APRIL TEA ROOM - HUNHAN -

ตอนที่ 2 : chapter 1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ต.ค. 57






CHAPTER 1
 

โอเซฮุนกำลังคิดว่าตนเองกำลังเป็นบ้า

 

                ที่อยู่ดีๆก็เจอคนที่นิสัยคล้ายลูกแมวขนาดนี้

 

เจ้าของเรือนเส้นผมสีคาราเมลอ่อนถือวิสาสะเดินดุ่มๆก้าวเข้าไปในร้านอย่างรีบร้อน ใบหน้าหวานเลือกทำเลดีๆซักที่อย่างเช่นที่นั่งติดกับกระจกใสที่มีฝ้าจากไอน้ำเกาะอยู่ด้านนอกประปราย พลางมือเรียวสวยก็ยกเจ้าเก้าอี้ไม้สีขาวสะอาดลงจากโต๊ะที่ยังไม่ได้จัดการอะไรเลย คนตัวเล็กหย่อนสะโพกลงนั่งทันทีโดยที่เจ้าของร้านอย่างโอเซฮุนได้แต่ยืนมองตาปริบๆ

“เอ่อ...คุณครับ?”

“หือ?” ร่างเล็กขานรับ เส้นผมเส้นเล็กๆที่ยังไม่ได้ถูกเป่าให้มันแห้งสนิทยังคงเปียกชื้น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าโอเซฮุนนั้นน่ารักน้อยลงเลยซักนิด ชายหนุ่มร่างสูงจุดยิ้มขึ้นมุมปากทั้งสองข้างอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะรีบคลายออกเก็บอาการเอาไว้

“คือทางร้านยังไม่ได้เตรียมวัตถุดิบเลย เกรงว่ามันจะ...”

“อ้อ! ไม่เป็นไรครับ มีอะไรที่ทานได้ก็เอามาได้เลยครับ!

“แต่น้ำร้อน...”

“มีชาอะไรที่แช่เย็นไว้บ้างมั้ยครับ?”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วสอง มองดวงตากลมโตอย่างสงสัย “คือมัน...”

“มีอะไรกินได้ตอนนี้เอาออกมาได้เลยครับ ผมไม่ถือ” ใบหน้าราวลูกแมวยิ้มตาหยีส่งไปให้กับโอเซฮุนจนใจกระตุก ก่อนจะเอ่ยประโยคนึงขึ้น “ช่วยทีนะครับ ผมต้องเข้าคลาสอีกครึ่งชั่วโมงนี้”

 

โอเคๆ เค้าแค่คิดว่าคนตรงหน้าเค้าน่ารักดีก็เท่านั้นแหล่ะ

 

แค่นั้นจริงๆ

 

โอเซฮุนโคลงหัวไปมาอย่างมึนงงจนรู้สึกตัวอีกทีก็มายืนแหมะอยู่ที่หลังเคาท์เตอร์เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สงสัยจะโดนคนหน้าเหมือนแมวอ้อนจนสติพล่ามัวไปหมด ได้แต่ส่ายหัวให้กับตัวเองอยู่สองสามทีว่าไปรับออเดอร์มึนๆมาจากคนหน้าสวยคนนั้นมาได้ยังไงเพราะในเมื่อยังไม่มีอะไรพร้อมซักอย่าง

 

จะต้มน้ำให้เสร็จภายใน 5 นาทีมันก็คงไม่ใช่เรื่อง

 

ทำไงดีวะ?

 

พลันสมองก็นึกขึ้นได้... ร่างสูงเดินดุ่มๆเข้าไปด้านหลังร้านหยิบหม้อใบกระทัดรัดขึ้นมาเติมน้ำเปล่าลงไปแล้วจัดการวางลงบนเตาแก๊สทันที เอาหน่า..ถึงมันจะไม่ถูกต้องซักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่อยากเดินไปแคนเซิลตัวยุ่งที่อยู่ในร้านหรอกนะ

...มองหน้าผมแบบนั้นกันทำไม

แค่กลัวเค้าหิวระหว่างเรียนแค่นั้นแหล่ะน่า!

ผมแค่ใจดีกับเพื่อนร่วมโลกเท่านั้นเอง!

โอเซฮุนเอี้ยวตัวไปทางชั้นล็อคเกอร์ฝั่งตรงข้ามกับห้องครัวก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนสีดำขึ้นมาสวมใส่ฆ่าเวลาสั้นๆนั้น ระหว่างที่ง่วนอยู่กับการผูกสายกันเปื้อนข้างหลัง แรงผลักประตูเข้ามาภายในก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับคนร่างเล็กกระทัดรัด ผมสีดำขลับตัดกับผิวขาวราวน้ำนมนั่นอย่างมาก ตาสองชั้นหลบในนั่นกำลังส่งยิ้มจนเห็นฟันเกือบครบทุกซี่ให้เซฮุนพร้อมเอ่ยประโยคถามคนร่างโปร่งทันที่อย่างไม่ต้องสงสัย

“เซฮุน คนข้างนอกลูกค้าหรอ?”

“พนักงานใหม่มั้งพี่แบคฮยอน”

“แหน่ะเป็นคนขายเครื่องประดับ”

เซฮุนเลิกคิ้วใส่คนตรงหน้า “อะไรวะพี่?”

“...เป็นคนมีมุข”

“ตลกเดี๋ยวฟาดด้วยถาด ไป! ไปเปลี่ยนชุดทำงานเลย” แบคฮยอนทำปากแบะล้อเลียนเจ้าของร้านขี้เก๊กนั่นไปที ก่อนจะถลาตัวเข้ามาใกล้ จัดการตบบ่าคนตัวสูงแปะๆ แล้วทำตาวิบวับใส่ชวนให้โอเซฮุนต้องไปเอาถาดมาฟาดแม่งซะจริงๆ

“น่ารักขนาดนี้ เด็กในสต๊อกก็บอกดิฮิ้ว~

“ไม่ใช่เว้ย!!!” ร่างสูงถลึงตากว้าง พลันใบหูก็ขึ้นสีแดงจัดจนแบคฮยอนสังเกตได้ คนตัวเล็กเหมือนหมากระเป๋าหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเหลือบไปเห็นว่าในครัวนั้นมีน้ำที่กำลังเดือดปุดๆอยู่

“จะเผาครัวไงครับคุณเจ้าของร้าน?”

“เฮ้ยเออ! ลืม!” ร่างสูงรีบวิ่งไปปิดแก๊สก่อนที่ครัวจะไหม้อย่างที่แบคฮยอนบอกจริงๆ เซฮุนพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก มือหนาจับที่หูหม้อน้ำขึ้นแล้วพาร่างของตนออกมายังหน้าร้าน แล้ววางมันลงกับเคาท์เตอร์ไม้เนื้อดีสีอ่อน พลันสายตาก็ดันไปมองคนเหมือนแมวที่กำลังนั่งตาปรือพิงกระจกใสของร้านเหมือนลูกแมวหงอย

จู่ๆเขาก็ยิ้มให้กับตัวเองขึ้นมาเหมือนคนบ้า

 

โอเซฮุนก้มลงมองกระปุกชาหลากหลายชนิดที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ฟันคมขบคิดไปมาว่าจะเลือกชาอะไรให้แมวหน้าง่วงคนนั้นดี เพราะเอาจริงๆถึงคนร่างบางนั่นจะบอกว่าชาอะไรก็ได้แต่ถ้าหากไม่ถูกปากขึ้นมาหละ? ระหว่างที่ความคิดตีกันไปมาบยอนแบคฮยอนที่สวมผ้ากันเปื้อนก็เดินเรียบๆเคียงๆเข้ามาข้างตัว

“ดูเค้าจะง่วงๆนะ

“...”

“ไม่ลองหาชากลิ่นหอมอ่อนๆอย่างวานิลลาดูหล่ะ?”

คำแนะนำของพนักงานดีเด่นประจำร้านทำเอาเซฮุนแย้มยิ้มออกมาอีกครั้ง คนตัวสูงเอ่ยขอบคุณแบคฮยอนก่อนจะเอื้อมมือขึ้นไปเปิดชั้นวางของที่อยู่เหนือศีรษะเขา คว้าเอากล่องเหล็กแลดูหรูหราออกมา นิ้วมือรีบดึงฝาของมันออกก่อนจะหยิบถุงชาในกล่องนั่นออกมา กลิ่นวานิลลาล่องลอยออกมาบางเบาจนโอเซฮุนอดที่จะสูดดมเข้าไปหนึ่งครั้ง เขารีบนำมันวางลงในกากระเบื้องเคลือบสีชมพูอ่อนพร้อมเทน้ำร้อนจัดลงไปแล้วปิดฝาทันที

ชาประเภทถุงแบบนี้ถ้าหากปล่อยทิ้งไว้นานๆนั้นจะปล่อยคาเฟอีนออกมาเยอะมากจนไม่ดีต่อสุขภาพ และการที่แกว่งถุงชานั้นก็ยิ่งทำให้รสชาเสียไปดีไม่ดีเศษชาอาจหลุดออกมาได้

“พี่แบคฮยอนช่วยหยิบกล่องแซนวิชที่ผมซื้อมาในถุงสีดำออกมาใส่จานหน่อยดิ”

“หือ?”

“ถ้าวางเสร็จแล้วก็ช่วยเอาชาวานิลลาไปเสิร์ฟพร้อมแซนวิชเลยนะ”

แบคฮยอนหรี่ตามองเจ้าเด็กผมสีบลอนด์อ่อนอย่างมีเลศนัยก่อนจะเอ่ยปากแซว

“มีเป็นห่ง เป็นห่วง ทำไมไม่ไปเดินไปเสิร์ฟเองเลยหล่ะ”

“ไม่ได้เป็นห่วง!

ร่างเล็กส่ายหัวขำๆ ควานหากล่องแซนวิชในถุงก่อนจะแกะกล่องมันใส่จานใบเล็ก

“รู้ตัวบ้างป่ะว่าไม่เป็นตัวของตัวเองเอาซะเล้ย”

“...”

“ตอนนี้หูนายก็แดงโคตรๆเลยอ่ะ”

“มะ..มันไม่”

 

อย่าเถียงกูรูด้านความรักอย่างบยอนแบคฮยอนครับ

 

เฮ้อโอเซฮุนก็คิดนะถ้าไม่สนิทกันคงไล่ออกตั้งแต่วันแรกแล้วหล่ะ

 

/ถอนหายใจรัวๆ

 

 

“ชาวานิลลาได้แล้วครับ”

 

“...”

 

ไม่มีเสียงตอบรับหรือแม้แต่การเคลื่อนไหวของลูกค้าตัวเล็กตรงหน้า แบคฮยอนค่อยๆวางถาดลงกับโต๊ะอย่างเบามือแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูสิ่งมีชีวิตหน้าตาน่ารักตรงหน้า

 

... หลับปุ๋ยเลย

 

แบคฮยอนแย้มยิ้มขำออกมาด้วยความเอ็นดู นิ้วมือเรียวเอื้อมไปสะกิดที่ต้นแขนเล็กที่นั่งกอดหนังสือเรียนของตัวเองแน่น หัวทุยๆของลู่หานเริ่มขยับยุกยิก นัยน์ตาหวานปรือมองแบคฮยอนซักพัก ก่อนจะยกมือขึ้นยีตาของตนเองเล็กน้อย แล้วส่งยิ้มกว้างไปให้คนตรงหน้า

“เสร็จแล้วหรอครับ?” ลู่หานเอ่ยพร้อมดันตัวออกจากกระจกใส นั่งจุ้มปุ๊กมองกาสีชมพูสดใสพร้อมขนมปังแซนวิชตรงหน้าอย่างฉงนใจ

“ครับ”

“แต่ผมไม่ได้สั่งแซนวิชนะครับ”

แบคฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ นัยน์ตาเฉี่ยวภายใต้อายไลนเนอร์เส้นบางเฉียบหรี่ลงไปมองคุณเจ้าของร้านที่กำลังมองเขาคุยกับลูกค้าอยู่ไม่วางตา เหมือนโอเซฮุนจะรู้ตัวว่าเขาจับได้ ร่างสูงรีบกระวีกระวาดทำเป็นถือทิชชู่เช็ดถ้วยชาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

อยากจะหัวเราะให้ฟันหัก

 

ไอ้คนปากแข็งเอ๊ย

 

“บริการพิเศษสำหรับลูกค้าคนแรกหน่ะครับ”

ลู่หานยิ้มหวานส่งมาให้เขา

“โหผมโชคดีจัง ขอบคุณนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ ที่จริงบริการนี้ก็เพิ่งทำวันนี้วันแรกด้วย”

“เห...?”

“พอคุณเจ้าของร้านเห็นหน้าคุณปุ๊บ ก็รีบทำแซนวิชให้คุณเลยนะ”

คนตัวเล็กทำตาโต มือที่กำลังจะหยิบชาร้อนมาเทต้องชะงักลง หัวทุยหันขวับมองมายังเคาท์เตอร์อย่างสนอกสนใจ ทำเอาแบคฮยอนต้องหัวเราะลั่นเมื่อเห็นโอเซฮุนรีบวิ่งแจ้นเข้าหลังร้านหลังเอ่ยประโยคเสียงดังมาสั่งเขา

 

“พี่แบคฮยอนรีบเข้ามาจัดของได้แล้ว อย่าอู้!

“ขอให้มีความสุขกับชาของทางร้านนะครับ” ว่าแล้วยิ้มแป้นส่งให้คนตัวเล็กตรงหน้า ยกถาดขึ้นกอดเดินลัลล้าเข้าหลังร้านอย่างอารมณ์ดี

 

ทิ้งไว้ให้ลู่หานมองตามแบคฮยอนอย่างงุนงง

 

.

.

.

.

 

โอเค...

 

ลู่หานกำลังรีโหลดสมองของตนเองว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่

 

ตั้งแต่ตอนเช้าเมื่อรู้ว่าตนเองตื่นสาย ตัวเขาเองก็รีบเด้งออกจากเตียงนุ่มสีขาว รีบอาบน้ำสระผมแล้วเช็ดผมลวกๆไปพลางมืออีกข้างก็สวมกางแต่งตัวอย่างรีบร้อน ร่างเล็กรีบวิ่งออกจากคอนโดไปตามทางฟุตบาทถนนที่เต็มไปด้วยใบไม้สีน้ำตาลปกคลุมตามฤดูกาล

 

                หิว

 

                นั่นคือความรู้สึกแรกที่ออกจากบ้าน

 

                ปกติในทุกๆวันลู่หานไม่เคยที่จะตื่นสายหรอกนะ แต่เมื่อวานมีบอลคู่เด็กทีมโปรดอย่างแมนยูฉายหน่ะสิ คนเป็นสาวกอย่างคนตัวเล็กเลยต้องเบิกตามานั่งดูบอลตอนตี 3 กว่าจะได้นอนก็เกือบตี 5 แล้วนั่นแหล่ะเป็นเหตุผลที่ทำไมร่างของเขาถึงหิวมากขนาดนี้ เพราะปกติเคยตื่นเช้ามาปิ้งขนมปังกินได้ทันเวลาเสมอแต่วันนี้มันไม่ทันแล้ว เสียงอาจารย์สุดโหดอย่างคิมจงอุนดังลั่นอยู่ในหัวจนไม่กล้าแม้จะเฉียดตัวเองเข้าห้องครัว

 

                ลู่หานยกข้อมือของตนเองขึ้นเพื่อจะดูเวลา ก่อนจะต้องจิ๊ปากอย่างขัดใจเมื่อพบว่าตัวเองรีบจนลืมสวมนาฬิกาเรือนโปรดมาด้วย หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางแล้วพบว่าตนเองยังพอมีเวลาเหลืออยู่ครึ่งชั่วโมง

 

                “หาอะไรกินก่อนดีกว่ามั้ง”

 

                ร่างบางพึมพำ นัยน์ตากวางเหลือบไปเห็นป้าย OPEN ของร้านชาแถวย่านของมหาลัยก็ใจชื้น รีบวิ่งตรงดิ่งไปยังหน้าประตูแล้วผลักเข้าไปอย่างรวดเร็ว

                “คุณครับ!!” เสียงหวานของลู่หานตะโกนลั่นร้าน ทำเอาคนตัวสูงตรงหน้าหันมามองใบหน้าของเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

 

                หล่อ

 

                ลู่หานเม้มปากแน่นเมื่อได้เห็นเขา ยอมรับจากใจเลยว่าหล่อมาก ขนาดผู้ชายด้วยกันเองอย่างลู่หานยังมองว่าหล่อ เครื่องหน้าที่เข้ากันอย่างไม่มีที่ติทำเอาลู่หานเผลอจ้องด้วยความหลงไหล จมูกโด่งเป็นสันนั่น หรือนัยน์ตาคมที่มองลู่หานแบบนั้นเข้าได้ดีกับเส้นผมบลอนด์อ่อน เขาขมวดคิ้วสงสัยโดยไม่ได้ตอบกลับอะไรมา

 

                “ขอชาอะไรก็ได้ด่วนเลย คลาสของผมจะเริ่มแล้ว!!!

 

                เขายังคงนิ่งค้างอีกไม่ขยับไหว จนลู่หานต้องเอ่ยปากอีกครั้ง

 

                “คุณครับ!!!

 

 

ลู่หานนั่งยิ้มกับตัวเองราวกับคนบ้า ตอนนี้แซนวิชที่ได้มาจากบริการงงๆก็เข้าท้องลู่หานไปจนหมด ชากลิ่นหอมถูกยกดื่มจนหมดแก้วเล็ก ร่างเล็กรวบหนังสือขึ้นกับตัวลุกขึ้นยืนตรงดิ่งไปยังหน้าเคาท์เตอร์ที่มีคนหน้าหล่อคนเดิมกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ไม่ได้สนใจว่าตัวลู่หานมายืนอยู่ซักพักแล้ว

 

เฮ้...แอบน้อยใจนะ

 

ร่างเล็กเบะปากคว่ำไม่สบอารมณ์ เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครเมินใส่เลยนะ! นี่นายเจ้าของร้านเป็นคนแรกที่มาทำแบบนี้ใส่ มากเกินไปแล้วนะ!

 

“นี่คุณ...”

“...”

“คุณครับ!

เหมือนเสียงแว้ดเหมือนลูกแมวจะทำเอาโอเซฮุนหลุดจากโลกโซเชียลได้ เซฮุนชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือคนน่ารัก นัยน์ตาคมเหลือบไปมองป้ายนักศึกษาที่เกี่ยวไว้บนแผ่นอกบาง

 

ลู่ หาน

 

ไม่ใช่คนเกาหลี?

 

“คิดเงินด้วยครับ”

“เอ่อ...”

“เท่าไหร่ครับ”

“... ฟรี”

“ห้ะ... อะไรนะครับ

“ไม่คิดเงินครับ”

“?”

“คนแรกของร้านผมไม่คิดเงินหรอก...”

“...”

นิ้วมือที่กำลังเปิดกระเป๋าเงินค้างนิ่ง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองโอเซฮุนอย่างไม่เข้าใจว่าต้องการอะไรจากเค้า? กินฟรีเนี่ยนะบางทีก็ใจปล้ำเกินไปแล้ว

“แต่หน้าร้านไม่ได้บอกว่าคนแรกมัน ...”

“พวกผมเพิ่งเริ่มวันนี้”

“...”

“คุณไม่รีบไปเรียนหรอ ไหนบอกว่ารีบ?”

ลู่หานเบิกตากว้างอย่างตกใจ ยกโทรศัพท์ขึ้นมองหน้าจอก่อนจะพบว่าเหลืออีกแค่ 10 นาทีก่อนที่คลาสเรียนจะเริ่มขึ้น “จริงด้วย! ผมไปก่อนนะ”

สิ้นเสียงคนเหมือนแมว ลู่หานรีบสาวเท้าออกจากร้าน วิ่งดุ๊กดิ๊กออกไปจากร้านของโอเซฮุนอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้หันกลับมามองว่ามีใครแอบมองอยู่ตลอดทาง

โอเซฮุนอมยิ้มกับท่าทีไร้เดียงสาของอีกคน ยอมเสียเงินเลี้ยงคนตัวเล็กไปโดยไม่คิดเสียดายเมื่อได้เห็นปฎิกิริยาต่างๆ ดวงตากลมโตที่สบตากับเขา กลิ่นตัวหอมแป้งเด็กอ่อนๆนั่นอีก ไหนจะหัวทุยๆที่เริ่มฟูเพราะผมเริ่มแห้งแล้วนั่นอีก

 

รวมออกมากลายเป็นลู่หาน

 

ที่โคตรจะน่ารัก...

 

เซฮุนก้มหน้าลงมองรอบตัวเมื่อพบว่าตนเองจ้องมองกระจกร้านนานไปแล้ว พลางส่ายหัวให้กับตัวเองอย่างหน่ายๆ ไม่ทันที่จะได้นั่งลงอีกครั้ง นัยน์ตาคมดันเหลือบไปเห็นเจ้าโทรศัพท์ยี่ห้อดังสีขาวมุกวางแอ้งแม้งอยู่ตรงหน้า

 

โทรศัพท์ของลู่หาน




200 HUNHAN น้องกวางแอบชอบพี่ฮุน
แต่เรื่องนี้พี่ฮุนแอบชอบน้องหานนะคะตัว
อิ_อิ #hunhantearoom

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #47 wfauini (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 23:20
    น่ารักอะ สิทธิพิเศษสำหรับคนน่ารักโดยเฉพาะ
    #47
    0
  2. #34 aoyoilritz88 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 22:12
    ง้อวววไคลู่เราก็โอเครร...55 อย่าบอกนะว่า..แบคโด้อ่ะเราจะกรี๊ดดด ชอบบบ
    #34
    0
  3. #28 iLamYong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 01:36
    น่าร้ากกกกกกกกก
    #28
    0
  4. #25 iqvrxe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 11:09
    กรี้ดดดดด นั่ลลั้คมว้ากกกกฟหกด้เ่าสวงพ
    #25
    0
  5. #24 I'm anonymity for you (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 18:49
    น่ารักกกกกกกกกกกกก
    #24
    0
  6. #23 LuluXingxing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 16:27
    แหม๋ ป๋าฮุนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน 
    #23
    0
  7. #22 3lee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 15:46
    น่ารักก -//- คนแรกเลยบริการดีกิรฟรีจริงๆหรอม *0*//
    เซฮุนนี่ขี้อายหรือเขิน?? ลู่หานนี่ชอบรึเปล่า?? ลืมโทรศัพท์ไว้ด้วยแหละ ;)
    #22
    0
  8. #18 △OohJilrA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 15:10
    น่ารักจังเลย<3~ ชอบค่ะมาต่อนะงื้อออTT/////TT
    #18
    0
  9. #16 goyselu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 22:33
    น่ารัก มาอัพบ่อยๆนะ 
    #16
    0
  10. #15 นัท (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 00:13
    เจ้าแบค นางมาเต็มตลอด

    5555555

    เซฮุนคนปากไม่ตรงกับใจ
    #15
    0
  11. #14 lulu77 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 23:44
    โหยยยย ฟินน ดูละมุนนน>////
    #14
    0
  12. #13 I'm anonymity for you (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 14:29
    น่ารัก ><
    #13
    0
  13. วันที่ 28 กันยายน 2557 / 14:04
    แบคเราเทพจัดดดดดด
    #12
    0
  14. #11 LuluXingxing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:11
    น่ารักจริงๆเลยย
    #11
    0