CLEMENCY

ตอนที่ 80 : เพราะรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ต.ค. 51

 

เขาเกิดมาเพื่อเป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่...

ผู้รวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง...

นำพาประเทศสู่ยุคทอง...

ผู้นำที่ทุกเผ่าพันธุ์ยำเกรง...

แต่สิ่งเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นหากปราศจากราชินี...

คู่ครองผู้มาจากอีกมิติหนึ่ง

เธอซึ่งเป็นกุญแจ

และนำพาผู้ที่ได้ครอบครองให้เป็นใหญ่

 

คำทำนายนั่นเป็นจริงขึ้นมาแล้ว...นังผู้หญิงนั่นเป็นกุญแจตามคำทำนาย...แต่แกกลับปล่อยให้มันหนีรอดไปได้!!”

 

เสียงที่เคยเย็นเยือก  ครานี้กลับตวาดลั่นเหี้ยมเกรียม  ปานคุมสติไม่อยู่

 

ขณะโคลิน  โนวาร์  ก้มศีรษะเต็มไปด้วยผมหงอกขาวโพลนลงต่ำ  กายสั่นสะท้าน  สองมือหยาบกร้านกุมกันแน่นอย่างหวาดหวั่น  รอคอยคำสั่งจากผู้เป็นนายที่ชี้เป็นชี้ตายเขาได้ด้วยหัวใจเต้นระรัว  นอกกรอบประตูบนทางเดินแคบที่ทอดยาว

 

ฉันจะให้โอกาสแกแก้ตัว...สืบให้ได้ว่านังนั่นเป็นใคร  แล้วฆ่ามันซะพร้อมกับเจ้าชาย!!”

 

เสียงสั่งดังลั่น  สะท้อนก้องออกจากห้องที่เต็มไปด้วยเศษแร่สีฟ้าที่เคยก่อขึ้นเป็นกรงขัง

 

โคลินโค้งคำนับรับคำสั่ง  ก่อนเบี่ยงตัวหลีกทางให้ผู้เป็นนายที่เดินออกมาจากห้อง  โดยแร่บลูจีเวลไม่อาจทำอันตรายได้แม้แต่น้อย...

...............................……………...................

 

เขาลืมตาตื่นขึ้น  แล้วลุกขึ้นพรวดพาดอย่างฉับพลันทันทีที่ได้สติ  ทว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวอันสงบเงียบ  อุ่นสบาย  ภายในห้องพยาบาลสีขาวสะอาดสว่างสดใส  กลับทำให้ความหวาดกลัวยิ่งทวีสู่ใจเขา

 

ออโรร่า!” ชื่อแรกที่เขานึกถึง  และร้องเรียก  ขณะเลิกผ้าห่มออกจากตัว  แล้วยันกายจะลงจากเตียง

 

ลูกยังไม่หายดี...นอนพักอีกหน่อยเถอะจ้ะ เสียงอบอุ่นอันคุ้นเคย  พร้อมกับมือนุ่มนวลผลักไหล่เขาเบาๆ ให้กลับนอนลง

 

ออโรร่าเป็นยังไงบ้างครับแม่...แล้วทุกคนหายไปไหนกันหมด วิลเลี่ยมถามเสียงตื่น  ทันทีที่รับรู้ว่าบุคคลเดียวที่อยู่กับเขาในห้องคือใคร

 

ทุกคน...ทุกคนสบายดีจ้ะ ทว่าเสียงตอบจากซอนย่า  มารดาผู้เลี้ยงดู  กลับขาดห้วงสั่นเครือ  ทั้งเบือนหน้าหนี

 

ไม่จริง...ออโรร่าต้องไม่เป็นอะไร!!” วิลเลี่ยมจึงไม่อาจอดรนทนได้ต่อไป  ถลาลงจากเตียงทั้งเท้าเปล่า  ออกวิ่งไปจากห้อง

 

วิลเลี่ยม!” ไม่สนใจแม้เสียงทัดทานของมารดา

 

มุ่งสู่ห้องฉุกเฉินที่คาดว่าทุกคนจะอยู่ที่นั่น  ทั้งที่ในใจไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น

 

ออโรร่า...เป็นไง...บ้าง…” คำถามแรกที่เขาเอ่ยถาม  พลางหอบเหนื่อย  เมื่อมาถึงยังจุดหมายที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า  ทว่าสีหน้าแต่ละคนล้วนซีดเซียว  เศร้าหมอง  และใบหน้าของชาร์ลีน  จิน  ลูฟี่ถึงกับมีคราบน้ำตา

 

หมอดูอาการอยู่ เจมส์ตอบสั้น  ด้วยสีหน้าเรียบเฉย  ขณะลุกขึ้นยืนตบไหล่เบาๆ ปลอบใจวิลเลี่ยม  ทว่านัยน์ตาสีเทาของเขากลับหมองหม่นอย่างเห็นได้ชัด

 

ด้วยชาร์ลีนยังคงสะอึกสะอื้น  หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มนวล  ขณะซบหน้าลงกับไหล่เมซีเน่ที่แม้ไม่ร้องไห้  แต่ใบหน้าหม่นหมอง  นั่งนิ่งเงียบ  ไม่ลุกขึ้นมาว่ากล่าวหรือแม้แต่ส่งสายตาคมดุใส่วิลเลี่ยมเหมือนเช่นเคย

 

จินนั่งร้องไห้อยู่เงียบๆ ยกแขนเต็มไปด้วยขนฟูนุ่มปาดน้ำตาเป็นพักๆ  อยู่ข้างออตโตที่นั่งกอดอกนิ่งเงียบ  สีหน้าเคร่งขรึม

 

ฮือ  ฮือ  ฮือ  ฮือ ติดกันคือลูฟี่ที่ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาโดยไม่สนใจใคร  ปล่อยน้ำตาให้หยาดรินลงถึงอกเสื้อ  ไม่สนใจแม้จะปาดเช็ด

 

เพียงเท่านี้ก็บ่งชัดถึงอาการของออโรร่าที่ยังคงอยู่ในห้องฉุกเฉิน...

 

เธอต้องเจออะไรบ้างขณะเขาสลบ...ต้องสู้กับใคร...ต้องเจ็บปวดแค่ไหน...

 

ทั้งที่เขาพร่ำบอกเธอเสมอว่าอย่ากังวล...ทั้งที่เขาตั้งใจจะปกป้องเธอด้วยชีวิต...

 

ทั้งที่เธอไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้...

 

เธอห้ามปรามไม่ให้เขาเข้าไปเผชิญอันตราย...

 

แต่เขากลับไม่เคยรับฟัง...ไม่เคยสนใจ...

 

ปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายปกป้องเขา...และเผชิญภัยเพียงลำพัง...

 

โธ่เว้ย!” วิลเลี่ยมร้องเสียงลั่น  ชกกำปั้นเข้ากับกำแพงอย่างแรงจนห้อเลือด

 

จนเพื่อนทั้งหกที่ต่างนั่งนิ่งเงียบต้องเงยหน้าขึ้นหันมาสนใจ  และเมซีเน่เอ่ยปากว่าทันที  ทว่าถ้อยคำน้ำเสียงอันสั่นเครือ  จากเจ้าของนัยน์ตาสีนิลที่คลอด้วยหยาดน้ำตา  กลับทำให้บรรยากาศยิ่งซึมเศร้ามากกว่าเดิม

 

ถ้านายไม่เห็นแก่ตัว...ออโรร่าก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้

 

ใช่...ฉันมันเห็นแก่ตัว... วิลเลี่ยมกระซิบเสียงแผ่ว  โดยไม่หันกลับไปมองเพื่อนที่นั่งเรียงกันอยู่บนเก้าอี้เบื้องหลัง

 

กระซิบเสียงเบาเสมือนย้ำเตือนว่ากล่าวตนเอง...

 

ว่าตัวเองที่นำพาคนรักให้ต้องมาเผชิญอันตราย...

 

ต้องเจ็บปวด...ทุกข์ทรมาน...

 

จนอาจจะต้องสูญเสียเธอไป...

 

ทว่าความคิดอันเศร้าหมองก็หยุดลง  เมื่อแพทย์เปิดประตูห้องฉุกเฉินออกมา  แล้วปลดผ้าปิดปากลง  ปรากฎใบหน้าของบุคคลที่เขารู้จักดี

 

ออโรร่าเป็นยงไงบ้างครับน้าโรวีน่า วิลเลี่ยมถาม

 

ออโรร่าไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ยคะแม่ เกือบจะพร้อมกันกับชาร์ลีน

 

ร่างกายได้รับการกระทบกระเทือนมากจ้ะ  คงต้องรอดูคืนนี้อีกทีว่าหนูออโรร่าจะไหวหรือไม่ โรวีน่าตอบเสียงเรียบ  ขณะหันไปทางชาร์ลีนผู้เป็นลูกสาว  แต่ฉับพลันก็หันไปเค้นความเสียงเข้มยังวิลเลี่ยม

 

บาดแผลกับรอยช้ำบางจุดเห็นได้ชัดว่าโดนพลังพิเศษทำร้าย เธอพาหนูออโรร่าไปไหนมากันแน่...วิลเลี่ยม!!  นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุรถคว่ำอย่างที่เจมส์บอกน้าแน่ๆ!!”

 

รถคว่ำ!” วิลเลี่ยมทวนคำ  สีหน้างงงวย  นัยน์ตาสีน้ำเงินมีแววสับสนอย่างเห็นได้ชัด  และแม้เขาฉลาดเฉลียวเพียงใด  ทว่าเวลานี้กลับอับจนสิ้นคำตอบ

 

ขอให้น้าเชื่อตามนั้นเถอะครับ เจมส์จึงเป็นฝ่ายเอ่ยแทน  ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น  พร้อมนัยน์ตาสีเทาวิงวอน

 

ได้...น้าจะเชื่อแบบนั้น  เหมือนที่แม่ของเธอทั้งสองเคยบอกให้น้าเชื่อเรื่องของพวกเธอ... โรวีน่าตอบเสียงเข้ม  แล้วผละจากไปมุ่งหน้าสู่ห้องพัก...

 

ถ้าเธอเป็นกุญแจจริง...เธอจะต้องไม่เป็นอะไรโรวีน่าคิด 

 

ไม่แยแสความเป็นตายของออโรร่า  ด้วยเป็นเรื่องปกติเฉกเช่นคนไข้อื่น  ทิ้งลูกสาวกับเพื่อนให้ทนทุกข์กับความกลัวจะสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไว้เบื้องหลัง...

...............................……………...................

 

ซ่า...ครืน...ซ่า...ซ่าครืน... เสียงคลื่นซัดสาดสู่หาดทรายกว้างเวิ้งว้าง... 

 

ทว่าไร้สายลมเจือกลิ่นเค็ม  ไร้ต้นมะพร้าว  ปราศจากสิ่งมีชีวิต  สงบนิ่งไม่มีสีสันใด  ไม่มีแม้แสงตะวันอันอบอุ่น  มีเพียงแสงเทาทึม  หมอกหนาทึบ  ทัศนวิสัยเห็นได้ไม่ไกลเกินกว่ามือเอื้อม

 

ช่างวังเวง...อ้างว้าง...หวาดหวั่น...

 

เยือกเย็น...เหน็บหนาว...

 

นี่ที่ไหน... เธอคิด  กอดอกโอบแขนแน่นให้ความอบอุ่นกับตัวเอง  ซึ่งอยู่ในชุดกระโปรงยาว  แขนสั้น  ผ้าบางสีขาวหม่น  ขณะสองเท้าเปล่าย่ำผืนทรายเทาดำ  ที่ไม่มีแม้เปลือกหอย  หรือร่องรอยชีวิตใด  เลียบเลาะเลื่อยไปตามชายหาดอย่างไม่รู้จุดหมาย...

 

มีใครอยู่บ้าง! เธอตะโกนเสียงลั่นในที่สุด  เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนานหลังจากนั้น  แล้วหยุดฝีเท้ายืนนิ่ง  หลังการย่ำเดินไปตามระยะทางที่ไม่อาจรู้ได้ว่าไกลแค่ไหน...

 

จะสิ้นสุดเมื่อใด...

 

มีเพียงเสียงฝีเท้าตน...

 

กับความหวั่นกลัวที่ทับถม...

 

ความเงียบเหงาที่ยิ่งทวีความอ้างว้างในจิตใจ...

 

วิลเลี่ยม! ชาร์ลีน! เมซี่! จิน! ใครก็ได้ออกมาเถอะ!! เธอตะโกนเรียกชื่อเพื่อน  ด้วยเสียงดังยิ่งขึ้น

 

พ่อ! แม่! ตะโกนร้องดังที่สุด  ด้วยพลังทั้งหมดที่มี

 

เจมส์! ออตโต! ลูฟี่!...ได้โปรด...ออกมาเถอะ... ด้วยพลังใจที่ยังพอมีหลงเหลืออยู่

 

ทว่าไม่มีเสียงตอบใด  ไม่มีแม้สายลมพัดพา  ไร้ความเคลื่อนไหวจากสรรพสิ่งรอบตัว  มีเพียงหยาดน้ำตาของเธอเอง  ที่รินไหลจากนัยน์ตาสีน้ำตาล  อาบลงสู่แก้มนวล  และหยาดหยดลงบนผืนทรายอันเย็นเยียบ  เวิ้งว้าง...

 

อาจารย์…” เธอครางเรียกบุคคลสุดท้ายที่ล่วงลับ  และถวิลหาที่สุด...

 

พลันบรรยากาศวังเวงทึมทึบรอบกายก็แปรเปลี่ยนไปทันที...

 

แสงสีทองเรืองรองแผ่กระจายออกจากรอบกายเธอ  ขยายวงกว้างออกไปรอบทิศ  และแม้ไร้แสงอาทิตย์  แต่ผืนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่กลับปรากฎประกายระยิบระยับ  อากาศอบอุ่น  หมอกหนาทึบจางหายหมดสิ้น  กระทั่งผืนทรายใต้ฝ่าเท้าก็กลับกลายเป็นพิสุทธิ์สะอาด...

 

ทว่ายังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลง  คือไร้ซึ่งร่องรอย  สรรพเสียงของชีวิต...

 

คนที่ยังมีชีวิต...มาที่นี่ไม่ได้หรอก... เสียงคุ้นหู  ดังขึ้นเบื้องหลัง

 

พร้อมกับเสียงนี้  รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าที่ยังคงเปื้อนคราบน้ำตาของเธอทันที  และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนับจากนี้  นี่คือสิ่งที่เธอต้องการกระทำเสมอมา...

 

อาจารย์... เสียงครางเรียกอย่างดีใจ  พร้อมถลาเข้าหาอ้อมกอดอันอบอุ่นที่คะนึงถึง

 

ยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะมาที่นี่...ออโรร่า... ฮาเวิร์ดในชุดสูทสีขาวยิ้มเศร้า  ขณะเอ่ยบอกศิษย์รักที่เงยหน้าที่ยังคงยิ้มกว้างขึ้นมอง

 

ตายแล้วหรือคะ ออโรร่าถามกลับ  ยังคงยิ้ม  ขณะผละออกจากอ้อมกอดอาจารย์  แต่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือทั้งสองของเขา... 

 

เพราะเมื่อความตายมาถึง  เธอก็พร้อมแล้วที่จะต้อนรับมัน...

 

ไม่...เธอยังไม่ตาย...ออโรร่า ฮาเวิร์ดตอบ

 

คำตอบนั้นเปลี่ยนสีหน้าระบายยิ้มยินดีของออโรร่า  ให้กลับกลายเศร้าหมองลงทันที

 

ไม่อยากตื่นขึ้นอีกแล้ว…” ออโรร่ากระซิบ ถ้าตื่นขึ้น...อาจจะพบว่าวิลเลี่ยม... เธอชะงักคำพูดเพียงนั้น  นัยน์ตาสีน้ำตาลกลับเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาอีกครั้ง

 

เขาปลอดภัยดี... ฮาเวิร์ดเอ่ยปลอบ  พลางบีบมือออโรร่าที่ยังคงจับมือเขาอยู่เพื่อเสริมกำลังใจ

 

แต่ออโรร่ากลับแทรกขึ้น  ระบายคำพูดมากมายที่อัดอั้น หนูรู้ว่าเขาจะปลอดภัย...แต่เขาคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้...ถ้า...ถ้าหนูหนักแน่น...ห้ามเขา...ไม่ตามใจเขา  เพียงเพราะต้องการรู้ทุกเรื่องของเขา  แค่เพราะไม่อยากถูกเขาทิ้งไว้ข้างหลัง  ทำให้หนูเห็นแก่ตัว...จนลืมนึกถึงความปลอดภัยของเขา  ลืมไปว่าตัวเองอ่อนแอ...ไม่อาจปกป้องเขา  และไม่อยู่ในฐานะที่จะรักเขาได้... พร้อมหยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างสุดกลั้น

 

นี่เป็นสิ่งพิสูจน์ว่าเธอคู่ควรที่ใครก็ตามจะรัก ฮาเวิร์ดปลอบเสียงเบา  พลางโอบกอดร่างบางที่สั่นระริกด้วยแรงสะอื้น

 

แต่ว่า... ออโรร่าเอ่ยเถียง  ทว่าอ้อมกอดจากอาจารย์กระชับแน่นขึ้น  ปรามให้เธอเงียบลง

 

ถ้าเธอไม่อยู่...จะมีคนมากมายต้องเสียใจ  เหมือนที่เธอกับใครๆ ต้องเสียใจเมื่อฉันจากมา…” ฮาเวิร์ดพูด  น้ำเสียงนุ่มนวลดุจดนตรีบรรเลงทำนองเชื่องช้า

 

เธอมีค่าควรรัก...และคู่ควรที่จะรักใครก็ตามที่เธอต้องการ... เสียงอ่อนโยน  อ้อมกอดอันอบอุ่นที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย...

 

จงมั่นใจในตัวเอง...แล้วทำตามที่ใจเธอปรารถนา... เสียงทุ้มนุ่มนวล  เป็นท่วงทำนองกล่อม...เบาลงดุจห่างไกลออกไปทุกที...

 

สู่ความสงบเงียบ...อบอุ่น...

 

แต่ยังไงหนูก็ไม่คู่ควรจะรักเขา... และแม้เธอคิดค้าน  เมื่อสิ้นเสียงคำสอนนั้น 

 

ทว่าความอบอุ่นที่โอบล้อมกายกลับยังคงอยู่...

 

พร้อมกับห้วงฝันที่ลาลับ...สู่นิทรารมย์อันเป็นสุข...

...............................……………...................

 

ขอโทษนะ... ออโรร่าเอ่ยกับทุกคนที่มาเยี่ยมเธอถึงเตียง  ในโรงพยาบาลแมรี่

 

ขอโทษทำไมไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย  เป็นความผิดของหมอนั่นต่างหาก

 

และคำตอบของทุกคนก็เป็นคำตอบเดียวกันทุกครั้ง  โดยขณะพูดถึง หมอนั่น ทั้งหมดจะส่งสายตาดุดันปานจะกินเลือดกินเนื้อไปให้วิลเลี่ยม  ที่นั่งเล่นโน๊ตบุ๊คอยู่บนโซฟาในห้องโดยไม่แยแสสายตาโกรธเกลียดเหล่านั้นสักนิด

 

ถ้าเธอไม่ถูกหมอนั่นพามาเป็นเพื่อนทำธุระที่เมอซีก็คงไม่ต้องประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ  ชมรมพลองก็จะชนะ  และเราก็จะไม่ต้องเสียแชมป์น๊อคบอร์ด  แถมไม่ชวดถ้วยประกวดกองเชียร์ด้วย ชาวโอเอซิสที่มาเยี่ยมออโรร่ารายแล้วรายเล่า  ล้วนกระซิบกระซาบ  หรือบางรายจงใจพูดออกมาดังๆ ในทำนองเดียวกัน

 

หลังงานกีฬาสหสัมพันธ์สิ้นสุด  วิลเลี่ยมตกเป็นเป้าแห่งความโกรธเกลียดของชาวโอเอซิส  และเป็นต้นเหตุของข่าวลือต่างๆ นาๆ

 

บ้างว่าเพราะเขากำลังจีบออโรร่าอยู่  เลยอยากโชว์ความร่ำรวยว่าสามารถพาเธอข้ามประเทศไปไหนก็ได้ในเวลาจำกัด  เป็นสาเหตุให้เกิดอุบัติเหตุ

 

บางคนว่าเป็นเพราะเขาทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่ม  แล้วออโรร่าพลอยติดร่างแหขึ้นรถไปกับเขาที่กำลังโกรธ  และขับรถเร็ว  ทำให้รถคว่ำ

 

ร่ำลือกันไปมากมาย  ซึ่งล้วนมีผลลัพธ์เดียวกันคือพุ่งเป้าความโกรธเกลียดสู่วิลเลี่ยม  ที่นำความเสียหายเดือดร้อนมาสู่มหาลัย  และขวัญใจของทุกคนคือออโรร่า

 

ด้วยในวันรุ่งขึ้นหลงเหตุการณ์ที่คฤหาสน์ร้าง  ไม่เพียงออโรร่าเท่านั้นที่ไม่สามารถกลับไปแข่งต่อสู้ด้วยพลองได้  ยังรวมไปถึงวิลเลี่ยม  และสมาชิกในกลุ่มเช่นลูฟี่  เจมส์ที่เป็นนักกีฬาตัวจริงในการแข่งน๊อคบอร์ด  นอกจากนี้ยังมีออตโตที่เป็นผู้ถือธง  ตำแหน่งสำคัญที่สุดในการนำขบวนประกวดกองเชียร์

 

ทว่าทั้งหมดนี้วิลเลี่ยมยอมรับโดยไม่ปริปากบ่นใดๆ ทั้งสิ้น  กลับทำเป็นเพิกเฉยไม่ใส่ใจคำดุด่าเหล่านั้นด้วยซ้ำ  แต่ก็ไม่ได้กลับไปซึมเศร้าเหมือนครั้งฮาเวิร์ดตาย  เขายังคงปากจัด  ขี้โวยวาย  เป็นคนเดิมของเพื่อนๆ ไม่เปลี่ยนแปลง  และแม้โอเอซิสอยู่ห่างไกลจากเมอซี  เขาก็ยังมาเฝ้าออโรร่าทุกคืน  แล้วกลับไปเรียนตอนเช้าไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย 

 

มีเพียงออโรร่าเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงไป  เมื่อก่อนเธอพูดน้อยอยู่แล้วขณะอยู่ในกลุ่มเพื่อน  แต่หลังเหตุการณ์นั้นเธอเหมือนคนเป็นใบ้

 

เธอยังคงยิ้ม  หัวเราะ  เวลามีทุกคนห้อมล้อม  แต่แทบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ  ไม่เอ่ยขอความช่วยเหลือจากใคร  แม้ขาทั้งสองกับแขนขวาใส่เฝือก  ทว่าอารมณ์ที่เธอแสดงออกมาบ่อยที่สุดคือความสำนึกผิด  และประโยคเดียวที่เธอพูดมากว่าสามสัปดาห์ที่อยู่ในโรงพยาบาล  คือ...

 

ขอโทษนะ…” ออโรร่ากระซิบ  เมื่อได้เวลาปิดไฟ  และวิลเลี่ยมกำลังจะล้มตัวลงนอนบนโซฟายาว

 

ขอโทษเรื่องอะไรล่ะวันนี้ วิลเลี่ยมถามกลับอย่างรำคาญ  โดยไม่หันกลับไปมองออโรร่าบนเตียงเบื้องหลัง  คืนนี้เป็นคืนแรกที่เขามาเฝ้าออโรร่าที่โรงพยาบาลเพียงลำพัง  เพราะเพื่อนในกลุ่มคนอื่นล้วนติดธุระ

 

ผงคัน ออโรร่าพูดเสียงสั่นเครือ  หยาดน้ำตาไหลรินลงอาบแก้ม

 

อ้อ...พูดคำอื่นได้แล้ว... วิลเลี่ยมแขวะตามนิสัย  ทว่าเมื่อตบหมอนเสร็จด้วยมือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลเนื่องจากเปิดอ่านจดหมายด่าที่ผสมผงคันเมื่อตอนเย็น  แล้วหันกลับมาเห็นออโรร่าก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ เขาก็ชะงักค้างทันที

 

เธอร้องไห้ทำไม เขาถามเสียงเรียบ 

 

แต่ในใจกลับเจ็บปวดปานจะแหลกสลาย  เมื่อเห็นน้ำตาของเธอ...คนที่เขารัก  และเป็นเขาเองที่ทำให้เธอต้องเจ็บปางตาย  และเป็นทุกข์ผิดบาปกับคำสัญญาในชัยชนะที่เธอควรจะทำสำเร็จเพื่อชมรมพลอง

 

ฉันขอโทษ... ออโรร่าย้ำประโยคเดิม  ประโยคเดียวที่ต้องการบอกแก่ทุกคน  พลางสะอื้นไห้

 

ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ...ได้โปรดเถอะ... วิลเลี่ยมพูดเสียงสั่น  ขณะเดินมาถึงเตียง  โอบกอดออโรร่า  แล้วร้องไห้ไปด้วยกัน อย่าโทษตัวเองอีกเลย...อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดไปกว่านี้ที่เห็นเธอเป็นทุกข์...ฉันขอร้อง...

 

หยาดน้ำตาอุ่นๆ ของวิลเลี่ยมรินไหลลงเปื้อนหลังเสื้อเธอ  ทำให้เธอคิดถึงคำสอนจากอาจารย์ในฝัน...

 

เธอมีค่าควรรัก...และคู่ควรที่จะรักใครก็ตามที่เธอต้องการ...

 

แต่ฉันก็ไม่คู่ควรจะรักเธอ คำค้านในใจยังคงเป็นดังเดิม

 

ขอบใจนะ... เธอเอ่ย  พร้อมรอยยิ้ม  ขณะผละออกจากอ้อมกอดของเขา ฉันจะเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ  และไม่ให้ใครต้องเป็นห่วงอีกแล้ว

 

พร้อมการตัดสินใจครั้งสำคัญ...

 

เป็นเพื่อนที่ดีเสมอไป...

 

ใครเป็นห่วงเธอกันล่ะ วิลเลี่ยมว่า  ปั้นหน้าขึงขัง  ทั้งที่ยังป้ายน้ำตาบนใบหน้า

 

นั่นซินะ ออโรร่าตอบ  ฉีกยิ้มกว้าง  ด้วยความรู้สึกโล่งใจ  พลางดึงผ้าห่มขึ้นช่วยเช็ดน้ำตาให้วิลเลี่ยม

 

เช็ดให้ตัวเองเถอะน่า แต่เขาปัดออก  ผละกลับไปยังโซฟา  แล้วทิ้งตัวลงนอนคลุมโปงทันที... 

 

เช่นเดียวกับเธอที่กลับลงนอนบนเตียง...

 

ทว่าทั้งสองไม่อาจข่มตาหลับลงได้ดุจกัน  ด้วยต่างคิดคำนึงมากมาย...

 

เพราะต่างก็รัก  แต่ต้องพยายามที่จะไม่รัก...

...............................……………...................

 

 

 

จบบทนี้แล้วค่ะ  ไปต่อบทต่อไปกันอีกนิดนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,454 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2551 / 23:30
    ช่วงท้ายของบทซึ่งจังเลยนุ่น

    แล้วทั้งคู่รอดมาได้อย่างไรกัน ใครเป็นคนช่วยล่ะนี่
    #1419
    0
  2. #1407 นู๋เด็กแว่น_YRC (@eaam_9) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2551 / 21:54

    เซง แต่งให้ชนะบ้างดิ แพ้มาตั้ง2ครั้ง เสียดายๆอ่ะ

    #1407
    0
  3. #1387 nzaa (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2551 / 20:24
    จะเปนงายต่ออ่ะ



    อยากรุ..อยากรุ



    มาอัพเร็วๆนะ
    #1387
    0
  4. วันที่ 3 ตุลาคม 2551 / 12:39
    อยากอ่านต่อจังอัพด้วยนะค่ะ
    #1386
    0
  5. #1385 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2551 / 10:46
    โอ้ววววว



    แล้วเรื่องจะเป็นยังไงเนี่ย??



    อยากอ่านต่อแว้วว



    เป็นกำลังใจให้ค่ะ



    สู้ๆๆ
    #1385
    0
  6. #1384 -_OSHIMURA_- (@lastchius) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2551 / 10:44
    g,ohrt;e';  คอมมเน้น
    #1384
    0
  7. #1377 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2551 / 15:27
    อยากรู้ว่าเรื่องๆจะเป็นยังๆงต่อไป



    รีบๆอัพน่ค่ะ



    สู้ๆ



    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1377
    0
  8. #1369 nazezus (@nazezus) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 กันยายน 2551 / 23:11
    ค่ะ มาเม้นท์แล้ว

    แค่เกริ่นมาก็เรียกน้ำย่อยได้โขเลย

    เป็นตอนต่อที่ลุ้นระทึกมากมายค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ แล้วจะรออ่านต่อนะคะ
    #1369
    0