CLEMENCY

ตอนที่ 26 : ลูน่าและเวนเจอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ค. 49


            "เริ่มแล้วครับ!! การแข่งขันคัดเลือกสมาชิกชมรมน๊อคบอร์ดรอบที่สามในสนามที่หนึ่ง...ทีมลูน่าฝั่งตะวันออก  พวกเขาโยนเหรียญชนะเลือกเป็นฝ่ายเสิร์ฟก่อน" พิธีกรหนุ่มปีสาม  ผิวดำ  ผมหยิก  ในเสื้อเชิ้ตกับไทด์เขียวแบบเดียวกับพิธีกรสนามที่แล้วประกาศก้อง  ผู้ชมในสนามเฮรับเสียงสนั่น

                  รอบนี้ทีมเปกาซัสปรับเปลี่ยนตำแหน่งใหม่ตามแผนที่วางไว้หลังจับฉลากคู่ต่อสู้  วิลเลี่ยม, เจมส์, ออตโต  อยู่ในตำแหน่งโจมตีที่หนึ่ง, สอง, สาม 

                  ลูฟี่, ออโรร่า, ซีลล์, จิน  อยู่ตำแหน่งป้องกันบอร์ดที่หนึ่ง, สอง, สาม, สี่  ตามลำดับ

                 สิ้นเสียงนกหวีดยาวเริ่มการแข่งขัน  สาวผมม้ายาวสีดำ ตาคม ผิวสีน้ำผึ้ง  ผู้เสิร์ฟทีมลูน่า  โยนบอลขึ้นเหนือศีรษะแล้วส่งพลังน้ำพุ่งตามขึ้นไปห่อหุ้ม  ครู่เดียวลูกบอลสีแดงก็กลายเป็นบอลพลังน้ำขนาดใหญ่ยักษ์กว่าเดิมหลายสิบเท่าหมุนติ้วอยู่กลางอากาศ 

            "ย๊ากกกก!" เธอกระโดดลอยตัวสูงขึ้นไปในอากาศแล้วตบลูกบอลน้ำยักษ์อย่างแรงส่งพุ่งไปยังซีลล์ในตำแหน่งป้องกันบอร์ดที่สาม  ซึ่งเธอรู้อยู่แล้วว่าเขาใช้พลังไฟ  หมายเผด็จศึกเด็ดขาดในเสิร์ฟเดียว  ซึ่งรอบนี้ทีมที่พ่ายแพ้คือทีมที่เสียหนึ่งร้อยแต้มก่อน

                  ซีลล์หน้าซีดหวาดหวั่น  แต่แววตายังมุ่งมั่น  เขาพร้อมแล้วกับการโจมตี  และจะป้องกันบอร์ดเอาไว้จนสุดความสามารถ

                  แต่บอลไปไม่ถึงซีลล์  ออตโตซึ่งอยู่ด้านหน้าในตำแหน่งโจมตีที่สาม  กระโดดขึ้นสกัดกั้นไว้ก่อน  มือขวาของเขาอาบไล้ด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดง 

            "ว๊ากกก!!"  ออตโตเงื้อมือตบบอลน้ำยักษ์เต็มแรง  พลังน้ำที่ห่อหุ้มลูกเดือดผล่านแล้วระเหยหายไปหมดพร้อมกับลูกบอลที่กระดอนลงพื้นด้วยแรงพลังมหาศาลดุจกระสุนปืนใหญ่  ไม่มีใครหาญกล้าเข้าขวางกั้น  บอลกระแทกพื้นสนามในแดนลูน่าอย่างแรงก่อนพุ่งกระแทกเฉียดริมบอร์ดที่สองจนหักบิ่น  และพุ่งหายไปในท้องฟ้า

            "ปิ๊ด!" กรรมการสาวมนุษย์นกยูงเป่านกหวีดสั้น  ผายมือไปที่ทีมเปกาซัสฝั่งตะวันตก  สกอร์บอร์ดทีมลูน่าที่เดิมมีคะแนนเต็มหนึ่งพัน  เหลือเก้าร้อยหกสิบห้าคะแนน  เสียสิบคะแนนจากการปล่อยลูกให้ตกลงพื้นในแดนไม่อาจโต้กลับ  และเสียยี่สิบห้าคะแนนจากการที่บอร์ดส่วนสีขาวเสียหาย

            "เยส!" ออตโตร้องพร้อมชักกำปั้นเข้าหาตัวอย่างถูกใจ  เพื่อนหันไปยิ้มยินดีด้วย

            "น่าตื่นเต้นมากครับ  เปกาซัสฝีมือร้ายกาจจริงๆ  แม้รอบนี้ต้องเป็นฝ่ายตั้งรับก่อนแต่ก็ทำได้ยอดเยี่ยมมาก  และตอนนี้พวกเขาได้โอกาสโจมตีแล้ว  มาดูกันซิครับว่าลูกเสิร์ฟนี้ของทีมเปกาซัส...จะเป็นลูกเสิร์ฟปิดเกมส์รึเปล่า!" พิธีกรประกาศเสียงคึกคัก 

                 ผู้ชมตื่นเต้นยิ่งกรีดเสียงร้องสนั่นหวั่นไหว  ไม่มีใครทนนั่งอยู่ได้อีก  ทุกคนยืนขึ้นแข่งกันส่งเสียเชียร์กึกก้อง  ผู้ชมสนามที่สองและสามที่ติดกันซึ่งการแข่งขันยังดำเนินอยู่แต่เป็นไปอย่างจืดชืดเหลือเกิน  เพราะทั้งสี่ทีมเพียงโต้ลูกไปมาค่อยๆเก็บสิบคะแนนจากการที่ลูกตกพื้น  น่าเบื่ออย่างกับดูการแข่งวอลเล่ย์บอลก็ไม่ปาน  ผู้ชมทั้งสองสนามจึงพากันย้ายที่  เดินมายืนเบียดเสียดกันอยู่ในอัฒจันทร์ฝั่งสนามที่หนึ่งร่วมส่งเสียงเชียร์ดูการแข่งขันอันตื่นเต้นลุ้นระทึกด้วย

            "ปิ๊ด!" กรรมการเป่านกหวีดสั้นอีกครั้งให้สัญญาณเสิร์ฟลูก 

            "วอเตอร์เบิซท์!" ลูฟี่ในตำแหน่งเสิร์ฟทุ่มลูกบอลมือเดียวข้ามหัว     แล้วอัดพลังน้ำพลักลูกจนพุ่งฉิว 

                  เป็นครั้งแรกที่ออโรร่าเห็นพลังของลูฟี่  เธอซึ่งอยู่ในตำแหน่งป้องกันบอร์ดที่สองติดกับเขาจ้องมองด้วยความสนใจ

                  ลูฟี่รับรู้ว่าถูกมองอยู่  เขาหันมาตอบพลางยิ้มเขิน 

            "ฉันไม่ชอบใช้พลังเท่าไหร่ เพราะใช้ทีไรทำให้ขนเปียกชื้นทุกที แต่ถ้าอยู่ในชุดน๊อคบอร์ดนี่ล่ะโอเค...มันช่วยกันขนฉันเปียกได้" แล้วทั้งคู่ก็หันกลับไปสนใจการแข่ง 

            "ฟรีสซิ่งแอโร่!" เจมส์ปล่อยศรน้ำแข็งนับร้อยออกจากฝ่ามือทั้งสองข้าง  หมายช่วยเบิกทางให้ลูกเสิร์ฟเข้าเป้าทำคะแนนง่ายขึ้น  เขาใช้พลังได้คล่องตัวขึ้นเมื่ออาวุธเปลี่ยนจากพลองเป็นถุงมือคู่สีเงิน  แม้พลังทำลายจะน้อยลงกว่าเดิมมากเพราะอณูแร่บลูจีเวลที่ผสมผสานถักทอขึ้นเป็นถุงมือเบาบางกว่าก้อนผลึกแร่ในแกนกลางพลอง

                  ศรน้ำแข็งตามลูกบอลที่ถูกขับดันด้วยพลังน้ำไปติดๆ  แล้วด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามันพุ่งแทรกผ่านไปข้างหน้า  ข้ามหัวหนุ่มมนุษย์ม้าตำแหน่งจู่โจมที่สามฝ่ายตรงข้ามที่ตาลีตาลานรีบก้มหลบแทบไม่ทัน  พุ่งไปยังหนุ่มมนุษย์หมีขาวร่างยักษ์ในตำแหน่งป้องกันบอร์ดที่สี่ 

            "เอิร์ธเควก!" มนุษย์หมีขาวยกมือทั้งสองประสานตรงหน้า  ปล่อยคลื่นพลังสั่นไหวรุนแรงหมายเป็นโล่กำบังเพื่อทำลายทุกสิ่งที่สัมผัสให้พินาศ 

                  แต่เมื่อศรน้ำแข็งสัมผัสกับคลื่นพลังสั่นไหวมันกลับไม่สะทกสะท้าน  ยังคงมุ่งตรงไปข้างหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  เพราะจิตของเจมส์นั้นกล้าแข็งกว่าคนปกติจากการที่ฝึกฝนใช้พลังอยู่เนืองนิจ

            "เฮ้ย!" มนุษย์หมีขาวร้องเสียงหลง  เบิ่งตากว้างอย่างตระหนกระคนประหลาดใจที่พลังของตนไม่ได้ผล  ด้วยสัญชาตญาณเขารีบหมอบราบลงกับพื้นหลบศรน้ำแข็งที่อาจจะทะลุร่างปลิดชีพเขาได้ 

                  ศรน้ำแข็งพุ่งปักทั่วบอร์ดเป็นรูพรุนแล้วค่อยละลายเป็นน้ำไหลนองพื้น  ตามติดด้วยบอลสีแดงที่ถูกขับดันด้วยพลังน้ำทำให้ลูกหมุนควงดุจสว่าน  พุ่งกระแทกเป้าวงกลมสีทองตรงกลางบอร์ดสี่เหลี่ยมสีขาวจนฝังติดแน่น

            "ปิ๊ด!" กรรมการเป่านกหวีดสั้น  ผายมือให้ทีมเปกาซัส  สกอร์บอร์ดทีมลูน่าที่มีเก้าร้อยหกสิบห้าคะแนน  ลดลงเหลือเก้าร้อยสิบห้าคะแนน  ลูน่าต้องเสียอีกห้าสิบคะแนนจากการที่ลูกบอลพุ่งปะทะเป้ากลมสีทองกลางบอร์ด  พวกเขาเหลือคะแนนให้เสียอีกสิบห้าคะแนนเท่านั้น  ขณะที่ต้องตกเป็นฝ่ายตั้งรับอีกครั้ง  แต่ทุกคนในทีมยังไม่ทิ้งสีหน้าและแววตามุ่งมั่น  พวกเขาจะสู้ให้ถึงที่สุด

            "เย้!" ลูฟี่ตะโกน  ฉีกยิ้มเริงร่า  พลางกระโดดขึ้นลงชูแขนอย่างดีใจสุดขีด  เพื่อนๆยิ้มหน้าบานไปด้วย  ชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว

                  ตำแหน่งในทีมเปกาซัสหมุนเปลี่ยนทวนเข็มนาฬิกาตามกฎที่ทีมฝ่ายเสิร์ฟต้องปรับตำแหน่ง  ออโรร่ามาอยู่ในตำแหน่งเสิร์ฟ  ลูฟี่ขึ้นไปอยู่ตำแหน่งจู่โจมที่หนึ่ง  วิลเลี่ยมกับเจมส์ขยับไปตำแหน่งโจมตีที่สองและสาม  ออตโตไปเป็นผู้ป้องกันบอร์ดที่สี่  จินกับซีลล์เป็นผู้ป้องกันบอร์ดที่สามและสอง

            "ปิ๊ด!" สัญญาณเสิร์ฟจากกรรมการดังขึ้น  เพื่อนๆหันมองออโรร่าด้วยสายตากึ่งเป็นห่วงกึ่งคาดหวัง

                  ออโรร่าไม่อยากทำให้ทุกคนผิดหวัง  แต่ขณะเดียวกันเธอก็ไม่อยากใช้พลังทำร้ายใครให้บาดเจ็บในการแข่งกีฬา  เธอส่งบอลขึ้นฟ้าแล้วกระโดดขึ้นตาม  ตัดสินใจใช้พลังลมตบอัดบอลอย่างแรงด้วยมือทั้งสองให้พุ่งกระแทกหมายทำลายริมบอร์ดที่สี่ฝ่ายตรงข้าม  เพื่อเก็บยี่สิบห้าคะแนนแล้วเป็นฝ่ายชนะโดยไม่ทำให้ใครบาดเจ็บ  เธอตัดสินใจไม่ทำตามแผนที่วางไว้  ว่าถ้าถึงคราวเธอเสิร์ฟต้องใช้พลังไฟฟ้าส่งลูกไป  แล้ววิลเลี่ยมจะส่งพลังช่วยเบิกทางสนับสนุน

                  ทันทีที่ลูกเสิร์ฟออกไป วิลเลี่ยมหันขวับมาส่งสายตาเคืองโกรธกึ่งตำหนิ  แล้วรีบหันกลับไปจับจ้องวิถีบอล

                  แล้วมันก็ไม่เป็นไปดังออโรร่าคิดหวัง  หนุ่มมนุษย์ม้าตำแหน่งจู่โจมที่สามเข้าสกัดกั้นลูกบอลไว้  เขารับบอลอัดพลังลมนั้นสบายๆ  แล้วห่อหุ้มบอลนั้นให้กลับกลายเป็นบอลไฟโต้กลับพุ่งตรงสู่วิลเลี่ยม  ซึ่งเขารู้ว่าใช้พลังไฟฟ้าไม่มีอานุภาพหักล้างเพลิงอัคคีของเขาลงได้

                  วิลเลี่ยมไม่อาจปล่อยบอลไฟให้พุ่งผ่านไปยังซีลล์ในตำแหน่งป้องกันบอร์ดที่สองด้านหลัง  เพราะเขาไม่คิดว่าซีลล์จะรับบอลนั้นได้

            "ธันเดอร์บอล!" เมื่อไม่อาจหักล้างพลังลง  วิลเลี่ยมจึงส่งพลังไฟฟ้าเข้าห่อหุ้มบอลเพลิงให้เป็นพลังที่เขาสามารถสัมผัสบังคับได้  จากนั้นผู้ชมในสนามก็ได้ตื่นเต้นกันยิ่งขึ้น  เมื่อวิลเลี่ยมตัดสินใจเลี้ยงลูกบุกเดี่ยวเข้าแดนลูน่า

            "หวา...วิลเลี่ยม!" จินหน้าถอดสี  อุทานเสียงดังอย่างตระหนก  คนอื่นก็มีสีหน้าตกใจและเป็นห่วงเช่นกัน  แต่ทุกคนทำได้แค่ยืนมอง 

                  กติกากำหนดว่าผู้เล่นตำแหน่งจู่โจมสามารถเลี้ยงลูกบุกเข้าไปทำคะแนนที่บอร์ดในแดนฝ่ายตรงข้ามได้  แต่ต้องบุกเดี่ยวโดยเพื่อนไม่อาจช่วยเหลือหรือส่งพลังสนับสนุน  ในทางกลับกัน ผู้เล่นทั้งหมดของฝ่ายตรงข้ามสามารถใช้พลังโจมตีสกัดกั้นผู้บุกรุกเข้ามาในแดนได้ทุกรูปแบบ  หรือก็คือ...รุมยำผู้ที่อาจหาญล้ำแดนเข้ามาได้อย่างที่ต้องการ!!

                  ทันทีที่วิลเลี่ยมเลี้ยงบอลก้าวข้ามเส้นแบ่งแดนสีขาวกลางสนาม  สมาชิกทีมลูน่าก็ส่งพลังทุ่มเข้าใส่  แสงสีวูบวาบจากพลังหลากหลายพุ่งตรงสู่ร่างเขา

            "ธันเดอร์สตอร์ม!" วิลเลี่ยมทุ่มพลังปล่อยพายุสายฟ้าออกจากฝ่ามือซ้าย  และขวา  ขณะบอลถูกผลักดันพุ่งไปข้างหน้า

            "หลบ!"  แทบจะพร้อมกัน  เจมส์ตะโกนสุดเสียง  รีบพาตัวเองกับเพื่อนไปยังเส้นแดนหลังไปให้ไกลที่สุดโดยยังไม่ออกจากสนามทันเวลาเพียงเสี้ยววินาที 

            "เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!" สายฟ้าคำรามลั่นกึกก้องเปรี้ยงปร้าง แผ่กระจายออกรอบตัววิลเลี่ยม  สยบพลังอื่นลงราบคาบ  พายุไฟฟ้ารุนแรงฟาดเปรี้ยงๆนับสิบนับร้อยครั้งเห็นเป็นเส้นสายสีเงินแปลบปลาบอยู่ทั่วแดนลูน่า  บอลสายฟ้าที่อัดพลังไฟอยู่ภายในถูกอัดกระแทกปะทะบอร์ดสามแล้วระเบิดแหลกละเอียดไปทั้งคู่  ฝุ่นผงซีเมนจากสนามคอนกรีตฟุ้งกระจายบดบังแดนลูน่าจนมืดมิด 

                  ผ่านไปหลายนาทีฝุ่นควันจางลง  ภาพความเสียหายฉายชัดท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน  วิลเลี่ยมยืนโดดเดี่ยวบนความพินาศที่เขาก่อขึ้น  ผู้เล่นทั้งเจ็ดของทีมลูน่าถูกสายฟ้าฟาดหมดสติบาดเจ็บสาหัส  บอร์ดทั้งสี่ของพวกเขาแหลกละเอียดไม่เหลือซาก  พื้นสนามฝั่งตะวันออกแตกร้าวเป็นหลุมบ่อไปทั่ว

            "ปี๊ดดดด!" กรรมการเป่านกหวีดสิ้นสุดการแข่งขัน  ผายมือไปที่ทีมเปกาซัส

                  สิ้นเสียงนกหวีด  พื่อนๆรีบเข้าประคองพาวิลเลี่ยมออกจากสนาม  ขณะทีมแพทย์และพนักงานเริ่มทยอยลงมาเพื่อทำหน้าที่

...............................……………...................

            "เป็นไงบ้างจ๊ะวิล" ชาร์ลีนน้ำตาคลอ  ขณะช่วยเจมส์พยุงวิลเลี่ยมให้นั่งพักพิงต้นไม้ในสวนริมทะเลสาบบนดาดฟ้า 

                  หลังการแข่งรอบยี่สิบสี่ทีมก็ได้เวลาพักเที่ยง  ทั้งแปดขอแยกจากซีลล์และเรเน่มายังที่ทำการคณะกรรมการปีหนึ่งเพื่อให้วิลเลี่ยมได้พักผ่อนฟื้นฟูพลังได้เต็มที่  ก่อนจะมาเจอกันอีกครั้งตอนบ่ายโมงครึ่งและแข่งขันรอบสิบสองทีมต่อ

                  วิลเลี่ยมไม่ตอบ  เขาหันไปยิงคำถามใส่ออโรร่าด้วยสีหน้าบูดบึ้ง  แม้จะอ่อนแรงมากจนใบหน้านั้นซีดเซียวเพราะใช้พลังไปมากก็ตาม 

            "ทำไมเธอไม่ทำตามแผน!" เขาตะคอกใส่ออโรร่าที่มองตอบด้วยแววตาสำนึกผิด

            "เอ่อ...ออโรร่าแค่ไม่อยากทำให้ใครบาดเจ็บน่ะฮะ" จินตอบแทน และนั่นคือคำตอบที่อยู่ในใจเธอ

            "เฮอะ!  ไม่อยากให้ใครเจ็บ...แล้วผลออกมาเป็นไงล่ะ! ถ้านี่คือสนามรบ  ความสงสารไม่แค่ทำให้เธอคนเดียวเท่านั้นที่แย่  มันจะพลอยทำให้คนอื่นตายไปด้วย...รู้ไว้!" วิลเลี่ยมยิ่งตะคอกเสียงดังขึ้น

            "นี่ไม่ใช่สนามรบ!  เราแค่แข่งคัดเลือกเข้าชมรม  แล้วทุกทีมก็เป็นเพื่อนร่วมสถาบันเดียวกับเรา" ออโรร่าเถียงกลับเสียงดังไม่แพ้กัน  ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ  ตั้งใจจะไม่โมโหแต่เหตุผลที่วิลเลี่ยมยกมาว่าเธอมันข้างๆคูๆสุดจะทานทนจริงๆ

            "เอ้อ...ใช่...มันไม่ใช่สนามรบ  แต่มันก็ไม่ต่างกันนักหรอก  ถ้าเธอทำให้เราแพ้ที่ต้องเหนื่อยมาทั้งหมดจะมีความหมายอะไร" วิลเลี่ยมอึ้งไปนิดกับคำเถียงที่สมเหตุสมผล  ก่อนจะโต้กลับไปอีก  แล้วทั้งคู่คงจะทุ่มเถียงกันยืดยาวหากไม่มีใครห้าม

            "พอได้แล้ว! เลิกโมโหซะทีวิลเลี่ยม  นายต้องพักผ่อนเอาแรงไว้แข่งรอบต่อไปไม่ใช่เหรอออโรร่าเธอหิวมากนี่จริงมั้ย  เราไปกินข้าวกันดีกว่านะมาเถอะ" เมซีเน่เข้ามาห้าม  แล้วพาออโรร่ากับจินแยกออกไปยังศาลาแปดเหลี่ยมที่ออตโต และลูฟี่กำลังนั่งทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

            "ทานอะไรหน่อยมั้ยจ๊ะวิล" ชาร์ลีนถามสีหน้าเป็นห่วง  น้ำตาทำท่าจะไหลอยู่รอมร่อ  เธอทั้งห่วงวิลเลี่ยม  และไม่สบายใจที่เขากับออโรร่าทะเลาะกัน

            "ไม่ล่ะ...ฉันนอนพักดีกว่า  ค่อยกินตอนตื่นก็ได้" พูดจบก็นอนลงเอาศีรษะหนุนแขนต่างหมอน

            "ให้เขาพักเงียบๆเถอะ" เจมส์ลุกขึ้น  ฉุดแขนชาร์ลีนที่คุกเข่ามองวิลเลี่ยมอย่างห่วงกังวลขึ้นด้วย  แล้วพากันไปที่ศาลา

...............................……………...................

            "ฮ้าวววว!" วิลเลี่ยมลุกขึ้นนั่งหาว พลางบิดขี้เกียจ  หลังจากได้นอนพักราวหนึ่งชั่วโมรู้สึกพลังฟื้นคืนขึ้นบ้างแต่ยังไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็น  แข่งรอบสิบสองทีมเขาต้องออกแรงให้น้อยที่สุด  เพื่อออมแรงไว้สู้ในการแข่งรอบหกทีมสุดท้าย  ชิงชัยเป็นหนึ่งในสามทีมชนะได้เป็นสมาชิกชมรมน๊อคบอร์ด  ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นการแข่งที่หินสุดๆ

            "ขอบใจ" มือหนึ่งยื่นกล่องโกโก้สีน้ำเงินมีตัวมาสคอทมังกรสีเงินยี่ห้อเฮอร์เรียต  พร้อมใส่หลอดเสร็จสรรพส่งให้  เขารับมาดื่มอย่างเต็มใจ  คิดว่าเป็นเจมส์เพราะมีแต่พี่ชายคนละสายเลือดคนนี้เท่านั้นที่รู้ใจเขามากที่สุด

            "เธอต้องกินข้าวด้วย  เดี๋ยวไม่มีแรง" ออโรร่ายื่นกล่องข้าวให้อีก

                  วิลเลี่ยมชะงัก  หันขวับไปมองหน้าเหวอ...ไม่ใช่เจมส์!  แต่เป็นออโรร่าที่เขายังไม่หายโกรธ  และตั้งใจจะวางฟอร์มโกรธให้นานที่สุดจนเธอต้องมาง้อ  แต่สายไปเสียแล้ว 

            "เฮ้อ…" เขาถอนใจ  'เอาของโปรดมาเสิร์ฟถึงที่หายโกรธก็ได้' คิดให้อภัย  แล้วรับกล่องข้าวมาเปิดกินโดยไม่พูดอะไร

                  ออโรร่ายิ้ม  หันไปขยิบตาส่งให้เจมส์คนช่วยคิดแผนสมานฉันท์ที่นั่งอยู่กับเพื่อนๆในศาลา

...............................……………...................

            "...ทีมเปกาซัสได้เสิร์ฟก่อนค่ะ  รอบที่แล้วพวกเขาแสดงผลงานได้น่าทึ่งมาก  ทำให้เจ้าหน้าที่ต้องทำงานหนักตลอดช่วงพักเที่ยงเพื่อซ่อมแซมสนามที่ถูกพายุสายฟ้าถล่มซะราบ  มาดูกันซิคะว่าในรอบนี้พวกเขาจะสร้างความตื่นเต้นอะไรให้เห็น  ผู้เสิร์ฟคนแรกของทีมเปกาซัส...เจมส์  เฮอร์เรียตค่ะ!" พิธีกรสาวมนุษย์ห่านประจำสนามที่สาม  ในชุดฟอร์มสีเขียวประกาศเสียงตื่นเต้น  แต่เรียกเสียงเฮจากผู้ชมได้ไม่มากนัก  เพราะขณะนี้ในสนามที่หนึ่งการแข่งขันของพวกคอร์เนอร์กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดดึงดูดความสนใจของผู้ชมเกือบทั้งสนามไป

                  สิ้นเสียงนกหวีดเจมส์เสิร์ฟลูกธรรมดาออกไป  เพราะต้องออมแรงเก็บไว้รอบหน้า 

            "วินด์คัตเตอร์!" ทันทีที่เจมส์เสิร์ฟ  ออโรร่าส่งพลังลมคมกริบนำหน้าไปช่วยเบิกทางให้ลูกบอล

            "วอเตอร์เบิซท์!" แทบจะพร้อมกัน  ลูฟี่ส่งพลังระเบิดน้ำอัดลูกบอลจนพุ่งฉิว  ลูกเสิร์ฟธรรมดากลายเป็นลูกเสิร์ฟที่ร้ายกาจขึ้นมาทันที

            "ไอรอนชิลล์!" หนุ่มผิวขาว  ร่างเล็ก  ผมม้าสีชาอ่อน  ตำแหน่งโจมตีที่สามทีมเวนเจอร์  ยกโล่เหล็กยักษ์ขึ้นขวางกั้น

            "เฟี้ยวว!" พลังลมของออโรร่าไม่อาจตัดผ่าน ทำได้แค่บาดเฉือนโล่เหล็กให้เกิดรอย

            "ตึง!" ไม่เพียงเท่านั้น  โล่ยักษ์ยังต้านบอลอัดพลังน้ำของลูฟี่ไว้ได้  บอลกระดอนกลับมา  วิถีลูกรุนแรงพุ่งข้ามกลางระหว่างออโรร่ากับจิน...พุ่งเข้าหาซีลล์!!

            "อ๊ากกกกก!" ซีลล์เอื้อมมือรับบอลอัดพลังน้ำมหาศาล  เขาไม่อาจหยุดยั้งมันไว้ได้  แต่ด้วยความพยายามสุดความสามารถบอลถูกปลายมือเขาปัดเบี่ยงออก  แต่มันก็ยังไม่พ้นอันตราย  บอลพุ่งเฉียดมุมบอร์ดริมบนจนหักบิ่น

            "ปิ๊ด!" กรรมการเป่านกหวีด  ผายมือไปที่ทีมเวนเจอร์  สกอร์บอร์ดทีมเปกาซัสถูกลดคะแนนลงเหลือเก้าร้อยเจ็ดสิบห้า

            "เปกาซัสเจอคู่แข่งที่สูสีเข้าแล้วค่ะ  ทั้งที่เป็นฝ่ายเสิร์ฟก่อนแต่พวกเขาไม่อาจทำแต้มจากเวนเจอร์ได้  แถมเป็นฝ่ายโดนโต้กลับเสียคะแนนไปก่อน  คราวนี้เวนเจอร์ได้เสิร์ฟ  มาดูกันต่อค่ะว่าพวกเขาจะล้มทีมตัวเต็งอย่างเปกาซัสลงได้หรือไม่" พิธีกรสาวประกาศลั่น  ผู้ชมเริ่มหลั่งไหลมาชมกันมากขึ้น

            "อืม...พี่น้องเฮอร์เรียตออมแรงไว้รอบหน้าซินะ" อิริค  โพเวล  ประธานชมรมน๊อคบอร์ด หนุ่มผิวขาวหน้าตาดี  ผมสั้นสีน้ำตาล  ดวงตาสีเขียวมรกต  นั่งดูอยู่ในอัฒจันทร์บนที่นั่งพิเศษ  วิเคราะห์พลางลูบคางด้วยสีหน้าครุ่นคิด

            "ใช่...น่าสนใจมากทีมเปกาซัส  หวังว่าพวกเขาคงผ่านการคัดเลือกเข้ามาเป็นสมาชิกของทีมเราได้" โรเจอร์  มัวร์  หนุ่มผิวดำแดง  ร่างบึกบึน  ใบหน้าคมเข้ม  คิ้วดก  ผมสั้นสีดำสนิท  นัยน์ตาสีเดียวกัน  เพื่อนสนิทของอิริค  และเป็นรองประธานชมรมน๊อคบอร์ด  ตอบอิริคที่นั่งอยู่ข้างกัน  พลางจับตามองการแข่งด้วยแววตาเป็นประกายสนใจยิ่ง

            "โดยเฉพาะวิลเลี่ยม  รอบที่แล้วถ้าไม่ใช่การแข่งกีฬา  และเปลี่ยนจากถุงมือเป็นพลอง  สนามนี่คงทนไม่ไหว  ดูก็รู้ว่าคุมพลังไว้แค่ในแดนศัตรู  น่าสนใจมาก...ไม่ว่าทีมนี้จะแพ้หรือชนะ  ฉันไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่" อิริควิเคราะห์เสียงเรียบ  นัยน์ตาสีมรกตฉายชัดบ่งความสนใจ

            "ตาย!" หนุ่มหัวล้าน  ผิวดำ  ร่างบึ้ก  ขนาดตัวพอกับออตโต  ผู้เสิร์ฟทีมเวนเจอร์เรียกพลังดินห่อหุ้มลูก  แล้วทุ่มเสิร์ฟสุดแรงพลางส่งเสียงขู่คู่ต่อสู้ก้องสนาม

            "ไฟร์ลันซ์!" สาวผิวเข้ม  หน้าสวย  คิ้วบาง  ผมสั้นเป็นลอนสีทอง    ผู้จู่โจมที่หนึ่งทีมเวนเจอร์  ส่งพลังไฟพุ่งฉิวดุจหอกแหลม  พลังทั้งหมดมุ่งตรงสู่บอร์ดที่สี่ทีมเปกาซัส

            "เคลอาเมอร์!" จินเรียกเกราะดินห่อหุ้มแขนทั้งสองยกขึ้นตั้งการ์ดรับพลังไฟ  หอกไฟแตกสลาย 

            "เคลบูลเลท!" โดยไม่มีใครทันตั้งตัว  จินคว้าบอลไว้แล้วทุ่มกลับอย่างรวดเร็ว  อัดตามด้วยพลังกระสุนดินหลายสิบลูกช่วยเบิกทางกำจัดคู่ต่อสู้  บอลพุ่งตรงเข้าเป้ากลางบอร์ดสาม  ท่ามกลางความตื่นตะลึงของสมาชิกทีมเวนเจอร์ที่เคยคิดว่ามนุษย์หมีแพนด้าผู้นี้เป็นเพียงไม้ประดับที่มีให้ครบทีมเท่านั้น

            "ปิ๊ด!" กรรมการเป่านกหวีดผายมือให้เปกาซัส  สกอร์บอร์ดทีมเวนเจอร์ลดลงเหลือเก้าร้อยห้าสิบคะแนน  ถูกหักแต้มที่บอลพุ่งปะทะเป้ากลมสีทอง

                  จินเหงื่อโชก หายใจหอบ ท่าทางเหนื่อยเห็นได้ชัด  'ต้องอดทน  เราจะเป็นตัวถ่วงของทีมไม่ได้' เขาคิด  ขณะผ่อนลมหายใจเข้าออกยาวๆ  พยายามขับไล่ความเหนื่อยล้าให้หายไปโดยไว

                  วิลเลี่ยมขยับขึ้นมาตำแหน่งเสิร์ฟ  แต่พลังเขายังไม่ฟื้นคืนดีจึงเพียงเสิร์ฟลูกตบธรรมดาออกไป

            "ธันเดอร์!" ออโรร่ารับหน้าที่สนับสนุน  อัดพลังไฟฟ้าส่งไปยังลูก  แม้พลังจะไม่อัดแน่นรุนแรงเท่าวิลเลี่ยม  แต่มันก็มีพลานุภาพมากพอ  ส่งลูกบอลให้พุ่งฉิวอย่างแรงเร็ว

            "ไอรอนชิลล์!" โล่เหล็กยักษ์ยกมาใช้กางกั้นขวางวิถีลูกอีกครั้ง

                   แต่คราวนี้มันไม่อาจทำหน้าที่ได้ดีเหมือนครั้งก่อน  ออโรร่ายกมือขึ้นประสานอัดกระแทกไฟฟ้าส่งซ้ำตามลูกไป

            "อั๊ก!" เจ้าของโล่พยายามยันไว้สุดแรง 

            "อ๊ากกกก!" ไม่ได้ผล  โล่ถูกแรงอัดเหวี่ยงกระเด็น  ผู้เป็นเจ้าของเบี่ยงตัวหลบ  แต่กระนั้นก็ไม่พ้น  เขาถูกพลังไฟฟ้าแรงสูงช๊อต  แม้แค่เฉียดแต่มันทำให้เขาถึงขนาดทรุดฮวบงอตัวคุดคู้เจ็บปวดอยู่กับพื้น  เปิดทางโล่งให้บอลผ่านไปยังผู้ป้องกันบอร์ดที่สี่

            "ไอซ์ฮิล!" ภูผาน้ำแข็งถูกเรียกขึ้นขวางกั้น  โดย 'ยูกิ' สาวน้อยผมยาว  ร่างบาง  ผู้ไร้สีสันบนร่างกาย  เพราะร่างเธอมีแต่สีขาวซีดน่ากลัวดุจปีศาจหิมะ 

                  ซีลล์กับออตโตผู้ใช้พลังไฟอยากส่งพลังช่วยใจจะขาด  แต่ทั้งคู่อยู่ในตำแหน่งป้องกันบอร์ดที่สองและสาม  ซึ่งไม่ใช่ตำแหน่งโจมตีไม่อาจส่งพลังสนับสนุน

            "ไฟร์บอมม์" ออโรร่าจำต้องลุยเดี่ยวปิดเกมส์ลงให้ได้  ส่งระเบิดไฟเข้าใส่  หวังทะลายภูผาน้ำแข็ง

            "ตึง!" ระเบิดไฟปะทะภูผาน้ำแข็ง  แต่ไม่อาจหักล้างกันลงได้  เกิดการผลักดันของสองพลัง  ขึ้นอยู่ว่าจิตของใครแกร่งกว่ากัน

                  ออโรร่าประสานมือขึ้นตรงหน้า  เพ่งจิตตั้งสมาธิมุ่งผลักบอลไฟทะลวงภูผาน้ำแข็ง  ใบหน้าเครียดเคร่งเขม็ง  เม็ดเหงื่อผุดพราวเต็มดวงหน้า   ลำแขนเกร็ง  ขาสองข้างยืนหยัดตั้งมั่น

                  ด้านยูกิไม่ยอมแพ้ อาการเคร่งเครียดตั้งสมาธิมีพอกัน ต่างฝ่ายผลักยันพลังไปข้างหน้า    

            "อึ๊ก!" ออโรร่าอุทานในลำคอ  ลำแขนเกร็งสั่นสะเทิ้ม  เมื่ออีกฝ่ายรวบรวมพลังผลักดันออกมาหนักขึ้น

             'ไม่ยอมแพ้หรอก' คิดในใจแล้วรวบรวมสมาธิส่งพลังผลักออกไปบ้าง

            "อุ๊!" บอลไฟหมุนควงผลักดันหนักหน่วงขึ้น  แต่สาวหิมะสู้ไม่ถอย  ฟันบนขบกดริมฝีปากล่างแน่นพยายามเพ่งจิต  เธอกับเพื่อนฝ่าฟันมาถึงขั้นนี้แล้ว  จะยอมแพ้ง่ายๆได้อย่างไร

             'สุดท้ายแล้ว...พระเจ้าช่วยลูกด้วย' คิดแล้วทุ่มพลังทั้งหมด  ดันแขนไปข้างหน้าอย่างแรง  เพ่งสมาธิจนใบหน้าขาวเครียดเขม็งบิดเบี้ยวขึ้นสีแดงก่ำ

            "อึ๊!" ออโรร่าจะทนไม่ไหวแล้ว  แขนทั้งสองที่ส่งพลังผลักดันค้ำยันเอาไว้อ่อนล้าสั่นสะท้าน  กล้ามเนื้อเกร็งเขม็งจนเจ็บปวด  เธออยากยอมแพ้  แต่... 

            "พยายามเข้าออโรร่า!" เสียงเพื่อนๆ ตะโกนให้กำลังใจ

             'เราต้องชนะเพื่อทุกคน!' คิดดังนั้นแล้วทุ่มพลังครั้งสุดท้าย อัดกระแทกไปสุดแรง

            "บึ้มมมมมมม!" บอลไฟทะลวงภูผาน้ำแข็งแตกกระจาย

                  แต่ผู้รักษาบอร์ดยังคงทำหน้าที่  ใช้ตัวเองเป็นปราการสุดท้ายยืนหยัดขวางบอลไฟ  ทั้งที่แทบไม่มีพลังเหลือจะยืนไหว

            "หลีกไป!" ออโรร่าตะโกนก้อง  เบิ่งตากว้าง  บอลกำลังพุ่งตรงไปอย่างแรงเร็ว  แต่สาวหิมะยังคงยืนหยัดไม่หวั่นไหว

            "วินด์เจิค!" ออโรร่าส่งพลังลมใส่ยูกิ  สายลมอ่อนม้วนตัวโอบล้อมร่างบอบบางแล้วกระชากร่างนั้นล้มลง  เพียงเสี้ยววินาทีก่อนบอลไฟพุ่งตรงปะทะบอร์ด

            "ตูมมมมมมมมม!" บอลไฟปะทะบอร์ดระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ 

                  ยูกิเบิ่งตากว้างอย่างตระหนก  เธอโง่มากที่จะเอาตัวเข้าขวาง  ถ้าหากคู่ต่อสู้ไม่ช่วยไว้  เธอคงบาดเจ็บสาหัสหรืออาจตายไปแล้ว  คิดแล้วก้มหน้านิ่งคอตกยอมรับความพ่ายแพ้

            "ปี๊ดดดด!" กรรมการเป่านกหวีดสิ้นสุดการแข่งขัน  ชัยชนะเป็นของทีมเปกาซัส

                  ออโรร่าเดินไปหายูกิเพื่อถามไถ่อาการอย่างเป็นห่วง

            "ไม่เป็นไรใช่มั้ย" เธอถามสีหน้ากังวล

                  สบมองนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นก็รับรู้ได้ถึงความจริงใจอ่อนโยน  ยูกิส่งมือให้ออโรร่าฉุดขึ้นยืน  จับมือนั้นไว้แน่น  แย้มยิ้ม  แล้วเอ่ยวาจา

            "ฉันไม่เป็นไร...ขอบใจมากที่ช่วยไว้...พวกเราแพ้..." น้ำเสียงเศร้าหมอง  ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสดชื่นอย่างผู้มีน้ำใจนักกีฬารู้แพ้  รู้ชนะ  รู้อภัย "รอบหน้าพวกเธอต้องชนะให้ได้นะ  แล้วทีมเราก็จะได้ชื่อว่าแพ้ให้กับทีมแชมป์  ไม่อายใคร" แล้วกุมมือออโรร่าแน่นทำนองฝากฝัง  ก่อนผละจากไป  

...............................……………...................

                  ตอนหน้าจะเป็นตอนสุดท้ายของการแข่งขันคัดเลือกสมาชิกชมรมน๊อคบอร์ดแล้วค่ะ  บอกกันไว้นิดหนึ่งว่าตอนหน้าต้องเจอกับ 'ทีมคอร์เนอร์' แน่นอนว่าไม่ธรรมดาเหมือนที่ผ่านมาค่ะ

                  ติดตามตอนต่อไปกันได้เสาร์หน้านะคะ

                  ท้ายตอนนี้ไม่มี 'บททะเลาะ' กับตัวละครอีกเช่นเคยค่ะ  แต่มีคาแรกเตอร์ตัวละครมาฝากกัน  ไปที่ตอนถัดไปเลยนะคะ

อ่านสนุก  ช่วยกันโหวต  ช่วยกันโพสวิจารณ์ติชมหน่อยนะคะ 

ขอบคุณค่ะ J

PS. ท่านที่แวะเข้ามาอ่านใหม่  หรือเข้ามาอ่านบ่อยๆ แต่ยังไม่เคยแอดเรื่องนี้เป็น Favorite ถ้าไม่รบกวนเกินไปช่วยแอดให้หน่อยนะคะ  จะได้เป็นกำลังใจให้ St. Pisces นะคะ  ขอบคุณค่ะ

1,454 ความคิดเห็น