[Fic BEAST] Anohana ♡

ตอนที่ 4 : - ตอนที่ 2 สุดยอดบัสเตอร์แห่งสันติภาพ (2) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

แสงสีส้มของพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน พระอาทิตย์แสดส่องลงมากระทบหน้าต่างบานใหญ่ ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงดิ้นไปดิ้นมา บนโต๊ะที่มีแต่ของใช้ เสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้น บางตัวใช้แล้วบางตัวที่ไม่ใช้ เกลื่อนกลาดเต็มไปหมด คนที่นอนอยู่ไม่รู้สึกที่จะอยากลุกออกไปไหน ได้แต่นอนกอดหมอนซุกหน้าไว้กับตัวเองอยู่อย่างนั้น 

"นี่ กีกวัง ลูกไปบ้านดูจุนมารึเปล่า?" เสียงผู้เป็นแม่ที่เปิดประตูเข้ามาพูดขึ้น

"เคาะก่อนสิครับ!" 

"อ้าว ไม่ได้เคาะเหรอ?"

กีกวังที่ไม่ชอบให้ใครเข้ามาโดยไม่ขออนุญาติ ถ้าเกิดแต่งตัวอยู่แม่ผมคงตกใจได้น่ะสิ....

"แหม่ ช่างเถอะ ว่าแต่...."

"ก็พึ่งไปมานี่แหละครับ! แต่ก็ไม่เกี่ยวกับแม่สักหน่อย" กีกวังลุกพรวดมาตอบผู้เป็นแม่ แม่ที่ชอบถามผมอยู่เรื่อย

"เกี่ยวสิ จะเอาขนมมันจูไปให้เขาหน่อยน่ะ"

"แม่ไปเองก็ได้นี่น่า!" ก็เพราะกีกวังไม่อยากจะกลับไปบ้านดูจุนนั่นแล้วสิ ถึงต่อให้ไปก็เหมือนไปทะเลาะกันอยู่ดีน่ะแหละ...ถึงจะเป็นคนที่ชอบก็เถอะ...

"โห...วัยรุ่นจ้ะ วัยรุ่น" ทันทีที่แม่แซวกีกวังจบ ก็ออกจากประตูไปทันที ทำให้อีกคนถึงกับเอาหน้าซุกหมอนต่อ

"โธ่!"

คนที่ควรจะละอายใจ....

คือผมต่างหาก....

.

.

.

.

.

.

.

.

"เอ้า"

ชายหนุ่มหน้าสวยที่ยื่นแว่นมาให้ดูจุนที่เก็บได้จากพื้น ดูจุนเองทำหล่นไว้

"อะ-อืม" ดูจุนรับแว่นจากคนหน้าสวยที่ยื่นมาให้ พร้อมกับเอาเเว่นใส่เหมือนเดิม ดูจุนมองคนตรงหน้าทั้งสองคนที่อยู่ๆไม่ได้เจอกันนานมาพบกันแบบนี้คงเป็นเรื่องบังเอิญด้วยสิ ดูจุนอยากจะถามออกไป แต่ทันทีที่จะถามชายหนุ่มหน้าตาหล่อก็พูดขึ้นก่อน

"กลับจากเรียนซัมเมอร์น่ะ ติวสอบเตรียมเอนท์น่ะนะ" 

ดูจุนเองที่ฟังอีกคนพูด ก็มองชุดของทั้งสองคนที่ใส่อยู่ 

ชุดนักเรียนที่ฉันควรจะได้ใส่....ของฉัน....



"แล้วนายล่ะ...?" 

.

.

"ยุน ดูจุน?"

ทันทีที่ดูจุนกำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงอีกคนเรียกชื่อของเขา ดูจุนที่กว่าจะได้สติมาเลยยิ้มตอบกลับไปแทน

"เป็นอะไรเปล่า?" ทั้งสองคนตรงหน้ามองดูจุนที่อยู่ๆ ทำตัวเเปลกๆไป

"อ่ะ-อืม ไปนะ" 

ดูจุนเองไม่อยากที่จะพูดอะไรมากนัก หันตัวกลับไปพร้อมที่จะกลับบ้านแต่พอหันมาก็พบกับโยซอบที่ทำตาวิ๊งๆสายตาเป็นประกายที่ดูเหมือนไม่ได้เจอใครมาสักคนนั่นแหละ...ดูจุนเองถึงกับชะงัก

"ว้าวว!!...จุนฮยองอากับฮยอนซึงอานี่น่าาา" โยซอบที่เห็นทั้งสองคนที่ดูโตและแต่งชุดม.ปลายมันช่างเหมาะสมอะไรเช่นนี้นะ! ฮยอนซึงที่ดูสวยเหมือนกับผู้หญิง จุนฮยองที่ดูหล่อมากๆ โยซอบน่ะนะ คิดถึงทั้งสองคนมากๆเลย !

"ไปกันเถอะ!" 

ดูจุนเห็นโยซอบที่มัวแต่มองเพื่อนในสมัยเด็ก เค้าเองก็ไม่ได้จะอยากอยู่ตรงนี้เลยรีบเดินหลีกตัวออกไปทันที ทันทีที่ดูจุนเผลอพูดออกไปโดยไม่ทันคิดว่า มีทั้งสองคนอยู่ด้านหลังอยู่ ทำให้จุนฮยองคนหน้าหล่อถึงกับสงสัย

"หา?"

"ไม่สิ โยซอบ....ไม่ใช่สิ คือว่า...." ดูจุนเองที่หันกลับไปตอบจุนฮยองอย่างลุกลี้ลุกรนพลางมองโยซอบไปด้วยถึงกับแก้ตัวต่อไปไม่ถูก

"โยซอบ" อะไรกัน?" โยซอบที่ได้ยินจุนฮยองพูดชื่อถึงกับยิ้มออกมา ไม่นึกว่าจุนฮยองก็ยังจำเค้าได้อยู่เหมือนกัน

"เอ่อ...."

"นายยังเรียกแบบนั้นอยู่อีกเหรอ?"

ดูจุนได้ยินที่จุนฮยองพูดแบบนั้นถึงกับมองหน้าอย่างงงๆ

"จุนฮยองอา ?" โยซอบผู้ใสซื่อที่ไม่รู้ว่าจู่ๆจุนฮยองก็พูดอะไรแปลกๆออกมา ทำให้ต้องมองตาแป๋ว

"ฉันได้ยินมา"

"จุนฮยอง!" อีกคนที่เงียบอยู่นานข้างๆจุนฮยองถึงกับเรียกชื่อเขา พลางมองไปทางอื่นโดยไม่สนว่าจะพูดอะไรต่ออีกแล้ว

"นายไม่ได้ไปโรงเรียนเลยสินะ"

จุนฮยองพูดดูจุนถึงกับต้องสะดุ้งขึ้น ไม่คิดว่าคนที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายเดือน มารู้เรื่องของเค้าได้ยังไงกัน 

"สอบเข้าไม่ผ่าน แล้วไปเข้าโรงเรียนม.ปลายกระจอกแถวนี้ ไม่เข้าเรียน แล้วยังเพ้อเรียกชื่อของยังโยซอบ สมองนายมันเพี้ยนรึไง"

ดูจุนเองที่ฟังอีกคนพูดอยู่นาน ถึงกับสีหน้าตก คำพูดที่ดูแทงใจดำของจุนฮยองกระเเทกเข้ากับความรู้สึกของดูจุนทำให้สีหน้าตกลง โยซอบเองที่ไม่รู้จะต้องทำยังไงมองดูจุนที่ก้มหน้าอย่างนั้น โยซอบไม่ชอบที่ดูจุนเป็นแบบนี้ จนรู้สึกที่จะต้องเป็นห่วงไม่ได้ ดูจุนทนไม่ไหวเลยหันกลับไปพร้อมกับวิ่งหนี เค้าเองไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่อยากอยู่แล้ว!

"ดูจุน!!......จุนฮยองอา! ตาบ้า!!" โยซอบเองที่มองตามดูจุนที่วิ่งออกไปอย่างเร็วมองตามก่อนจะหันกลับไปว่าจุนฮยองที่พูดแทงใจดูจุนเอาอย่างมาก ก่อนจะวิ่งตามดูจุนไป โดยที่โยซอบน้ำตาคลอพลางเช็ดไปด้วยวิ่งไปด้วย

.

.

.

.

"เฮ้อ...จะหงุดหงิดขนาดนั้นทำไม พอพูดถึงยังโยซอบก็เปลี่ยนไปเลย นายเองก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ยงจุนฮยอง" ฮยอนซึงคนหน้าสวยผอมเพรียวพูดขึ้น พร้อมกับยิ้มที่มุมปากแล้วมองไปทางจุนฮยองที่อยู่ข้างๆ

"หนวกหูน่า!" จุนฮยองตอบปัดๆไป ก่อนจะเดินนำฮยอนซึงโดยที่ไม่รออีกฝ่ายพูดให้จบ

"ไม่ได้เรื่องเลยนะ ทั้งที่หน้าตาออกจะดี"

"หัวก็ดีด้วยแหละ" จุนฮยองเองที่ได้ยินฮยอนซึงพูดถึงกับตอบกลับไปแบบกวนๆ

"ค้าบ ค้าบ" 

.

.

.

ท้องฟ้าตอนนี้เริ่มมืดสนิท เสาเริ่มส่องแสงไฟให้ดูสว่างขึ้น ฝีเท้าดูจุนกำลังวิ่งออกมาจากที่ตรงนั้น ที่ๆถูกเพื่อนพูดจาดูถูกเค้า มันเป็นไปไม่ได้ที่เค้าจะยืนอยู่ตรงนั้นอีก 

"ดูจุน! เดี๋ยวก่อนฮะ!" 

โยซอบที่กำลังวิ่งตามดูจุนพร้อมกับตะโกนเรียกให้หยุด แต่อีกฝ่ายไม่ยอมหยุดสักที ทำให้เค้าเองรู้สึกที่จะวิ่งตามไม่ทัน 


"ดูจุน!"

โยซอบเองที่เห็นดูจุนดูท่าว่าจะเหนื่อย การวิ่งของดูจุนดูช้าลงไปเรื่อยๆ อีกฝ่ายเลยหยุดพักแล้วยืนอยู่ตรงนั้น โยซอบตามมาหยุดยืนข้างหลังของดูจุน

"เห็นเมื่อกี้คงเข้าใจแล้วใช่ไหม ทุกคนเปลี่ยนไปกันหมด ไม่สิ...คนที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือฉันเองสินะ"

"ดูจุน ? นี่...." โยซอบพยายามที่จะไม่ให้ดูจุนคิดมากและค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่แล้วก็ต้องหยุดเพราะคำพูดของดูจุน...

"ความเครียดของฉัน ขอทีเถอะ...อยู่กับนายแล้ว มีแต่เรื่องแย่ๆ นึกถึงแต่เรื่องแย่ๆ มันน่าหงุดหงิดนะ" ดูจุนหันมาพูดกับโยซอบ โดยที่สายตาของดูจุนเองไม่มองโยซอบตรงๆ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกไป โดยที่ไม่สนใจโยซอบอีกเลย....

"ดูจุน...."

.

.

.

.

.

.

เสียงเปิดไฟ ของคนที่พึ่งกลับมาถึงบ้าน ดูจุนหยุดมานั่งอยู่ตรงหน้าประตู ก่อนจะล้มตัวลงนอนตรงนั้นและเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเอามือโพกไว้บนหัวตัวเองก่อนจะหลับตาลง เค้าเองที่พึ่งจะพูดกับโยซอบไม่ดี ทำอะไรไม่ดีก็เพราะ....

ตอนนั้น....เมื่อก่อนหน้าร้อนไม่ได้เป็นแบบนี้

.

.

.

.

.

เสียงหอบหายใจของคนที่กำลังวิ่งและมุ่งไปยังบ้านที่อยู่บนภูเขา นั้นคือ "ฐานทับลับ" ของเขาและเพื่อนๆในวัยเด็กที่รออยู่ในบ้าน ที่ช่วยกันจัดของภายในนั้น ช่วยกันทำสะอาด เสมือนเป็นบ้านอีกหลังที่ทุกคนต่างกันพามาเจอกันและกันได้

"นี่ๆ ตัดสินใจแล้ว" 

เพื่อนๆที่กำลังจัดของอยู่ ต่างพากันมามองดูจุนกันอย่างสงสัยกัน 

"อะไรเหรอ ดูจุน?" กีกวังที่เห็นดูจุนขึ้นมาอย่างเหนื่อยๆ จึงถามดูจุน

"พวกเราคือ "สุดยอดบัสเตอร์แห่งสันติภาพ" ดูจุนพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าทาง

"โห! เท่มาก" ดงอุนเองที่ก้มเก็บของใส่กล่องอยู่ ลุกขึ้นมาชมดูจุนเสมอๆและทุกครั้งที่ดูจุนทำอะไรแปลกๆดงอุนก็จะคอยตามติดไปตลอด เพราะดงอุนน่ะ อยากที่จะเป็นเหมือนดูจุนบ้าง!

"บัสเตอร์เหรอ?" จุนฮยองเองหันมามองดูจุน ก่อนจะตั้งคำถามอย่างสงสัย 

"หมายถึงคนที่แข็งแกร่งมาก ๆ ไง พวกเราจะปกป้องสันติภาพไว้" ดูจุนเองที่เห็นว่าเพื่อนๆของเขา ไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองพูดก่อนจะอธิบายให้ว่าสันติภาพที่ดูจุนหามานั่นหมายความว่ายังไง 

"สุดยอดด!!"

"ของที่ไหนเหรอ?" ฮยอนซึงพูดขึ้น

"ของที่นี่ ที่นั้น หลายๆ ที่เลย" 

"ว้าวว! งั้นดูจุนเป็นหัวหน้าสินะ" โยซอบที่วิ่งเข้ามาจากทางด้านหลังของดูจุน พร้อมที่อยากจะร่วมสนุกกับดูจุนที่ตั้งชื่อขึ้นมาด้วย 

"โอ้!" 
.

.

.

ทุกคนคอยติดตามเรา...ใช่แล้ว 

วันนั้น.....วันนั้นก็ด้วย

.

.

.

"นี่ ดูจุนอ่ะ..."

"หืม?"

"ชอบโยซอบใช่ไหม?" 

เป็นเสียงของกีกวังที่ถามขึ้นมา ทำให้ดูจุนชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปหาโยซอบที่ตอนนี้หน้าเเดงจนเป็นลูกมะเขือเทศไปแล้วสลับไปมองกีกวังอย่างรนๆ

"พะ-พูดอะไรของนายเนี้ย ?" ทั้งสองคนพร้อมใจกันพูดปฎิเสธออกมา

"จริงใจหน่อยสิ บัสเตอร์แห่งสันติภาพไม่มีเรื่องปิดบังกันนะ" จุนฮยองที่เอามือเข้ากระเป๋ากางเกงไว้อยู่ก่อนจะพูดกับดูจุนด้วยสีหน้าที่จริงจัง เค้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ดูจุนคิดอะไรกับโยซอบกันแน่

"ยงจุนฮยอง!" 

ดูจุนในตอนนี้หน้าแดงเริ่มทำตัวไม่ถูกเพื่อนๆที่อยู่ดีๆมาถามเรื่องโยซอบ

"พูดเลย พูดเลย พูดเลยย" ดงอุนที่นั่งกดเกมส์อยู่ข้างๆดูจุน เห็นเพื่อนกำลังคุยอะไรกันสนุกๆเลยเข้ามาเเจมคุยด้วยถึงกับเชียร์ให้ดูจุนนั้นพูดสักกะที

"โธ่ พอได้แล้วน่า" เป็นฮยอนซึงที่อยู่ข้างๆกีกวัง คอยฟังทุกคนพูด อย่างไม่ค่อยจะสนใจมากเท่าไหร่

"พูดสิ เร็วเข้า พูดเลย"

ในตอนนั้นเองโยซอบที่กำลังรอคอยให้ดูจุนพูด ก็ก้มหน้าพลางหน้าแดงไปด้วย แต่สายตาของใครอีกคนที่กำลังมองโยซอบเหมือนกัน 

"พูดเลย พูดเลย พูดเลยย"

คำพูดที่ดูกดดันดูจุน ทำให้ดูจุนเองก็เริ่มทนไม่ไหวกำมือแน่น จนทำให้เผลอลืมตัวแบบไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกใส่ให้อีกคนได้ยิน

"ทำไมฉันต้องชอบคนน่าเบื่อเเบบนี้ด้วย......"

ทุกคนหันไปมองโยซอบกันหมด ในใจทุกคนเองต่างก็ไม่คิดว่าดูจุนจะพูดแบบนั้นออกไป 

นึกว่าจะร้องไห้ซะอีก....โยซอบเป็นเด็กขี้แยอยู่แล้ว 

แต่....

สิ่งที่ดูจุนเห็นนั้นมันคือรอยยิ้มสดใสร่าเริงของโยซอบที่ยิ้มมาให้ดูจุน ภายใต้หน้าตาของโยซอบมันทำให้เค้านั้นต้องหยุดนิ่งเหมือนโดนสะกดไว้...ดูจุนตอนนี้สีหน้าขึ้นสีแดงใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำให้ตัวเค้าเองวิ่งหนีออกไป.....

"เดี๋ยวสิ ดูจุน! ดูจุน!!"

.

.

.

คุณพ่อของดูจุนเปิดประตูออกมา กำลังจะออกไปข้างนอก แต่ดันเห็นดูจุนคอตกเดินก้มหน้าเข้ามาเลยเรื่อยๆ อดไม่ได้ที่พ่อดูจุนจะไม่ทัก

"อ้าว กลับมาแล้วเหรอ พ่อไปบ้านแม่หน่อยนะ อุ่นข้าวผัดก่อนจะกินด้วยล่ะ"  พ่อของดูจุนพูดก่อนจะเดินไป

อุ่นข้าวผัดและล้างมือด้วยนะ! 

ดูจุนเองมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะที่ชามข้าวผัดวางไว้อยู่ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ภายในห้องครัวเล็กๆ พร้อมกับหยิบช้อนและตักข้าวผัดใส่เข้าปากโดยที่ในใจนั้นต่างๆนาๆคิดแต่เรื่องของโยซอบ ถึงจะรู้สึกว่านี่มันมีรสชาติ แต่ดูจุนกลับเหมือนกินลมเข้าไป ตัวเค้าเองรู้สึกหิวมากไม่น้อยแต่พอกินเข้าไปแล้ว กลับไม่รู้สึกอร่อยเลยสักนิด...

รอยยิ้มตอนนั้นมันคาใจ...คิดว่าเดี๋ยวพน.ไปขอโทษก็ได้ ห่วยแตก....แต่วันพรุ่งนี้ที่ว่านั่น....ก็ไม่เคยมาถึง

.

.

.

แสงไฟในบ้านสว่างอยู่ คนตัวเล็กที่มาหยุดอยู่หน้าบ้านของเค้าเองมองป้ายชื่อหน้าบ้านที่มีชื่อพ่อแม่น้องชายและชื่อของโยซอบ เค้าเองยืนอยู่ตรงนี้นานแล้ว ไม่คิดว่าจะไปที่ไหนได้อีก

"แกงกะหรี่..." 

กลิ่นหอมที่มันตราตรึงใจออกมาจากภายในบ้านของเค้าเอง ทำให้โยซอบนั้นหิวเอามาก 


.

.

แอ๊ด....

เสียงเปิดประตูดังขึ้นมา ทำให้คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่โผล่หน้าออกมา แล้วมองไปยังทางประตู 

"นี่ ประตูเปิดอยู่น่ะ" 

"ก็ไปปิดสิ" 

โยซอบเองที่เข้ามาในบ้านแล้ว เห็นน้องชายก็นึกดีใจไม่น้อย

"เเดเนียลล! โตขึ้นเยอะเลยนะ" แดเนียลน้องชายของโยซอบที่กำลังนั่งกินข้าว มืออีกข้างนึงก็กดโทรศัพท์ไปด้วย

"ปะป๊าก็ผมหงอกเต็มเลย" คนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์พร้อมไขว่ห้างอยู่บนโซฟาคือคุณพ่อของโยซอบนั่นเอง

โยซอบมองไปยังทั้งสองคนสลับไปมา รู้สึกว่าหายไปคนนึงนะ..

แกร๊ง  แกร๊ง ...

เสียงเคาะถ้วยเล็กที่ได้ยินจากอีกฝั่งนึง คนที่เคาะตรงนั้นวางไม้ลงบนโต๊ะเล็ก พร้อมมองรูปภาพด้วยสีหน้าที่ดูเศร้า

"หม่าม้า...."

"พอได้แล้วน่า....." เสียงของเเดเนียลพูดขึ้นทำให้ผู้เป็นแม่ต้องหันหน้าไปมอง

"เเดเนียล" 

''ทำแกงกระหรี่ทีไรต้องเอาไปให้พี่ชายทุกที น่ารำคาญออก" 

"ก็มันเป็นของโปรดของพี่ชายลูกนี่น่า"

"คนตายน่ะ...กินไม่ได้หรอก"

"อย่าพูดอย่างนั้นสิ พี่ชายลูกน่ะเป็นคนเฉื่อยจะตายไป เผลอๆ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตายไปแล้ว" คำพูดของแม่ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณแม่ของโยซอบยิ้มและมองไปยังรูปภาพตรงหน้าที่มีรูปโยซอบตอนเด็กใส่ชุดฮันบก รูปนั้นโยซอบยิ้มแบบมีความสุขมากจริงๆ

"รู้สิฮะ โยซอบ...เรื่องที่ตัวเองตายไปแล้วน่ะ...รู้สิ" 

โยซอบเองที่ฟังแม่ของเค้าพูดขึ้น น้ำตาใสๆเริ่มเอ่อขึ้นที่ขอบใต้ตาของโยซอบ ทั้งที่นิ่งสงบ โยซอบเริ่มเซตัวไปไม่ถูก มือของโยซอบไปโดนขอบโต๊ะกินข้าวทำให้แก้วน้ำเปล่าตกลงพื้นอย่างส่งเสียงดัง ทำให้ทุกคนในบ้านต่างพากันมามองที่เเดเนียล

เพล้ง! 

"ทำอะไรล่ะนั่น ?"

"ไม่รู้สิ แก้วมันตกมาเอง"

"พี่ชาย ?"

"ช่างเถอะ รีบเก็บกวาดซะสิ"

"ชิ ไม่ใช่ผมสักหน่อย"

ทุกคนต่างพากันสงสัยเรื่องเเก้วที่ตกลงมา แต่ประตูที่เปิดออกมาเองอีกรอบ แต่ดันไม่มีคนสนใจเลย.....

.

.

.

ตู้เย็นที่เปิดโดยคนร่างสูง ดูจุนเองที่หิวมาก จะหาของกินแต่กลับต้องปิดตู้ลงไปเช่นเดิม....

"ไม่เหลืออะไรเลย เจ้าพ่อบ้านั่น...."

ดูจุนมาที่ห้องครัว ตั้งหม้อน้ำเปิดเเก๊สทำรามยอนเหมือนเดิม เค้ากินแบบนี้ทุกวันเวลาที่ไม่มีอะไรกินจริงๆ

พวกเราเหล่าบัสเตอร์ที่ปกป้องสันติภาพได้อย่างยอดเยี่ยม......

ก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป......

ดูจุนคิดในใจอยู่สักพัก ก่อนจะหยิบไข่จากในชามเพื่อที่จะนำมาตอกลงหม้อ แต่ทันทีที่จะตอกไข่ เค้ากับนึกอะไรบ้างอย่างถึงกับต้องหยุดนิ่งไปชั่วขณะ บางอย่างที่มันคุ้นๆ สิ่งที่มันเคยทำไปแล้วเค้านั้นกลับไม่ยอมทำ....

โยซอบน่ะอยากตอกไข่ลงซุปบ้างจัง ตอกไข่นะ

"โยซอบ....."

.

.

.

ปัง! 

เสียงประตูที่ปิดอย่างแรง พร้อมกับอีกคนที่รีบวิ่งออกมาอย่างรีบร้อน ดูจุนที่ไม่รู้ว่าอีกคนไปอยู่ที่ไหน ทำอะไรบ้าง เป็นเพราะผมที่ปล่อยโยซอบไปแบบนั้น ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นแบบนั้นอยู่....

ฉัน....อยากจะ.....

"ตัวเล็กนั่นมักจะไปที่ไหนล่ะ! อ้ากกกก!!" เสียงฝีเท้าก้าวออกไปพร้อมกับเสียงตะโกนสุดแรงที่ออกมาจากปากดูจุน  เสียงหอบเหนื่อยจากการวิ่งที่เร็วกว่ารถ ดูจุนกำลังมุ่งหน้าไปทางภูเขา เค้าเองที่ทำให้โยซอบเจ็บปวดนั่นมันเป็นเพราะเค้าเอง 

ตลอดเวลาที่ผ่านมา....วันพรุ่งนี้ของวันนั้น....วันที่จะได้ขอโทษโยซอบ.....อยากได้วันนั้น...


.

.

.

อีกคนที่กำลังเพ้อถึงผู้ที่ตาย เป็นความผิดของตัวเอง

"โยซอบ....."

.

.

.

อีกคนที่วาดรูปกำลังทำให้ความรู้สึกของตัวเองนั้นกำลังจมดิ่ง

.

.

.

และอีกคนที่ มีความสุขกับการใช้ชีวิตกับเพื่อนๆ แต่ว่าภายใต้นั้นกับไม่ใช่แบบนั้น...


ความเครียดของฉัน....ความหลังฝังใจของฉัน....ใช่แล้ว.....นั่นแหละ ฉันสร้างภาพลวงของโยซอบขึ้นมา เพื่อจะได้ขอโทษ ถ้าอย่างนั้น...ถ้าเป็นแบบนี้....

ดูจุนมาหยุดที่บ้านฐานทับเก่าสมัยในวัยเด็ก ก่อนจะมองไปยังตัวบ้าน พบว่าแสงไฟที่ส่องแสงออกจากบ้าน ทั้งๆที่ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ แต่กลับมีคนอยู่ ใครกัน...?

"โย......!!" 

ดูจุนในใจนึกว่าเป็นโยซอบ แต่ไม่ใช่ เปิดประตูเข้าไปพร้อมกับความว่างเปล่า แต่มีไฟที่เปิดอยู่ โต๊ะ ที่นั่งและที่นอนต่างๆ แผนที่สำหรับการเดินไปต่างประเทศ เครื่องใช้ที่อยู่ในห้องนี้ทำให้เค้าต้องตกใจ

"นี่มันอะไรเนี่ย ?"

ดูจุนเดินเข้ามาก่อนจะไปหยุดตรงหนังสือเล่มเก่ามากๆ ที่หายาก ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู

"นี่มันแนวสุด ๆ ไปเลย"

"เจ้าบ้า! การที่มันต่างจากความจริงเนี่ยแหละ โรมานส์สุดๆ...." อีกคนที่พูดขึ้นมาทำให้ดูจุนหันกลับไปดูก็พบว่า...เพื่อนในสมัยเด็กมาอยู่ตรงหน้าเค้า

"อ้าว ดูจุนนี่"

"ดงอุน ?"

ดูจุนสะดุ้งก่อนจะนึกย้อนเรื่องของเราทั้งคู่ที่สมัยเด็กนั้นเคยทำอะไรบ้าง สมัยตอนเด็กตอนนั้นที่มีแต่เรื่องสนุกๆ...

"งั้นมาสลักชื่อกลุ่มไว้ตรงนี้นะ"

"คำว่า "สุดยอด" เขียนยังไงเหรอ"

"ไม่รู้เหรอ?"

"ก็เริ่มจาก สอ..เสือไง ล่างลากขึ้น"

"แล้วมันเขียนไงอ่ะ"

"เอ้า!"

.

.

.

"ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้"

ดูจุนเองที่ไม่ตอบดงอุนพลางมองไปที่แผ่นไม้ที่เราทั้งคู่เคยเขียนไว้ ความทรงจำในตอนเด็ก ลายมือในสมัยเด็กๆที่ดูแปลกๆไป ไม่เหมือนสมัยนี้

สุดยอดบัสเตอร์เเห่งสันติภาพ 

.
.

เวลาที่หยุดไปในวันนั้นจะเริ่มเดินอีกครั้ง
.

.

.

.

.

.

.


"โยซอบจะกลับไปที่ไหนดี"





100%แล้วค่าาาาา ขอโทษที่ช้าาาแงงงง T^T

































































นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #10 Beeeestdjs (@kaiikee1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 13:38
    มาต่อมั้ยคะ ;_; อยากอ่านต่อแล้ววววว
    #10
    0
  2. #9 tibbar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 21:12
    รอตอนต่อไปนะคะ ^^
    #9
    0
  3. #8 เด็กยังโย (@punchseop) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 05:27
    โยซอบตายเพราะอะไร...
    #8
    0
  4. #7 kqxx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 23:46
    ต้องติดตามตอนต่อไปซะแล้ววววว
    #7
    0
  5. #6 helloimyys90 (@helloimyys90) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 01:46
    งืมมมม สงสารซอบอ่าาา มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ น่าติดตามมากๆค่ะ ไรท์เขียนได้ดี ชอบบบบบ><
    #6
    0
  6. #5 kqxx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 23:33
    แงงงงง สงสารโย แล้วอย่างงี้จะรักกันยังไงงงงง จะรอนะคะไรท์~~~
    #5
    0
  7. #4 เด็กยังโย (@punchseop) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 15:50
    งื้อออ รอนะคะ จะรักกันยังไง
    #4
    0