บุปผาพ่ายรัก / (สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ วางแผง 20 มิ.ย.61)

ตอนที่ 12 : คนที่คาดไม่ถึง2(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61


หมิ่นฉ่ายผล็อยหลับไปด้วยร่ำไห้จนหมดแรง แต่ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงดังแว่วๆ ใกล้กับบริเวณที่นางอยู่ เด็กสาวนิ่งฟังว่าเสียงนั้นคือเสียงอะไร หากเป็นเสียงคล้ายสัตว์ร้าย นางจะได้นั่งเงียบๆ อยู่ภายในหลุมนี้ แต่เมื่อตั้งใจฟังดีๆ คล้ายกับเสียงของคน หากฟังไม่ผิดเสียงนั้นกำลังร้องเรียกชื่อของนาง

ข้าอยู่นี่ ข้าอยู่ในนี้ โอ๊ย!” ด้วยความดีใจเพราะเสียงนั้นต้องเป็นคนที่ออกมาตามหานางแน่ๆ จึงลุกขึ้นโดยไม่ทันระวังว่าตนได้รับบาดเจ็บอยู่ ไหล่ด้านขวาจากแรกๆ ที่ชาก็เริ่มปวดร้าวทั่วทั้งแขนไปจนถึงลำคอ หมิ่นฉ่ายเบ้หน้าน้ำตาเริ่มคลอหน่วยเพราะความรู้สึกทรมานจากอาการปวดที่หัวไหล่

ช่วยด้วย ขะ...ข้าอยู่ในหลุมนี้เจ้าค่ะ”

เสียงดังชัดขึ้นกว่าเดิม คาดว่าคนที่ออกมาตามหานางต้องอยู่ใกล้ๆ จึงพยายามกลั้นใจอดทนต่อความเจ็บปวดส่งเสียงขอความช่วยเหลือออกไป

และแล้วความพยายามของนางก็เป็นผล ร่างสูงโปร่งใช้วิชาตัวเบาส่งตัวเตะไปยังด้านข้างตัวหลุมไต่ลงมาอย่างคล่องแคล่ว แสงสว่างจากคบไฟที่มีคนส่องเข้ามาภายในหลุมจึงทำให้สามารถมองเห็นได้รางๆ หมิ่นฉ่ายยิ้มเต็มใบหน้าดีใจที่มีคนหานางพบ แต่แล้วเมื่อคนตรงหน้าเหยียบลงบนพื้นดิน ดวงตาที่โตอยู่แล้วก็เบิกกว้างขึ้นด้วยคาดไม่ถึง บุรุษตรงหน้าไม่ใช่ฮ่องเต้หรอกหรือ เหตุใดพระองค์ถึงมาอยู่ที่นี่

ด้วยความดีใจที่เห็นคนที่ตนรู้จักจึงทำท่าจะโผเข้าไปกอด แต่ต้องชะงักไว้เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าฮ่องเต้ไม่ได้เอ็นดูนางเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่ใช่คนที่คอยปลอบขวัญนาง ไม่ใช่คนที่คอยช่วยนางอยู่เสมอ ไม่ใช่ๆ อีกแล้ว

ฮ่องเต้ที่ร้อนพระทัยเมื่อได้ฟังเรื่องราวที่กระต่ายน้อยหายตัวไปก็รีบร้อนออกตามหา โดยไม่สนฟังคำทัดทานของผู้ใด ดีที่ราชองครักษ์พิเศษที่ร้อนใจด้วยเป็นห่วงน้องสาวเช่นกัน ไหวตัวทันหันไปสั่งทหารองครักษ์และองครักษ์ลับทั้งหมดให้ติดตามไปทันท่วงที

ยิ่งเข้ามาในป่าลึกยิ่งร้อนรน ด้วยไม่เห็นร่องรอยของนางแม้แต่น้อย แสงจากคบไฟที่ส่องสว่างไปทั่วบริเวณที่ส่องถึงก็ไม่ปรากฏสิ่งแปลกปลอมใดๆ ให้เห็น จึงสั่งให้คนทั้งหมดส่งเสียงร้องเรียกนางให้ดังขึ้นกว่าเดิม แล้วสวรรค์ก็เห็นใจ เสียงหวานที่พระองค์หลงใหลดังลอยมาแว่วๆ จึงได้เดินไปทางที่ได้ยินเสียงของนาง เมื่อเดินเข้าไปอีกไม่ถึงสิบก้าว หลุมขนาดใหญ่ก็ปรากฏต่อพระพักตร์ ไม่ต้องคิดสิ่งใด ไม่ต้องรอให้ผู้ใดอาสา ฮ่องเต้ส่งตัวลงไปภายในหลุมทันที

แสงจากคบไฟพอทำให้เห็นใบหน้าของนางรางๆ พระองค์ดีพระทัยนัก เมื่อนางทำท่าจะโผเข้ามากอดจึงกางแขนออกเล็กน้อย แต่นางกลับแน่นิ่งไม่ยอมก้าวเท้าเข้าหา ภายในเกิดความรู้สึกโหวงเหวงแปลกๆ แววตาปรากฏรอยโศกแวบหนึ่งแล้วก็หายไป

ฝ่าบาท” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาแล้วยอบกายทำความเคารพ ใบหน้าก้มต่ำซ่อนแววตาโหยหา

ต่างคนต่างเงียบ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของแต่ฝ่าย บรรยากาศที่อึดอัดก่อตัวโดยรอบ ฮ่องเต้จึงช้อนตัวเด็กสาวขึ้นมาแล้วออกวิชาตัวเบาโผขึ้นจากหลุม

โอ๊ย!” หมิ่นฉ่ายร้องออกมาเบาๆ ด้วยตอนที่ถูกพาตัวขึ้นมา ฮ่องเต้ได้อุ้มกระทบถูกไหล่ข้างที่เจ็บเข้า

เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ ตรงส่วนไหน บอกเจิ้น... พวกเจ้ากลับไปยังที่พัก ล่วงหน้าไปแจ้งแก่หมอหลวงเตรียมตัวให้พร้อม ฉ่ายเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บ กลับไปต้องได้รับการรักษาทันที” เมื่อขึ้นสู่ปากหลุมและได้ยินนางร้องออกมาพร้อมกับสีหน้าไม่สู้ดีนัก ฮ่องเต้ก็ลืมพระองค์ไม่แสดงท่าทางเฉยชา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและน้ำเสียงร้อนรนไถ่ถามอย่างเป็นห่วง แล้วหันไปสั่งการกับทหารที่ติดตามมาช่วยค้นหา

หมิ่นฉ่ายต้องจับจ้องฮ่องเต้ไม่วางตา เม้มปากแน่นเมื่อได้ยินที่พระองค์เอ่ยเรียกขานนามของนาง คำเรียกที่ไม่ได้ยินมานานแล้ว และสีพระพักตร์ที่แสดงออกถึงความกังวลและน้ำเสียงอาทรต่อนางนั่นอีก พระองค์กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วใช่หรือไม่ น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมาเป็นสาย ลืมความเจ็บปวดที่แขนไปหมดสิ้น

เจ้าตอบเจิ้นมาหน่อยเถิด เจ็บมากเลยหรือ ทนเจ็บอีกนิดเถิด ข้าจะพาเจ้าไปรักษาเดี๋ยวนี้แล้ว” เมื่อเห็นน้ำตาของนางไหลออกมาไม่ขาดสาย ทั้งยังไม่เอ่ยตอบสิ่งใด ฮ่องเต้จึงคิดว่านางเจ็บปวดมาก ตลอดเส้นทางที่อุ้มนางออกจากแนวป่า พระองค์จึงคอยปลอบประโลมนางไปตลอดทาง

          ฟางอี้แสดงสีหน้าเหนื่อยหน่ายเดินตามฮ่องเต้มาติดๆ ตั้งแต่ที่พระองค์ทรงอุ้มน้องสาวขึ้นมา แล้วเห็นว่านางได้รับบาดเจ็บก็นึกเป็นห่วง แต่ก็ไม่อาจเข้าไปถามไถ่ได้ ด้วยสหายสูงศักดิ์ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เข้าใกล้น้องสาวเลย โอบอุ้ม ปลอบประโลม และคอยถามไถ่อาการ แม้ว่าน้องสาวของเขาจะไม่ตอบอยู่เช่นนั้น แล้วพระองค์จะแสดงท่าทางเมินเฉยไปด้วยเหตุใด หากยังคอยวนเวียนอยู่ใกล้นาง และคอยให้คนติดตามนางอยู่เช่นนี้ คิดถึงตรงนี้ฟางอี้ก็ส่ายหน้าออกมาอย่างจนหนทางที่จะเข้าใจสิ่งที่อยู่ในพระทัยของฮ่องเต้

++++++++++

ณ พื้นที่รักษาคนป่วย แม้จะดึกดื่นมากแล้วแต่หลายคนก็ยังไม่เข้าที่พัก เพราะการเสด็จมาของฮ่องเต้ แล้วยังการหายตัวไปของหมิ่นฉ่าย ทุกคนจึงยังคงตั้งตาเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ฉือเฉินที่กระวนกระวายไม่สามารถนั่งอยู่กับที่ได้คอยเดินไปมาอยู่บริเวณทางเข้าป่า เหล่าผู้ที่ออกไปคนหาล้วนมีฝีมือกล้าแกร่งทุกคน เขาที่ไม่เป็นวรยุทธ์เลยแม้จะอยากเข้าไปช่วยตามหาคนหายมากเพียงใด แต่เกรงว่าจะไปเป็นภาระให้แก่คนเหล่านั้น จึงทำได้แต่รออยู่ที่ตรงนี้

ซือเหยายังคงสะอึกสะอื้น สีหน้าบ่งบอกว่ารู้สึกผิด จื่ออิงต้องคอยปลอบคอยลูบหลังให้นางหยุดร้อง เพราะยิ่งนางร้องก็ยิ่งทำให้ตนวิตกมากขึ้น หากตนใจแข็งกว่านี้ ไม่ยอมใจอ่อนกับการออดอ้อนน่าเอ็นดูของเด็กสาว เรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้น

มาแล้วๆ เจ้าค่ะ” นางกำนัลรับใช้ที่เหลือบไปเห็นแสงจากคบไฟส่งเสียงร้องบอกทุกคน

ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนกันอย่างพร้อมเพรียง จ้องมองไปยังแสงจากคบไฟที่กำลังเดินฝ่าความมืดออกมาด้วยใจระทึก ร่างบุรุษที่สวมชุดทหารองครักษ์หนึ่งนายเดินเข้ามาทางคณะหมอหลวงอย่างเร่งรีบ

“ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งมาว่าให้หมอหลวงเตรียมการรักษาให้พร้อม คุณหนูหมิ่นฉ่ายได้รับบาดเจ็บ มาถึงต้องได้รับการรักษาทันที” สิ้นคำของทหารองครักษ์ หัวหน้าหมอหลวงจึงหันไปสั่งความคนของตน หมอหลวงบางส่วนแยกตัวออกไป คนที่เหลือจึงได้แต่เฝ้ารออีกครั้ง

จากคำบอกเล่าของทหารองครักษ์คงจะเจอตัวหมิ่นฉ่ายแล้ว ทุกคนจึงได้ใจชื้นขึ้น ขอแค่นางไม่เป็นอันตรายร้ายแรง ที่แห่งนี้มีศิษย์ของหมอเทวดา ย่อมไม่มีอะไรที่ต้องกังวลไปมากมาย

ไม่นานแสงจากคบไฟหลายดวงก็ลอยเด่นมาจากแนวป่า ครั้งนี้ทุกคนต่างลุกฮือเดินออกไปต้อนรับพร้อมหน้า ภาพที่ฮ่องเต้กำลังอุ้มเด็กสาวนั้นทำให้ทุกคนตั้งแต่เหล่าหมอ นางกำนัล ขันที ทหารองครักษ์บางส่วน และชาวบ้านที่เป็นครอบครัวของคนป่วยจับจ้องอย่างสนใจ

หมิ่นฉ่ายที่ยังคงถูกโอบอุ้มไว้ด้วยพระกรของฮ่องเต้เริ่มแสดงสีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ไหล่ขวาอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งเข้ามายังที่พักที่มีแสงจากคบไฟโดยรอบ ยิ่งเห็นว่าใบหน้าของนางซีดขาว เพราะต้นไม้ในป่าหนาทึบจึงไม่อาจใช้วิชาตัวเบาพานางเหาะเหินออกมา ฮ่องเต้จึงต้องเดินเท้าโดยที่อุ้มนางไว้ตลอด แม้ฟางอี้ผู้เป็นพี่ชายของเด็กสาวจะขออุ้มแทน พระองค์ก็ทรงเงียบไม่ตรัสสิ่งใดแล้วอุ้มเด็กสาวออกมาด้วยพระองค์เอง เมื่อพ้นเขตป่ารกทึบจึงได้ออกวิชาตัวเบาพานางออกมาอย่างเร่งรีบ

หมอหลวงรออยู่ที่กระโจมของนางแล้วเพคะ” จื่ออิงรีบก้าวเข้าไปหา ทูลบอกฮ่องเต้ให้ไปยังที่ที่จัดเตรียมไว้ หญิงสาวเดินตามไม่ห่าง ใบหน้าและมือที่พ้นออกมาจากชุดที่สวมมีแต่รอยแผล ใบหน้าซีดขาวแสดงออกว่าเจ็บปวดมาก เสื้อผ้าขาดและเปรอะเปื้อนไปทั้งตัวของเด็กสาว ทำให้จื่ออิงและซือเหยาปวดใจจนน้ำตารื้น

ฉือเฉินที่เดินตามมาเช่นกันถูกทหารองครักษ์กันไว้ไม่ให้เข้าไปด้านใน แต่เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นศิษย์ของหมอเทวดาจึงได้ละมือออก

ตรงนี้มีหมอหลวงมากฝีมือ บอกพวกเขาว่าเจ้าเจ็บปวดตรงที่ใด... พวกท่านเข้ามารักษานางเถอะ” ฮ่องเต้วางร่างบอบบางลงบนฟูกนอนกะทัดรัดอย่างนุ่มนวล ขณะที่ตรัสกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พระหัตถ์เอื้อมไปป้ายน้ำตาออกจากใบหน้านวล แล้วเลื่อนไปลูบศีรษะนางอย่างปลอบประโลม ฮ่องเต้หันไปตรัสกับหมอหลวงแล้วทำท่าจะลุกออกไป แต่ก็ถูกมือเล็กของคนเจ็บดึงชายฉลองพระองค์เอาไว้

เจิ้นจะยืนอยู่ข้างๆ ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหนไกล”

หมิ่นฉ่ายพยักหน้า ปล่อยมือออก สายตาคอยมองตามฮ่องเต้ที่ทอดพระเนตรมองนางอยู่เช่นกัน เด็กสาวกลัวว่าถ้าละสายตา ฮ่องเต้จะกลับไปเฉยชาต่อนางเช่นเดิม

ฉือเฉินที่เดินเข้ามามองเหตุการณ์ตรงหน้าเงียบๆ ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

ทุกคนที่อยู่ในกระโจมมองทั้งสองอย่างคลางแคลงใจ ข่าวที่ว่าฮ่องเต้ที่เคยชอบพอคุณหนูหมิ่นฉ่ายเปลี่ยนพระทัยไปโปรดปรานหรงเสียนเฟยนั้นเห็นทีจะไม่จริง ดูจากสายตาที่ฮ่องเต้มองนางเถิด ทั้งอ่อนโยนและห่วงใย แล้วยังตอนที่รู้ว่านางหายตัวไปนั่นอีก อาการร้อนรนรีบร้อนออกไปตามหานางไม่ใช่คนที่ชอบพอกันปฏิบัติต่อกันหรือ

เพราะหมิ่นฉ่ายเป็นเด็กสาวที่ยังไม่ได้สมรส การรักษาจึงต้องพึ่งนางกำนัลรับใช้ที่รู้วิชาแพทย์ โดยมีหมอหลวงคอยบอกวิธีการรักษาอยู่หลังฉากกั้น บุรุษทุกคนถูกเชิญให้ไปอยู่หลังฉากกั้น จื่ออิงและซือเหยาคอยช่วยนางกำนัลเปลื้องเสื้อผ้าท่อนบนของเด็กสาวออกจนเหลือเพียงเอี๊ยมตัวเล็ก รอยแผลเป็นมากมายปรากฏต่อหน้า ซือเหยาคอยป้ายน้ำตาออกจากใบหน้า แต่ก็ยังวุ่นวายคอยช่วยจัดแจงไม่หยุด

เสียงร้องของหมิ่นฉ่ายดังออกมาเมื่อเหล่าหมอหลวงวินิจฉัยว่าไหล่ของนางเคลื่อน จำเป็นต้องดึงให้เข้าที่ ฮ่องเต้ได้แต่กำมือแน่น ภายในปั่นป่วน สงสารกระต่ายน้อยของพระองค์ที่ต้องเจ็บปวดทรมานเช่นนั้น ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉากกั้นถูกเลื่อนออก เมื่อหมอหลวงและนางกำนัลรับใช้รายงานการรักษาต่อฮ่องเต้เสร็จก็ขอตัวออกไป

หมิ่นฉ่ายอยู่ในเสื้อผ้าชุดใหม่ มีผ้าคล้องแขนยึดแขนข้างที่เจ็บเอาไว้ ดวงตาแดงก่ำยังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ อาการสะอื้นไห้เรียกสายตาสงสารจากทุกคน เด็กสาวกวาดสายตามองหาคนที่บอกว่าจะไม่ไปไหน เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ประทับอยู่ไม่ไกล ก็ยิ้มออกมาเต็มใบหน้าทั้งที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ ฮ่องเต้ที่เห็นว่านางมองหาจึงจะเดินเข้าไป

น้องหมิ่นฉ่าย ข้าห้ามแล้วเจ้าฟังที่ไหน ซุกซนจนได้เรื่อง” เสียงที่ดังขึ้นทำให้หมิ่นฉ่ายละสายตาจากฮ่องเต้

ข้ายังเจ็บอยู่นะพี่ฉือเฉิน! แล้วอีกอย่าง... ข้าไม่ได้ซุกซนเสียหน่อย” เด็กสาวค้อนให้ฉือเฉินที่ใช้ด้ามพัดเคาะศีรษะนางอีกแล้ว มือขาวข้างที่ไม่เจ็บมีร่องรอยการทายายกขึ้นลูบหน้าผากของตนเบาๆ

เจ็บมากหรือ ข้าขอโทษ” ฉือเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด เขาลืมไปว่าตอนนี้นางเจ็บอยู่

เจ็บนิดเดียวเจ้าค่ะ ไม่เป็นอะไรแล้ว” หมิ่นฉ่ายที่เห็นสีหน้าของฉือเฉินสลดลง ก็รีบพูดขึ้นมาเพื่อให้ชายหนุ่มสบายใจจะได้ไม่ต้องรู้สึกไม่ดี

ภาพที่เด็กสาวพูดคุยให้ความสนิทสนมต่อบุรุษผู้นั้นจนหลงลืมพระองค์ ทำให้ฮ่องเต้กำหมัดแน่น พระพักตร์เปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบ จากที่องครักษ์เงามารายงาน ชายผู้นี้เป็นคนดี นางคงได้พบความสุขของนางแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้นแววพระเนตรปรากฏร่องรอยโศกเศร้าแล้วก็หายไปโดยไม่มีผู้ใดทันได้เห็น ก่อนจะตัดสินพระทัยหันหลังจากไปเงียบๆ

ฝ่าบาทเพคะ” เสียงหวานร้องเรียกเมื่อเหลือบไปเห็นว่าฮ่องเต้กำลังจะเสด็จออกจากกระโจมของนาง

ฮ่องเต้ชะงักเล็กน้อย หันมามองนางด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเสด็จออกจากกระโจมไปโดยไม่สนใจคนด้านในที่กำลังมองมาอย่างอ้อนวอนอีกเลย

หมิ่นฉ่ายรู้สึกวูบโหวงภายในใจเมื่อเห็นสายตาเย็นชาของพระองค์ พลันน้ำตาและอาการสะอึกสะอื้นที่เพิ่งสงบลงก็ย้อนกลับมาเล่นงานอีกครั้ง เด็กสาวร่ำไห้ออกมาเสียงดังอย่างอัดอั้น แม้จะเจ็บแต่ก็กลั้นใจหันหลังให้คนทั้งหมด จื่ออิงส่งสัญญาณให้ฉือเฉินที่มองเด็กสาวด้วยสีหน้าตื่นตระหนกให้ออกไปข้างนอกด้วยกัน

การที่ท่านทำเช่นนั้น ทำให้คนที่กำลังปรับความเข้าใจกันต้องผิดใจกันเช่นเดิม... ท่านเป็นคนฉลาด ข้าคิดว่าท่านต้องสังเกตเห็น นางมีใจให้ฮ่องเต้ ท่านตัดใจเสียเถอะ” จื่ออิงเอ่ยกับฉือเฉินที่เดินตามมา เมื่อเห็นสีหน้าที่แสร้งไม่เข้าใจของคนตรงหน้าจึงเอ่ยออกมาตรงๆ นางเห็นที่ชายหนุ่มตั้งใจเข้าขวางตอนฮ่องเต้กำลังเดินเข้าไปหาเด็กสาว จึงเอ่ยเตือนด้วยความปรารถนาดีไม่อยากให้ต้องเสียใจในภายหลัง เพราะวันนี้ก็ทำให้ได้รู้แล้วว่าทั้งคู่ห่วงหากันมากเพียงใด กล่าวจบหญิงสาวก็เดินแยกตัวไป

ฉือเฉินยืนนิ่งอึ้งกับคำพูดตรงๆ ของจื่ออิง ใช่ว่าเขาไม่สังเกตเห็น การที่ฮ่องเต้ออกตามหานางด้วยท่าทางร้อนรน ทั้งตอนที่พระองค์อุ้มนางออกมาจากป่า ทั้งสีหน้าท่าทางและแววตาที่สื่อว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นคนสำคัญ เขารู้ว่าฮ่องเต้คงชอบพอนาง แล้วจะเป็นเช่นไรเล่าถ้าหากนางไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นตอบ เขาก็ยังมีสิทธิ์ แต่จากที่เห็นเมื่อครู่ที่นางถึงกับร่ำไห้ปานจะขาดใจเพียงเพราะฮ่องเต้ทรงหมางเมินนั้น ช่างน่าหดหู่เหลือเกิน จะให้ตัดใจตอนนี้เห็นทีคงจะสายไปเสียแล้ว ชายหนุ่มมองไปทางกระโจมของเด็กสาวด้วยแววตาโศกเศร้า ก่อนจะหันหลังเดินกับที่พักของตน วันนี้ช่างเป็นวันที่แสนเหนื่อยล้าเสียจริง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

907 ความคิดเห็น

  1. #867 573130230102 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 15:41
    อ่านไม่ได้เลย
    #867
    0
  2. #224 NT_loven'mew (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 13:01
    อ่าาา เห็นทีต้องยกหมิ่นฉายให้ฉือเฉินแทนแล้วมั้ง มาเที่ยวยกให้ใครต่อใครเค้า ถ้านางไปจริง จะมาทวงไม่ได้หนา
    #224
    1
    • #224-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 17:55
      ชอบเมนท์นี้
      #224-1
  3. #223 Honey_CozY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:40
    ผีเข้าผีออก ช็อตเป็นพักๆ
    #223
    1
    • #223-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 17:56
      ช่ายยยย 55555
      #223-1
  4. #222 Rung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:38
    5555ฮ่องเต้ผีเข้าผีออก
    #222
    1
    • #222-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 17:56
      5555555555
      #222-1
  5. #221 paemly (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:16
    ฮ่องเต้เพคะ ทรงฉลาดน้อยเกินไป กินน้ำมันตับปลาบ้างนะเพคะ 55555
    #221
    1
    • #221-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 17:57
      แรงงส์ 5555
      #221-1
  6. #220 Swagger1997 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:11
    ขอเพิ่มอีกตอนหน่อยค่ะ พลีซ!!
    #220
    1
    • #220-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 17:58
      มาต่อแล้วจ้า
      #220-1
  7. #219 151119 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:07
    ตอนนี้...เกลียดอีเต้.......ฮึ่ยยยยยยย
    #219
    1
    • #219-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 17:58
      ใจเย้นนน
      #219-1
  8. #218 Femeela (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:06
    อยากถีบฮ่องเต้ (- *-)
    #218
    1
    • #218-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 17:58
      พี่เต้แย่แล้ว
      #218-1
  9. #217 adw213455 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:58
    เต้ฉลาดหน่อยโว๊ย!!!!!ดูชินอ๋องเป็นตัวอย่างสิ รักเขาก็บอกเขา อย่ารั้งเขาก็ทำดิวะจะท่ามากหาอะไร!!!!! โว๊ยหงุดหงิดๆ รีบรักษาอาการไพโบล่าเลยนะยะ!!!!!!!!!
    #217
    1
    • #217-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 17:59
      ใจเย็นน้า 5555
      #217-1
  10. #216 novellover (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:57
    อะไร น้องพึ่งสิบสาม จะมางอนนะให้น้องหายก่อนมั้ย เดี๋ยวก็พังเรือเต้ไปเรือหมอสักประเดี๋ยวหรอก สงสารฉ่ายเอ๋อ สงสัยจะตัดใจแบบถาวรเพราะเริ่มไม่กล้าเข้าไปใกล้เต้. เดี๋ยวให้ไทเฮาช่วยปั่นหัวใจจนไม่กล้าถอยดีกว่า รอจ้ะ
    #216
    1
    • #216-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 18:00
      อย่าเพิ่งๆ หลังจากนี้เต้จะกลับมาพายเรือต่อแล้ว
      #216-1
  11. #215 Nancy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:46
    อย่าเยอะค่ะอิเต้ปั๊ดกระโดดถีบขาคู่เลยข้อหาหมั่นใส้
    #215
    1
    • #215-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 18:00
      สงสารเต้เลยอ่ะ 5555
      #215-1
  12. #214 monprapai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:29
    เปลี่ยนพระเอกซะดีมั้ย
    #214
    1
    • #214-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 18:01
      อย่าเพิ่งเลย เต้กำลังกลับมาพลิกลำเรือ
      #214-1
  13. #213 Kanlaya-am-i (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:23
    หน่วงเนอะะะ😢😢😢
    #213
    1
    • #213-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 18:01
      หลังจากนี้จะหวานขึ้นแล้ว
      #213-1
  14. #212 tavigar_25 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:23
    อะไรทำแค่เนี่ยยังไม่ได้ง้ออะไรเลย
    #212
    1
    • #212-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 18:02
      ค่อยเป็นค่อยไปน้า
      #212-1
  15. #211 สน๊วก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:01
    พี่เต้อย่าคิดเองเออเองไปหมดสิเพคะ
    #211
    3
    • #211-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      31 มีนาคม 2561 / 19:02
      เต้ต้องโดนน้องเมินจริงจังก่อนถึงจะรู้สึก
      #211-1
    • #211-3 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 18:03
      แค่นี้คนอ่านก็เกือบจะเทเต้แล้วน้า
      #211-3
  16. #210 Kungfu Panda (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 18:59
    รู้สึกโหวง ๆ เต้จะเป็นแบบนี้อีกนานมั้ย
    #210
    4
    • #210-3 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 18:04
      ไม่นานๆ เต้กำลังจะพลิกลำเรือมาให้คนอ่านพายต่อจ้า
      #210-3
    • #210-4 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      1 เมษายน 2561 / 18:04
      ไม่นานๆ เต้กำลังจะพลิกลำเรือมาให้คนอ่านพายต่อจ้า
      #210-4
  17. #209 Chom13_TW (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 18:55
    เบื่อพระเอก ทำไมตอนแรกเหมือนคนฉลาดยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่ายิ่งโง่ กลับไปหาพระสนมตัวเองไป้ #อินหนักมาก
    #209
    1
    • #209-1 องค์มณี(จากตอนที่ 12)
      31 มีนาคม 2561 / 19:00
      ใจเย้นนนน....เต้เป็นไบโพล่า
      #209-1