CLEMENCY

ตอนที่ 22 : ภารกิจแรก 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ก.ค. 49


                 ต้องขออภัยผู้อ่านทุกท่านด้วยค่ะ ที่อัพช้ากว่ากำหนดไป 1 วัน  เนื่องจากติดธุระกระทันหันค่ะ  ตั้งใจจะมาอัพให้ก่อนเย็นวันศุกร์  แต่ก็ไม่สามารถ Login เข้าระบบได้

                ขอโทษนะคะ

           

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

                  เรียกพลังโจมตีออโรร่าพร้อมกันกับเพื่อนอีกสี่คนจนฟังไม่ได้ศัพท์ว่าเป็นพลังอะไรบ้าง  เห็นเป็นเพียงแสงสีมากมายจากพลังหลากรูปแบบแหวกอากาศพุ่งตรงมาสู่ร่างเธอ!!

            "ไฟร์เคจ!" ออโรร่าจินตนาการพลังใหม่ขึ้นมาใช้สดๆ  โดยปรับปรุงมาจากซันวอลล์ที่เคยเห็นอาจารย์ใช้กับวิลเลี่ยมและเจมส์  เกิดกรงไฟร้อนแรงสีส้มแดงส่งสวนไปยังห้าคนเบื้องหน้าหวังว่ามันจะใช้ขังพวกนั้นไว้ได้  แม้ประสิทธิภาพจะดีไม่เทียบเท่ากับดักแสงอาทิตย์ของอาจารย์ก็ตาม  ก่อนจะเรียกอีกพลังเอาไว้ป้องกันตัวเอง

            "ไซโคลนบาเรีย!" เส้นยาแดงผ่าแปด  ช้าไปกว่านี้เพียงเสี้ยววิเธออาจไม่เหลือแม้แต่ซาก  พลังทั้งหมดปะทะโดนบาเรียลมแฉลบผ่านออกไปสร้างความเสียหายให้กับป่าเบื้องหลัง 

                  เมื่อปลอดภัยในบาเรียเธอกลับไปมองผลงานที่สร้างขึ้น  แล้วก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง  เมื่อรุ่นพี่ผมยาวสีทองดัดเป็นลอนดูเจ้าสำอางค์ที่สุดในกลุ่มกำลังใช้พลังน้ำต้านกรงไฟของเธอให้อ่อนแรงลง  และคงจะทลายออกมาได้ในไม่ช้า  แม้เธอจะคิดไว้บ้างแล้วว่ากรณีนี้อาจเกิดขึ้นได้  แต่ไม่นึกว่ามันจะมาเกิดขึ้นในยามตกที่นั่งลำบากแบบนี้  หนทางแห่งชัยชนะดูริบหรี่ลงทุกขณะ 

                  เธอจะทำอย่างไร?  จะต้านห้าคนนี้ได้อีกนานแค่ไหน?

            'ถึงพวกนี้จะฝีมือเทียบกันไม่ติดกับพี่คูช่า  แต่ถ้ายืดเยื้อต่อไปเราแย่แน่  กองกำลังสภานิสิตทำไมมาช้าจริง!' ออโรร่าคิดอย่างหงุดหงิด  สีหน้าเครียด  คิ้วเรียวขมวดมุ่น  สมองทำงานอย่างหนักคิดหาวิธีรับมือศัตรูที่อีกไม่นานจะทลายกรงไฟออกมาได้

...............................……………...................

                  ความจริงกองกำลังสภานิสิตได้มาแอบซุ่มอยู่นานแล้ว

            "ประธานคะ! ตอนนี้ปีหนึ่งจะแย่แล้ว  ถึงเวลาพวกเราออกโรงได้หรือยังคะ" เฟรเซีย  เลขาสาว  ผมบ๊อบสีแดง  ผู้เคยเป็นพิธีกรมอบรางวัลเมื่อวันก่อน  กระชากเสียงถามอย่างหงุดหงิดใส่ประธานสภานิสิตที่หมอบซุ่มข้างๆ  เพราะเธอเป็นห่วงรุ่นน้อง  โดยเฉพาะน้องผู้หญิง  คนหนึ่งบาดเจ็บสาหัส  ส่วนอีกคนต้องเผชิญหน้ารุ่นพี่อันธพาลถึงห้าคนเพียงลำพัง

                  บรรดาน้องผู้ชายก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน  แต่ละคนต้องต่อสู้อย่างดุเดือดกับหมู่อันธพาลฝีมือฉกาจที่มีมาเพิ่มไม่หยุดหย่อน  ต่อให้เก่งสักแค่ไหนก็อาจหมดแรงเพลี่ยงพล้ำได้  และที่สำคัญหากปล่อยให้การต่อสู้ยังยืดเยื้ออยู่แบบนี้อาจมีใครต้องบาดเจ็บสาหัสหรือถึงแก่ชีวิต

            "ยังพวกนั้นจัดการกันได้นี่  ไม่มีใครเป็นอะไรร้ายแรงซะหน่อย  รอดูสนุกๆอยู่ตรงนี้ให้พวกนั้นจัดการให้เสร็จแล้วเราค่อยออกไป  หึ  หึ" เฟรเดอริก  นาโต้  ประธานสภานิสิตพูดเสียงกลั้วหัวเราะ  นัยน์ตาสีดำเป็นประกายระริก  ภาพการต่อสู้ของน้องๆปีหนึ่งสร้างความสนุกตื่นเต้นให้กับเขาอย่างยิ่ง

            "จะรอไปเก็บศพรึไงกันคะ" เฟรเซียประชด  แต่ก็ต้องสงบปากคำไปทันทีเมื่อสายตาคมกริบของประธานตวัดมองมา  นัยน์ตาสีดำดุคู่นั้นแฝงแววเหี้ยมใครเห็นต้องเสียวสันหลังวาบกลัวหัวหด  แต่สำหรับเธอที่นอกจากตำแหน่งเลขายังเป็นเพื่อนกับเขามานาน  รับรู้ได้ว่าสายตาแบบนี้บอกเธอว่าเขากำลังรั้น  พูดอะไรไปไม่มีฟัง  เธอจึงได้แต่หันไปถอนใจเบาๆ และซุ่มดูต่ออย่างเงียบๆ

                  อีกกลุ่มที่มาพร้อมกันกับกองกำลังสภานิสิตคือบรรดานักข่าวสมัครเล่นที่มาทำข่าวเพื่อนำไปเสนอให้แก่หนังสือพิมพ์  เวปไซด์  วิทยุ  โทรทัศน์  นิตยสาร  และวารสารของชมรมต่างๆในมหาวิทยาลัย  ซึ่งหากข่าวได้นำออกเผยแพร่ย่อมตามมาด้วยชื่อเสียงอันเป็นผลดีต่อวิชาชีพสื่อในอนาคต  หรืออาจได้ค่าข่าวเป็นเงินก้อนโต

  ...............................……………...................

            "วินด์คัตเตอร์!" ออโรร่าส่งพลังลมคมกริบเข้าใส่ศัตรูทันทีที่กรงไฟถูกทำลาย  แต่คู่ต่อสู้อ่านทางเธอออกหมดแล้ว  พลังของเธอไม่สามารถทำอันตรายพวกนั้นได้อีก

            "เคลวอลล์!" เป็นอีกครั้งที่กำแพงดินถูกใช้ป้องกันเอาไว้ได้  และทันทีที่กำแพงดินสลายก็ตามมาด้วยพลังรวมมิตรจากทั้งห้าคนอีกครั้ง

            "ไซโคลนบาเรีย!" ออโรร่าต้องกางบาเรียกันภัยให้ตัวเอง 

                  ส่วนอีกฝ่ายเมื่อปล่อยพลังทำลายออกมาแล้วก็รีบชิ่งหนีไปทันที  เพราะรู้ดีว่าคู่ต่อสู้ไม่อาจทำอันตรายได้อีก  และกว่าจะปลดบาเรียออกมาพวกเขาก็คงหนีกันไปไกลริบแล้ว

            "ฟรีส!" เจมส์มาช่วยทัน  ส่งพลังน้ำแข็งสตาฟรุ่นพี่ทั้งห้าไว้  หลังจากเพิ่งเสร็จศึกอีกด้าน

                  ออโรร่าปลดบาเรีย  ถอนหายใจยาวโล่งอก  หยาดเหงื่อผุดพราวทั่วใบหน้า  ไม่เพียงเหนื่อยกาย  ยังเหนื่อยจากการเพ่งสมาธิใช้พลังถึงสามรูปแบบติดๆกันทำให้สมองต้องทำงานอย่างหนักด้วย

                  เจมส์ชำเลืองมองออโรร่านิดหนึ่งเห็นว่าไม่บาดเจ็บจึงเดินไปดูอาการเมซีเน่ที่ชาร์ลีนกำลังดูแลอยู่  วิลเลี่ยมตามมาติดๆหันมองเธอแวบหนึ่งเห็นว่าไม่บาดเจ็บจึงเดินไปหาเมซีเน่บ้าง  ลูฟี่วิ่งหน้าตื่นแซงวิลเลี่ยมไปหาเมซีเน่อย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วง  ออตโตวิ่งเหยาะตามไปทีหลัง

            "ไม่เป็นไรมากใช่มั้ยฮะ..ออโรร่า" จินมาถึงที่หลังสุดถามออโรร่าด้วยสีหน้าเป็นห่วง 

                  ออโรร่าส่ายหน้าก่อนสิ่งยิ้มให้  เธอต่างหากที่ต้องถามคำถามนี้กับจินเพราะเขามีบาดแผลทั่วตัวไปหมด  และเมื่อกวาดตามองเพื่อนชายอีกสี่คนก็สะบักสะบอมไม่แพ้กัน

            "ว้า...หมดสนุกกันแค่นี้เหรอ  เอ้า...กองกำลังสภานิสิตออกปฏิบัติการได้!" เฟรเดอริกบ่นเสียดาย  ก่อนโบกมือให้สัญญาณ  และตะโกนออกคำสั่ง 

                  กองกำลังสภานิสิตซึ่งทุกคนกลัดเหรียญตราทองแดงไว้ที่อกเสื้อบินขึ้นไปบนฟ้า  บ้างรออยู่บนพื้น  พร้อมกันกับเสียงประกาศก้องจากเลขาสาว

            "นิสิตที่ทำผิดกฎข้อที่สิบเอ็ดกับสิบสามของมหาวิทยาลัย  ว่าด้วยการห้ามจัดงานเลี้ยง ที่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์  และห้ามเล่นการพนัน  กรุณาอยู่ในความสงบ!" เสียงประกาศจากโทรโข่งดังก้อง 

                  นักเที่ยวต่างพากันแตกฮือเหมือนผึ้งแตกรัง  บางคนวิ่งหนี  บางคนบินหนี  บางคนใช้พรมพยายามบินหนีไปแต่ติดแหง็กบินไม่ขึ้นเพราะน้ำหนักเกินเมื่อคนอื่นตะกายขึ้นไปนั่งด้วย

            "โทษของพวกคุณแค่ถูกทำทัณฑ์บน  และหักหกสิบคะแนนเท่านั้น!"

                   กล่าวถึงคะแนนซึ่งเป็นสิ่งชี้ชะตาการศึกษาในโอเอซิสว่าจะเรียนจบหรือไม่  ผู้คนยิ่งแตกตื่นหนีตายกันอลหม่าน

            "อย่าขัดขืนยอมให้เจ้าหน้าที่จับกุมโดยดี  มิเช่นนั้นท่านจะถูกหักคะแนนเพิ่มฐานขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่"

                  หนีหรือไม่หนียังไงก็ไม่ต่างกัน  ทุกคนจึงเลือกที่จะหนีมากกว่าอยู่  แต่ส่วนใหญ่ไปไม่รอด  กองกำลังเจ้าหน้าที่ดักไว้ทุกทาง  คนที่ถูกจับได้บางคนร้องขอให้ปล่อย  บางคนใช้กำลังต่อต้าน  แต่สุดท้ายทุกคนก็ต้องถูกจับเพื่อนำไปลงโทษไม่มีใครรอดพ้นไปได้

                  ด้านฮีโร่ปีหนึ่ง  แทนที่จะได้กลับไปพักหลังจากเหน็ดเหนื่อยปางตาย  กลับต้องรับมือกองทัพนักข่าวที่ไม่สามารถตอบโต้ได้ด้วยกำลัง  สร้างความหนักใจเป็นอย่างยิ่ง 

                  โดยเฉพาะออโรร่าที่ถูกนักข่าวรุมล้อมมากกว่าคนอื่นนำทีมโดย 'ซีเลค  ไทริน' เจ้าเก่า

            "เก่งมากเลย  ฝึกฝนหนักมากเลยใช่มั้ยถึงใช้ได้สามพลัง"

            "ฝึกนานมากมั้ยคะ  กว่าจะทำได้ขนาดนี้"

            "ใครเป็นอาจารย์สอนพลองครับ"

            "เป็นนักกีฬาพลองมาก่อนหรือเปล่า  แล้วที่นี่เลือกเข้าชมรมอะไร"

บรรดานักข่าวจ่อไมค์มาที่เธอ  แล้วยิงคำถามแข่งกันเสียงเซ็งแซ่  เล่นเอามึนไปหมด

            "หยุดนะ! นี่พวกคุณเกรงใจกันบ้างสิ  พวกเราเหนื่อยจะกลับไปพักแล้ว" เมซีเน่ตะโกนสุดเสียง  หวังว่าคงกำราบพวกนักข่าวสมัครเล่นไร้มารยาทได้บ้าง  แต่ก็เปล่า  พวกนั้นไม่มีใครสนใจยังมุ่งมั่นทำหน้าที่สื่อกันต่อไป

                   เมซีเน่จึงหมดความอดทน  ตะโกนเสียงดังกว่าเก่า

            "กฎข้อที่ยี่สิบสามห้ามเหยียบย่างเข้าป่าเทพโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือมีเหตุอันสมควร!"  นัยน์ตาสีนิลของเธอเป็นประกายวาวโรจน์  พลังอำนาจโดยสายเลือดขัตติยาแผ่กระจาย  สะกดบรรดานักข่าวให้ถอยกรูดไปข้างหลังสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว

            "พวกคุณไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร  ส่วนพวกเรา…" เมซีเน่ชี้ที่เหรียญตราสีเงินบนอกตัวเอง "เป็นกรรมการนิสิตมาปฏิบัติหน้าที่  เหรียญเงินสามารถลงโทษหักคะแนนในความผิดไม่ร้ายแรงได้สามสิบคะแนน  ความผิดร้ายแรงได้ถึงห้าสิบคะแนน…" 

            "พะ..พวกเราไม่กลัวหรอก  โดนหักแค่สามสิบคะแนน" นักข่าวหนุ่มใจกล้าคนหนึ่งพูดแทรกเสียงสั่น

                   เมซีเน่แสยะยิ้มเหี้ยม  แล้วข่มขู่เสียงเย็น

            "หึงั้นเหรอ?  สามสิบคะแนนจิ๊บๆซินะ  แต่ไม่ได้มีกฎนี่ว่าโดนหักคะแนนจากกรรมการคนหนึ่งแล้ว  กรรมการคนอื่นจะหักคะแนนซ้ำไม่ได้  ถึงเพื่อนฉันหลายคนจะไม่ได้กลัดเหรียญมา  แต่ฉันกับออโรร่าบังเอิญกลัดมาด้วย"

                  ออโรร่าก้มมองอกเสื้อตัวเอง  ลืมไปเลยว่าเธอติดมันมาด้วย

            "หรือจะให้เรียกรุ่นพี่ที่มีเหรียญทองมาช่วยหักอีกห้าสิบ  จะเอาเหรียญทองแดงอีกสิบคะแนนด้วยก็ได้"

                  บรรดานักข่าวเงียบกริบ  หน้าซีด  ถอยหลังหนีไปอีกหลายก้าว

            "ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม  ไปซะจะได้จบเรื่อง"

                   เหยี่ยวข่าวแต่ละคนหันมองหน้ากันอย่างตื่นๆ  แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

             "หนึ่ง!" เมซีเน่นับพลางโชว์นิ้วชี้ประกอบ  แต่นักข่าวทุกคนยังยืนหยัดอยู่กับที่

             "สอง!!" ตามด้วยนิ้วกลาง  หลายคนเริ่มขยับตัวแต่ยังลังเลเมื่อเห็นไม่มีใครไป

           "สาม!!!" เมซีเน่ตะคอกเสียงดัง  บรรดาเหยี่ยวข่าวพากันบินหนีหายไปอย่างรวดเร็ว  แล้วเธอก็เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปนั่งพับเพียบกับพื้นอย่างเหนื่อยหอบ    ท่ามกลางเสียงถอนหายใจโล่งอกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายของผองเพื่อนที่นั่งลงพักเคียงข้าง

                  ค่ำคืนอันเหน็ดเหนื่อยวุ่นวายจบลง  ตอนนี้ทุกคนเข้าใจความรู้สึกวิลเลี่ยมดีแล้วว่าการเป็นหัวหน้ามันมีแต่เรื่องยุ่งมากแค่ไหน...

...............................……………...................

"เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ...ทำไมมานั่งซึมอยู่อย่างนี้ล่ะคะ" ชาร์ลีน  ตัวเอกสาวนัยน์ตาสีฟ้า  ผมสีทองยาวเป็นลอนผู้น่ารัก  เข้ามาถามไถ่ฉันที่นั่งนิ่งอยู่หน้าคอมฯด้วยความเป็นห่วง

"ฮือ...ฮือ...ฮือ...ก็อาทิตย์ที่แล้วน่ะซิคะ  ขอไป 250 คอมเม้นท์  แต่ได้ไม่ถึงเป้าเลยค่ะ  แต่ดูคะแนนโหวตซิคะ...ทะลุเป้าเลย  อย่างนี้แสดงว่าหลายท่านที่เข้ามาอ่านไม่ยอมโพสคอมเม้นท์ให้น่ะซิคะ" ฉันปล่อยโฮระบายความในใจออกมาทันทีที่ถูกยิงคำถาม  พลางซบหน้าลงกับอกอันอบอุ่นของชาร์ลีน

".เอ่อ...อย่าคิดมากเลยนะคะ" ตัวเอกสาวอิมเมจคุณหนูปลอบใจฉันอย่างงงๆแกมตกใจกับท่าที่ของฉัน

"ใช่ค่ะ...บางท่านอาจจะแวะเข้ามาแล้วโหวตให้  แต่พออ่านจบตั้งใจจะคอมเม้นท์อาจจะลืมจริงๆ" ออโรร่า  นางเอกสาวมาดเท่ห์  เข้ามาช่วยปลอบฉันอีกคน

"เลิกร้องไห้งอแงเป็นเด็กๆได้แล้วนะคะ" เมซีเน่  ตัวเอกสาวสวย  นัยน์ตาคมสีนิล  ดุฉันเสียงเข้ม

ได้ผล! แค่ได้ยินเสียงแม่เจ้าหญิงจอมดุคนนี้  น้ำตาฉันก็หยุดไหลทันที

"แล้วถ้าอยากให้คนเข้ามาอ่านกันเยอะๆ ก็อย่าอู้" วิลเลี่ยม  เจ้าตัวเอกจอมกวนเข้ามาผสมโรง

"เขียนเรื่องให้สนุก" มีเจมส์  ตัวเอกมาดขรึมร่วมสนับสนุน

ฉันได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วย

ติดตามตอนต่อไปกันได้เสาร์หน้าค่ะ

อ่านสนุก  ช่วยกันโหวต  ช่วยกันโพสวิจารณ์ติชมหน่อยนะคะ 

ขอบคุณค่ะ J

PS. ท่านที่แวะเข้ามาอ่านใหม่  หรือเข้ามาอ่านบ่อยๆ แต่ยังไม่เคยแอดเรื่องนี้เป็น Favorite ถ้าไม่รบกวนเกินไปช่วยแอดให้หน่อยนะคะ  จะได้เป็นกำลังใจให้ St. Pisces นะคะ  ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,454 ความคิดเห็น