CLEMENCY

ตอนที่ 40 : ทัวร์โอเอซิส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ต.ค. 49




           “คาราโอเกะ!” ทั้งเจ็ดอุทานพร้อมกัน  หลังรับฟังเงื่อนไขที่จะทำให้ได้รหัสผ่านจากชมรมเชียร์ในการแข่งทัวร์โอเอซิสในงานกีฬาสหสัมพันธ์  ซึ่งจัดขึ้นเพื่อให้นิสิตเที่ยวงานสนุกขึ้น 


                ทุกคนหันมองหน้าออตโตคนเสนอให้มาที่ชมรมตัวเองอันดับแรก  แต่ไม่ได้สิทธิ์ร่วมทดสอบ  เนื่องจากกติกาบังคับ


          “
ง่ายใช่มั้ยล่ะออตโตตอบพลางยิ้มระรื่น  แต่ต้องรีบหุบยิ้ม  หวิดโดนสหบาทา  ฉากหลบแทบไม่ทัน


          “
ไม่!” ทั้งหมดตอบพร้อมกันด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์


               เงื่อนไขชมรมเชียร์คือการร้องสิบเพลงแบบสุ่ม  ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย  ระหว่างรอทดสอบ  มีสามทีมทั้งจากมหาวิทยาลัยอื่น  และโอเอซิส  ทุกทีมตกรอบไม่สามารถผ่านทดสอบได้  เพราะเพลงที่สุ่มเปิดรวมไว้หลากหลายประเภท  รวมถึงเพลงภาษาอื่นด้วย


          “
ฉันว่าเราจะเสียเวลาเปล่า  ไปชมรมอื่นเถอะ ลูฟี่พูดอย่างท้อแท้  เมื่อทีมรุ่นพี่ปีสี่จากโอเอซิสตกม้าตายที่เพลงสุดท้าย


               แต่เมื่อถึงคราวได้ทดสอบ  ทุกคนก็ทำได้ดีเกินคาด  แม้จะตัดออโรร่าซึ่งมาอยู่คลีเมนซีไม่กี่เดือนทำให้ไม่รู้จักเพลงมากนัก  และออตโตซึ่งฮัมเพลงเบาๆร้องตามอยากทดสอบใจจะขาดแต่กติกาห้ามไว้


               ชาร์ลีนร้องถึงสามเพลง  และร้องได้ไพเราะระดับนักร้องมืออาชีพ  เน้นแนวป๊อปเพลงเบาๆฟังสบาย


               วิลเลี่ยมกวาดไปสองกับเพลงร๊อค  วาดลวดลายโยกไมค์  กระโดดเต้น  โยกหัว  และตะโกนร้องเต็มที่  ชนิดถ้ามีกีต้าร์ในมือคงจับฟาดแหลกให้ครบสูตรตอนจบคอนเสิร์ต


               จินช่วยไปหนึ่งเพลงด้วยเสียงทรมานประสาทหู  แต่ทุกคนต้องจำยอมทนฟัง  เนื่องจากเป็นเพลงภาษาบ้านเกิดของเขา


               เมซีเน่ถูกบังคับให้ร้องอย่างไม่เต็มใจไปสองเพลง  เพราะเป็นคนเดียวที่ร้องเสียงสูงแบบโอเปร่าได้


               เจมส์ถูกตัดจากทดสอบตั้งแต่แรก  แต่ต้องออกโรงกับเพลงแร๊บ  และร้องดีอย่างเหลือเชื่อ  ทำให้ทุกคนอึ้งว่าเจมส์ที่ปกติไม่ค่อยพูด  ร้องเพลงเร็วปานจรวดฟังแทบไม่ออกแบบนั้นได้ยังไง


               ลูฟี่ร้องเสียงหลงบ้างเป็นบางท่อน  แต่เขาเป็นคนเดียวที่ร้องเพลงเก่ารุ่นคุณแม่ได้


          “
แม่เปิดเพลงเก่าพวกนี้กล่อมฉันตั้งแต่เด็ก เขาพูดโอ่ๆ  เมื่อเป็นคนร้องเพลงสุดท้าย  ทำให้ทุกคนได้ไอดีการ์ดคืนจากชมรมเชียร์ซึ่งลงรหัสผ่านเรียบร้อยแล้ว


          “
ต่อไปขออะไรที่มันง่ายจริงๆหน่อยเถอะ วิลเลี่ยมบ่นขณะทุกคนกำลังเดินออกจากห้องชมรมเชียร์ภายในโรงยิมฯสาม


          “
สนุกออกขนาดนั้นยังมีหน้ามาบ่นอีก เมซีเน่แซว  พลางยิ้มเยาะเย้ยวิลเลี่ยม


          “
พอกันแหละ  ทำหน้าเหมือนถูกบังคับเอาเข้าจริงก็ชอบ วิลเลี่ยมโต้ทันควัน 


               ทำเอาเมซีเน่ชะงักไปชั่วครู่เมื่อถูกรู้ทัน  ก่อนจะหันมาเปิดศึกปะทะคารมกันอีกรอบ


                แต่ทั้งคู่ต้องหยุดการโต้เถียงเพียงแค่นั้น  เมื่อทั้งหมดเดินผ่านห้องชมรมหลีดเดอร์ที่อยู่ติดชมรมเชียร์


          “
ชมรมนี้ฉันขอผ่าน ออตโตพูดพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่  สีหน้าพรั่นพรึงบ่งความสยดสยอง  ภาพประธานชมรมหลีดเดอร์ แอนนี่  มาเซย์ที่กลายร่างจากแม่พระเป็นนางมารร้ายผุดขึ้นมาในสมองเขา  เช่นเดียวกันกับทุกคน 


               ทั้งหมดจึงรีบสาวเท้าเพื่อจะไปให้พ้น  แต่...สายไปแล้ว
!


          “
ว้าย! นึกว่าใคร  พวกเธอน่ะเอง  เข้ามาเลยจ้ะ แอนนี่ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง  จะด้วยความบังเอิญ  หรือโชคร้ายไม่อาจทราบ  แต่ที่รู้ไม่มีใครหาญกล้ามาทดสอบที่ชมรมนี้เลยสักคน


          “
แหม...จะผ่านชมรมเราน่ะง๊าย...ง่าย  แค่เอาลูกแก้วข้างบนนั่นลงมาเท่านั้นเอง แอนนี่อธิบายกติกาแสนง่ายด้วยสีหน้าระรื่น


               ผู้ถูกทดสอบอ้าปากหวอ  ขณะแหงนมองลูกแก้วที่แขวนไว้สูงลิบภายในโดมหลังคาโรงยิม  แต่คำตอบของปัญหาก็ออกมาแทบจะทันที  เมื่อทุกคนหันมองเมซีเน่ที่ยิ้มตอบมาอย่างมีชัย


          “
ไม่ได้  ไม่ได้  ห้ามบิน  รองเท้าบินก็ห้ามด้วย  หาวิธีอื่นนะจ๊ะ  พวกเธอจะได้สนุกกันให้เต็มที่ไง แอนนี่พูดยิ้มๆ  พลางส่ายนิ้วชี้ไปมาด้วยท่าทางคิขุ  ในชุดหลีดเดอร์สายเดี่ยวสีเขียวอ่อนกระโปรงบานสั้นชุดเก่ง 


               ปกติคงยั่วยวนหนุ่มๆให้หลงใหลหัวปักหัวปำยอมเป็นทาสทำตามทุกอย่าง แต่พวกเขาที่รู้ไส้รู้พุงเธอหมดแล้ว  กำลังคิดว่าเธอดัดจริต  และรู้สึกว่าถูกกลั่นแกล้ง


          “
เอาไง? วิลเลี่ยมถามทุกคน  ขณะแหงนมองลูกแก้วที่ผูกอยู่บนขื่อสูงลิบลิ่ว


          “
ลูฟี่...นายปีนขึ้นไปบนโครงเหล็กนั่น  เอาลูกแก้วลงมา เมซีเน่สั่งเสียงเฉียบขาดทันที  แทบไม่เสียเวลาคิด


          “
ธะ...เธอ...กะ...เกลียด....ฉันมาก  จน...ต้อง...พะ...พยายาม...ฆ่าฉัน...ด้วยวิ...ธีนี้เลย...เหรอ ลูฟี่ตอบเสียงสั่น  สีหน้าหวาดหวั่น  ไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนจะส่งเขาไปตายได้ลงคอ


                เมซีเน่กลอกตาเซ็งสุดขีด
จะบ้าเหรอ!  เรื่องอะไรฉันจะฆ่านายด้วยวิธียากเย็นแบบนี้...เอ้ย! ไม่ใช่...ฉันจะบอกว่า  เรื่องปีนป่ายมันอยู่ในสายเลือดเผ่าพันธุ์นาย  ถ้าไม่ใช่นายแล้วใครจะทำได้


          “
ตะ...แต่...เธอก็รู้นี่ว่าฉัน...ตกต้นไม้ตอนเจ็ดขวบ  ตั้งแต่นั้นฉันก็...ไม่กล้า...ปีนอีก
ลูฟี่พูด  เสียงสูงขึ้นทุกที  ด้วยความตื่นตระหนก


          “
ไม่กล้า...ไม่ได้หมายความว่าไม่ได้
เจมส์แทรก  และเหมือนเป็นคำสั่งประหารชีวิต  ลูฟี่หน้าซีด  เข่าอ่อนระทวยหมดแรงทรุดฮวบลงทันที


               ออตโตเข้ามาช่วยคว
้าตัวไว้ทัน  ทว่าประโยคที่หลุดออกมาจากปาก  เล่นเอาลูฟี่แทบลมจับ
ผูกเชือกไว้หน่อยจะได้มั่นใจขึ้น


          “
ผูกตัวไว้แล้วชักรอกขึ้นไปก็ดีฮะ...เร็วด้วย
จินสนับสนุนอย่างแข็งขัน  พลางเริ่มคำนวณความสูงจากพื้นถึงขื่อเพื่อจะได้หาเชือกที่มีความยาวพอ


          “
โฮ...โฮ...โฮ  เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่า
ไม่ได้ทำให้ดีขึ้นเลย  ลูฟี่ปล่อยฮออกมาอย่างสุดกลั้น


          “
อย่าบังคับกันเลย  ฉันขึ้นไปเอ...โอ๊ย!
วิลเลี่ยมเสนอตัวแทน  ด้วยทนรำคาญที่เห็นลูฟี่ฟูมฟายไม่ได้  แต่ต้องร้องเสียงหลง  เมื่อเมซีเน่ส่งสายตาถมึงทึง  พลางหยิกอย่างแรงที่ต้นแขน


          “
นายอย่าทำเสียเรื่อง  ฉันกำลังจะแก้นิสัยเขา
เมซีเน่กระซิบ  วิลเลี่ยมจำต้องเงียบ  ได้แต่ส่งสายตาเคือง  พลางลูบต้นแขนที่ถูกหยิกเป็นรอยแดง  แต่ดันมีอีกคนเสนอตัวช่วยขึ้นมาอีก


          “
ฉันไปแท...
ออโรร่าสงสารที่เห็นลูฟี่ร้องไห้ฟูมฟายอย่างหนัก  ออกปากเสนอตัว  แต่ถูกเมซีเน่ยกมือปิดปากไว้ทัน


          “
ให้ลูฟี่ขึ้นไปเถอะออโรร่า  ถ้าไม่ดัดนิสัยเขาตอนนี้ก็อาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว  ชาวแอนโทรพอยด์ที่ปีนป่ายไม่ได้น่ะมันเสียศักดิ์ศรีน่าอายยิ่งกว่าถูกโกนขนล่อนจ้อนทั้งตัวซะอีก
เมซีเน่พูด  คราวนี้จงใจเสียงดังให้ได้ยินกันชัดทุกคน   


               แล้วก็ได้ผล  ลูฟี่ชะงักเสียงร้องไห้กึก  ขนบนใบหน้าเปียกชุ่มเปื้อนคราบน้ำตา  มองหน้าเพื่อนทีละคนด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนอย่างเศร้าสร้อย  ดุจเป็นการอำลาก่อนเดินขึ้นสู่แท่นประหาร  แถมหยุดสั่งเสียกับเมซีเน่


          “
ถ้าฉันเป็นอะไรไป  บอกพ่อกับแม่ด้วยว่าฉันรักพวกท่านมาก  และฉันให้อภัยบันเดรัสที่ชอบแกล้ง... เขาพูดเสียงเศร้า


          “
โอ๊ย! อย่าบ้าน่า  ไป...ไปได้แล้วเมซีเน่ไม่ทนฟังให้จบ  ตะเพิดไล่อย่างเหลืออด


               ลูฟี่เดินคอตก  ไหล่ห่อ  ลากขาไปยังเสาต้นที่ใกล้กับขื่อนั้นมากที่สุด


          “
ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ  เราเตรียมกล่องพยาบาลไว้แล้ว ชาร์ลีนตะโกนไล่หลัง


               หยาดน้ำตาที่เกือบจะเหือดแห้ง  ไหลรินออกมาอีกครั้งอย่างเงียบๆ  แต่ลูฟี่รู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ที่จะขอความเห็นใจรอบสอง  ได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม  อย่างน้อยปีนขึ้นไปด้วยกำลังของตัวเองก็ดีกว่าถูกผูกเชือกชักรอกขึ้นไป


               เป็นความจริงที่การปีนป่ายอยู่ในสายเลือด  ทันทีที่สองเท้าพ้นจากพื้น  มือที่มีนิ้วเรียวยาวเหมาะแก่การยึดเหนี่ยว  ก็ทำหน้าที่เกี่ยวดึงฉุดร่างขึ้นไป  เป็นจังหวะสอดคล้องกับสองเท้า  ที่แม้อยู่ภายในรองเท้าผ้าใบสีขาวยังทำหน้าที่ช่วยผลักดันได้ดีเยี่ยม 


               แต่จิตใจเจ้าของร่างกลับตรงข้าม  ลูฟี่เหงื่อแตกพลั่ก  ปากคอสั่น  หูอื้ออึงไม่รับรู้สรรพเสียงใด  หวาดหวั่นทุกย่างก้าวที่ถีบตัวสูงขึ้นไป  พยายามจับจ้องมองขึ้นไปแต่เบื้องบน  ทำกระทั่งหลอกตัวเองว่ากำลังฝัน...ฝันร้ายสุดๆ
!!


               เนิ่นนาน...นับเป็นชั่วโมงในความคิดของเขา  ก็มาถึงจุดที่ยากสำหรับภารกิจที่สุด  ระยะทางไปถึงลูกแก้วที่ผูกไว้กับขื่อกลางโดมช่างไกลเหลือคณานับ


          “
อีกนิดเดียว  พยายามเข้า เมซีเน่สยายปีกสีขาวบินขึ้นมาให้กำลังใจถึงที่  พร้อมกับทุกคนที่สวมรองเท้าบินขึ้นมา  ยกเว้นชาร์ลีนซึ่งรออยู่ข้างล่าง


               ลูฟี่ไม่ได้เป็นโรคกลัวความสูง  แต่กลัวฝังใจกับการตกลงไป  แล้วอะไรที่เสี่ยงจะเป็นเช่นนั้นมากที่สุดก็คือการพยายามไต่โครงเหล็กเล็กๆนี่เพื่อไปให้ถึงลูกแก้ว


          “
ฉะ...ฉัน...ไม่ไหว...แล้ว ลูฟี่พูดเสียงสั่น  สะท้านไปทั้งร่าง  นัยน์ตาเบิกกว้างหวาดกลัวสุดขีด


          “
อย่ามองลงข้างล่าง ออโรร่าแนะ


          “
ค่อยๆไต่ไป...นายทำได้อยู่แล้ว วิลเลี่ยมสนับสนุน


          “
ตะ...แต่ ลูฟี่คัดค้าน  


         “
ถ้าไม่รีบทำฉันจะผลักนายตกลงไปเดี๋ยวนี้!” เมซีเน่ขู่เสียงกร้าว  เมื่อไม้นวมเอาไม่อยู่ก็ต้องเล่นไม้แข็ง


              ลูฟี่ถึงกับน้ำตานอง  มองหน้าเธอด้วยสายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจ 


               เมซีเน่เบือนหน้าหนีทำใจแข็ง  ไม่เพียงเพื่อชัยชนะของทุกคน  แต่เพื่อตัวลูด้วย


               แม้จะโกรธกับท่าทีไร้เยื่อใยของเพื่อนรัก  แต่ลูฟี่รู้ดีว่าเมซีเน่ทำไปเพื่อเขา  และทุกคน  เขาจึงจำใจไต่ไปข้างหน้า  พลางภาวนาให้ภารกิจนี้ลุล่วงสิ้นสุดไปโดยเร็ว


               ครู่เดียวก็ไต่ถึงเป้าหมาย


           “
ฉะ...ฉันจะปลดลูกแก้ว  พวกนายรอรับ ลูฟี่พูดกับหนุ่มๆ  โดยไม่มองลงข้างล่าง 


                ทั้งสี่พยักหน้า  ร่อนลงพื้นรอรับเบื้องล่าง


           “
ฟิ้ววววววววววววววววว!” เสียงลูกแก้วแหวกอากาศตกลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วง  ช่างห่างไกลยาวนาน  ตอกย้ำว่าเขาอยู่ห่างจากพื้นไกลแค่ไหน


                 วิลเลี่ยมคว้าไว้ได้  แล้วส่งให้แอนนี่ที่รับไปด้วยสีหน้าชื่นบาน


           “
ดีมากจ้ะ  ทุกคนผ่านการทดสอบ เธอประกาศเสียงก้องอย่างชื่นชม 


                สาวปีหนึ่ง  ผมม้าสั้นสีดำสนิท  ขนตาดก  ร่างอวบ  ส่งคืนไอดีการ์ดซึ่งลงรหัสผ่านจากชมรมหลีดเดอร์ของทุกคนให้วิลเลี่ยม  โดยไม่ลืมฉวยโอกาสจับมือ  และส่งสายตายั่วยวนให้วิลเลี่ยมด้วย


                แต่วิลเลี่ยมไม่สน  ไม่แม้แต่ชายตามอง  ทันทีที่การ์ดส่งถึงมือ  เขาส่งต่อให้ชาร์ลีน  แล้วทะยานขึ้นไปรับตัวลูฟี่ลงมาพร้อมกันกับคนอื่น


           “
แหม...พวกเธอน่ะโชคดีจะตาย  ทีมอื่นยังทำงานไม่เสร็จกันเลย แอนนี่บอก  สีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี


           “
มีกลุ่มอื่นทดสอบด้วยเหรอฮะ จินถาม  พลางหันมองรอบตัว  แต่ไม่เห็นใครสักคนนอกจากพวกเขาอยู่บริเวณนั้น


           “
พี่น่ะเอ็นดูพวกเธอนะจ๊ะ  ไม่อยากเห็นหน้าหล่อๆต้องเปื้อนฝุ่นอาบเหงื่อ  ดูสิกลุ่มอื่นต้องทำงาน  กลุ่มนึงซักผ้า  อีกสองกลุ่มทำความสะอาด  แต่พวกเธอได้สนุกกันน่าจะขอบใจฉันนะ  โฮะ  โฮะ โฮะแอนนี่สาธยาย  แล้วหัวเราะดัดจริตเสียงลั่น


                 ทุกคนได้แต่อึ้ง
  รีบผละจากไป  กึ่งลากกึ่งพยุงลูฟี่ที่ขายังอ่อนแรงเดินไม่ไหวไปด้วย


                  สามสิบชมรมกีฬาที่เหลือในโรงยิมสามไม่เหนือบ่ากว่าแรง  บางชมรมเพียงออโรร่าย่างเท้าเข้าไปถึงก็แทบจะคีย์รหัสผ่านให้ไม่ทันโดยไม่ต้องทดสอบอะไรเลย  อานิสงจากชื่อเสียงความสามารถอันน่าทึ่งของเธอ 


                  ส่วนที่เหลือพวกหนุ่มๆก็เอาชนะฝ่าฝันได้โดยง่าย  ออกจะสนุกสนานกันด้วยซ้ำ  ไม่ว่าจะเป็นปิงปอง  บาสเก็ตบอล  วอลเล่ย์บอล  ฯลฯ  พวกเขาผลัดกันเล่นแล้วเก็บชัยชนะมาได้หมด  เพราะทุกชมรมต่างก็เน้นสนุกเฮฮาเป็นหลัก  เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดในการฝึกซ้อมและนำชัยชนะมาสู่มหาวิทยาลัย  มีการกลั่นแกล้งกันบ้างสำหรับกลุ่มจากมหาวิทยาลัยคู่แข่งพอให้ได้ข่มขวัญก่อนลงแข่งจริง 


                 พักเที่ยงพวกเขาก็ได้รหัสผ่านจากทุกชมรมในโรงยิมสาม
  และได้เวลาย้ายสถานที่เก็บคะแนนไปสู่ถนนย่านหอพักอันเป็นที่ตั้งร้านค้าต่างๆ  ซึ่งเป็นแหล่งเก็บคะแนนที่สนุกสนานที่สุด  และเปลืองงบในกระเป๋ามากที่สุดด้วย


           “
จะได้รหัสผ่านจากแถบนี้ก็ต้องกิน  ต้องซื้อ  ต้องเล่นมันหมดทุกร้าน เมซีเน่พูดขึ้นเชิงขอคำปรึกษา  หลังทุกคนอิ่มหนำมื้อกลางวันฟรีกับสปาเก็ตตี้  และน้ำพั้นช์ผลไม้รวมสูตรพิเศษที่ร้านอาหารชมรมพลอง


           “
ร้านชมรมกีฬาผ่านเลยฮะ  เพราะเราต้องไปทดสอบเก็บแต้มกันที่ห้องชมรมในสองโรงยิมที่เหลือ จินออกความเห็น


           “
ตัดชมรมกีฬาออก  ที่เหลือก็ยังเยอะอยู่ดี  ต่อให้เงินค่าขนมทั้งเดือนก็ไม่พอจ่ายแน่ วิลเลี่ยมพูด  พลางคิดคำนวณเงินที่ต้องจ่ายคร่าวๆในใจ


           “
ตายจริง! ไม่คิดว่าจะได้ยินคุณหนูตระกูลเฮอร์เรียตบ่นเรื่องนี้ เมซีเน่แสร้งถามแซว


           “
เงินทองของหายาก  ฉันต้องคั้นสมองคิดแทบตาย  กว่าจะได้เทคโนโลยีใหม่ๆป้อนให้บริษัท แล้วไม่ใช่มีเงินแล้วจะใช้ให้หมดในวันเดียว  มันต้องประหยัดเผื่อวันข้างหน้าบ้าง  เพราะการทำธุรกิจน่ะมันเสี่ยงมีขึ้นมีลง  ไม่เหมือนเจ้าหญิงอย่างเธอ  นั่งกินนอนกิน  วันๆไม่ต้องทำอะไรก็มีเงินใช้ วิลเลี่ยมสาธยาย  แล้วไม่วายแขวะหยอดท้าย


                 เมซีเน่กระพริบตาปริบๆ  นิ่งฟัง  ไม่คิดว่าจะได้ยินคุณหนูอภิมหาเศรษฐีแห่งตระกูลเฮอร์เรียตพูดสิ่งเหล่านี้  แต่พอถึงช่วงท้ายที่ถูกแขวะเข้าจนได้  มีหรือเธอจะยอมนิ่งไม่ตอบโต้


           “
ใครว่านั่งกินนอนกินสบายยะ  พวกฉันก็ต้องทำงานบริหารบ้านเมืองนะ  จะสุ่มสี่สุ่มห้าให้ประเทศมันล้มครืนก็ไม่ได้ด้วย  แล้วที่สำคัญเงินที่ฉันใช้จ่ายอยู่ทุกวันก็มาจากภาษีประชาชน  แล้วฉันก็ได้เงินแต่ละเดือนจำกัดเหมือนกัน  จะฟุ่มเฟือยก็ไม่ได้ เมซีเน่โต้


           “
สรุปว่าเรามีปัญหาเรื่องเงินซินะจ๊ะ ชาร์ลีน ทายาทมหาเศรษฐีธุรกิจโรงพยาบาล  อีกคนที่ไม่น่ามีปัญหาสภาพคล่องของกระเป๋าตังค์  แต่ท่าทางไม่ใช่อย่างที่คิด  จับได้จากน้ำเสียง  สีหน้าที่บ่งว่าเป็นคนรู้จักใช้จ่ายอย่างประหยัดเช่นกัน


           “
ไม่เห็นต้องกลุ้ม  จ่ายได้แค่ไหนก็แค่นั้น ออตโตเสนอความเห็นด้วยเสียงรำคาญ


           “
นั่นซิฮะ  เรามาสนุกกันไม่ใช่เหรอ  อยากเที่ยว  อยากซื้ออะไรก็จ่ายตามงบที่มีก็พอแล้วฮะ จินสนับสนุนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม


           “
เห็นด้วย  เริ่มจากบ้านไร้น้ำหนักของชมรมกระโดดร่มก่อนเลย ลูฟี่ยกมือเสนอความเห็นอย่างกระตือรือร้น


           “
แล้วใครล่ะยะที่อยากชนะเอารางวัลห้าสิบคะแนนตั้งแต่แรกน่ะ  เลยต้องมานั่งเครียดกันอยู่นี่ เมซีเน่ค้อนควักใส่ออตโต  จิน  และลูฟี่ที่ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนอย่างรู้ตัว


                สามชั่วโมงที่วางแผนไว้เลยเถิดไปเกือบห้าชั่วโมง  ทุกคนสนุกสนานกับการช้อปปิ้ง  ดื่ม  กิน  การละเล่นต่างๆ  ทั้งห้องกระจก  บ้านหุ่นขี้ผึ้ง  นิทรรศการภาพถ่าย  แกลอรี่  ปราสาทสยองขวัญ  ท้องฟ้าจำลอง  เต๊นท์ละครสัตว์  เวทีแฟชั่นโชว์  สตูดิโอหนังแอคชั่น  ป่าไดโนเสา  ละครเวที  มายากล 


                ด้านเทคโนโลยีเครื่องยนต์กลไก มีการทดสอบแข่งขันประดิษฐ์ประกวดมากมาย  ชมรมหุ่นยนต์ต่อสู้กันโดยเข้าไปนั่งบังคับในตัวหุ่น  ชมรมรถยนต์ซิ่งรถแข่งกัน  ชมรมพาหนะทางน้ำแข่งเรือบังคับวิทยุ  ชมรมคอมพิวเตอร์แข่งจับเวลาประกอบเครื่อง  ชมรมแฮกเกอร์แข่งแก้ปัญหาการถูกแฮก  และอีกมากมายในด้านนี้ตั้งแต่ซ่อมมือถือยันออกแบบเครื่องบินรบ  วิลเลี่ยมล้วนกวาดรางวัลเก็บสกอร์เรียบ  ให้ทุกคนได้ประจักษ์ความสามารถขั้นอัจฉริยะของเขา


                ตรงกันข้ามกับเจมส์ที่กวาดเรียบในชมรมประเภทศิลปะกับดนตรี  ไม่ว่าจะเป็นการวาดภาพเหมือน  งานปั้นเครื่องดินเผา  เป่าแก้ว  ทำเทียน  ปั้นดินน้ำมัน  แกะสลักหินอ่อน  เดี่ยวไวโอลิน  เป่าปี่  เล่นกีต้าร์  ตีกลอง  หรือแม้แต่การร้องเพลง 


                ชาร์ลีนกับเมซีเน่โดดเด่นในเรื่องงานเรือน  ทั้งจัดดอกไม้  ทำอาหาร  ออกแบบเสื้อผ้า


                ทำเอาสี่คนที่เหลือซึ่งไม่ได้มีความสามารถเด่นด้านใดพิเศษ  ได้แต่เป็นลูกมือคอยหยิบจับช่วยเหลืออดทึ่งไม่ได้


                ดังนั้นเมื่อถึงตอนเย็นทุกคนจึงหมดแรงไปตามกัน  ไม่มีปัญญาไปเก็บสกอร์แบบกวาดเรียบทุกชมรมเหมือนที่โรงยิมสามในตอนเช้า


           “
เหนื่อยจะแย่  สลายตัวกลับหอไปนอนกันเหอะ วิลเลี่ยมเสนอความเห็นเสียงเนือย  พลางดูดโก้โก้จากกล่องสีน้ำเงินมีตรามังกรเงินยี่ห้อเฮอร์เรียต


                 พวกเขากำลังนั่งพักอยู่บนสนามหญ้าในสวนข้างโรงยิมหนึ่ง


            “
เพิ่งห้าโมงเย็น...นายจะรีบนอนไปทำไม เมซีเน่โต้กลับเสียงยาน  แล้วดูดชาเขียวตามดับกระหาย  เธอก็เหนื่อยเหมือนกัน  แต่ยังรู้สึกสนุกอยู่


            “
แวะชมรมพลองก่อนมั้ย ออโรร่าถามหยั่งเชิง  น้ำเสียงเชิญชวน


            “
มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ ชาร์ลีนที่นั่งข้างๆถามอย่างแปลกใจ


            “
เอ่อ...รุ่นพี่อยากเจอวิลเลี่ยมกับเจมส์น่ะ ออโรร่าตอบ  หลบสายตาอย่างมีพิรุธ


            “
อยากเจอเหรอ!?  ฉันว่าไม่ใช่เรื่องดีแหง  เธอก็รู้ว่าชมรมพลองกับน๊อคบอร์ดมีเรื่องเขม่นกันอยู่ วิลเลี่ยมพูด  สีหน้ายุ่งลำบากใจ


            “
ไปซะหน่อยจะเป็นไร เจมส์ชวนเสียงเอื่อย  ขณะเอนตัวลงนอนบนพื้นหญ้า


            “
ถ้านายว่างั้นก็โอเค  เธอก็ไปเยี่ยมชมรมเราบ้างสิวิลเลี่ยมตอบตกลงตามเจมส์อย่างว่าง่าย  แล้วชวนออโรร่าไปชมรมบ้าง


                  ออโรร่าพยักหน้า  แล้วต้องหวั่นใจสงสัย  เมื่อเห็นวิลเลี่ยมยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ

              ...............................……………...................

            “ไม่แปลกใจเลย วิลเลี่ยมพึมพำน้ำเสียงประชดประชัน  หลังรับรู้เงื่อนไขการได้รหัสผ่านจากชมรมพลอง


            “
นี่เป็นวิธีพิเศษเพื่อต้อนรับนายสองคนโดยเฉพาะ โจว  เอินหนาน  พูดพลางยิ้มอย่างรื่นรมย์


            “
แลกเปลี่ยนฝีมือระหว่างชมรมกันนิดหน่อยจะเป็นไรไปคูช่าสนับสนุนด้วยใบหน้าชื่นบาน


            “
ฝีมือรุ่นพี่จะทำให้พวกเธอสนุก ออโรร่าบอกเสียงเรียบ  แต่ไม่อาจซ่อนกระแสเสียงกับแววตาสำนึกผิดที่จำใจต้องล่อเพื่อนทั้งสองมาติดกับการต่อสู้โดยไม่เต็มใจ


            “
ถ้าเราไม่ได้เหนื่อยมาทั้งวันก็คงสนุก เจมส์พูด  สีหน้าเรียบเฉย  แต่ยิ่งทำให้ออโรร่ารู้สึกผิดมากขึ้น


            “
ช่างเถอะ...ชนะสองในสามผ่าน  ฉันขอเป็นคนแรก วิลเลี่ยมตัดบท  ถือพลองเตรียมพร้อมแล้วเดินขึ้นไปบนเวทีหิน


            “
ต้องอย่างนี้สิ!” นีน่ายิ้มอย่างพอใจ  แล้วหันไปสั่งการ คูช่าจัดการเลย!”


            “
รออยู่แล้ว คูช่ารับคำ  แล้ววิ่งขึ้นเวทีด้วยความเร็วสูง

เปรี้ยงงง!!” ไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว  พลองลำแสงสีขาวเจิดจ้าของคูช่าพุ่งเข้าปะทะกับลำแสงสีฟ้าของวิลเลี่ยมที่ยกขึ้นตั้งรับทันท่วงที

วูบ!” วิลเลี่ยมซัดหมัดซ้ายที่ว่างหมายมุ่งกลางดั้งจมูกคูช่า  แต่คูช่าเบี่ยงตัวหลบได้

โครม!” แต่ไม่อาจหลบพ้นเข่าขวาที่เสยกลางลำตัวเข้าเต็มๆ  ส่งร่างให้ลอยสูงขึ้นไป  ก่อนตกลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

เจ๋ง!” คูช่าพึมพำอย่างพอใจ  ขณะรีบลุกขึ้นยืน

ธันเดอร์! ไม่ปล่อยให้หยุดพัก  วิลเลี่ยมส่งสายฟ้าฟาดใส่คูช่าทันที

คูช่าหลบทัน  เรื่องความเร็วเขาเป็นหนึ่งอยู่แล้ว  และถึงเวลาใช้มันให้เป็นประโยชน์  เขาวิ่งวนรอบเวทีด้วยความเร็วสูง  หาจังหวะเข้าโจมตีศัตรู 

วิลเลี่ยมหยุดยืนนิ่ง  ตั้งสมาธิ  เตรียมพลองแสงพร้อม

เปรี้ยงงง!!” ลำแสงสีขาวจ้าฟาดลงมาจากด้านบน  วิลเลี่ยมยกพลองตั้งรับไว้ได้  กระแทกกลับไป  แล้วหมุนตัวตามพลางวาดพลองแสงไปด้านหลัง

คูช่ากระโดดถีบตัวสูงหลบวิถีลำแสงที่ตวัดฟัน  แล้วปล่อยพลังออกมาทันที

โซนิคเวฟ! ระเบิดพลังเสียงหวีดหวิวแรงอัดมหาศาลถูกปล่อยออกมากลางอากาศ

บรึมมมมมมม! วิลเลี่ยมถีบตัวห่างจากจุดนั้นทันเพียงเสี้ยววิ แรงปะทะจากคลื่นเสียงทำพื้นหินแตกระเบิดเป็นหลุมกว้าง  เขารู้ทันทีว่ามันรุนแรงกว่าครั้งแรกที่เคยเห็นเมื่อครั้งคูช่าใช้กับออโรร่าตอนรับน้อง 

ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  เยี่ยม! คูช่าระเบิดเสียงหัวเราะอย่างพอใจ  สนุกกับการต่อสู้กับคู่มือที่สูสี

วิลเลี่ยมยิ้มตอบ  เขาก็รู้สึกเช่นนั้น  นานแล้วที่ไม่ได้ต่อสู้โดยใช้ฝีมือเต็มที่แบบนี้  การต่อสู้ในเกมน๊อคบอร์ดที่มีกฎกติกาบังคับไม่อาจให้ความรู้สึกสนุกตื่นเต้นได้เท่านี้เลย

ผมว่าเราสู้กันโดยไม่ใช้พลองดีกว่า วิลเลี่ยมเสนอพลางยิ้ม ลดการบาดเจ็บ  แล้วเราจะได้สนุกกันมากกว่านี้ เพราะเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายกำลังคิดเหมือนกัน

ดี! คูช่าตอบตกลง  ทิ้งพลองไปทันที  แล้ววิ่งเข้าประชิดวิลเลี่ยมด้วยความเร็วสูง

             ...............................……………...................

 

                  ตอนหน้าพลาดไม่ได้ค่ะ  นอกจากบทสรุปการประลองฝีมือระหว่างวิลเลี่ยมกับคูช่าแล้ว  ทุกท่านจะได้สนุกกับการต่อสู้ของเจมส์ด้วย  และยังจะได้รับรู้อดีตอันแสนเศร้าของตัวละครสำคัญตัวหนึ่ง

 

                  เสาร์หน้าอย่าพลาดนะคะ

 

อ่านสนุก  ช่วยกันโหวต  โพสวิจารณ์ติชมหน่อยนะคะ 

ขอบคุณค่ะ J

 

PS. ท่านที่แวะเข้ามาอ่านใหม่  หรือเข้ามาอ่านบ่อยๆ แต่ยังไม่เคย บันทึกบทความเป็น Favorite’ ถ้าไม่รบกวนเกินไปช่วยบันทึกให้หน่อยนะคะ  จะได้เป็นกำลังใจให้ St. Pisces นะคะ  ขอบคุณค่ะ

 

1,454 ความคิดเห็น