก็ไม่ติดอย่างที่พระรามพูดนั่นแหละ


‘’นี่นาย รู้มั้ยอ่ะว่ากระป๋องสีฟ้ากับสีแดงอยู่ตรงไหน‘’


 ‘’ไม่รู้! มองไม่เห็น‘’ จ่ะ ขอบคุณที่บอกนะจ้ะ=_=


รู้งี้ไม่น่าถามเลย เป็นนักศึกษาที่นี่มาหลายปีเเท้ๆ เเต่กลับไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยเนี่ยนะ


‘’ไม่ต้องมาด่าฉันในใจเลยยัยดำ ก็คนมันไม่รู้ป่ะวะ ฉันแค่ขึ้นมาหยิบแปลงทาสีเอง‘’


‘’ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยหนิ นายจะร้อนตัวทำไม‘’ 


ฉันพูดไปด้วยแล้วก็เดินหยิบกระป๋องสีไปด้วย คิดว่าหยิบๆไปนั่นแหละ ถ้าผิดก็ให้พี่กี้ขึ้นมาหยิบเองแล้วกัน เพราะฉันอยากกลับบ้านแล้ว


และดูเหมือนพระรามจะเงียบไปซักพัก ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมาจนฉันอดแปลกใจไม่ได้


คล้ายพวกสำนึกผิดอ่ะ แต่จริงๆแล้วห่างไกลกับคำนี้โครตๆ


‘’ทำไมวันนั้นไม่บอกว่าข้อเท้าเจ็บ...ถ้าเจ๊หมี่ไม่มาบอก ฉันคงคิดว่าเธอหนีการตรวจหรือไม่ก็...กลัวฉัน?‘’


ก็คิดจะหนีอยู่เหมือนกัน แต่เผอิญข้อเท้าอักเสบมาช่วยกู้ชีวิตไว้ก่อน เลยไม่ต้องคิดแผนหนีไง ฮิๆๆ


แต่ไอที่บอกว่ากลัวเนี่ย โนๆ คนอย่างอังเปาไม่เคยกลัวนายพระรามเลยค่ะ


มีแต่สู้!สู้!สู้!


‘’ไม่ได้กลัว! ฉันแค่ไปสะดุดอะไรนิดหน่อยมันก็เลยบวมกว่าเก่าเท่านั้นเองและหมอก็สั่งให้ฉันหยุดเดินด้วย เข้าใจยังทีนี้‘’


ฉันเลือกที่จะโกหกนายพระรามว่าเดินสะดุด เพราะขี้เกียจจะคุยกับหมอนี่แล้ว และยิ่งพูดฉันก็ยิ่งโมโหด้วย


แค้นนี้ยังไม่หายหรอกนะเพราะนายพระรามทำฉันเจ็บตั้งแต่ร้านก๊วยเตี๋ยวแล้ว!


‘’ดำแล้วยังซุ่มซ่ามอีกวะ‘’ นั่นปากหรอ


ไม่รอให้นายพระรามด่าว่าอะไรอีก ฉันเลยรีบเดินออกมา ปล่อยให้หมอนั่นหาแปลงทาสีต่อไป จะบอกอะไรให้นะ แปลงทาสีที่หมอนั่นหาอยู่น่ะ ฉันถือมาแล้วนายพระรามมองไม่เห็นหรอกเพราะมันมืด สมน้ำหน้าหมอนั่นเนอะ


เชิญหาต่อไปนะจ้ะนายพระรามจ๋า ฮ่าๆๆ

 

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ฉันทั้งเรียนและซ้อมเชียร์ทุกเย็น มันก็สนุกดีนะเพราะพวกพี่ๆชอบหาเกมสนุกๆมาให้เล่นทุกครั้ง ดีกว่าไปนั่งรับน้องแล้วโดนตะคอกใส่หน้าซะอีก


แล้ววันนี้ก็คือวันสุดท้ายที่ทางมหาลัยอนุญาตให้ทุกคณะสามารถให้ปี1ขึ้นไปซ้อมเชียร์บนอัศจรรย์ได้ ขอบอกเลยว่างานกีฬาสีดูใหญ่โตมาก นี่ขนาดยังไม่เสร็จด้วยซ้ำ


‘’เดี๋ยวน้องทุกคนลองรันเพลงให้พี่ฟังหน่อยนะ เอ้า1..2..3!‘’


จากนั้นเสียงร้องเพลงของคณะฉันก็ดังกลบเสียงคณะอื่นอย่างไม่ต้องสงสัย คิดดูแล้วกัน ผู้ชาย80เปอร์เซ็นอ่ะ ไม่ดังก็ไม่รู้จะว่าไงเเล้ว


และการรันเพลงของปี1สาขาโยธาก็สร้างความปลาบปลื้มให้พวกพี่สันทนาการเป็นอย่างมาก เวลาที่เหลือเราทุกคนเลยช่วยพี่ๆคนอื่นในคณะจัดวางของตามจุดต่างๆ


นี่ถ้าพรุ่งนี้คณะวิศวะได้กองเชียร์ที่1ล่ะก็...เฮ้ย!


ฉันลืมอ่ะ!!


ลืมว่าตัวเองบนไว้ครบแล้วนี่หว่า แถมพอนับดูก็เกินมาตั้ง4วันแล้วด้วย โอ้ม่าย.. ทำไมนางพีคไม่เตือนกันบ้างเลย ฉันก็บ้าทาตัวไปไหนมาไหนอยู่ได้


ขณะที่กำลังทำท่าจะเป็นจะตายอยู่คนเดียว ก็มีคนมาสะกิดจากข้างหลัง พอหันไปดูคนๆนั้นก็คือเจ้มัดสุดสวยนี่เอง


ฉันเลยถามเจ้มัดว่ามีอะไร แต่เจ้แกแค่บอกว่ามีบางอย่างให้ดู ฉันก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย เจ้มัดลากฉันจากสนามจนมาถึงห้องประชุมที่พวกพี่ปี3ใช้ในการซ้อมเชียร์


‘’พอเข้าไปแล้ว เปาเดินไปเงียบๆนะ ถ้าใครมองก็ปล่อยให้เค้ามองไปโอเคนะจ้ะ ‘’ ฉันพยักหน้ารับตามที่เจ้มัดบอก รู้สึกกังวลยังไงไม่รู้


ผลัก!


พรึ่บ!


เพียงแค่ประตูถูกเปิดออก คนที่อยู่ภายในห้องต่างมองมาที่ฉันเป็นจุดเดียว 


รูสึกดีจังที่มีคนมอง...ประชดค่ะ!


‘’ไม่ต้องกลัวหรอกเปา เดินตามเจ้มาจ่ะ‘’ ฉันเดินตามเจ้มัดไปอย่างเงียบๆ จนมาหยุดหน้าโต๊ะเครื่องแต่งหน้า เหมือนจัดรอไว้ให้ใครสักคนเลยอ่ะ


‘’เจ้พาเปามาทำไมหรอ‘’ ฉันถามด้วยความสงสัย 


‘’นี่อย่าบอกนะว่าเปาลืมเรื่องที่เคยตกลงไว้กับเจ้แล้วอ่ะ’’


ตกลงไว้?


อ๋อ...จำได้และ ถือป้ายคณะแน่เลย


‘’แฮ่ๆ เปาลืม^^; แต่เจ้พามาทำไมอ่ะ งานมันพรุ่งนี้ไม่ใช่หรอ‘’ 


‘’เจ้แค่พาเปามาลองชุดเฉยๆน่ะ ว่าแต่เปาอยากลองมั้ย?‘’ พอได้ฟังอย่างนั้น ฉันนี่รีบส่ายหน้าทันทีเลย


ไม่เอา ไม่กล้า ฉันอาย แถมตอนนี้ฉันก็ดำอยู่ ใครจะเปลี่ยนให้ดูกันเล่า


‘’งั้นเอากลับไปลองที่คอนโดเจ้ก็ได้‘’ หือ เจ้มัดพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่า... ‘’เพราะวันนี้เปาต้องไปนอนที่คอนโดเจ้จ่ะ‘’


 

ฮ่าววว~


ง่วงก็ง่วง เมื่อวานกว่าฉันจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน เพราะถูกเจ้มัดบังคับให้ฝึกเดินอย่างนางสาวไทย และเดินด้วยส้นสูงนะไม่ใช่เท้าเปล่า แถมล้มไม่เป็นท่าตลอดจนถูกเจ้แกว่าซะหลายรอบเลย


ก็นะ อยู่ๆมาจับฉันให้ใส่ส้นสูงเป็นครั้งแรก ไม่ล้มก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว ยิ่งไม่ถูกกับไอรองเท้าประเภทนี้อยู่ด้วย


แต่ทั้งหมดทั้งมวลคงไม่หนักเท่ากับไอ้ส้นสูง5นิ้วนี่หรอก เพราะเจ้มัดบอกว่าฉันเตี้ยไปน่ะสิ แหม่ก็ใครจะไปสูงเหมือนเจ้แกกันล่ะ สูงตั้ง170 นี่ยังดีนะตอนแรกเจ้จะให้ฉันใส่6นิ้ว ฉันนี่รีบห้ามด่วนเลยจ้า


‘’น้องเปาคะ ทำปากจู๋ให้พี่แพทตี้หน่อยค่ะ‘’


เสียงพี่แพทตี้พ่วงด้วยสถานะสาวประเภทสอง ช่างแต่งหน้าที่ถูกว่าจ้างจากเจ้มัด จริงๆแล้วก็คือเพื่อนเจ้มัดนั่นแหละ แค่มาช่วยแต่งหน้าให้ฉันเฉยๆ


เเละดีหน่อยที่เมื่อเช้ามาตั้งแต่ตี5 เลยไม่ค่อยมีคน แล้วมุมที่ฉันแต่งหน้าก็อยู่ข้างในสุดด้วย ดูเป็นส่วนตัวดี ส่วนนางพีคฉันนี่โทรจิกมันเป็นสิบๆกว่ารอบก็ไม่รับสายสักที สงสัยคงนอนเกาตูดอยู่แน่ๆ


‘’อีมัด แกไปคว้าน้องมาจากไหน ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยนะยะ‘’ หึๆๆ ถ้าเคยเห็นมาก่อนก็แปลกแล้วค่ะพี่แพทตี้


‘’ญาติฉันเองอ่ะ น่ารักป่ะล่ะอีแพท‘’ 


‘’เออ!น่ารักค่ะ แล้วเป็นดาวสาขาป่ะ’’ หื้อ..ฉันเนี่ยนะ?


‘’ไม่อ่ะ น้องฉันไม่เป็น สวยแล้วไม่อยากอวดใครก็งี้แหละ’’ สวยแล้วอะไรของเจ้มัดกันล่ะ หน้าตาอย่างฉันนี่ห่างไกลจากคำว่าสวยโครตๆเลยนะ


ไม่ได้ยอตัวเองแต่มันจริงๆอ่ะ 


‘’เสียดายว่ะอีมัด น่าจะเป็น‘’ ไม่ต้องเสียดายหนูหรอกค่ะพี่แพทตี้ ให้เอาโซ่มาล่ามหนูก็ยังไม่เป็นเลย


และเจ้มัดที่ยืนดูอยู่ข้างๆก็หัวเราะขึ้นมา ไม่บอกก็รู้หรอกหน่า ตอนนี้หน้าฉันต้องตลกมากแน่ๆ


แต่ต่อมาฉันก็รู้สึกโหยหาที่จะหายไปจากตรงนี้เหลือเกิน เมื่อเจ้มัดพูดประโยคอย่างกับว่าจะให้ฉันไปชิงมงกุฎนางสาวไทยมาอ่ะ!


‘’อีแพท คนนี้ขอปังๆ‘’


‘’ได้เลยค่ะเพื่อน นางแพทตี้คนนี้จัดให้ค๊า!‘’ 


อร๊ายยยย ไม่อาววว ฉันไม่เอาน๊า!!


เอาหน้าสดฉันกลับคืนมา!!


30 นาทีผ่านไป


‘’หน้าน้องเปาเนี่ยลงนิดลงหน่อยก็สวยน่ารักสมวัยเลยนะคะ พี่แพทตี้เห็นแล้วช็อบชอบค่ะ‘’


TOT...


‘’แหม่ๆ สงสัยดีใจที่พี่แพทตี้แต่งให้หนูสวยใช่มั้ยล๊า‘’ ดีใจกับผีสิ!


รู้งี้ไม่น่าเป็นคนถือป้ายคณะให้เจ้มัดเลย รู้สึกเหมือนมีสายตาหลายคู่มองจิกมาทางนี้ตลอด


ฉันไม่ได้สวยขนาดนั้นซะหน่อย


หันไปมองคนอื่นบ้างสิ!


‘’ไหนเปาลองยืนให้เจ้ดูหน่อย จะได้ดูว่าตรงไหนต้องเพิ่มอีกบ้าง‘’


ไม่ต้องเพิ่มแล้วเจ้มัดสุดสวย แค่นี้อังเปาก็จะตายอยู่แล้วจ้า นี่ถ้าให้ดีนะ เอาไอที่อยู่บนหัวฉันออกไปด้วยก็ดี


หนัก!


คือชุดที่ฉันแต่งน่ะเป็นชุดไทย แต่เป็นไทยแบบประยุกต์ที่ทำขึ้นให้ดูสวยไปอีกแบบ ไม่ใช่ไทยๆเลยน่ะสิ ตอนแรกฉันเกือบจะได้ใส่เกาะอกแล้วแต่ฉันไม่เอาเจ้มัดเลยให้ใสเสื้อบางคุมทับแทน


‘’เปายิ้มหน่อยสิ วันนี้เราดูสวยมากนะรู้ป้าว‘’ ไม่รู้เลยจ้าT^T


ดีนะที่ฉันไม่ต้องทำผมเหมือนคนอื่น เพราะพี่แพทตี้แค่แหวกผมฉันและปล่อยยาวลงมาถึงกลางหลังเท่านั้นเอง


ตอนนี้ฉันถูกเจ้มัดสั่งให้นั่งรอในหอประชุมเพราะเจ้แกบอกว่าจะไปดูว่าขบวนข้างนอกจัดเรียบร้อยหรือยัง


ทำให้ฉันถูกพี่แพทตี้ถามนู่นถามนี่จนพี่แกรู้เรื่องที่ฉันปลอมเป็นยัยดำไปด้วย พี่แพทตี้ไม่ได้ว่าอะไรฉันเลย แค่บอกว่าฉันแสบมากที่ไปบนแบบนั้นให้กับตัวเอง


เเละพึ่งมาสำนึกได้ว่าตัวเองโง่หรือบ้าที่ไปบนไม่เข้าเรื่องไว้แบบนั้น


นั่งรออยู่สักพัก มีพี่จากหลายคณะมาเรียกคนถือป้ายของคณะตัวเองไป ทุกคนดูสวยกันทั้งนั้นเลยนะแต่ทำไมต้องมองฉันแบบนั้นด้วยเล่าTOT


ยังไม่เลิกมองกันอีก


อังเปาใจไม่ดีเลย..



 

-----100%-----

ชอบไม่ชอบยังไงเม้นด้วยน๊า

#รักคนอ่านทุกคนคร้าา จุ้บๆ

ถ้าสวยเเล้วคนมองจิกเเบบนี้

อังเปาคงต้องกลับ

ไปเป็นอังเปาฉบับดำต่อเเล้วมั้ง

55555

#ถ้าคิดถึงอังเปาหรือพี่พระรามสุดหล่อ

อย่าลืมเม้นเเละโหวตให้ไรท์

คนสวยด้วยนะจ๊าาา อิอิ

+
ฝากนิยายใหม่ของไรท์ด้วยนะคร้าา
ฝากพี่เจตในอ้อมอกทุกคนด้วยคร้าา




CUZ LOVE จะคะจะครับก็รักเเค่เธอ
มาเจอกับพี่เจตกับน้องต้นข้าวหน่อยจ้า
#เจตต้นข้าว #จีราเจตน์ #ตรีรมิดา 
เเละ


Call call สายเข้าให้รีบทัก บอกรักให้รีบเตือน

#เนี่ยน้องพุทรา หมวยน่ารัก ถ้าชอบก็ทักเข้าไปเม้นได้เลยจ้าา

**มาเจิมมาเม้นให้ไรท์หายคิดถึงหน่อยเร๊ววววว**

+เม้นให้ไรท์คนนี้หน่อยน๊า+

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ sehun cute gif

#รักคนอ่านจุ้บๆจ้า

#1 เม้น 1กำลังใจน๊า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

2,752 ความคิดเห็น

  1. #2191 Aern&Kyu (@0970039388) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 22:58
    กรี้ดดดดดเปาเปาของชั้นนนนน
    #2191
    0
  2. #1413 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 15:17
    เขามองเพราะไม่เคยเห็นคนสวยคนน่ารักจร้าอั่งเปา
    #1413
    0
  3. #826 nim1 (@nim-noom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 00:14
    รอนะค่ะ อยากอ่านนน
    #826
    0
  4. #825 thfn (@thanaporn123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 05:58
    รอนะไรท์
    #825
    0
  5. #822 WOONSEN1227 (@pcywoonsen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 20:13
    ต่อๆๆๆๆอยากรู้เปาจะเป็นไงต่อไป สู้สู้คะ
    #822
    0
  6. #821 Springday (@chanunchita_narm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 19:45
    พระรามต้องเจอแน่ๆ
    #821
    0
  7. #820 FAHIIII (@FAHIIII) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 19:08
    มาต่อไวๆน้าาาาาา รอยุจ้าา
    #820
    0
  8. #819 Leeway__ (@Leeway__) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 17:52
    รอออออออออ
    #819
    0
  9. #817 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 13:33
    รออออออ
    #817
    0
  10. #816 oumii (@oumhaha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 07:12
    พระรามเจอนี่
    #816
    0
  11. #815 kig25662 (@kig25662) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 06:52
    เอาอีกๆอีะรามยังไม่เจอเลย
    #815
    0
  12. #814 93426 (@93426) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 06:40
    ไม่เอาไม่ให้กลับไปดำแบบเดิมแล้วน้าาา
    #814
    0
  13. #813 Cream_Benyapa (@Cream_Benyapa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 05:27
    ต่อรัวๆๆๆ
    #813
    0
  14. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 05:00
    เอาอังเปาขาวสวยสยบมารเนี่ยแหละ
    #812
    0
  15. #811 seohyun_only (@nanoai16) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 23:58
    อังเปาสวยแล้ววว ต้องสวยมากแน่ๆเลย
    #811
    0
  16. #810 Playploy555 (@Playploy555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 22:56
    รักอังเปา อัพๆๆบ่อยๆๆน่ะค่ะ
    #810
    0
  17. #809 Joysweetmelon (@Joysweetmelon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 22:55
    รอคะ พระรามจะจำน้องเปาได้มั้ยนะ
    #809
    0
  18. #807 Rayton (@rayton) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 22:22
    เรียกพี่รามมาดูหน่อยเร็ว ว่าเปาซะเยอะเลย
    #807
    0
  19. #806 jokerlovery (@jokerlovery) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 22:00
    รอออออออ
    #806
    0
  20. #805 baitoeylovemom (@baitoeylovemom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 18:28
    รอค่ะไรท์
    #805
    0
  21. #804 feefastitch (@feefastitch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 18:18
    รอค้าาาา
    #804
    0
  22. #803 *เสื้อสีขาวขาว* (@33582) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 15:18
    รอออออค่าา
    #803
    0
  23. #802 mindzt (@mindzt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 02:03
    สนุกค่าาา รอต่อนะคะ
    #802
    0
  24. #801 Oum Chonlatorn Buakum (@oum254288) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 23:28
    มาต่ออีกเรววววว
    #801
    0
  25. #800 nuningzii (@nuningzii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
    รอค่าา
    #800
    0