CLEMENCY

ตอนที่ 42 : เจ้าหญิงเอลีย่า (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 พ.ย. 49



            'แฮร์เรนคีมเซ' มหาวิทยาลัยปราสาทริมทะเลสาบ  เป็นมหาลัยการทหารที่ฝึกสอนยุทธวิธีทหารทุกด้านควบคู่กับการเรียนวิชาปกติ  นิสิตกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นชาย  และเป็นมหาลัยเดียวที่นิสิตต้องสวมเครื่องแบบ

            'สเวอร์เร  แมกนุส' เป็นหนุ่มรูปงามโดดเด่น  ด้วยผมทองแสกกลางยาวปะบ่า  นัยน์ตาสีมรกต  ผิวขาว  แถมมีปีกนกสีขาวที่กลางหลัง  กับรูปร่างผอมบางสะโอดสะอง  โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในเครื่องแบบปีหนึ่งแฮร์เรนคีมเซที่เป็นเสื้อแขนยาวคอจีนสีขาวแถบเหลืองกับกางเกงขายาวสีเดียวกัน  ยิ่งสมกับฉายา 'เทพบุตร' ที่เขาได้รับจากสาวๆ ทั้งในและนอกมหาลัย

                  แต่แน่นอน...พวกเธอไม่รู้ว่าเขามีรสนิยมชอบไม้ป่าเดียวกัน!!

                  ไม่มีกติกาห้ามบินด้วยปีก  และหากยังบินอยู่เหนือเวทีก็ถือว่าไม่ได้ออกนอกสนาม  ทันทีที่เริ่มแข่ง  สเวอร์เรที่อยู่ในชุดมันวาวสีเหลืองสดสีสัญลักษณ์แฮร์เรนคีมเซ  ก็สยายปีกโผบินสูงขึ้นไป 

                  ออโรร่ารู้อยู่แล้วว่าสเวอร์เรจะใช้ไม้นี้จากการปรึกษากับฮาเวิร์ดเมื่อคืน  แต่ยังจนปัญญาหาวิธีต่อกร

           "ไซโคลนโบ!" สเวอร์เรปล่อยกระสุนลมนับร้อยพุ่งทะลวงสู่พื้นเวทีเบื้องล่าง  กระสุนระเบิดกัดกร่อนทั่วทุกตารางนิ้วเวที  เกิดฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว 

                  ออโรร่ากระโดดลงจากเวทีหนีทันหวุดหวิดก่อนทั่วร่างถูกเจาะเป็นรูพรุน  ตอนนี้อย่าว่าแต่เรื่องคิดหาวิธีสู้  แค่จะขึ้นไปยืนบนเวทียังทำไม่ได้  เพราะเธอขยับเข้าใกล้เวทีเมื่อไหร่  กระสุนลมจะถูกปล่อยลงมาทันที  แล้วไซโคลนบาเรียที่เคยใช้ก็มีจุดอ่อนด้านบน  แต่ถึงไม่มีจุดอ่อนการที่เป็นพลังลมเหมือนกันทำให้เธอไม่มั่นใจว่าจะยังสามารถป้องกันได้ 

            "ออโรร่า  ตกที่นั่งลำบากแล้วค่ะ  จะรับมือเทพบุตรสเวอร์เรยังไงล่ะเนี่ย  ขืนยังขึ้นเวทีไม่ได้เธอต้องแพ้แน่...และตอนนี้กรรมการก็นับถึงหกแล้วค่ะ!" พิธีกรสาวผมม้ายาวย้อมสีเขียวสีเดียวกับชุด  ประกาศก้อง  แน่นอนเธอเป็นนิสิตโอเอซิส  แต่น้ำเสียงดูเหมือนจะเอนเอียงเข้าข้างศัตรูรูปงามซะแล้ว 

                 เมื่อได้ยินเสียงนับถึงแปด  ออโรร่าจึงตัดสินใจกระโดดขึ้นเวทีอีกครั้ง 

           "ไซโคลนโบ!" ห่ากระสุนลมนับร้อยแหวกอากาศลงสู่พื้นเวทีเบื้องล่าง  พร้อมกันกับเสียงหวีดร้องหวาดหวั่นจากคลื่นกองเชียร์สีเขียว

          "ธันเดอร์วิพ!" ออโรร่าเรียกแส้สายฟ้า  เหวี่ยงหมุนสร้างเกราะปกป้องกายจากห่ากระสุน  ถึงไม่สามารถปัดป้องได้ร้อยเปอร์เซ็น  แต่ก็ทำให้เธอกลับขึ้นเวทีได้อีกครั้ง


          "
กรี๊ดดดดดดดด!
โหดร้ายที่สุด  ออโรร่า  เบลล์  หาวิธีรับมือได้  แต่เธอก็เลือดอาบเลยค่ะ...กรรมการเรียกแพทย์สนามมาดูที!" สภาพเพื่อนร่วมสถาบันในชุดเขียวสีสัญลักษณ์ชาวโอเอซิสที่ร่างอาบนองด้วยโลหิต  ทำให้พิธีกรสาวกลับมาเข้าข้างพวกตัวเองในทันที


                  แพทย์สนามรีบขึ้นเวทีพร้อมกรรมการเพื่อดูอาการออโรร่า  แต่แผลที่ได้เป็นแค่รอยถากตามแขนขาไม่ร้ายแรงอย่างที่เห็น  และออโรร่าก็ยังมีกำลังใจดีเยี่ยม


            "
ไซโคลนโบ!
" เริ่มแข่งอีกครั้งสเวอร์เรยังคงใช้แผนเดิม  แต่คราวนี้ออโรร่าหาวิธีจัดการได้แล้ว


             "
ไซโคลน!
" สายลมม้วนวนเป็นวงเล็กๆรอบพลองถูกสะบัดส่งพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน  กลืนกินกระสุนสายลมตามทางผ่านแหวกพุ่งสู่ฟากฟ้า


                   สเวอร์เรหลบสายลมหมุนที่กำลังจะเสยคางได้หวุดหวิด


             '
ไม่ธรรมดาจริงๆ ที่ล้มแชมป์เก่าได้รอบแรกไม่ใช่ฟลุ๊คเลย
' เขาคิด  แล้วตัดสินใจเปลี่ยนวิธีสู้ทันใด  บินโฉบสู่พื้นเบื้องล่าง  เงื้อพลองแสงสีมรกตเตรียมหวดเต็มแรง


            "
เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!
" ลำแสงสีเขียวปะทะลำแสงสีฟ้าที่ยกขึ้นตั้งรับเสียงสนั่น  แล้วก่อนที่ออโรร่าจะโต้คืน  สเวอร์เรก็เหินหนีสู่ท้องฟ้า  และยังคงเป็นเช่นนี้หลายครั้งที่ออโรร่าทำได้เพียงตั้งรับ  แล้วพอจะโต้กลับสเวอร์เรก็บินหนีขึ้นไป


                    ออโรร่าไม่ได้คิดอคติกับสเวอร์เร  เธอเข้าใจดีว่าเรื่องหัวใจกับรสนิยมส่วนตัวบังคับกันไม่ได้  แต่วิธีต่อสู้ขี้ขลาดที่เขาใช้อยู่นี้  ทำให้เธอชักจะรู้สึกเกลียดเขาขึ้นมาแล้ว  และตัดสินใจจัดการขั้นเด็ดขาด


             "
เธอไม่ใช่ลูกผู้ชาย!
" ออโรร่าตะโกนไล่หลังสเวอร์เรที่บินหนีขึ้นไปอีกรอบ


              "
อย่าพยายามยั่วโมโหให้ผมเปลี่ยนวิธีเลย  ไม่ได้ผลหรอก" สเวอร์เรโต้กลับเสียงเรียบ  แล้วบินโฉบลงมาพลางเงื้อพลองฟาดฟันอีกครั้ง


                      แต่ครั้งนี้ความเร็วลดลงอย่างเห็นได้ชัด  บ่งว่ายุทธวิธีจิตวิทยาของออโรร่าได้ผล

"วินด์เจิค!" ออโรร่าฉวยโอกาสเรียกพลังลมกระชากร่างสเวอร์เรเข้าหาตัว  ทำให้เขาเสียจังหวะถลาเข้าหาอย่างควบคุมไม่ได้...พุ่งเข้าหาลำแข้งเรียวเล็กเปี่ยมพละกำลังที่รออยู่แล้ว

"โครม!" ร่างเทพบุตรผอมบางถูกลำแข้งซัดกระเด็น  กระแทกเข้ากับผนังกระจกที่กันระหว่างเวทีกับคนดูเสียงสนั่น  เรียกเสียงหวีดร้องจากกองเชียร์ชุดเหลือง  และยิ่งร้องดังกว่าเก่า  เมื่อออโรร่าตามซ้ำ

"วินด์คัตเตอร์!" สายลมดุจเคียวคมตามซ้ำไปติดๆอย่างไม่ปราณี  ทั้งที่ร่างสเวอร์เรยังกองอยู่กับพื้น

"ไซโคลนบาเรีย!" สเวอร์เรเรียกบาเรียลมปกป้องกายทันท่วงที

ดังออโรร่าคาด  และนับจากนี้สเวอร์เรจะต้องแค้น  หันมาสู้กับเธอแบบประชิดรุนแรง  เลิกใช้วิธีขลาดเหมือนที่ผ่านมา

กรรมการนับถึงเจ็ด  ออโรร่ากระโดดขึ้นเวที  และไม่ทันสองเท้าแตะถึงพื้นสเวอร์เรก็ตามมาติดๆ

"เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!" ลำแสงสีเขียวหมายมุ่งตีแสกหน้า  พลองแสงสีฟ้ายกขึ้นตั้งรับทัน 

"ตึง!" แต่สองเท้าที่ยังไม่ทันสัมผัสพื้นมั่นคง  ไม่อาจทานแรงกระแทกจากบุรุษที่บินเข้าปะทะ  ออโรร่าล้มกระแทกกับพื้น  แล้วต้องเบิกตากว้างตกตะลึงสุดขีด

"ไซโคลนโบ!" สเวอร์เรเรียกกระสุนลมซัดเข้าใส่  แม้ปริมาณไม่มากเหมือนครั้งก่อน  เพราะไม่ได้รวมสมาธิมากพอ  แต่ก็รุนแรงพอจะปลิดชีพ

ออโรร่ากลิ้งตัวหลบจนร่วงหล่นจากเวที  แม้พื้นหญ้าไม่แข็งเท่าเวทีหิน  แต่การกระแทกติดกันถึงสองครั้งก็แรงพอให้มึนงง

"ในเมื่อไม่ชอบวิธีสุภาพบุรุษ  ฉันก็จะใช้วิธีป่าเถื่อนสู้กับเธอ!!" สเวอร์เรตะโกนเสียงลั่นอย่างเหี้ยมเกรียมจากบนเวทีหิน

           "ไซโคลนโบ!" แล้วตามซ้ำเรียกกระสุนลมซัด


           "
ไซโคลน!
" ออโรร่าไม่มีแรงพอจะหนี  ตัดสินใจปล่อยพลังเข้าแลก  สายลมม้วนวนรอบพลองถูกสะบัดเข้าปะทะกระสุนลม


           "
กรี๊ดดดดดดดดดดด!
" แต่สติอันเลือนลางส่งผลให้พลังเบาบาง  ไม่อาจต้านพลังกระสุนลมสังหารได้หมด  กระสุนลมที่เหลือแหวกอากาศเจาะผ่านเสื้อผ้าทะลวงหลังขาวนวลที่กลิ้งหลบแต่ไม่พ้น  เกิดบาดแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ซ้าย  ถากทั่วแผ่นหลังเป็นรอยข่วนลึกเลือดนอง  ออโรร่ากรีดร้องอย่างเจ็บปวด  ประสานกับเสียงรวดร้าวจากกองเชียร์ร่วมสถาบัน


            "
เห็นได้ชัดว่าแรงหญิงสู้ชายไม่ได้  ถึงเวลาหรือยังคะท่านกรรมการที่จะเปลี่ยนกติกาการต่อสู้ด้วยพลอง  นอกจากจำกัดรุ่น  ให้แยกเพศในการแข่งด้วย  โหดเหี้ยมที่สุด...ไอ้เทพบุตรจอมปลอม!  ไอ้...
" พิธีกรสาวประกาศเสียงลั่นอย่างเจ็บแค้น  ใส่อารมณ์ทิ้งท้ายเอนเอียงเข้าสถาบันตัวเอง  จนเจ้าหน้าที่คุมเสียงปิดไมค์แทบไม่ทัน  เกิดเสียงโห่ลั่นจากกองเชียร์แฮร์เรนคีมเซ 


                  ความเจ็บปวดยิ่งกดสติให้เลือนลาง  บั่นทอนจิตใจให้ท้อถอย  ออโรร่าอยากจะยอมแพ้  อยากนอนอยู่ตรงนี้นิ่งๆ รอให้กรรมการนับถึงสิบ  แล้วแพทย์สนามหามร่างเธอออกไปรักษา 

"...สัญญากับฉัน...เข้าชมรมการต่อสู้ด้วยพลอง...นำชัยชนะชื่อเสียงกลับมาสู่ชมรมให้ได้" แต่คำสัญญาที่เคยให้ไว้กับอาจารย์ผุดก้องในสมอง  ฉุดร่างบอบบางในชุดสีเขียวสัญลักษณ์อันภาคภูมิใจที่แม้อาบนองไปด้วยเลือดให้คืนสติ

ออโรร่าก้าวขึ้นเวทีเมื่อนับถึงเก้า  ท่ามกลางเสียงกรีดร้องให้กำลังใจจากกองเชียร์ชุดเขียว  ขณะคลื่นกองเชียร์สีเหลืองเงียบกริบ  และหลายคนทึ่งในความไม่ย่อท้อของเธอ


                  แต่เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงในการปลดปล่อยพลัง  ทำได้เพียงประคองพลองให้เกิดลำแสงสีฟ้า  และสเวอร์เรก็รับรู้


            "
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
" เขามีน้ำใจนักกีฬาพอจะยอมสู้กับออโรร่าด้วยพลองแสง  ทั้งคู่ฟาดฟันพลองแสงปะทะกันไปมา


                 แต่ยิ่งนานสเวอร์เรก็รับรู้ถึงความต่างในชั้นเชิงพลองของเขาที่อ่อนด้อยกว่าออโรร่า  และเริ่มตระหนักว่าที่เขาต้านอยู่ได้เพราะเรี่ยวแรงของเธอเหลือน้อยนิด  จากร่างกายที่บอบช้ำทำให้ความเร็วลดลง  ทว่าหากยืดเยื้อนานกว่านี้กำลังของเขาย่อมถดถอย  และผู้เพลี้ยงพล้ำอาจเป็นเขา


           "
วูบ!
" สเวอร์เรปล่อยหมัดซ้ายที่ว่างใส่หน้าออโรร่า  แต่เธอหลบทัน  แล้วกระโดดผละออกห่างไปพักหอบหายใจ


            '
เขารู้ตัวถึงชั้นเชิงพลองที่เหนือกว่าของเราแล้วซินะถึงต้องใช้หมัดช่วย  แต่จะอีกนานแค่ไหนกับน้ำใจนี่  ถ้าเขาปล่อยพลังออกมาเราเสร็จแน่
' คิดดังนั้นออโรร่าตัดสินใจทุ่มกำลัง  ใช้ความเร็วสูงสุดเท่าที่สามารถเข้าปะทะกับสเวอร์เร


            "
เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว! เปรี๊ยะ! เฟี้ยว! ฉั๊ว!
" ออโรร่าตวัดพลองแสงอย่างรวดเร็วเข้าใส่สเวอร์เรทั้งซ้ายขวา  สเวอร์เรทำได้เพียงหลบกับปัดป้องอย่างสุดกำลัง  แต่ก็โดนเข้าจนได้  ปลายลำแสงเฉียดเฉือนใบหน้าหล่อเหลาที่หวงแหนให้เกิดรอย  ทำให้เขาโกรธจัดฮึดตอบโต้ 


           "
ตึง!
" ส่งแรงร่างส่วนขวากระแทกปะทะไหล่ซ้ายออโรร่าที่มีบาดแผลฉกรรจ์  ออโรร่ากระเด็นถอยอย่างเจ็บปวด  แต่สเวอร์เรไม่เหลือความปราณีอีกต่อไป


            "
ไซโคลนโบ!
" กระสุนลมเต็มด้วยแรงแค้นถูกปลดปล่อยในระยะประชิด


                   ออโรร่าส่งแรงเฮือกสุดท้ายถีบตัวหนีสูงขึ้นไป  และหมายมุ่งเผด็จศึกจากเบื้องบน


             "
เฮ้ย!
" สเวอร์เรร้องเสียงหลง  ไม่คิดว่าออโรร่าจะเหลือแรงกระโดดหนี  แถมยังย้อนกลับเล่นงานเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว


              "
ปึง!
" เข่าซ้ายออโรร่ากระแทกกลางอกสเวอร์เร  ผลักเขาให้หงายหลังล้มกระแทกพื้นเสียงสนั่น


                     เข่าซ้ายกดบนยอดอก  เข่าขวาทรงตัวอยู่กับพื้น  ฝ่ามือซ้ายทิ้งน้ำหนักกดลำแขนขวาฝ่ายตรงข้ามให้ไร้ทางตอบโต้  ลำแสงสีฟ้าหยุดอยู่กลางแสกหน้าเทพบุตรที่อาวุธคู่กายกระเด็นหลุดมือไปไกล 


              "
จัดการเลยซิ
…" สเวอร์เรกระซิบเสียงแผ่ว  นัยน์ตาสีเขียวสิ้นหวัง  ขณะสบประสานดวงตาสีน้ำตาลถมึงทึง


                    ออโรร่ายิ้ม  คิ้วขมวดคลายออก  แววตาเกรี้ยวกราดกลับอ่อนโยน
"นี่เป็นการแข่งขัน  ไม่ใช่การต่อสู้" เธอกระซิบตอบเสียงอบอุ่น  ขณะโลหิตจากบาดแผลบนไหล่ซ้ายหยดไหลเป็นทางตามลำแขนจนเปื้อนเปรอะชุดสีเหลืองสดของสเวอร์เร 


                   สเวอร์เรถึงกับหลั่งน้ำตา  ตลอดเวลาการต่อสู้  เขาคิดแต่เอาชนะจนเห็นคู่แข่งเป็นศัตรู  ขณะฝ่ายตรงข้ามแม้ถูกทำเจ็บเจียนตายแต่กลับให้อภัยเขา


                   ออโรร่าลุกขึ้น  สเวอร์เรยืนเคียงข้างจับแขนขวาเธอชูขึ้น  ยอมรับในชัยชนะของเธอจากหัวใจ...     

             ...............................……………...................


            "
ห่วย! เป็นการแข่งที่เซ็งสุดๆ  รู้งี้ฉันไม่เสียเวลาดู  ไปเชียร์ออโรร่าดีกว่า" ฮาเวิร์ดบ่นให้ได้ยินแต่ไกล  ขณะออโรร่า  เมซีเน่  และชาร์ลีนออกจากลิฟท์มาถึงสวนดาดฟ้า


                   น๊อคบอร์ดกับการต่อสู้ด้วยพลองรุ่นไลท์ฟลายเวทเผอิญแข่งเวลาเดียวกัน  ฮาเวิร์ดจึงต้องเลือกไปเชียร์น้องชายอย่างจำใจกับจิน  ส่วนสองสาวไปเชียร์ออโรร่า


            "
ใครใช้ให้นายดูไม่ทราบ!" วิลเลี่ยมโต้เสียงดังอย่างหัวเสีย "แพ้ก็ว่า  เล่นห่วยก็โดนด่า  วันนี้ชนะง่ายๆยังมาว่าน่าเบื่ออีกแน่จริงไปแข่งเองเลยซิ!"


            "
เอ่อ...อย่าทะเลาะกันเลยฮะ" จินเห็นท่าไม่ดีพยายามห้าม  แต่ความเกรงบารมีฮาเวิร์ดทำให้เสียงของเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน


                   แต่การโต้เถียงยุติลงเพียงแค่ออโรร่ามาถึงพร้อมรอยยิ้ม  ด้วยความดีใจเธอถลาเข้าหาฮาเวิร์ดอย่างเคยตัว  แต่วิลเลี่ยมดักหน้าไว้


            "
ถึงมันจะเป็นอาจารย์ของเธอ  ก็อย่าไว้ใจให้มากนัก" วิลเลี่ยมพูดสีหน้าบูดบึ้ง 


                  ออโรร่าไม่เข้าใจความหมายของเขา  ได้แต่หยุดยืนงงอยู่ตรงนั้น


                  ฮาเวิร์ดขี้เกียจเถียงต่อ  เดินอ้อมมาหาออโรร่าเหมือนวิลเลี่ยมเป็นเพียงหินก้อนหนึ่งที่ขวางทาง


            "
ฉันดูเทปการแข่งของเธอคร่าวๆเมื่อกี้  มีหลายจุดที่ฉันต้องสอนเธอ  แล้วเธอก็จะได้เห็นจุดอ่อนตัวเองด้วย  มาทางนี้เถอะ" ฮาเวิร์ดพูดสีหน้าน้ำเสียงจริงจัง  ออโรร่าพยักหน้ารับ  แต่เขาอดไม่ได้ที่จะแกล้งวิลเลี่ยม  โอบไหล่ออโรร่าเข้ามากอดต่อหน้าต่อตา 


                   วิลเลี่ยมกำหมัด  ตัวสั่นเทิ้ม  ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนี้เวลาเห็นฮาเวิร์ดเข้าใกล้ออโรร่า


            "
ฉันจะฟ้องท่านเอลีย่า"  วิลเลี่ยมพูด  แล้วแสยะยิ้มสะใจ  เขาทำอะไรไม่ได้เลยหาตัวช่วย  แค่พูดชื่อนี้ออกไปก็ทำให้สองคนสะดุ้ง  แต่วิลเลี่ยมตั้งใจแกล้งฮาเวิร์ดจนลืมความจริงที่สำคัญไปข้อหนึ่ง


            "
ไม่ต้องย้ำก็ได้ย่ะ  ว่าเรากำลังจะเป็นญาติกัน" เมซีเน่กัดฟันพูดอย่างหงุดหงิด  เป็นความบังเอิญที่เหลือเชื่อ  'เอลีย่า' พี่สาวของเธอเป็นคู่หมั้นกับ 'เจ้าชายฮาเวิร์ด' ลูกพี่ลูกน้องของแฝดเฮอร์เรียต


            "
โทษที...ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นญาติกับเธอนักหรอก" วิลเลี่ยมโต้กลับทันควัน  แล้วก่อนที่คู่กัดจะระเบิดสงคราม  ตัวช่วยก็มาพอดี


            "
แหม...พูดแบบนั้นไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอจ๊ะ" เสียงหวานไม่คุ้นหูแว่วมาแต่ไกล  สาวผมยาวตรงสลวยดำขลับ  นัยน์ตาสีเดียวกัน  สวมสูทขาว  เจ้าของเสียงถลาร่อนจากฟากฟ้าด้วยปีกใหญ่สีขาวดุจเทพธิดา  ตามด้วยผู้ติดตามสาวมนุษย์หงษ์สวมสูทสีดำสองคน


            "
เอลี่!" ฮาเวิร์ดรีบเข้าไปรับ  ช่วยประคองคู่หมั้นให้ยืนมั่นคงบนพื้น  แล้วกอดพร้อมจุมพิตสองแก้มให้หายคิดถึง


            "
พี่มาทำไม!" เมซีเน่ทักอย่างหงุดหงิด  เธอไม่ได้รังเกียจเจ้าชายฮาเวิร์ดที่จะมาเป็นพี่เขยในอนาคต  แล้วก็ไม่ได้เกลียดวิลเลี่ยม  แต่อารมณ์ตอนนี้กำลังหงุดหงิด  แล้วช่วงนี้เธอก็มีเรื่องให้อารมณ์เสียหลายเรื่อง  เลยพาลไปหมด


            "
มาเที่ยวน่ะซิจ๊ะ" เอลีย่าตอบเสียงหวานออดอ้อน  เดินไปกอดเมซีเน่ดื้อๆ  แต่เมซีเน่ขืนตัวตีสีหน้าบูดบึ้ง


            "
งานการมีไม่รู้จักทำ  เอาแต่เที่ยวเล่นไม่รู้หรือไงว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร!" เมซีเน่ว่า  แต่ประโยคกระทบอีกคนเข้าอย่างจัง 


            "
อะแฮ่ม...แฮ่ม…" ฮาเวิร์ดกระแอมเสียงดังแก้เก้อ


                   เมซีเน่ตกใจ  เพราะไม่ได้ตั้งใจว่าฮาเวิร์ด  รีบแก้ตัว
"เอ่อ...หม่อมฉันไม่ได้ว่าเจ้าชายนะเพคะ…"


                   วิลเลี่ยมแทรก
"ถูกแล้วล่ะ...ที่เธอพูดน่ะ  เป็นถึงเจ้าชายรัชทายาท  งานการไม่รู้จักทำ  มัวแต่เที่ยวเล่น  วันๆเอาแต่หลีหญิง  หนีเที่ยวคนเดียวทั้งที่เพิ่งเกิดเรื่องจนพวกบอดี้การ์ดปวดหัวกันไปหมด"


                   ฮาเวิร์ดโบกไม้โบกมือให้หยุดพูดเป็นการใหญ่  ด้านหลังเอลีย่าที่หันมาตั้งใจฟังวิลเลี่ยม


                   เอลีย่าเคยพบกับพี่น้องเฮอร์เรียตมาก่อนหน้านี้แล้วหลายครั้งในงานเลี้ยงสำคัญของราชสำนักเมอซี


            "
จริงอย่างวิลเลี่ยมพูดหรือจ๊ะ" เอลีย่าหันกลับมาถามฮาเวิร์ดสีหน้าจริงจัง  วิลเลี่ยมแสยะยิ้มอย่างสะใจอยู่ข้างหลัง


            "
ไม่จริงจ้ะ  ไม่จริง  เอ่อ...เราไปทางนู้นกันดีกว่านะ  ไม่ได้เจอกันตั้งนาน  ฉันคิดถึงเธอจะแย่" ฮาเวิร์ดเหงื่อตก  รีบแก้ตัว  แล้วเปลี่ยนเรื่องพาคู่หมั้นออกไปจากวงสนทนา  ก่อนเรื่องจะยิ่งแย่กว่านี้


            "
เฮ้อเพลาๆลงหน่อยเถอะฮะ...ขอร้อง...ผมจะหัวใจวายตาย" จินถอนใจ  ทรุดนั่งลงบนพื้นหญ้าอย่างหมดแรง  เมื่อทั้งแปดได้อยู่กันลำพัง


            "
เรื่องอะไรเหรอ" วิลเลี่ยมถามงงๆ  นั่งลงบ้าง


            "
เรื่องที่ชอบเถียงเจ้าชายฮาเวิร์ดน่ะซิฮะ  แล้วยังเรียกท่านว่า 'มัน' อีก" จินตอบเสียงเบา  แล้วเมื่อคำว่า 'มัน' หลุดออกจากปาก  เขาหันรีหันขวางรอบตัวกลัวท่านที่ว่าจะได้ยิน


            "
ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  โธ่เอ้ยนึกว่าเรื่องอะไร" วิลเลี่ยมขำยกใหญ่


            "
ไม่ตลกนะโว้ย! ถึงนายจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกับท่าน  แต่เกิดวันดีคืนดีท่านโมโหจัด  สั่งเชือดนายขึ้นมาจะทำไง" ออตโตตะคอกอย่างหงุดหงิด  วิลเลี่ยมหยุดขำทันที 


            "
นั่นซิเจ้าชายฮาเวิร์ดน่ะไม่ใช่เจ้าชายกระจอกเหมือนฉันหรอกนะ  ทั้งความสามารถอำนาจบารมีเหลือล้น" ลูฟี่เสริมสีหน้าเป็นห่วงด้วยอีกคน


            "
คำสั่งท่านสามารถชี้อนาคตคลีเมนซีได้เลยนะ  นายก็รู้ว่าสาธารณรัฐเมอซีน่ะเป็นประเทศมหาอำนาจ  ทั้งกองทัพยุทโธปกรณ์พรั่งพร้อม  ท่านสั่งให้บุกคำเดียวประเทศนั้นได้ถูกลบออกจากแผนที่คลีเมนซีแน่" เมซีเน่ต่อ  พูดเองแล้วขนลุกพรั่นพรึง  พาจิน  ออตโต  กับลูฟี่ฟังแล้วขนลุกไปด้วย  และยิ่งหวาดวิตกในสวัสดิภาพของเพื่อนจอมปากเสีย


            "
ถ้ามันอยากฆ่า...ฉันก็ยินดีทุกเมื่อ  พวกนายไม่ต้องกังวลหรอก...เอ้อฉันเหนื่อยแล้ว  กลับหอก่อนล่ะ" วิลเลี่ยมพูด  สีหน้าสบายๆ ทีเล่นทีจริง  แต่นัยน์ตาสีน้ำเงินคู่นั้นไม่อาจซ่อนแววเจ็บปวด  แล้วเหินบินขึ้นฟ้าจากไปยังหอชาย


                   วงสนทนายังเงียบกริบหลังวิลเลี่ยมจากไป  ออตโต  จิน  เมซีเน่  และลูฟี่  รู้สึกช็อคกับคำตอบของวิลเลี่ยม 


                  ส่วนชาร์ลีน  เจมส์  และออโรร่าซึ่งรู้ฐานะแท้จริงวิลเลี่ยม  เข้าใจดีถึงแววตาเจ็บปวดของเขา  การที่เขาถูกบุพการีทอดทิ้งแต่กำเนิดเพื่อรักษาชีวิตฮาเวิร์ดตามคำพยากรณ์  เป็นความรวดร้าวเจ็บปวดในใจยากจะเยียวยา


            "
ไม่เอาน่า...ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ  อย่ากังวลไปเลย  นั่นน่ะเป็นวิธีแสดงความรักในแบบของพวกเขา" ชาร์ลีนพูดสีหน้ายิ้มแย้ม  ทำลายความเงียบที่อึดอัด


                  ออตโต  จิน  ลูฟี่  และเมซีเน่หันมองด้วยสีหน้าไม่เชื่อ 


            "
พวกเขาเป็นตัวของตัวเอง  ไม่เสแสร้ง  มีซักกี่คนที่ทำแบบนั้นกับฮาเวิร์ด" เจมส์เสริมเสียงเรียบอย่างมีเหตุผล  ทุกคนตั้งใจฟัง


            "
ใช่จ้ะ...เจ้าชายเป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่ผูกใจเจ็บ  และรู้นิสัยวิลเลี่ยมดีว่าเขาเป็นยังไง" ชาร์ลีนต่อ 


                  แล้วทั้งหมดต้องสะดุ้งลุกขึ้นยืนเมื่อเจ้าชายที่พูดถึงเข้ามาร่วมวงสนทนากระทันหัน  ยกเว้นเจมส์ที่ยังคงนั่งสบายอยู่บนพื้นหญ้า


            "
ถึงฉันอยากฆ่ามันจริง  นายก็ไม่ยอมหรอก...ใช่มั้ยเจมส์?!" ฮาเวิร์ดพูดพลางยิ้ม  ยักคิ้วให้เจมส์อย่างมีความหมาย


                   เจมส์ไม่ตอบ  ยังคงสีหน้าเรียบเฉย  คนอื่นเข้าใจว่าฮาเวิร์ดพูดเล่นกับเขา 


                  แต่ออโรร่ารับรู้ได้จากสายตาทั้งคู่ที่สบประสานกันว่าไม่ใช่การล้อเล่น  ทว่าเธอเข้าใจดีถึงความรักความผูกพันของสามพี่น้อง  และมั่นใจว่าฮาเวิร์ดไม่มีวันฆ่าน้องชายทั้งสองได้...

             ...............................……………...................

                  เฮ้อ...ครบร้อยเปอร์เซ็นซะที  ขอโทษด้วยค่ะที่ทำให้ต้องรอกันนาน

                 ตั้งแต่ตอนหน้าเป็นต้นไปจะไม่ได้อัพทุกเสาร์เหมือนปกติแล้วนะคะ  แต่จะพยายามอัพอย่างน้อยสัปดาห์ละหนึ่งตอนแน่นอนค่ะ  เพียงแต่วันไหนยังไม่อาจกำหนดได้  เนื่องจากเทอมปลายนี้ยุ่งมากๆค่ะ  ต้องขอโทษทุกท่านจริงๆนะคะ

                  ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์  และทุกคะแนนโหวตค่ะ

PS. ท่านที่แวะเข้ามาอ่านใหม่  หรือเข้ามาอ่านบ่อยๆ แต่ยังไม่เคย 'บันทึกบทความเป็น Favorite' ถ้าไม่รบกวนเกินไปช่วยบันทึกให้หน่อยนะคะ  จะได้เป็นกำลังใจให้ St. Pisces นะคะ  ขอบคุณค่ะ

1,454 ความคิดเห็น