APRIL TEA ROOM - HUNHAN -

ตอนที่ 3 : chapter 2 66%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 พ.ย. 57




CHAPTER 2

 

มหาวิทยาลัยคอนกุก, โซล, เกาหลีใต้

 

“ลู่หานยืมโทรศัพท์หน่อยดิ แบตกูหมดอ่ะ ไม่มีคิดเลข”

 

“หยิบแป๊บ” สิ้นประโยค ลู่หานเอื้อมมือลงไปยังกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบเจ้าสมาร์ทโฟนสีขาวออกมาใช้งาน ไม่ทันจะได้คว้าออกมาดวงโตกลมโตหรี่เล็กลง คิ้วบางขมวดเข้าหากันเมื่อพบว่าภายในกระเป๋ากางเกงของตนว่างเปล่า ว่าแล้วก็จดจ้องไปยังคนที่คิดว่าเป็นตัวการอย่างหาเรื่อง

 

“คยองซูมึงขโมยโทรศัพท์กูไปป่ะ อย่ามาอำนะเว้ย” ลู่หานโวยวาย

 

คยองซูถอนหายใจออก เงยหน้าจากโจทย์สุดหินด้วยใบหน้านิ่งเรียบ “กูจะเอาเวลาไหนไปขโมย วันนี้มึงมาสายจะตายห่า”

 

“แล้วมันหายไปไหนวะ”

 

“ถามกูกูจะรู้มั้ยเนี่ย มึงลืมไว้ที่คอนโดป้ะ?”

 

“เฮ้ยกูเอามา ตอนเช้ายังหยิบมาดูนาฬิกาอยู่เลย”

 

ลู่หานยกมือขึ้นเกาเจ้ากลุ่มผมสีคาราเมลอย่างงุนงงปนสงสัย ร่างเล็กยู่ปากเข้าหากันแถมยกมือกอดอกด้วยความเครียด อะไรวะ.. เพิ่งซื้อมาไม่ถึงเดือนหายซะแล้ว ถ้าคุณป๊ารู้โดนบ่นหูชาแน่ๆ

 

“เมื่อเช้ามึงแวะไหนบ้างนอกจากมามหาลัย”

 

“ก็ไม่มีนะ ก็ตรงดิ่งมาเลย ... เอ๊ะ!

 

ไม่ทันจะจบประโยค กลิ่นชาร้อนกับภาพของแซนวิชก็แล่นมาแตะสมองทันที คนตัวเล็กตบเจ้าโต๊ะสีขาวเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองน่าจะวางลืมไว้ที่ร้านของคนหล่อคนนั้นแน่ๆ คยองซูที่เห็นภาพเพื่อนตัวเองก็พลางส่ายหน้าอย่างปลงๆ เป็นเรื่องปกติมากที่จะเห็นลู่หานมันลืมของอยู่เป็นประจำ แทบจะทุกสัปดาห์ของมันต้องหายซะหนึ่งถึงสองอย่างคอยให้คนรอบข้างต้องพาลปวดหัวไปด้วย

 

“คราวนี้ลืมไว้ไหนอีกอ่ะมึง?”

 

“ร้านชาแถวๆ Children's Grand Park อ่ะ

 

“นักศึกษาลู่หาน!

 

เจ้าของเสียงทุ้มหนักของอาจารย์ว่าขึ้น ทำเอาทั้งสองคนถึงกับสะดุ้งเฮือก ลู่หานค่อยๆเบนหน้าหาอาจารย์คิมจงอุนด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก นัยน์ตาคมเชือดเฉือนลู่หานจนแทบกระอักเลือด

 

“ค...ครับอาจารย์”

 

“มีคนมาหาหน้าห้องนู่นแหน่ะ คุณมัวแต่คุยไม่ได้สนใจ”

 

“ขอโทษครับ” ร่างบางก้มหัวลงก่อนจะค่อยๆสอดสายตามองไปด้านหน้า

 

“ยังไงวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนละกัน อย่าลืมโปรเจคงานที่ผมสั่งกันไว้หล่ะ” จบประโยคหนักพร้อมเสียงปิดหนังสือของตำราเล่มโต นักศึกษาภายในคลาสเดียวกันหันกลับมาขอบคุณร่างบางกันยกใหญ่เพราะการสอนที่ล่วงเวลานานเกินจนเมื่อมีคนมาขอพบลู่หานนี่แหล่ะ อาจารย์สุดโหดถึงจะยอมลามือ

 

ร่างเล็กส่งยิ้มเจื่อนให้แก่เพื่อนๆ ก่อนที่ใบหน้าหวานอย่างคยองซูจะสอดส่องสายตาออกไปหน้าประตูอย่างสงสัย

 

“ใครเรียกมึงวะ? จงอินหรอ?”

 

“ไม่รู้หว่ะ” ลู่หานตอบ มือก็กวาดเครื่องเขียนลงกล่องดินสอแล้วขยับปากพูดต่อ “แต่จงอินเขาก็ไม่เคยเรียกกูนะ ปกติก็นั่งรอตลอด”

 

“น่าอิจฉามึงจริงๆแฟนคอยตามดูแล ~

 

“น่าอิจฉาก็รีบหาซะสิมึง”

 

คยองซูหลุบตาลงเล็กน้อย มือก็กวาดของเก็บตามลู่หานพยายามควบคุมเสียงอันสั่นเครือให้เป็นปกติ “ไม่อ่ะ กูขี้เกียจ”

 

“มึงนี่น้า .. เป็นงี้ตลอด มีไรบอกกูดิ”

 

“มึงรีบไปดูเหอะว่าใครมาหามึง” คยองซูยิ้มบางแล้วโบกมือไล่ร่างบาง

 

“เออนั่นดิ เก็บของเสร็จเจอกันหน้าห้อง”  ลู่หานบอก เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นเดินออกไปภายนอกห้องไม่ทันที่จะได้กวาดสายตามองหาเสียงมีเสน่ห์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

 

“คุณ .. ลู่หาน”

 

ลู่หานหันขวับกลับมาเมื่อเสียงที่พบอย่างทางซ้ายมือ ปรากฎเห็นชายร่างกระทัดรัดในชุดเมทชายกำลังถือโทรศัพท์ของเขาอยู่ เส้นผมดำขลับขยับไหวไปมาเมื่อสายลมพัดผ่านทำเอาสาวๆที่อยู่แถวนั้นเคลิ้มกันเป็นแถบ ร่างเล็กส่งยิ้มร่าอย่างดีใจที่เห็นว่าโทรศัพท์ของตนเองยังคงไม่หายไปไหน

 

“คุณพนักงานเสิร์พที่ร้านนี่”

 

“เรียกแบคฮยอนก็ได้ครับ” แบคฮยอนตอบก่อนจะยื่นโทรศัพท์ส่งให้ลู่หาน “พอดีเอาโทรศัพท์มือถือที่คุณลืมไว้มาคืนหน่ะครับ”

 

“อ๊ะ! ผมกำลังไปเอาเลยขอบคุณมากนะครับ!

 

“ลู่หานตกลงใครมาหาวะ”

 

ลู่หานเหลือบมองเพื่อนตัวเล็กที่เดินแบกหนังสือออกมาก่อนจะแนะนำอีกคนให้เพื่อนรู้จัก

 

“เขาชื่อแบคฮยอนหน่ะ เป็นคนเก็บโทรศัพท์ให้กู”

 

“สวัสดีครับผมคยองซู” คยองซูโค้งให้คนตรงหน้าอย่างนอบน้อมจนแบคฮยอนอดไม่ได้ที่ต้องโค้งกลับด้วยความรู้สึกประหม่า แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับคนตัวเล็กข้างหน้าก่อนจะชะงักมือที่จะยื่นไปจับลงเมื่อได้เห็นใบหน้าน่ารักของคยองซู “ย..ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณคยองซู”

 

ลู่หานเห็นปฎิกิริยาของแบคฮยอนก็อดอมยิ้มไม่ได้ สงสัยจะมีคู่รักคู่ใหม่เติบโตในคอนกุกอีกหนึ่งคู่ในไม่ช้าสินะ ในที่สุดหนอนหนังสือคยองซูจะได้รู้จักความรักซักที

 

ร่างเล็กติดอยู่ในห้วงความคิดซักพักก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีมือปริศนามาสะกิดที่ไหล่เล็กของตน ลู่หานหันกลับไปเผชิญหน้าก่อนจะคลายรอยยิ้มกว้างออกอย่างมีความสุข คนตัวสูงตรงหน้าหยิบหนังสือที่ลู่หานหอบอยู่มาไว้ที่ตัวเองแล้วหยิบเสื้อช็อปที่พาดไหล่อยู่ให้ลู่หานได้ดูแลแทน ส่งฝ่ามือกว้างอีกข้างที่ยังว่างอยู่ยีผมคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู

 

“ขอโทษนะที่มาสาย รอนานมั้ย?”

 

ลู่หานส่ายหน้าส่งรอยยิ้มอบอุ่บไปให้อีกคนแทนคำตอบ

 

“ไม่นานเลย จงอินนา...”

 

------ cup of tea ----

 

เงาของชายร่างสูงกำลังเลื่อนบานกระจกใสขนาดใหญ่ออกด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย เขาแทรกตัวเดินเข้าระเบียงพื้นที่กระทัดรัดก่อนจะค่อยๆเลื่อนบานกระจกปิดลงดังเดิม ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้สีครีมมีพนักบุด้วยที่รองนั่งขนาดจิ๋วด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

เขาหยิบกล่องใบเล็กสีดำขลับขึ้นมาหยิบเจ้าแท่งมวนยาวขึ้นมาจุดไฟจนปลายของมันมีประกายแดงวาบ นิ้วเรียวคีบเจ้ามวนบุหรี่ขึ้นมาสูดนิโคตินเข้าร่างกายแล้วพ่นควันสีเทาออกมา ความเย็นจากกลิ่นมินต์แตกซ่านไปทั่วปากแต่เขาไม่มีการแสดงอาการใดๆออกมาทั้งสิ้น

 

ใบหน้าของโอเซฮุนก็ยังคงเย็นชาเฉกเช่นเจ้ารสชาติของบุหรี่

 

ร่างสูงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นไปมา อดไม่ได้ที่จะเข้าเจ้าโปรแกรมแชทสีเหลืองเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้ โอเซฮุนก็จำไม่ได้ แต่บอกเลยว่าบ่อยที่สุดตั้งแต่เคยเล่นมาเลยหล่ะ

 

Baekhyunnee : เซฮุนนา

Baekhyunnee : คุณลู่หานของแกได้โทรศัพท์คืนแล้วนะ

Oh Sehun : จริงดิ? เอ้อนี่พี่แล้วที่ผมขอไว้อ่ะ

Baekhyunnee : ไม่ลืมหรอกน่า

Baekhyunnee : แต่นี่เซฮุน...

Oh Sehun : รีบส่งรูปมาดิ

Baekhyunnee : ฉันเห็นแฟนคุณลู่หานมาเฝ้าอยู่หน้าห้องด้วยแหล่ะ

 

โอเซฮุนแค่นยิ้มให้กับตัวเองอย่างดูแคลน วางโทรศัพท์ลงกระแทกกับโต๊ะด้วยใบหน้าโหมดเดิม ดีแล้วแหล่ะดีแล้ว... ที่คนน่ารักที่ชื่อว่าลู่หานจะเปิดแผยความสัมพันธ์ให้เขาไม่ต้องมีความหวังลมๆแล้งๆไปแบบนี้ มันไม่ใช่ความรู้สึกเจ็บปวดมากเพราะเขากับลู่หานก็เพิ่งจะเจอกันครั้งแรกเมื่อยามเช้าของวัน มันก็แค่....

 

รู้สึกเซ็งๆอย่างบอกไม่ถูก ...

 

เซฮุนถือคติว่าคนที่มีพันธะอยู่แล้วเขาจะไม่ยุ่ง ถึงแม้ว่าจะมีผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่มีแฟนแล้วมาให้ท่า เขาจะปฎิเสธและไม่สานต่อความต้องการของพวกเธอ ยอมรับว่าตัวเซฮุนเองก็ผู้ชายคนนึงมีความอยากแต่ก็ไม่มั่วถ้าอยากลงก็คงไปลงกับที่อื่น ดังนั้นถ้าหากลู่หานมีคนที่คบหาอยู่แล้วเขาก็คงจะหยุดความคิดที่อยากจะสานต่อความรู้สึกดีๆลง

 

ทุกอย่างมันควรจะจบลงด้วยดีเสียเพียงแต่ว่าหัวใจของเขามันยังร้องอยากเจอหน้าลู่หานอีกซะได้

 

นัยน์ตาคมมองดูใบไม้สีน้ำตาลที่กำลังร่วงหล่นสู่พื้นตามกาลเวลาอย่างเหม่อลอย สักพักก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อสายตาดันไปโฟกัสเข้ากับชายหนุ่มสองคนที่เดินหยอกล้อกันเดินเข้ามาในร้าน

 

มันเป็นเรื่องปกติที่ร้านของโอเซฮุนจะมีคนแวะเวียนเข้ามาเสมอซึ่งถ้าหากเป็นคนอื่นเขาคงจะไม่ลุกพรวดรีบเดินดุ่มๆลงไปยังชั้นล่างแบบนี้หรอก

 

ถ้าหนึ่งในคนๆนั้นไม่ใช่ ลู่หาน

 

“อ้าวพี่เซฮุนทำธุระเสร็จแล้วหรือ?”

 

โอเซฮุนหอบเล็กน้อย มองใบหน้าคมของพนักงานตัวเองก่อนจะขยับปากพูด “นี่ยูตะ คนน่ารักที่มากับคนตัวสูงๆนั่งโต๊ะไหน?”

 

ยูตะที่กำลังเปิดกล่องชาออกชะงักลง ร่างเล็กกอดอกพิงเคาท์เตอร์อย่างใช้ความคิด ก่อนจะร้องอ๋อ! ขึ้นมาดังๆ อย่างดีใจ “พี่หมายถึงคู่รักที่น่าอิจฉาที่กำลังนั่งอยู่โต๊ะหลังสุดนั่นใช่มั้ยครับ?”

 

                สิ้นเสียงหนักงานรุ่นน้องเซฮุนหันขวับไปมองทันที ภาพที่ปรากฎในม่านตาทำเอาเซฮุนหัวเราะเหอะขึ้นมาในลำคอเมื่อคนผิวแทนที่นั่งฝั่งตรงข้ามของลู่หานกำลังส่งมือไปขยี้กลุ่มผมสีคาราเมลจนฟูฟ่อง คนหน้าเหมือนแมวก็ขู่ฟ่อซะน่ากลัวเหลือเกิน น่ากลัวจนเขาคนนั้นเลื่อนมือลงมาบีบแก้มจนลู่หานต้องร้องแง้วโอดโอยแว่วมายังตรงที่เขายืนอยู่

 

                หมั่นใส้ ... นั่นคือสิ่งที่เซฮุนคิด

 

                “น่ารักสุดๆเลยใช่ม๊า เนี่ยเดี๋ยวผมชงชาเสร็จก็จะไปรับออเดอร์จากคู่นั้นละ~

 

                เซฮุนตวัดสายตามองลูกจ้างของตัวเองด้วยความเย็นชา “เดี๋ยวพี่ไปรับออเดอร์เอง เรายืนทำต่อเถอะ”

 

ว่าจบร่างโปร่งก็ก้าวขาจนไปหยุดอยู่ที่โต๊ะนั่งของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วโดยแทบไม่ได้ฟังประโยคที่รุดหลังของยูตะเลยซักนิด คนหน้าแมวที่เบะปากให้คนตรงข้ามหยุดการกระทำแล้วหันมายิ้มซะจนตาหยีใส่เซฮุนจนคนอย่างเซฮุนเองแทบทนความน่ารักไม่ไหว

 

ร่างโปร่งกระแอมไอออกมาเบาๆก่อนจะก้มลงมองสมุดจดรายการแทนที่จะมองใบหน้าหวานร้อยเล่ห์นั่น “รับอะไรดีครับ?”

 

“ชาคาร์โมมายที่นึงครับ”

“เอาแบบจงอินนาด้วย”

“งั้นเอาชาคาร์โมมาย 2 ที่เลยครับ” คิมจงอินเอมมือไปทัดปรอยผมที่กำลังคลอเคลียแก้มใสไว้ที่ใบหู ลู่หานตอนนี้ใส่ชุดนักศึกษาถูกคลุมทับด้วยเสื้อช็อปสีกรมของคิมจงอินอีกชั้นนึง เหมาะมาก... ลู่หานเหมาะกับการเป็นแฟนเด็กวิศวะมากที่สุด...

 

โอเซฮุนกรอกตาไปมาก่อนจะจดลิสต์เมนูลงแผ่นกระดาษด้วยสีหน้าเรียบเฉย ระหว่างที่เขากำลังจะเดินเพื่อกลับเข้าหลังร้านข้อมือของเซฮุนก็ถูกแรงเล็กฉุดรั้งเอาไว้ เซฮุนเลื่อนสายตาลงมองคนตัวเล็กที่พูดบอกเขา ร่างสูงส่งยิ้มบางให้แก่ลู่หานแต่ภายในใจดันเจ็บแปรบขึ้นมา

 

“ขอบคุณนะครับสำหรับเรื่องเมื่อเช้า”

 

 

“ไม่เป็นไรครับ .... คุณลู่หาน”




สวัสดีค่ะ :)
สนุกกันมั้ยค๊า TT อ้อเรื่องนี้ฮุนฮานค่าไม่ใช่ไคลู่ง้อว 5555555
ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนคะ ฝากแท็กด้วยนะคะ #hunhantearoom


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #46 iLamYong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 00:38
    เจ็บแปลบๆ เซฮุนอย่าพึ่งถอดใจนะ
    #46
    0
  2. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 13:50
    ง่อววววว สู้ๆนะฮุนน
    #45
    0
  3. #44 PrincessLuhan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 21:43
    จงงิน จงอินวิศวะ หล่่อจังเลยยย
    #44
    0
  4. #43 spidix (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 21:17
    บรรยายอ่านง่ายมากเลย จะติดตามไปเรื่อยๆนะค่ะ :)
    #43
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #41 iqvrxe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 23:03
    เย่มาอัพแล้ว ฮุนเข้มแข็งไว้!
    #41
    0
  7. #40 minimini (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 20:27
    เอาไคออกปายยยยยบ
    #40
    0
  8. #37 Partypop (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 22:10
    เด่ว ไคคู่ใครเป็นตัวร้าย(?)ลู่ยังซิง(?)5555
    #37
    0
  9. #31 iLamYong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 00:56
    ไคลู่ก็ได้นะค่ะไรท์ขาาาาาาาาา. กบฎ 5555
    #31
    0
  10. #30 Macchiato (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 20:11
    แบบบบบบ น้องโด้แอบชอบจงอินง่อววว

    เรื่องนี้ไคโด้ หรือแบคโด้ล่ะเนี่ยยยยย

    ชอบอ่ะ ร้านกาแฟ >
    #30
    0