[Fic BEAST] Anohana ♡

ตอนที่ 3 : - ตอนที่ 1 สุดยอดบัสเตอร์แห่งสันติภาพ (1) -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 พ.ค. 59

เสียงก๊อกน้ำไหลหยดลงมาตรงซิ้งล้างจาน ทำให้คนที่นอนอยู่บนพื้นขยับตัวหยุกหยิกส่ายไปมา พร้อมกับกำผ้าห่มที่คุมไว้แถวเนินอกแน่น ด้วยความปวดหัวนั้น ผ้าสก็อตที่แปะอยู่บนหัวของเค้าอยู่นั้นคุณพ่อเองคงเอามาแปะตั้งแต่ตอนที่สลบไปนั่นแหละ....

ถึงดูจุน พ่อไปทำงานก่อนนะ พักผ่อนล่ะ
                                         

ดูจุนลืมตาขึ้นมาเห็นสคลิปที่เเปะไว้อยู่บนโต๊ะ ก่อนจะมองมาบนตัวของเค้าที่มีคนตัวเล็กนอนทับอยู่บนร่างกายของเค้า...

"อะไรล่ะเนี่ย ?" 

ดูจุนตกใจกับคนตัวเล็กที่นอนทับอยู่นั้น ใบหน้าน่ารักน่าทะนุถนอมราวกับว่าเหมือนตุ๊กตา ตึก ตึก หัวใจที่สั่นรัวของดูจุนนั้นรู้สึกได้อย่างมาก หัวของคนตัวเล็กที่นอนอยู่ขยับถูไปบนเนินอกผม 

ผมต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ...นี่คงเป็นความเครียดสะสมกับความหลังฝังใจบวกกับอากาศหน้าร้อนแล้วเห็นเป็น...

ดูจุนพลางคิดในใจ ช่วงนี้ร้อนมากนั้นแหละแถมเขายังคิดอีกด้วยว่าต้องมีเรื่องอะไรแปลกๆเกิดขึ้นตลอด ดูจุนสะดุ้งขึ้นเมื่อตัวเล็กที่นอนทับอยู่ขยับตัวกำเสื้อผ้าของเค้าไว้แน่น ทำให้ผมนั้นต้องขยับตัวไปไหนไม่ได้ ขาของตัวเล็กนั้นเสียบไปที่ช่องระหว่างขาผม ทำให้รู้สึกได้ถึงหน้าร้อนๆของตัวเอง อึก.... สรุปแล้วเจ้าตัวก็ดันสลบไปอีกครั้ง 

แล้วยัง....แรงกระตุ้นทางเพศในวัยหนุ่มก็ยังไม่เว้น

.
.
.
.

"อรุณสวัสดิ์ฮะ ดูจุน" โยซอบลืมตาขึ้นมาพร้อมกับมองดูจุนที่อยู่ตรงหน้า แล้วยิ้มใส่ด้วยความน่ารักไปทีนึง

เห็นอีกคนที่อยู่ๆก็พูดไรแปลกๆ จนทำให้เกิดก่อตัวเป็นความสงสัยของคนตัวเล็ก

"คิดซะว่านายคือความเครียดของฉันที่ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง"

"หืม?"

"แต่ว่า....ทำไมถึงเป็นตอนนี้" ดูจุนเบิกตาขึ้นมองบนเพดานด้านบน พร้อมกับบ่นพึมพำออกมา ทำให้คนตัวเล็กที่มองอยู่ตั้งนานมองดูจุนด้วยความมึนงง 
 
"แล้วยัง.....เป็นร่างตอนโตซะอีก" ดูจุนคิดไปเรื่องถึงสมัยเด็กๆที่โยซอบขอร้องไว้นั้นให้ช่วย นี่หรือให้ช่วยตอนเด็กจนตอนนี้โตยังกับผู้ใหญ่แล้วนี่นะ 


"เอ๋..ถึงจะถามอย่างนั้นก็เถอะฮะ แต่ว่า....ก็ไม่รู้เหมือนกัน!" โยซอบนึกคิด สงสัยคำพูดที่ดูจุนบ่นออกมาก่อนจะตอบกลับไป

"นายนี่นะ!" 

"แต่ว่านะ...คงจะเพราะโยซอบอยากให้คำขอกลายเป็นจริงล่ะมั้งฮะ" ดูจุนที่สะดุดคำพูดของโยซอบ พร้อมกับกำมือแน่น

"คำขอ? มันเรื่องอะไรล่ะ?"

ใช่...ร่างเล็กตรงหน้าเค้านี่ ต้องการที่จะไปเกิดใหม่ แต่ไม่รู้ว่าคำขอที่แท้จริงนั้น มันคืออะไร....

"อืมเรื่องนั้น....ก็ไม่รู้เหมือนกันฮะ!"


"ไม่รู้ว่าคำขอคืออะไร แล้วจะทำให้เป็นจริงยังไงเล่า!" ดูจุนกระเเทกเสียงออกไป คนตัวเล็กนี่ซื่อจริงๆ ซื่อแต่...น่ารักนะ

"งื้มม แต่รู้สึกว่าต้องมีอะไรบางอย่าง... จริง ๆแล้วมันคืออะไรนะ.." โยซอบทำท่าทางนึกคิดขึ้นมา แต่แล้วทำยังไงมันก็คิดไม่ออก

ดูจุนมองท่าทางโยซอบนั้น นึกไงมันก็หงุดหงิด น่าจับตีก้นสักทีสองทีกับท่าทางเอ๋อๆนั่น!

"ฉันจะไปรู้เรอะ !" ดูจุนตะคอกเสียงอีกครั้งใส่หน้าโยซอบ ทำให้อีกคนหลับตาพร้อมกับยกมือขึ้นเอามือบังหน้าตัวเองกลั้นไว้

"น้ำลายกระเด็นเลย ไม่เอานะ โธ่...บาร์เรีย!!" โยซอบเอามือเช็ดหน้าไปพลางๆพร้อมกับบ่นออกมา โยซอบยกมือขึ้นทำท่าทางให้อีกฝ่ายพร้อมกับพูดแสดงถึงสกิลการป้องกันที่เหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังโจมตีตัวโยซอบซะได้

"นี่คือโล่สุดแกร่ง โยซอบจึงไม่มีวันพ่าย! อ๊ะ ทำลายบาร์เรียไม่ได้ด้วยนะฮะ"

นี่เป็นสัตว์ร้ายในหน้าร้อนสินะ ความเครียดของผมความฝังใจของผม

"ยังไงก็ลองพยายามนึกเรื่องคำขอดูสิ"


"อ้อ ใช่ เรื่องนั้นน่ะนะ ต้องมีทุกคนอยู่ด้วยเพื่อทำให้คำขอเป็นจริง" 

"ทุกคน?" 

ติ๊งหน่อง ! ติ๊งหน่อง 

เสียงกดกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตูหน้าบ้าน ทำให้สงสัยว่าใครกันนะมาตอนนี้ 

"ค้าบบบ!"

โยซอบพุ่งตัวออกจากดูจุนแล้ววิ่งไปที่หน้าประตู ไม่วายรอให้ดูจุนเรียก

"เดี๋ยวสิ! บอกว่าเดี๋ยวไงล่ะ" ดูจุนที่วิ่งตามโยซอบมา ถึงกับเข้ามาขวางทางตัวเล็กไม่ให้เปิดประตู 
โยซอบดันจะเปิดประตูให้ได้แต่ดูจุนจับแขนไว้ไม่ให้เอื้อมไปเปิดได้ 

"ย๊าาา แต่ว่ามีคนกดกริ๊งอยู่นะฮะ!"   

"นายเปิดประตูก็เป็นเรื่องสิ! อยู่เงียบ ๆ ไปเหอะน่า...." 
ทั้งสองคนมองหน้ากัน ดันแขนแข่งกัน อย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ทว่าประตูที่อยู่ด้านหลังดูจุน กลับเปิดเองจากใครสักคนที่มายืนรออยู่นานแล้ว...

"ทำอะไรอยู่น่ะ ?" 

ทันทีที่ได้ยินเสียงอีกคนที่เข้ามา ดูจุนหันไปมองพร้อมกับโยซอบ แต่อีกฝ่ายคงจะเห็นว่าเล่นกับลม รึ ? 

"อ่ะ...เอ่อ...กีกวัง..."

"กีกวังอานี่น่า!!" โยซอบเห็นกีกวังเพื่อนสมัยเด็กของเค้า เพื่อนที่รักมากที่สุดของโยซอบมาอยู่ตรงหน้า ไม่ให้คิดถึงได้ไงล่ะ 

โยซอบวิ่งเข้าไปกระโดดกอดกีกวังแนบแน่น จนไม่รู้เลยว่าอีกคนน่ะ มองไม่เห็นเหมือนที่ดูจุนเห็นหรอก....

"เฮ่ย ใจเย็นสิ" 

"ตัวโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ยย" โยซอบพูดขึ้น พร้อมกอดคอกีกวังเพื่อนรัก

"ใจเย็น ? ผมไม่ได้ตกใจอยู่สักหน่อย" กีกวังพูดขึ้น สงสัยคำพูดดูจุนขึ้นมามองด้วยสีหน้าแปลกๆใส่ 

"อ้อ เปล่า...." ดูจุนยังคงมองไปที่โยซอบที่กอดคอกีกวังด้วยความกังวล

"ทำไมไหล่มันหนัก ๆ"  

"กีกวังอา....ไม่เห็นโยซอบงั้นเหรอ" 

โยซอบที่มองกีกวังอยู่ถึงกับทำสีหน้าเศร้าใจก้มหน้าลง ดูจุนที่เห็นอย่างนั้นจึงทำตัวไม่ถูกเห็นสีหน้าของโยซอบแล้วมัน....


"แล้วมีอะไรล่ะ?" 

กีกวังเองที่นวดไหล่ตัวเองอยู่ มองมาที่ดูจุนถาม..
.
.
.

"อ่ะ นี่ อาจารย์บอกให้เอาการบ้านปิดเทอมหน้าร้อนมาให้" กีกวังยื่นชีสแบบฝึกหัดมาให้ดูจุน 

"ตอนนี้เนี่ยนะ ปิดเทอมหน้าร้อน เหลืออีกแค่สองวัน...."

"ผมไม่เหมือนยุนดูจุน มีเรื่องต้องทำเยอะเเยะ" พูดเสร็จก็กระแทกชีสลงไปกลางอกของดูจุน

ดูจุนที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับไม่สบอารมณ์ 

"งั้นก็โยนทิ้งไปซะสิ ยังไงก็ไม่ได้อยากไปโรงเรียนงี่เง่านี่อยู่แล้ว"  

"ถึงดูจุนจะไม่ไปโรงเรียน ผมก็ไม่สนใจหรอก แต่ว่า....นายหัดละอายใจบ้างสิ!!"

ดูจุนฟังที่กีกวังพูดพลางก้มหน้าลงกับพื้น ต่างฝ่ายต่างไม่มีคำพูดใดๆออกจากปาก โยซอบที่ยืนอยู่ข้างๆตอนนี้ถึงกับทำตัวไม่ถูก เห็นเพื่อนทั้งสองคนทะเลาะกัน โยซอบน่ะนะ...ไม่ชอบเลย 

"ไปล่ะ.."

"กีกวั-...." โยซอบยังไม่ทันที่จะได้เรียก อีกคนก็เปิดประตูออกไปซะแล้ว แต่ถึงโยซอบจะเรียกกีกวังยังไง เขาก็ไม่ได้ยินโยซอบอยู่ดี 

โยซอบที่เห็นกีกวังเดินออกไปทางประตูแล้ว หันมามองดูจุนที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างสงสัย ดูจุนที่ยืนถือชีสนิ่งเหมือนกับคนที่กำลังนึกคิดอะไรอยู่กันนะ...แต่ในใจนั้นไม่เคยรู้เลย...

.

.
.
.
.
.

กีกวังที่กำลังรีบออกมาจากบ้านหลังนั้น รีบก้าวฝีเท้าไป อยากจะให้พ้นจากบ้านนั้นเร็วๆ แต่ก็ต้องเดินเอื่อยลงเรื่อยๆก้มมองพื้นถนน แล้วหยุดนิ่งอยู่กับที่ตรงนี้ กีกวังยกมือขึ้นพร้อมกับกำมือกำชับไว้เเน่นที่อกของตัวเอง ก่อนจะก้าวเท้าออกไป...

.
.
.

"ดูจุน คนบ้า!! ทำไมไม่ขอให้กีกวังอาช่วยล่ะ พูดไปสิว่า "มาช่วยกันทำให้คำขอเป็นจริงที กีกวังอาาา" โยซอบลากเสียงคำว่า อา ยาวขึ้นจนดูจุนที่กำลังเเกะสก็อตที่ติดอยู่บนหัวออก ถึงกับมองหน้าโยซอบอย่างหงุดหงิด 

"ก่อนอื่นขอพูดอะไรหน่อยนะ อย่าเรียกนายนั่นว่ากีกวังอา ถ้าจะเรียก ก็เรียกว่า กีกวัง ไม่ก็ลีกีกวัง....." ดูจุนพูด พลางจับหัวตัวเองไปด้วย ไม่ค่อยอยากจะพูดมากหรอกนะ แต่อีกคนนั่นแหละทำให้เค้าไม่พอใจเลย ปวดหัวชิบ...

"ทำไมล่ะ? กีกวังอา ก็คือ กีกวังอา ....กีกวังอาน่ะใจดีกับทุกคน แถมยังมีเกมส์กับการ์ตูนเยอะแยะไปหมดเลยนะฮะ"

"ก็บอกว่า...นายนั่นไม่ใช่กีกวังอาที่เรารู้จักอีกต่อไปแล้ว..."

"เห๋?" โยซอบสงสัยคำพูดของอีกฝ่ายที่ว่าไม่รู้จัก...งั้นเหรอ

"ถึงจะขอร้องไป กีกวังบ้านั่นก็คงไม่ช่วยหรอก"

"กีกวังบ้านั่น?"

"ก็บ้ากีกวังนั่นไง! ยังไงก็เถอะ นายนั่นไม่ใช่เพื่อนหรืออะไรอีกแล้ว..." ดูจุนตะคอกเสียงขึ้นใส่โยซอบที่ไม่เข้าใจอะไรเค้าเลย ยิ่งพูดไป ยิ่งคิดไป ก็ยิ่งทำให้ผมอารมณ์เสียไปซะเปล่าๆ 

"ไม่เอานะฮะ! ไม่เอา...พูดไม่ดีกับกีกวังอาแบบนี้ เกลียดที่สุดเลยนะ!" โยซอบพูด พร้อมกับน้ำตาคลอกำมือแน่นตะโกนใส่หน้าดูจุนที่พูดไม่ดีใส่กีกวังอาเพื่อนรักของโยซอบแบบนี้ ผมน่ะไม่ชอบเลย ไม่ชอบให้ดูจุนต้องมาทะเลาะกับกีกวังอากันแบบนี้ น้ำตาเม็ดเล็กไหลลงมาตรงขอบตาของโยซอบ ยิ่งพูดก็ยิ่งไหลเรื่อยๆ ทำให้ดูจุนมองโยซอบถึงกับตกใจเล็กน้อย

"โยซอบ......"

"นี่ ไปหากีกวังอาอีกครั้งเถอะ ไปขอร้องกีกวังกันนะ...ดูจุน!!"

ดูจุนสะดุ้งกับคำพูดของคนตัวเล็ก ที่โยซอบกระเเทกเสียงชื่อของเขา ทำให้ดูจุนย้อนไปนึกถึงเรื่องเก่าๆในตอนนั้น...ถึงกับต้องกุมขมับบนหัว อาจจะเป็นเพราะปวดหัวแน่ ๆ ต้องใช่แน่ ๆ เลย...

"เข้าใจแล้ว....คำขอนั่น เดี๋ยวไปหากีกวังแล้วจะเข้าใจเอง ไม่ใช่แค่กีกวังหรอก ตั้งแต่ตอนนั้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด"  ดูจุนอธิบายให้คนตัวเล็กข้างหน้าฟัง จนโยซอบที่มองดูจุนมาคร่าวๆแล้วก็สงสัยกับดูจุนไปด้วย ดูจุนพลางกำผ้าสก็อตที่วางบนโต๊ะไว้แน่น...จริงๆเรื่องทุกเรื่องมันเกิดขึ้นก็เพราะตอนนั้นนั่นแหละ.....
.
.
.
.

ปึก !

เสียงตู้เสื้อผ้าเปิดออกพร้อมกับหยิบชุดขึ้นมาใส่ ผมกำลังจะออกไปข้างนอกตอนนี้ ผมมองออกไปทางหน้าต่าง ตอนนี้ตอนเย็นแล้ว พระอาทิตย์ก็เริ่มตกดินแล้วกำลังจะกลายเป็นตอนกลางคืนอีกในไม่ช้าหรอก

"นี่ ดูจุนน ยังอีกเหรอฮะ"

"ครับ ครับ ครับ" 

ดูจุนเดินลงมาจากบันได เหลือบเห็นโยซอบที่มองผมอยู่ มองมาด้วยสายตาแปลกๆ ทำไม ...? แค่แต่งตัว ใส่หมวก ใส่แว่นมันผิดตรงไหนรึ 

"หมวกกับแว่น ? " โยซอบเองก็คงมองดูจุนที่ใส่ชุดปิดตัวมิดชิดอะไรขนาดนั้น

"ไม่ต้องสนหรอกน่า เอ้า ไปกันเถอะ'' ดูจุนเองที่เดินผ่านโยซอบไป ก่อนจะหยิบรองเท้าในชั้นวางมาใส่ 

"อื้ม!" 

ทันทีที่ดูจุนกำลังจะเปิดประตูออกไป ได้ยินเสียงคนข้างนอกนั้นคุยกัน มือที่กำลังเอื้อมไปเปิดประตูถึงกับต้องหยุดค้างไว้ทั้งแบบนั้น

"อ้าว แหม"

"แหม ไปซื้อของเหรอคะ"

"กำลังจะไปเนี่ยแหละ"

"โอ้ จะว่าไป...."

"ดูจุน ?" โยซอบเห็นดูจุนที่หยุดอยู่ตรงประตูมานาน ไม่ยอมเปิดสักที นึกขึ้นได้จึงเรียก

"รู้แล้วน่า....เฮ้อ..." 

ดูจุนถอนหายใจก่อนจะเปิดประตูออกไป ทำให้คุณป้าๆอยู่ข้างนอกหันมาทางเสียงประตู ดูจุนมองก่อนจะยิ้มตอบกลับไป ไม่ชิน...ผมไม่ชินสักนิด...การออกมาสู่โลกภายนอกนี่อ่ะ 

"เป็นอะไรไปเหรอ"  

"หวัดดีครับ" คุณป้าทั้งสองมองผม ก่อนจะก้มหัวแทนคำตอบรับกลับมา 

"ทำหน้าพิลึก โอ๊ะ ต้นหอมในรามยอนติดฟันอยู่ล่ะ" โยซอบชี้ไปที่ฟันของดูจุน ต้นหอมเล็กๆที่ติดในซอกฟันอยู่ 

"หนวกหูน่าา!!" 

ดูจุนที่เผลอตะคอกเสียงใส่โยซอบ ลืมไปว่าที่ตรงนั้นมีสองคนยืนคุยกันอยู่ทำให้คุณป้านั้นกับเบี่ยงหน้าไปทางอื่น ราวกับว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เขาคงคิดว่าเราบ้าไปแล้วแน่ๆเลย โอ้ยยยย

"โธ่เอ้ย....." ดูจุนหันกลับมาปิดประตูล็อคบ้านก่อนจะเดินออกไปไม่รอโยซอบ

"เอ๊ะ ! เดี๋ยวก่อนสิ!!" 

.
.
.
.

"นี่ดูจุน บ้านกีกวังอาไม่ใช่ทางนี้นะ" 

"มาเดินเล่นก่อนน่ะ"

"ห้ะะ อ่าาา!!"

โยซอบเห็นอะไรบ้างอย่างจึงรีบวิ่งเข้าไปดูด้วยความคิดถึง โดยที่ไม่รอดูจุนที่เดินเอื่อยๆอยู่ตามหลังเลย

"ตรงนี้เคยเป็นบอมบอมใช่ไหม กลายเป็นร้านขายขนมปังไปซะแล้ว สุดยอด! แต่ว่าโยซอบน่ะ...."

ดูจุนที่เดินตามโยซอบที่ร่วงหน้าไปก่อน เห็นเพื่อนหนุ่มสองคนกำลังเดินตรงมาทางเขา

พวกนั้น ที่อยู่ม.ต้นด้วยกัน

"ดูเรื่องนั้นมายัง ?"

"เรื่องไหนล่ะ ?"

"ก็เรื่องที่มีเอเลี่ยนบุก แล้วเด็กผู้หญิงถือกระบองสองท่อนบู๊ในโรงเรียนน่ะ" สองคนกำลังเล่าถึงเรื่องหนังเรื่องใหม่ ฝีเท้าทั้งสองเดินผ่านเพื่อนในสมัยเด็กอย่างดูจุน อย่างไม่เหลียวตามองกลับมาเลย

"มันอะไรล่ะนั่น?"

"ไม่รู้จักเหรอ โฆษณาออกจะเพียบ"

ดูจุนเองที่เดินผ่าน เอามือเข้ากระเป๋ากางเกงสองข้าง พร้อมกับถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์อีกครั้ง อย่างเขาก็ไม่สนใจเหมือนกัน ยังไงซะทุกคนก็เหมือนๆกันหมดนั้นแหละ คนอย่างผมเนี้ยนะใครจะสนใจกัน เหอะ...

"เพื่อนเหรอฮะ ?" 

โยซอบเองที่มาอยู่ตรงหน้าผม ตอนไหนก็ไม่รู้ยื่นหน้ามาถาม ภายใต้หน้าร่างเล็กดูใสๆ แต่ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมแฮะ

"ไม่ใช่หรอก" ต่อให้ดูจุนตอบว่าใช่..ยังไงก็ไม่ใช่เพื่อนอยู่ดีหรอก

ก็รู้อยู่แล้วล่ะนะ พวกป้านั่นทำเอาผมหงุดหงิดก็จริง แต่ที่จริงไม่มีใครสนใจฉันหรอก กีกวังก็ยังพูดเลยไม่ใช่เหรอ ว่าฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง

ดูจุนที่คิดอยู่นั้น ถอดเเว่นออกมาพร้อมกับมองดูทางรถไฟข้างหน้า แสงยามเย็นอ่อนๆท้องฟ้าสีส้มที่สวยงาม ทำให้มองยังไงๆก็เพลินในสายตาเค้า

"เด็ดออก....ซะ!" โยซอบเเอบเด็ดดอกไม้สีขาวที่อยู่ข้างใต้รั้วที่กั้นทางรถไฟขึ้นมาดม กลิ่นหอมๆของดอกไม้นี้ โยซอบน่ะชอบมากๆเลย

"กลิ่นหน้าร้อนเลยเนี่ย" โยซอบเองลุกขึ้นก่อนจะมองไปบนท้องฟ้าสีส้มตกเย็น

"นายไม่เปลี่ยนไปเลยนะ" 

"เอ๊ะ ?" โยซอบเองก็สงสัยคำพูดนะ ...

"ไม่มีอะไร..." 

ดูจุนเองตอบปัดไปเเค่นั้นก่อนหันหน้าหลบไปทางอื่น

ก็แน่ล่ะ ก็แค่ภาพหลอนนี่ "มีเรื่องที่จะขอร้อง" งั้นเหรอ ?

ดูจุนมองลงพื้นที่มีเงาของเขาแต่ไม่มีเงาของอีกคนที่ยืนอยู่.....

คงจะเป็นเพราะฉันน่ะแหละ เพราะว่ารู้สึกผิดต่อโยซอบ....

ดูจุนเองก็หมายว่าตัวเองผิดที่ทำให้โยซอบนั้นเสียชีวีตมันเป็นเพราะเขาเองนั้นแหละ....

"ดูจุน!! ดูสิ ดูสิ" 
ดูจุนหันไปเห็นโยซอบที่กำลังขึ้นไปปีนบนรั้วและขึ้นไปยืนอยู่บนนั้น ทำท่าทางเหมือนจะตกลงมาอยู่แล้ว 

"ทำอะไรของนายน่ะ อันตรายนะ" 

แต่ไม่ทันที่โยซอบจะหันหลังมายิ้มให้กับดูจุนนั้น ท่าทีของโยซอบก็ตกลงมา ขาของโยซอบนั้นพลาดจนหงายหลัง ดูจุนเห็นอย่างนั้น ในความคิดเรื่องของโยซอบก็ผุดเข้ามาในหัวทันที ดูจุนรีบก้าวเท้าสุดเต็มแรงและพุ่งตัวกระโดดไปรับโยซอบ ไม่นะ....

"ดูจุน! ดูจุน....โยซอบน่ะ..." 

ภาพในหัวของดูจุนในตอนเด็กที่เล่นเกมส์อยู่นั้น คุณพ่อเองมาเรียกเค้าอย่างรีบร้อน เห็นอย่างงั้นดูจุนตกใจ จนจอยเกมส์ของดูจุนก็ตกลงพื้นอย่างแรง

"เฮ้ยยยยย !! " 

ตุ้บ... 

.
.
.
.

ดอกไม้เองที่อยู่ดีๆก็ร่วงลงมาบนพื้นกับเเว่นของดูจุนที่หลุดอยู่กลางพื้น เห็นอย่างงั้นดูจุนหน้าคว่ำไปกองกับพื้นแล้ว แต่แล้วก็ดันได้ยินเสียงเรียกของอีกคนเลยมีสติขึ้นมามองเท้าคนตัวเล็กได้

"ดูจุน.....ดูจุน? เป็นอะไรไหมฮะ?" โยซอบเองที่มองอีกคนลงไปนอนกับพื้นใต้ขาเค้าอย่างงงๆ ถึงกับถาม

อีกคนที่กว่าจะฟื้นตัวได้ เล่นเอาโยซอบใจหายซะ...

"ไม่เป็นไร" 

ทันทีที่ดูจุนกำลังจะลุกขึ้น ก็มีเสียงเรียกจนทำให้เค้านั้นชะงัก

"ยุน ดูจุน ?"

ก่อนจะหันหลังกลับไปพบว่าคนสองคนที่ไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายเดือน แว่นของผมที่ตกอยู่อีกคนก็เอาขึ้นมาเก็บไว้และมองมาที่ผมทั้งคู่ ทั้งสองที่ไม่เคยได้เห็นหน้ากันมานานดันอยู่ตรงหน้าเค้าซะแล้ว....

"ทำอะไรของนายน่ะ...."

.

.

.

.

.

.

.


จบแล้วตอนที่ 1 ขอบคุณที่ติดตามนะคะะ -w-

#ฟิคมิตรภาพ















นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #2 เด็กยังโย (@punchseop) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 05:52
    สนุกดีค่ะ ><
    #2
    0