พันธนาการรัก พันธนาการแค้น 'Slave' TaoHun

ตอนที่ 17 : Slave 17 { Huang ZiTao } 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 เม.ย. 57


Huang ZiTao

 

          ผมได้รับข้อความจาก จื่อเทาให้มาหาที่บริษัท..

 

          “ยินดีต้อนรับค่ะ คุณเซฮุน”

 

          “เอ่อ ..ครับ”

 

          “คุณจื่อเทากำลังรอคุณเลยค่ะ เชิญค่ะ”

 

          “ขอบคุณครับ” ผมรีบเดินตามพนักงานหญิงไป ก่อนจะมองบรรยากาศรอบๆของบริษัทที่มันดูเปลี่ยนไปพอสมควร

 

          บริษัทของจื่อเทาดูก้าวหน้าและพัฒนาขึ้นจากเดิมมาก ทุกสิ่งทุกอย่างที่วางไว้ดูเป็นระเบียบ มีพนักงานเดินเข้านอกออกในตลอดเวลา

 

          ลิฟต์ชั้นที่ 15 ถูกเปิดออกพร้อมกับพนักงานคนเดิมที่ผายมือให้ผมเดินไปพบกับเลขาหน้าห้องของเขา

 

          ห้องของผู้บริหาร หวง จื่อเทา

 

          “คุณท่านรอพบคุณเซฮุนอยู่ข้างในแล้วค่ะ”

 

          “..ครับ” ผมรับคำก่อนจะมองเข้าไปในห้องทำงานสีขาวสะอาดที่เต็มไปด้วยกระจกรอบด้าน มือซ้ายที่ยกขึ้นพร้อมจะเคาะเรียกอีกฝ่ายค่อยๆปล่อยลงข้างตัว สองขาที่เคยก้าวเดินหยุดนิ่งและมองป้ายชื่อหน้าห้องของเขาอยู่อย่างนั้น

 

          “คุณเซฮุนคะ เชิญค่ะ”

 

          “…..” เสียงของเลขาคนเดิมยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม แต่ตอนนี้ร่างกายของผมมันไม่ตอบสนองเหมือนที่ใจคิด .. หัวใจสั่นรัว ลมหายใจตัวเองติดขัด

 

          ผมกลัว .. กลัวที่จะพบหน้าเขาอีกครั้ง

 

          แกร๊ก ..

 

          “ถ้ามีใครมาพบผม บอกว่าผมไม่อยู่ จนกว่าผมจะปล่อยแขกคนสำคัญออกมา เข้าใจรึปล่าว?

 

          “ค่ะ คุณท่าน”

 

          “….จื่อเทา”

 

          “เข้ามาเถอะ”

 

          “….” ผมมองดูมือของตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายจับ ก่อนจะเดินตามเข้าไปในห้องของเขาอย่างว่าง่าย มือของเขายังเต็มไปด้วยไออุ่นที่ผมโหยหา น้ำเสียงนุ่มทุ้มของเขาที่กระซิบข้างหูผมกำลังทำให้ดวงตาของผมพร่ามัวไปด้วยน้ำตา

 

        คิดถึง

 

        คิดถึงจื่อเทาที่สุด

 

Hope  ...? Nothing

 

          “สบายดีมั้ย?” บทสนทนาแรกเริ่มขึ้นหลังจากที่เรานั่งมองหน้ากันเกือบสิบนาที แววตาสีดำสนิทที่ทอดมองผมอย่างห่วงใยกำลังจะทำให้ผมร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขา

 

        จื่อเทานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา

 

        ผมนั่งอยู่ตรงโซฟาที่เต็มไปด้วยระยะห่างจากเขา

 

          ห่างไกลเหมือนสภาวะของเราสองคนที่เป็นอยู่

 

        “มีความสุขดีนะ”

 

          “จงอิน ดูแลดีมากสินะ

 

          “หน้าตาดูมีความสุขดีนี่”

 

          “นายต้องการอะไรจากฉัน? บอกมาเลยดีกว่า” ทิวทัศน์รอบนอกไม่ได้ทำให้น้ำตาที่เอ่อคลอจางหายลงไป การมาในครั้งนี้ทำให้ผมคิดผิดจริงๆ .. ถ้าผมตั้งใจมาเจอและต้องมาเห็นท่าทีที่เย็นชาของเขาแบบนี้

 

        ผมไม่น่ามาเลยจริงๆ

 

        ปึ้ด!!

 

          “หยุดนะจื่อเทา!

 

          “จงอินมันยังไม่ได้นายทีงั้นเหรอ?

 

          “หรือว่าได้แล้ว.. แต่เป็นพวกไม่สร้างรอย?

 

          เพียะ!!

 

          “ถ้านายจะเรียกตัวฉันเพื่อมาดูถูกกันแบบนี้ จะเรียกฉันมาทำไมฉันไม่ใช่พวกว่าง่ายที่จะให้ใครมาครอบครองฉันได้!” ผมตวาดจื่อเทาทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนหน้าห้องทำงานนั้นแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งผ่านมาให้ผมอย่างเปิดเผย ผมมาเพราะคิดถึงเขา ผมมาเพราะคิดว่าเราจะได้กลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

          “ฉันแค่ถาม .. นายมันไม่บริสุทธิ์แล้วจะกลัวอะไร? จงอินมันต้องการนายซะขนาดนั้น ก็ยอมๆมันไปสิ”

 

          “ถ้าเราจะมาพูดกันเรื่องแค่นี้ ฉันขอตัว” มือหนาที่เคยรวบแขนผมไว้ถูกผมสะบัดออกเต็มแรง... ใช่สิ ผมมันหวังมากไปสินะ ผมนี่งี่เง่าจริงๆ สร้างความหวังจอมปลอมให้ตัวเองดีใจว่าเขายังรักผมอยู่

 

        โง่จริงๆ เซฮุน คนโง่

 

          “ฉันกับซูโฮ”

 

          “…..

 

        เรามีอะไรกันทุกวันเลยล่ะ

 

        ‘ถึงเขาจะไม่ประสีประสาในเรื่องพวกนี้ แต่ฉันก็รักเขามาก

 

        ‘ฉันลืมไปเลยว่า ฉันเคยคบกับนาย

 

          ‘อ้าขาอ้อนจงอินหน่อยสิ เป็นคนของพวกนักการเมืองชีวิตนายคงสบายน่าดู

 

          “หยุดพูดสักที!!

 

          “ฉันมาที่นี่เพราะฉันหวังว่านายจะเข้าใจฉัน .. ฉันมาที่นี่เพราะหวังว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม! ทำไม.. ฉันผิดเหรอที่ฉันรอนายมาตลอด ฉันผิดใช่มั้ยที่หัวใจของฉันมันเปิดรับแค่นายคนเดียว ..ฮือๆ” ผมสูดลมหายใจเข้าจนลึกก่อนจะระบายความรู้สึกทุกอย่างที่มันอัดแน่นมาหลายวัน คำพูดของเขามันเสียดแทงหัวใจจนเจ็บร้าวไปหมด ทำไมกัน .. ทำไมเขาถึงใจร้ายกับผมขนาดนี้

 

          “ใช่สิ ฉันมันโง่ ฮะๆ ฉันมันโง่ที่ฉันรักนายคนเดียว .. คนใจร้ายอย่างนายทำไมฉันถึงตัดออกจากหัวใจไม่ได้สักที .. ทำไมล่ะตอบฉันหน่อย!!

 

          “เงียบทำไม! ฉันบอกให้นายตอบฉันหน่อย .. ฮือๆ” ผมทรุดลงตรงหน้าเขาก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ไม่มีคำปลอบโยนจากผู้ชายใจร้ายตรงหน้า ไม่มีไออุ่นจากฝ่ามือที่เอื้อมมาเช็ดน้ำตาของผม

 

          ไม่มี ไม่มีอะไรจากหวง จื่อเทา

 

          “ลืมฉันได้แล้วเซฮุน”

 

          “ไปรักคนอื่นที่ดีกว่าฉันเถอะ”

 

          คำพูดสุดท้ายของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม ก่อนที่คนใจร้ายจะเดินออกจากห้องไป .. แววตาของจื่อเทาที่มองมาหาผมเรียบเฉย คำพูดพวกนั้นทำไมเขาพูดออกมันได้ง่ายดายขนาดนี้ ..

 

        โอ เซฮุน ไม่มีค่าอะไรในสายตาของหวง จื่อเทาอีกต่อไป

 

          หยุดโง่ได้แล้ว  ...  เซฮุน

 

I’m  .. fine

 

          “คุณท่านคะ .. สีหน้าดูไม่ดีเลยนะคะ” เลขาหน้าห้องเดินเข้ามาหาผมก่อนจะวางกาแฟดำเอาไว้ให้ รถตู้คันเดิมที่เป็นคนพาเซฮุนมาหาผม กำลังขับหายออกไปจากบริษัท

 

          “ฉันสบายดี ..ขอบคุณมาก”

 

          ผ้าเช็ดหน้าสีเทาที่ตอนนี้เปียกชื้นเพราะน้ำตาของผม ถูกหยิบมาเช็ดขอบตาตัวเองอีกครั้ง .. ใช่ ผมร้องไห้ ผมร้องไห้เพราะเซฮุน ผมไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่ถ้าผมพาเขากลับมาหาผม ซูโฮจะไม่เอาเซฮุนไว้แน่ๆ ผมไม่มีทางเลือก

 

        คุณเข้าใจผมใช่มั้ย? ผมไม่มีทางเลือก

 

          ตอนที่เซฮุนร้องไห้น้ำตานองหน้า .. ผมอยากจะดึงเขามากอดและปลอบประโลมด้วยความรู้สึกที่แท้จริงของตัวผม นาทีนั้นเขาอ้อนวอนผม ผู้ชายที่แสนดีกำลังร้องไห้และกอดขาผมเอาไว้ เขารั้งผมไว้จนสุดทาง แต่ผมกลับ ทำได้เพียงมองหน้าผู้ชายที่ผมรักสุดหัวใจอย่างเงียบๆ และปล่อยให้เสียงร้องไห้ของเขาดังขึ้นอย่างโดดเดี่ยว

 

        ผมทิ้งเขา

 

          “คุณท่านครับ คุณเซฮุนถึงที่พักเรียบร้อยแล้วครับ”

 

          “งั้นเหรอ .. อืม คุณเลขาช่วยเคลียร์ตารางงานช่วงค่ำให้ผมด้วย”

 

          “คุณท่านจะกลับแล้วเหรอคะ?

 

          “อืม มีธุระ” ผมบอกสั้นๆ ก่อนจะหยิบสูทพาดบ่าและดึงกุญแจรถไป ธุระ .. ที่จะเป็นธุระครั้งสุดท้ายของผม .. ความห่วงใยของผมที่ส่งผ่านไปหาเซฮุน

 

          ผมหวังว่าความรู้สึกของผมจะช่วยเช็ดน้ำตาของเซฮุนได้..’

 

          ‘ฉันจะปล่อยนายแล้วจริงๆ เซฮุน 

 

{ Slave Talk } มาแล้วกับ 100 % ที่ทำร้ายจิตใจไรท์เตอร์ที่สุด TT  ไหนมาแชร์ความรู้สึกและให้กำลังใจไรท์ เอ้ย เซฮุนกันหน่อยเร็ว เป็นตอน 17 ที่อารมณ์สีเทาเคล้าน้ำตาจริงๆค่ะ _ _^

     

© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

402 ความคิดเห็น

  1. #382 Nong Faii (@gufaiimaiexonahi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 11:22
    ง่ะ ทำไมเจ็บกว่าที่คิดไว้ ฮึก T^T
    หาคนใหม่เถอะฮุน ไปหาจงอินซะนะ ._.
    จื่อเทาอ่ะ ทำไมทำแบบนี้ ห่วงน้องจริงหรอ ถึงจะมีเหตุผลแต่ทำแบบนี้ไม่ถูกนะ รักน้องก็อย่าทำน้องร้องสิ เป็นไง เจ็บกันถ้วนหน้าทุกคนเลย เพราะแกจื่อเทา *พยายามคิดตอนที่เทาทำร้ายฮุนเยอะๆ ฮึ่มๆๆ ขึ้นค่ะขึ้น !!!!!!!!!*
    ไม่สงสารแกหรอกจื่อ ไม่สงสารจริงๆ *เอาผ้าสั่งน้ำมูก*

    PS. ไรต์รีบมาต่อนะ ขอยาวๆเลย หลายๆตอนด้วย มันค้างมาก ไรต์อัพช้าง่า เค้าเข้ามาดูทุกวันเลยนะตัว (._. )
    #382
    0
  2. #381 fahsaisai (@0848282633) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 01:38
    เจ็บทั้งจื่อ ทั้งฮุนเลย
    #381
    0
  3. #365 justyou__ (@justyou0313) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 16:46
    สงสารน้องฮุน ไปรักคนอื่นซักทีนะ อย่าทนอีกเลย สงสารอ้ะ ร้องไห้ตามน้องและ เกลียดเทา ถึงจะมีเหตุผลก้เกลียดอยู่ดี น้องฮุนเริ่มต้นใหม่ กับคนใหม่ได้แล้วนะ ฮือ! T T'
    #365
    0
  4. #364 M Miew Sutkanung (@miewcocoa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 21:42
    รอน้าไร รีบมาต่อนะ
    #364
    0
  5. #362 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 23:53
    อร๊ายไรท์ทำค้าง่ะ เราว่าไม่กัมก็ฮุนอาจยิ้มทั้งน้ำตา ส่วนจื่อเราว่าร้ายแต่ข้างในแถบล้มทั้งยืนอ่ะT^T
    #362
    0