CLEMENCY

ตอนที่ 9 : บทเรียนการใช้พลอง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 เม.ย. 49


แต่สายไปแล้ว  ตอนนี้ฝูงชนสลายไปหมด  เหลือเพียงพวกคอร์เนอร์และวิลเลี่ยมเผชิญหน้ากันเท่านั้น!!

ไง!  สนใจรถรุ่นใหม่นี่เหรอ  ถ้านายซื้อฉันยินดีลดให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลย  แทนค่ารักษาพยาบาลที่ฉันเล่นสนุกกับบอดี้การ์ดของนายเมื่อวาน วิลเลี่ยมยั่วเอ็ดมันด์  ขณะออตโตยังรั้งตัวเขาเอาไว้

เฮอะ !รถห่วยๆอย่างนี้ไม่อยู่ในสายตาฉันหรอก เอ็ดมันด์พูดพลางเชิดหน้าใส่ 

คำพูดกับท่าทางเอ็ดมันด์ยิ่งจุดประกายโทสะวิลเลี่ยมมากขึ้น  ถ้าไม่ได้ออตโตฉุดรั้งไว้  เขาคงได้เข้าตะลุมบอนกับพวกคอร์เนอร์ไปแล้ว

ออตโตมองนาฬิกาข้อมือ  ตอนนี้ใกล้เวลารถไฟจะมาแล้ว  เขาจึงลากวิลเลี่ยมออกมา  มุ่งไปขึ้นรถ  และทุกคนในกลุ่มตามไปด้วย

ฝากไว้ก่อนเถอะ วิลเลี่ยมตะโกนส่งท้าย

แต่เมื่อทุกคนหันหลังเดินจากไป  เอ็ดมันด์ก็ปาก้อนหินมาทางจิน

ออโรร่ารับมันไว้ทัน  ทุกคนหันกลับมาเผชิญหน้ากับเอ็ดมันด์อีกครั้ง  ตอนนี้ทั้งกลุ่มไม่เว้นแม้แต่เจมส์หรือชาร์ลีนต่างโกรธแค้น  จนวิลเลี่ยมถึงขนาดหยิบพลองขึ้นมาเตรียมพร้อม  แต่ออโรร่ายกมือกันห้ามทุกคนไว้

คุณเป็นลูกชายรัฐมนตรีกิจการภายในประเทศซึ่งเป็นที่ยกย่องนับถือของคนทั่วไป  แต่กลับเป็นอันธพาล  ซ้ำยังลอบกัดกันแบบนี้  น่าเสียใจแทนคุณพ่อของคุณจริงๆ ออโรร่าพูดน้ำเสียงราบเรียบ  แต่คำพูดของเธอทำให้พวกคอร์เนอร์ถึงกับอึ้ง  และมันเป็นคำพูดที่แทงใจเอ็ดมันด์เต็มๆ

เอ็ดมันด์มองออโรร่าด้วยสายตาเคืองแค้น  นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเต็มไปด้วยโทสะ  แต่คำพูดของเธอที่ทิ่มแทงใจเขามันเป็นคำพูดที่ถูกต้องทุกอย่าง  เขาจึงยอมเป็นฝ่ายล่าถอยไป

กลับ! เอ็ดมันด์สั่งพรรคพวก  แล้วหันหลังจะเดินจากไป

เดี๋ยว! นี่ของคุณ ออโรร่าเขวี้ยงก้อนหินคืนเอ็ดมันด์ 

เอ็ดมันด์รับได้  แต่ความแรงในการขว้างของออโรร่าทำให้มือเขาเจ็บจนห้อเลือด  เขายิ่งถลึงตามองเธอด้วยสายตาแค้นเคืองยิ่งกว่าเดิม...ศัตรูของเขามีเพิ่มอีกหนึ่งคนแล้ว

...............................…………...................

ทุกคนไปส่งออตโตที่สถานีรถไฟ  ซึ่งอยู่เลยจากสวนหลังหอประชุมไปนิดเดียว  ถัดไปคนละฟากถนนมีสนามบินขนาดใหญ่ที่มีเครื่องบินจอดอยู่เป็นสิบๆลำ 

ภายในสถานีรถไฟกว้างใหญ่มาก  แต่ตอนนี้ดูแคบไปถนัดตา  เต็มไปด้วยฝูงชนนับร้อยนับพันแน่นขนัดจนแทบจะไม่สามารถเดินแทรกผ่านไปได้

มิน่าล่ะ...ลานจอดรถถึงว่างนัก ออโรร่าเปรยเบาๆ  ขณะพยายามแทรกผ่านฝูงชนตามเพื่อนไป

ใช่จ๊ะ  เพราะส่วนใหญ่จะมารถไฟ  หรือเครื่องบินกัน ชาร์ลีนตอบ ขณะเบียดตัวแทรกตามมาอย่างยากลำบาก

หลังส่งออตโตขึ้นรถไฟตอนบ่ายโมงตรง  สถานีรถไฟก็โล่งขึ้น  เหลือแต่เจ้าหน้าที่กับเพื่อนหรือญาติผู้โดยสารไม่กี่คนเท่านั้น  ออโรร่าแปลกใจมาก  แต่เธอก็พบคำตอบตอนที่กำลังจะเดินออกไปจากประตูสถานี  ที่เหนือประตูมีบอร์ดเลเซอร์ขนาดยักษ์แสดงเวลารถไฟเข้าออกว่าวันนึงมีรถไฟเข้าออกแค่สามเที่ยวเท่านั้นคือ  เก้าโมงเช้า  บ่ายโมง  และห้าโมงเย็น  ชาร์ลีนอธิบายเพิ่มว่าที่มีรอบการเดินรถไฟน้อยแบบนี้เพราะโอเอซิสเป็นสถานีเกือบสุดท้ายของปลายทางนี้  ในวันปกติจะมีผู้โดยสารขึ้นลงที่สถานีน้อยมาก  รวมไปถึงสนามบินด้วยที่ปกติจะมีเที่ยวบินแค่เช้าและเย็นเท่านั้น

จากนั้นส่งจินที่จุดเดิมที่พบเขาตอนแรก  ซึ่งรถคุณหวังซ่อมเสร็จพอดี  อีกสองอาทิตย์ก่อนเปิดเทอมจินจะพักอยู่ที่สถานทูตสมาพันธรัฐเชเนเซียในเมืองเฮฟเวน  ดังนั้นทุกคนจึงนัดกันว่าจะพาจินไปเที่ยวชมให้ทั่วเมือง  และก็จะเป็นโอกาสอันดีที่ออโรร่าจะได้เที่ยวไปด้วย

ถ้าเธอเที่ยวไหวฉันนับถือเลยล่ะ  เพราะอาจารย์พิเศษที่ฉันเชิญมาสอนเธอใช้พลองคงฝึกเธอหนักจนน่วมไปทั้งตัวแน่ วิลเลี่ยมพูดสีหน้าเครียด 

ออโรร่าไม่สนใจ  กลับตื่นเต้นกระตือรือร้นอยากเรียนรู้การใช้พลอง  และอยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆด้วยซ้ำ...                      

...............................…………...................

เย็นวันถัดมาชาร์ลีนขับรถสปอตสีขาวพาออโรร่าไปที่บ้านเฮอร์เรียตเพื่อให้เรียนการใช้พลอง

บ้านวิลกับเจมส์มีโดมมิติเวลาจ๊ะ  เหมาะกับตอนนี้ที่เธอต้องฝึกใช้พลองให้เป็นโดยเร็วในเวลาจำกัด  อ้อ...โดมมิติเวลานี่ก็คือ...สมมุติว่าเธอเข้าไปอยู่ในนั้นนานสามชั่วโมงแต่เวลาภายนอกจะผ่านไปแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น  นี่เป็นความสำเร็จขั้นแรกของเราในการค้นคว้าเรื่องมิติเวลา พวกเราเลยไม่ค่อยตกใจกันเท่าไหร่ไงจ๊ะตอนที่รู้ว่าเธอมาจากมิติอื่น  เอ่อ..แล้วที่เธอต้องมาเรียนตอนเย็นแบบนี้เพราะอาจารย์เขาจะว่างหลังจากหกโมงเย็นไปแล้วน่ะจ๊ะ ชาร์ลีนอธิบายระหว่างทาง

บ้านเฮอร์เรียตคือปราสาทเก่าแก่อายุหลายร้อยปี  วัสดุที่ใช้ตั้งแต่ป้อมกำแพงจนถึงตัวปราสาททำจากหินก้อนใหญ่สีเทาเรียงตัวซ้อนกันแน่นหนา 

สถาปัตยกรรมปราสาทหลังนี้ค่อนข้างน่ากลัวอยู่ไม่น้อยโดยเฉพาะในเวลาพลบค่ำเช่นนี้  เพราะมันประกอบไปด้วยป้อมปราการใหญ่ที่แทบจะไม่มีหน้าต่างให้เห็นเรียงตัวกันไปในแนวสี่เหลี่ยม  มีลานโล่งอยู่ตรงกลาง  (ซึ่งชาร์ลีนเล่าเสริมว่าในสมัยโบราณเคยใช้เป็นลานประหารนักโทษด้วยกิโยตินมาก่อน  ภายหลังเมื่อการประหารอย่างเหี้ยมโหดนี้ถูกยกเลิกจึงยกกิโยตินไปเก็บไว้ในคุกใต้ดินใต้ปราสาท  แต่รอยเลือดสีดำคล้ำที่ไหลนองพื้นหินอันเกิดจากการบั่นคอด้วยกิโยตินยังคงปรากฎชัดอยู่จนทุกวันนี้) 

รอบปราสาทเป็นป่าธรรมชาติที่มีสัตว์ป่าดุร้ายอยู่  และมีคูน้ำลึกล้อมรอบ  ดังนั้นการจะเข้าไปภายในปราสาทได้จึงต้องข้ามประตูขนาดใหญ่ที่เป็นกลไกชักรอกเปิดปิดให้ทอดลงมาเป็นสะพาน   

ภายนอกปราสาทว่าน่ากลัวแล้วภายในกลับไม่แพ้กัน  ทางเดินในปราสาทวกวนซับซ้อน  มีรูปปั้นหิน  ชุดเกราะอัศวิน  และภาพเหมือนบรรพบุรุษตระกูลเฮอร์เรียตอยู่มากมาย  แม้จะใช้แสงไฟฟ้าเข้ามาแทนแสงเทียนที่วูบไหวก็ไม่สามารถทำให้เงาสะท้อนที่น่ากลัวของบรรดารูปปั้น  ชุดเกราะ  และแววตาที่จ้องตรงมาดุจมีชีวิตของภาพเหมือนเหล่านั้นลดลง

คนรับใช้บ้านเฮอร์เรียตสวมชุดฟอร์มสีดำออกมารับชาร์ลีนกับออโรร่าที่โถงทางเข้าหน้าบันไดหินกว้าง  พาทั้งสองลงไปที่ชั้นใต้ดิน  เข้าไปในห้องหนึ่งที่เจมส์กับวิลเลี่ยมยืนรออยู่หน้าประตูอีกบานซึ่งเป็นทางเข้าของโดมกระจกขนาดยักษ์

เธอรีบเข้าไปเร็ว  ก่อนที่หมอนั่นจะเปลี่ยนใจกลับไปซะก่อน วิลเลี่ยมพูดกับออโรร่า  ท่าทางเขาดูหงุดหงิดอย่างมาก

ถ้าทำให้เธอลำบากใจ  ฉันไม่จำเป็นต้องใช้พลองเป็นก็ได้ ออโรร่าพูดอย่างเป็นห่วง  เมื่อเห็นสีหน้าวิลเลี่ยม 

โอ๊ย...ไม่ใช่หรอก  ไม่เกี่ยวกับเธอ  แล้วฉันก็ไม่ได้ง้อหมอนั่นให้มาสอนเธอจนต้องมีอะไรลำบากใจหรอก  แค่ว่าเวลาเจอกันเขาชอบทำให้ฉันหงุดหงิดอยู่เรื่อย วิลเลี่ยมพูดอย่างรำคาญ  แต่ออโรร่ายังคงไม่สบายใจยืนรีรออยู่  เขาจึงพาเธอไป

ไปเถอะ เขาดันออโรร่าเข้าประตูเหล็กที่เลื่อนเปิดออกอัตโนมัติเข้าไปพร้อมกัน 

ชายหนุ่มในห้อง  ซึ่งนั่งอ่านหนังสือรออยู่  เงยหน้าขึ้นมองออโรร่ากับวิลเลี่ยม  เขาหล่อราวเทพบุตร  ผิวขาว  ผมสั้นสีทองหวีเรียบ  นัยน์ตาสีเทา  สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับแขนทั้งสองข้างขึ้นมาจนถึงข้อศอก  กางเกงขายาว  รองเท้าหนังสีดำ  ที่เก้าอี้อีกตัวข้างเขามีเสื้อสูทกับเน็กไทด์สีดำพาดอยู่

หึ! ลูกศิษย์น่ารักแบบนี้ค่อยอยากสอนหน่อย  นายรีบออกไปได้แล้ววิลเลี่ยม  ฉันจะได้สอนตัวต่อตัวกับสาวน้อยคนนี้ เขาพูดและยักคิ้วไปทางออโรร่าพลางยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

วางตัวเป็นอาจารย์ที่ดีหน่อย วิลเลี่ยมพูดดุๆ แล้วหันหลังจะเดินออกไป

ชายคนนั้นวางหนังสือลงบนเก้าอี้ข้างตัว  แล้วเดินเข้าไปกอดคอวิลเลี่ยม  ทั้งคู่มีรูปร่างกับความสูงไล่เลี่ยกัน

นายหึงรึไง เขากระซิบค่อยๆเพื่อไม่ให้ออโรร่าได้ยิน

วิลเลี่ยมไม่ตอบ  เขาปัดมือชายคนนั้นออกจากไหล่  และรีบเดินออกไปจากห้องทันที 

เมื่อชายคนนั้นหันกลับมา  ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง  ไม่มีแววตาเจ้าชู้ขี้เล่นอีกต่อไป  แต่เปลี่ยนเป็นแววตาจริงจังสุขุม

เอาล่ะ...ฉันรู้จักเธอแล้ว  ส่วนเธอให้เรียกฉันว่าอาจารย์  แล้วไม่ต้องไปถามใครว่าฉันเป็นใครมาจากไหน  เพราะมันอยู่ในเงื่อนไขของฉันในการยอมมาสอนเธอ  ว่าเธอต้องไม่รู้ว่าฉันเป็นใครจนกว่าจะถึงเวลาที่สมควร  เราจะอยู่ในโดมนี้กันวันละเก้าชั่วโมง  ซึ่งเท่ากับเวลาจริงข้างนอกผ่านไปสามชั่วโมง  มาเข้าบทเรียนแรกกัน...เป็นเรื่องพื้นฐาน  เธอนั่งลงที่พื้นตรงนั้น  ฉันจะฉายภาพประกอบไปด้วย อาจารย์พูดรวดเดียวโดยไม่หยุดพัก  เขาชี้ไปที่พื้นกลางห้องให้ออโรร่านั่ง  และเริ่มเปิดเครื่องฉายภาพโฮโลแกรมรูปพลองตัดขวางเพื่อให้เห็นส่วนประกอบภายใน

พลองทั่วไปไม่ว่าตัวด้ามทำจากวัสดุอะไร  ภายในจะเหมือนกันหมด  คือมีกลไกควบคุมลูกแก้วพลังงานที่อยู่ภายใน  ซึ่งลูกแก้วพลังงานที่นำมาทำพลองนี้ไม่ใช่ธรรมดาเพราะใจกลางของลูกแก้วจะมีผลึกแร่บลูจีเวลอยู่  ทำให้พลองเป็นอาวุธที่มีลักษณะเฉพาะตัวและมีพัฒนาการ  ส่วนพลองของเธอ  เอ้าหยิบพลองขึ้นมาซิ อาจารย์สั่ง  ออโรร่าหยิบพลองของเธอขึ้นมา  และกดเปิดให้กลายเป็นพลองแสงสีฟ้า

พลองเธอก็มีกลไกแบบเดียวกันกับพลองอื่น  เพียงแต่ภายในมันกลวง  ไม่มีลูกแก้ว  เพราะตัวด้ามพลองเองเป็นแร่บลูจีเวลบริสุทธิ์อยู่แล้ว  มันจะแสดงพลังงานประจำตัวเฉพาะของแต่ละคนออกมาเมื่อสัมผัส  จึงใช้มันเป็นพลองทดสอบ  แต่ในกรณีของเธอที่สัมผัสมันแล้วไม่แสดงพลังเฉพาะออกมา  นั่นแสดงว่าเธอพิเศษกว่าคนอื่น  เพราะมันหมายความว่าเธอจะสามารถใช้พลังงานได้ทุกรูปแบบตามแต่เธอต้องการ อาจารย์หยุดพูดและจ้องเขม็งตรงไปที่ออโรร่า

แต่ก่อนที่ฉันจะสอนเธอให้ใช้พลังอันสุดวิเศษของมันได้  ฉันอยากให้เธอสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง  คือเมื่อเธออยู่ที่โอเอซิสฉันอยากให้เธอเข้าชมรมการต่อสู้ด้วยพลองและนำชัยชนะกับชื่อเสียงกลับมาสู่ชมรมให้ได้

ค่ะ...แต่ทำไมคะ?  โอเอซิสเป็นมหาลัยอันดับหนึ่งมีคนเก่งเยอะ…” ออโรร่าถาม  แต่ยังไม่ทันถามจบอาจารย์ก็พูดแทรก

ใช่...โอเอซิสมีคนเก่งเยอะ  แต่พวกนั้นไม่สนใจกีฬาล้าสมัยใช้ความรุนแรงอย่างการต่อสู้ด้วยพลองกันแล้ว อาจารย์พูดเสียงเศร้า  แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงคึกคักทันที นี่ก็เป็นหน้าที่ของเธอไงล่ะ  ที่จะทำให้มันกลับมาเป็นที่น่าสนใจอีกครั้ง  ว่าไงทำได้มั้ย

ค่ะ! ออโรร่ารับปาก  เสียงมุ่งมั่น

จากนั้นการเรียนก็ดำเนินไป  อาจารย์เล่าว่าปัจจุบันคนรุ่นใหม่ไม่ค่อยอดทนฝึกฝนการใช้พลองอันแสนหฤโหดกันมากนัก ร้านพลองที่เปิดใหม่จึงสนองสิ่งนี้ด้วยการใส่ผลึกแร่บลูจีเวลชิ้นเล็กมากทำให้สามารถฝึกฝนและควบคุมได้ง่ายๆ  แต่กลับมีผลเสียคือผลึกแร่ที่ชิ้นเล็กเกินไปนั้นทำให้พลังพิเศษที่แสดงออกมามีกำลังต่ำ    แต่ร้านพลองเก่าแก่จะยังคงรักษาความพอดีของชิ้นแร่  นั่นเป็นเหตุผลที่ออโรร่าต้องไปเลือกซื้อพลองในร้านเก่าซอมซ่อของคุณยายคาร่า

เข้าสู่ชั่วโมงที่สองอาจารย์เริ่มสอนภาคปฏิบัติ  

หลักสำคัญคือสมาธิ  สมาธิเป็นตัวกำหนดทุกสิ่ง  เธอต้องมีใจแน่วแน่  มีจิตมุ่งมั่น  จดจ่อสมาธิในการกำหนดจิตสั่งการว่าจะให้พลองแสดงพลังอะไรออกมา  เอ้ายืนขึ้น...ลองทำดูซิ  ลองจินตนาการถึงพลังที่เธออยากให้ปรากฏออกมา อาจารย์สั่ง  แล้วระหว่างรอเขากลับไปนั่งลงบนเก้าอี้เอนตัวพิงสบายๆ  พลางหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

ออโรร่านึก  คิด  จินตนาการ  เพ่งสมาธิ  ใช้เวลานานถึงครึ่งชั่วโมง  แต่พลองของเธอที่ปรับปุ่มบนพลองไปทางขวาแล้วก็ยังไม่แสดงพลังใด  จนเธอเริ่มวอกแวก ทำไมมันไม่เห็นเกิดอะไรขึ้นเลย

อาจารย์ละสายตาจากหนังสือ  จ้องตรงไปที่ออโรร่าซึ่งอยู่ในชุดวอร์มสีน้ำเงินเข้มที่ยืนอยู่กลางห้อง บอกฉันซิ  เธอกำลังจินตนาการถึงพลังอะไร

เอ่อ...พลังลมค่ะ  แต่บางทีพลังไฟฟ้าก็น่าสนใจ... ออโรร่าพูดน้ำเสียงลังเล

อาจารย์พูดแทรกทันที นี่แสดงว่าเธอยังขาดการจดจ่อ  เธอต้องเลือกจินตนาการถึงพลังเพียงอย่างเดียว

ออโรร่าหลับตาลง  เธอจะเลือกพลังไหนดี  ในที่สุดเธอตัดสินใจเลือกที่จะใช้พลังลมเป็นอย่างแรก  เธอจดจ่อตั้งสมาธิมุ่งมั่นอยู่กับสิ่งนั้น  และแล้วมันก็เกิดผล  เกิดสายลมแรงพัดโหมกระหน่ำไปทั่วทั้งโดม  แต่เธอก็ยังไม่อาจควบคุมมันได้ดังใจนึก

ดีมาก  พยายามต่อไป  ตั้งจิตให้มั่นอยู่ในสมาธิ  ลองจินตนาการซิ  ว่าเธอจะควบคุมพลังลมพวกนี้ให้เป็นรูปแบบไหนต่อไป

ออโรร่านึกภาพที่เธอเคยเห็นชาร์ลีนใช้พลังลมให้มารวมตัวกันเป็นบาเรีย

ไซโคลนบาเรีย!” สายลมรวมตัวหมุนวนล้อมรอบเป็นปราการป้องกันภัยอันตราย  เธอทำสำเร็จจนได้ 

จากนั้นอีกกว่าหกชั่วโมงที่เหลือ  เธอก็ต้องดูภาพโฮโลแกรมของผู้ใช้พลองที่มีพลังต่างๆกัน  เพราะอาจารย์สรุปว่าการที่เธอจะใช้พลังพิเศษของพลองได้หลากหลายรูปแบบนั้นเธอจะต้องเคยเห็นการใช้พลังนั้นมาก่อนแล้ว  หรือก็คือเธอสามารถเลียนแบบการใช้พลังพิเศษได้นั่นเอง 

ดังนั้นเมื่อหมดเวลาเรียนและออกมาจากห้อง  ออโรร่าจึงตกอยู่ในสภาพเบลอเต็มที่เพราะพยายามมองภาพโฮโลแกรมเหล่านั้นและจดจำมันทุกรายละเอียด

ไหวมั้ยจ๊ะออโรร่า ชาร์ลีนรีบเข้ามาประคองออโรร่าทันทีที่เธอออกมาจากห้อง

สบาย...ฉันไม่เป็นไรมาก  แค่..หัวตื้อๆ  นอนพักสักหน่อยก็...หาย ออโรร่าตอบเสียงยานคางเหมือนคนง่วงนอน  ตาก็หรี่ปรือลงมาครึ่งหนึ่งเหมือนจะหลับกลางอากาศซะตรงนี้

ดึกแล้ว...ผู้หญิงขับรถไปกันเองอันตราย  วันนี้พวกเราจะไปส่งเธอ อาจารย์พูดกับชาร์ลีน  แต่เธอยังไม่ทันที่จะตอบรับหรือปฏิเสธ  วิลเลี่ยมก็แทรกขึ้นมา

ใครบอกพวกเรา  นายคนเดียวต่างหาก วิลเลี่ยมพูด

เราสามคน  นาย  ฉัน  แล้วนายด้วยเจมส์  นายสองคนต้องจ่ายค่าสอนให้ฉันด้วยการไปเที่ยวกับฉันคืนนี้ อาจารย์พูดกับวิลเลี่ยม  และคว้าข้อมือเจมส์ที่ทำท่าจะเดินหนีไปเอาไว้ด้วย

ม่ายยย... วิลเลี่ยมตะโกนประท้วงสุดเสียง

หรือนายอยากให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอน อาจารย์พูดพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่ง  และยิ้มมุมปากแบบเจ้าเล่ห์ท้าทาย

วิลเลี่ยมไม่อาจขัดขืนได้  ดังนั้นเขากับเจมส์  จึงมาส่งออโรร่ากับชาร์ลีนที่บ้านโรห์ดอน  ก่อนจะถูกบังคับให้ไปเป็นเพื่อนเที่ยวกับอาจารย์

...............................…………...................

ออโรร่าต้องมาฝึกพลองที่บ้านเฮอร์เรียตทุกวัน  และบทเรียนก็โหดขึ้นเรื่อยๆ  หลังจากวันแรกที่เธอได้ดูภาพโฮโลแกรมพลังต่างๆถึงกว่าสิบรูปแบบพลัง  วันต่อมาเธอต้องฝึกใช้พลังตามนั้นในรูปแบบพลองแสง  ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย 

เธอควบคุมพลองแสงให้คงที่และมีอานุภาพได้แค่พลังไฟฟ้าเท่านั้น  อาจารย์จึงเน้นให้เธอฝึกฝนให้ชำนาญ  โดยการให้เธอฝึกสู้กับเขา 

พลองของอาจารย์เป็นสีทองมีตรารูปมงกุฎเพชร  พลังแสงอาทิตย์  มันร้อนแรงมีพลังทำลายล้างสูง  เมื่ออยู่ในรูปพลองแสงสีเหลืองเจิดจ้า  แรงหวดเพียงแฉลบนิดเดียวถึงขนาดทำให้ผนังหินหนาเป็นรอยบากลึก 

ดังนั้นในการฝึกต่อสู้กันทุกครั้งแม้อาจารย์จะยั้งมือแล้วแต่ออโรร่าก็ได้แผลสะบักสะบอมกลับบ้านทุกวัน  ขณะที่อาจารย์ไม่มีอาการเหนื่อยให้เห็นสักนิด  แถมยังมีแรงไปเที่ยวกับวิลเลี่ยมและเจมส์ต่อได้ทุกวัน  กลับเป็นทั้งสองเสียอีกที่ไม่อยากไปเที่ยวด้วยเลย  ซึ่งในเช้าวันหนึ่งที่นัดกับจินว่าจะพาไปเที่ยวชมเมืองเฮฟเวน  สองพี่น้องก็ตื่นไม่ไหว  ขอเลื่อนนัดเป็นตอนบ่ายแทน

หลายวันต่อมาหลังจากออโรร่าฝึกสู้กับอาจารย์โดยใช้พลองแสงสายฟ้าจนชำนาญแล้ว  อาจารย์มารอเธอกับชาร์ลีนอยู่ที่ห้องโถงใหญ่

วันนี้เราจะเปลี่ยนที่เรียนกันเพราะฉันจะเริ่มสอนเธอใช้พลังพิเศษของพลอง  อาจารย์พูด  แล้วเดินนำไปที่ลานกลางปราสาท  ที่นั่นเจมส์กับวิลเลี่ยมยืนรออยู่แล้ว  ทั้งคู่ถือพลองมาด้วย

ฉันอยากให้เธอจับตาดูการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้  แต่ไม่ใช่แค่การเลียนแบบรูปแบบการต่อสู้  ฉันต้องการให้เธอมองอย่างเข้าใจ  เพื่อจะนำมันไปประยุกต์ใช้เป็นรูปแบบของตัวเอง  เข้าใจนะ

ออโรร่าพยักหน้ารับ  เธอกับชาร์ลีนถอยไปยืนดูอยู่ห่างๆ

นายแน่ใจแล้วเหรอที่จะให้เราสองคนเข้าไปพร้อมกัน วิลเลี่ยมถาม  ขณะกดเปิดพลองแสงสายฟ้า  และเจมส์เป็นพลองน้ำแข็ง

หึ! ฝีมือกระจอกอย่างนายสองคน  ไม่ถึงสิบนาทีก็เรียบร้อย  มา...เข้ามาพร้อมกัน อาจารย์กวักมือเรียก  นัยน์เนตรสีเทาส่งประกายท้าทาย

แล้วจะเสียใจ! วิลเลี่ยมพูด  พร้อมกับถือพลองตั้งรับในมือขวา  มือซ้ายกำหมัดเตรียมพร้อม

การต่อสู้เริ่มขึ้นทันที  เจมส์พุ่งตัวผ่านวิลเลี่ยมเข้าไปหาอาจารย์อย่างรวดเร็วหมายจะเสียบพลองน้ำแข็งปลายแหลมคมเข้าที่ร่างเขา  แต่เมื่อไปถึงตรงนั้นอาจารย์ก็หายไปแล้ว! 

...............................…………...................

 

กรี๊ดดดดด! อาจารย์เท่มาก...เท่สุดๆเลยค่ะ ก็แหม...ตัวละครหล่อเนี๊ยบมาดเท่สุขุมซะขนาดนี้...จะไม่ให้ฉันหลงรักได้ไง

ขอบคุณครับ อาจารย์ยิ้มให้ฉัน  พลางส่งประกายตาเจ้าชู้

ฉันเข่าอ่อนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อได้สบนัยน์ตาสีเทาบนใบหน้าขาวรูปสลัก  มือใหญ่แข็งแรงที่เสยผมสีทองเรียบ  กับรอยยิ้มที่แฝงเล่ห์แต่กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ชวนให้ผู้มอง (โดยเฉพาะสาวๆ) ยิ่งใหลหลงนั้น

เอ่อ...ยังไงตอนหน้าช่วยออมมือหน่อยนะคะ  ถนอมวิลเลี่ยมกับเจมส์สองตัวเอกหน่อยเถอะค่ะ กว่าจะหลุดคำขอร้องที่อยากพูดออกมาได้...เฮ้อ!

ไม่ต้องห่วงครับ อาจารย์พูด  พลางเดินเข้ามาประชิด  แล้วจับปลายคางของฉันเบาๆให้เงยหน้าขึ้นสบประสานกับใบหน้าของเขาที่ก้มลงมา ผมไม่ให้พวกเขาตายหรอก จากนั้นเขาก็จุมพิตเบาๆกลางหน้าผากของฉัน

แล้วแสงสว่างทั้งมวลก็พลันดับวูบหายไป  รู้ตัวอีกทีฉันก็ลงไปนั่งพับเพียบกองอยู่บนพื้น  และบทสัมภาษณ์อีกหลายข้อที่เตรียมไว้ก็ไม่ได้ถามอีกเลย...

 

ติดตามเอาใจช่วยสองตัวเอก  วิลเลี่ยม กับ เจมส์  กันต่อเสาร์หน้านะคะ

อ่านสนุก  ช่วยกันโหวต  ช่วยกันโพสวิจารณ์ติชมหน่อยนะคะ  ขอบคุณค่ะ J

PS. อยากให้สัมภาษณ์ตัวละครตัวไหน  โพสบอกไว้นะคะ  จะเขียนบทสัมภาษณ์สนุกๆมาให้อ่านกันเล่นๆท้ายตอนค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,454 ความคิดเห็น