CLEMENCY

ตอนที่ 4 : คฤหาสน์โรห์ดอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 มี.ค. 49


            เครื่องบินแล่นลงจอดอย่างนิ่มนวลบนรันเวย์  ออโรร่ากับครอบครัวโรห์ดอนลงจากเครื่อง  เมื่อก้าวลงบันไดพนักงานหญิงสวมชุดสูทสีขาวเข้าแถวต้อนรับสองฟากทางเดิน  จากนั้นพวกเขาขึ้นรถกอล์ฟไฟฟ้าซึ่งมีคนขับชายสวมชุดสูทสีขาวเช่นกันไปยังคฤหาสน์โรห์ดอน

          รันเวย์อยู่บริเวณทิศใต้ด้านหลังคฤหาสน์  โดยมีตึกบังคับการบิน  อู่ซ่อมบำรุง  เครื่องบินเล็ก  และเฮลิคอปเตอร์อยู่ในโรงเก็บด้วย 

       รถกอล์ฟวิ่งตามถนนที่โอบล้อมรอบคฤหาสน์ไปยังทิศตะวันตกเพื่ออ้อมไปด้านหน้า  ซึ่งบริเวณนี้มีสระว่ายน้ำ  ริมสระมีชุดโต๊ะเก้าอี้กับร่มกันแดดสีขาวอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น  จุดนี้จึงเป็นบริเวณพักผ่อนหรือใช้จัดงานปาร์ตี้ 

        ส่วนคฤหาสน์นั้นสร้างด้วยอิฐสีส้มแดงซึ่งเป็นสีอาคารที่กฎหมายบังคับในเมืองนี้  โดยใช้สัตยกรรมแบบเรอเนสซอง  ตัวคฤหาสน์กับหลังคามีสีส้มแดงแต่การประดับประดาตกแต่งอย่างหรูหราส่วนอื่นเป็นสีขาว   

           ด้านหน้าคฤหาสน์มีสวนกว้าง โดยมีศูนย์กลางเป็นบ่อน้ำพุ  รอบลานน้ำพุกลมกับสวนมีรูปปั้นเทพสีขาวตั้งเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางดอกไม้หลากสีสันและพุ่มไม้สีเขียวที่ตัดแต่งไว้อย่างสวยงามเป็นระเบียบ  และอาณาบริเวณทั้งหมดของคฤหาสน์โรห์ดอนก็ล้อมรอบด้วยกำแพงอิฐสีส้มแดง

             เมื่อรถมาถึงบริเวณหน้าคฤหาสน์มีแถวคนรับใช้ชายหญิงในชุดฟอร์มสีขาวรอต้อนรับ

              “ฉันไม่อยู่สองอาทิตย์  ทุกอย่างเรียบร้อยดีรึเปล่า?  แซม!  ราเชล! ชาร์ลพูดกับหัวหน้าคนรับใช้ชายหญิงทันทีที่ก้าวลงจากรถ  ทั้งสองยืนอยู่หัวแถวต้อนรับซึ่งแบ่งเป็นสองฟาก  ฝั่งซ้ายเป็นแถวคนรับใช้ชาย  ฝั่งขวาเป็นแถวคนรับใช้หญิง 
               
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ”  แซมตอบพร้อมกับโค้งอย่างสุภาพ

              “ดี!  ราเชลห้องสำหรับคุณออโรร่าเตรียมไว้เรียบร้อยดีแล้วใช่มั้ย”  ชาร์ลชมแซม  แล้วหันไปพูดกับราเชล 

               “ค่ะ  ดิฉันเตรียมให้เรียบร้อยแล้ว  ขาดแต่เสื้อผ้าเท่านั้นค่ะ”  ราเชลรายงาน 

              “อืม…วันนี้คงต้องใช้เสื้อผ้าชาร์ลีนไปก่อน  แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปหาซื้อใหม่นะจ๊ะ” โรวีน่าพูดกับออโรร่า  พลางยิ้มให้อย่างเอ็นดู

                  “เอ่อ…ไม่ต้องหรอกค่ะ  หนูใช้เสื้อผ้าเก่าก็ได้”  ออโรร่าตอบเสียงเกรงใจ

                “ไม่ได้นะจ๊ะ  แต่ละคนน่ะมีสไตล์การแต่งตัวไม่เหมือนกัน  แล้วที่เห็นเสื้อผ้าติดตัวเธอมาน่ะ  ไม่ใช่สไตล์เดียวกับฉันเลยจ๊ะ”  ชาร์ลีนช่วยค้าน

                  ทุกคนมองออโรร่าหัวจรดเท้าเทียบกับชาร์ลีน  แล้วพยักหน้าเห็นด้วย

                ออโรร่าผิวขาวอมชมพู  ผมยาวตรงสีน้ำตาลแดง  นัยน์ตาสีน้ำตาล  ใบหน้างดงามหมดจด  รูปร่างผอมสูงได้สัดส่วนดุจนางแบบ   สวมเสื้อยืดพอดีตัวแขนยาวสีฟ้า  กางเกงยีนส์  รองเท้าผ้าใบสีน้ำเงิน  พร้อมเป้ใบเล็กเก๋สีเดียวกันพาดบนไหล่ซ้าย  บุคลิกคล่องแคล่วเข้มแข็ง   

                ส่วนชาร์ลีนผิวขาว  ผมยาวสีทองเป็นลอน  นัยน์ตาสีฟ้า  ดวงหน้าอ่อนโยนน่ารัก  รูปร่างบอบบาง  สวมชุดแซกแขนตุ๊กตาสีชมพูหวานกระโปรงมีบานระบายลูกไม้สีขาวกับกระเป๋าสะพายใบเล็กเข้าชุดกัน  บุคลิกอ่อนหวานควรแก่การปกป้อง

             “หนูไม่ต้องเกรงใจ...หนูอยู่ที่นี่เป็นหลานสาวของฉันกับโรวีน่า  ต้องอยู่อย่างมีความสุข  แล้วมีทุกอย่างเท่ากับชาร์ลีน”  ชาร์ลพูดกับออโรร่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเต็มไปด้วยความเมตตาห่วงใย  เขามีผมรองทรงสีทอง  ไว้หนวดที่ตัดแต่งอย่างดี  ซึ่งลักษณะเหล่านี้ทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเกรงขาม  แต่จิตใจภายในของเขานั้นต่างออกไปจากลักษณะภายนอกอย่างสิ้นเชิง 

                 “ขอบคุณมากค่ะ”  ออโรร่ายิ้มตื้นตันใจ 

                 “เอาล่ะ! เข้าบ้านกันดีกว่านะ”  ชาร์ลพูด  แล้วเดินนำไปยังประตู

ภายในคฤหาสน์โรห์ดอนงามสง่าโอ่โถงยิ่ง  ยังคงสไตล์การตกแต่งแบบเรอเนสซองเช่นเดียวกับภายนอก 

                  คฤหาสน์มีสองชั้น  เครื่องเรือนที่ใช้สอยประดับตกแต่งเป็นสีขาวทองแทบทั้งสิ้น 

           บริเวณโถงทางเข้ามีบันไดทองปูพรมสีขาวทอดลงมาตรงกลางแบ่งคฤหาสน์ออกสองฟาก  แต่ละฟากอาคารมีพรมสีขาวตลอดแนวระเบียงทางเดินหน้าประตูห้องมากมายยาวไปจนสุดทางเดินซึ่งมีหน้าต่างบานใหญ่

           ห้องนอนออโรร่าอยู่ฟากตะวันออกห้องที่สามถัดจากห้องนอนชาร์ลีน  ภายในห้องตกแต่งโดยใช้สีทองกับฟ้าเข้าชุดกันทั้งสิ้น 

              ทิศเหนือเป็นหน้าต่าง  ตรงกลางมีเตียงนอนสี่เสาสีทองติดม่านบางสีฟ้า   มีโต๊ะเล็กข้างเตียงสีฟ้าสลักลายเถาไม้สีทอง  ในห้องนี้ยังแบ่งเป็น 2 ส่วน  ด้านขวาเป็นห้องแต่งตัว  มีตู้เสื้อผ้า  และห้องน้ำซึ่งมีอ่างอาบน้ำกว้างสะดวกสบายอยู่ด้านในสุด  ส่วนด้านซ้ายเป็นห้องทำงาน  มีตู้หนังสือ  โต๊ะพร้อมชุดคอมพิวเตอร์ครบครันอยู่ติดริมหน้าต่าง  และอีกด้านมีชุดโซฟากับโฮมเธียร์เตอร์เข้าชุดกัน

               “ไงจ๊ะ...ถูกใจรึเปล่า”  ชาร์ลีนพูดกับออโรร่าที่ยืนนิ่งไปนาน 

               “มัน…เยี่ยมมาก!  ออโรร่าตอบด้วยน้ำเสียงทึ่งสุดขีด 

...............................…………...................

              ค่ำนั้นหลังรับประทานอาหารมื้อเย็นเลิศรสจนอิ่มหนำ  ทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องนอนของตนเพราะต่างเหนื่อยกับการเดินทาง

                “ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!  เสียงเคาะประตูดังที่ห้องนอนออโรร่า  เธอกำลังนอนเล่นอยู่บนเตียงกำลังจะเคลิ้มหลับ  แต่เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเธอก็ไม่อิดออดรีบไปเปิดรับ

                “ลืมไปว่าเธอยังไม่มีชุดนอน  ฉันเลยเอามาให้ยืมก่อนจ๊ะ  แล้วก็ชุดสำหรับใส่ไปข้างนอกพรุ่งนี้ด้วย”  ชาร์ลีนพูดพร้อมยื่นชุดทั้งสองให้ออโรร่า

                 “ขอบคุณ”  ออโรร่ารับชุดมาและยิ้มตอบ

                 “อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนจ๊ะ  พรุ่งนี้เราจะไปซื้อของกัน  ที่มิติของเธอใช้เงินเหมือนเรารึเปล่า?”  ชาร์ลีนกำลังจะกลับนึกขึ้นได้

                 ออโรร่าไม่ตอบ  แต่สีหน้าบ่งบอกความไม่มั่นใจของเธอก็ทำให้ชาร์ลีนเข้าใจ   ยิ้มรับและพร้อมอธิบาย  

                 ทั้งสองไปที่ห้องนอนชาร์ลีน  ห้องชาร์ลีนคล้ายกับห้องออโรร่า  แต่เครื่องเรือนและการตกแต่งในห้องนี้ใช้สีชมพูและทอง 

                “เข้าไปรอในห้องทำงานก่อนนะจ๊ะ  เดี๋ยวฉันจะไปหยิบเงิน” ชาร์ลีนบอก  แล้วเดินไปที่เตียง

               ออโรร่าเข้าไปในห้องทำงานนั่งลงบนโซฟาสีชมพูอ่อน  สักครู่ชาร์ลีนที่เดินไปหยิบกระเป๋าเงินหนังสีชมพูที่โต๊ะเล็กข้างเตียงก็ตามมา  ชาร์ลีนนั่งลงบนโซฟาข้างออโรร่า  หยิบเงินออกมาจากกระเป๋าวางลงบนโต๊ะไม้สีชมพูสลักลายเถาไม้สีทองที่เข้าชุดกันกับโซฟา  มีแบงค์สีต่างๆ  และเหรียญขนาดต่างๆกัน 

               ชาร์ลีนหยิบเหรียญเงินขนาดเล็กสุดขึ้นมา  ที่กลางเหรียญมีเลขหนึ่งนูนขึ้นมาเล็กน้อย  เธอกำไว้ในมือขวา 

             “ก่อนอื่นคงต้องพูดเรื่องเศรษฐกิจกันเล็กน้อยนะจ๊ะ  สาธารณรัฐเมอซีของเราเป็นผู้นำเศรษฐกิจของมิติคลีเมนซี  เพราะประเทศเรามีแร่ที่จำเป็นกับการอุตสาหกรรมทุกชนิด  จึงสามารถผลิตสิ่งต่างๆได้โดยไม่ต้องพึ่งพาวัตถุดิบจากต่างประเทศ  เราจึงเป็นประเทศผู้ส่งออกทั้งสินค้าแปรรูป  และวัตถุดิบ  มีความมั่นคงมั่งคั่งเป็นที่เชื่อถือ  ดังนั้นสกุลเงินของประเทศจึงเป็นที่ยอมรับไปทั่วมิติเช่นกัน  และนี่จ๊ะ  เหรียญหนึ่งมาซ  หน่วยเงินที่เล็กที่สุด   ชาร์ลีนอธิบายพร้อมวางเหรียญลงบนโต๊ะให้ออโรร่าดูชัดๆ 

              ออโรร่ามองดูเหรียญซึ่งตอนนี้มันถูกพลิกกลับอีกด้าน  มีรูปนกพิราบกางปีกคาบกิ่งมะกอกที่ร้อยเป็นวงกลมอยู่ตรงกลาง  และมีเหรียญขนาดใหญ่กว่าอีกชนิดคือเหรียญสิบมาซวางอยู่ข้างกัน

              จากนั้นชาร์ลีนหยิบแบงค์สีต่างๆขึ้นมา บนแบงค์มีรูปนกพิราบกิ่งมะกอกอีกเช่นกัน

               “นี่แบงค์ห้าสิบมาซจ๊ะ ชาร์ลีนส่งแบงค์สีน้ำเงินให้

              ออโรร่ารับมาแล้วพลิกกลับอีกด้าน  มีเลขห้าสิบอยู่ด้านขวาตำแหน่งตรงกับเลขห้าสิบอีกด้านพอดี  แต่ด้านนี้มีรูปคนอยู่แทนรูปนกพิราบ  เป็นชายวัยกลางคนครึ่งตัว  ไว้หนวด  ผมสั้นเรียบ  ยิ้มใจดี  ใส่เสื้อสูท 

               “นั่นกษัตริย์องค์แรกของเราจ๊ะกษัตริย์นิโคลัส  ชาร์ลีนบอก  ขณะออโรร่าหยิบแบงค์กับเหรียญต่างๆพลิกดูไปมาอย่างสนใจ

              “อ๊ะ..เกือบลืม  ฉันมีอะไรต้องให้เธอด้วย ชาร์ลีนเดินไปที่โต๊ะทำงานของเธอ  เปิดลิ้นชักและหยิบของออกมา 

               “นี่ ไอดีการ์ด จ๊ะ ว่าแล้วชาร์ลีนวางบัตรสี่เหลี่ยมเล็กสีเงินมันวาวลงบนโต๊ะ

             “มันเป็นสิ่งสำคัญและจำเป็นกับชีวิตในมิตินี้  ทุกสิ่งเกี่ยวกับตัวเธอจะถูกบันทึกไว้ในนี้  ไม่ว่าจะใช้เป็นคีย์การ์ด  บัตรสมาชิกห้องสมุด  แต่ที่สำคัญคือจะมีเงินเข้าให้เดือนละ 10,000 มาซนะจ๊ะ ชาร์ลีนเลื่อนบัตรบนโต๊ะไปให้ออโรร่า

               “อย่าเลย...เงินไม่จำเป็นหรอก ออโรร่าปฏิเสธสีหน้าลำบากใจไม่กล้าหยิบไอดีการ์ดขึ้นมา    

              ชาร์ลีนจึงจัดการยัดไอดีการ์ดใส่มือออโรร่า ได้ไงล่ะจ๊ะ  ถ้าเธอไม่รับฉันโกรธจริงๆนะ  เพราะพรุ่งนี้เราจะออกไปช้อปปิ้งกันให้สนุกสุดเหวี่ยงเลย.... 

...............................…………...................

 

ตอนนี้บรรยายเยอะไปหน่อย  แต่อย่าเพิ่งเบื่ออ่านกันนะคะ

ต้องบรรยายบ้างเพื่อปูพื้นทำความเข้าใจเรื่องน่ะค่ะ

เสาร์หน้ามาต่อกันนะคะว่าชาร์ลีนจะพาออโรร่าไปช้อปปิ้งที่ไหน  รับรองไม่ธรรมดาแน่  แต่จะเป็นไงต่อต้องติดตามนะคะ J

อ่านสนุกช่วยโหวต  ช่วยโพสเป็นกำลังใจด้วยนะคะ  ขอบคุณค่ะ J

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,454 ความคิดเห็น