(lovely Idol) รักร้ายกับนายซุปเปอร์สตาร์

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ธ.ค. 55

~ตึ้งตึงตึ่งตึง ตึ่งตึงตึ้งตึง~ เสียงออดอันไพเราะบอกเวลาเข้าเรียนของโรงเรียนเฮอร์คิวลิสซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายตั้งอยู่ใจกลางเมืองกรุงเทพเป็นโรงเรียนประจำที่มีแต่พวกคนรวยๆอยู่ซึ่งแน่นอนว่า ไม่ใช่ฉัน^~^*เพราะที่ ฉันสามารถเข้ามาเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ได้ก็เป็นเพราะปัญญาและหัวสมองอันชาญฉลาดของฉัน วะฮาฮ่า *@* พูดแล้วก็ภูมิใจคนอะไรไม่รู้สวยไม่พอยังฉลาดลำ้ลึกได้อีก "ข้าวฟ่าง"ก่อนที่ต่อมความหลงตัวเองจะเตลิดไปมากกว่านี้ ไอโกะเพื่อนสนิทของฉันก็เรียกขึ้นมา "หะ ว่าไง" "จำได้มั้ยว่าวันนี้วันอะไร"^~^ ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อกติ๊กต๊อก ปิ้ง!ฉันนึกอยู่สักพักก่อนจะตอบไปด้วยความมั่นใจ"วันจันทร์ใช่มั้ย" -_- " 55 เค้าล้อเล่น อย่าทำหน้าเหมือนจะหักคอเค้าสิ ไอโกะ จะจำไม่ได้ได้ยังไงก็วันนี้เป็นวันสำคัญของเพื่อนรักอย่างเธอนี่ วันนี้วันเกิดแกสินะ" "อือ ฉันเกือบจะหักคอเพื่อนรักอย่างแกแล้วถ้าจำวันที่นางฟ้าอย่างฉันลงมาเกิดไม่ได้^o^โฮ่โฮ่โฮ่" ^_^**"เอ่อว่าแต่วันเกิดแกจัดที่ไหนอ่ะ" "ก็ฉันกำลังจะชวนแกไปอยู่นี่ไง เอาหูมาสิ"ซุบซิบซุบซิบ "อ๋อ 555" "นี่ พวกเธอสองคนกำลังกระซิบอะไรกันไม่ได้ฟังที่ฉันสอนเลยใช่มั้ย! ออกไปนอกห้องเดี๋ยวนี้! ทั้งคู่เลย" อาจารย์สอนสังคมจอมโหดไล่ฉันกับไอโกะออกนอกห้องเรียน เง้ เสียประวัติคนเก่ง ความประพฤติดีอย่างฉันหมดเลย=_= "ว่าแต่เมื่อกี้แกเข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย"ไอโกะถามฉันหลังจากที่เรามาอยู่หน้าห้องเรียนซักพักนึงแล้ว "อ๋อ หะ ไม่เข้าใจหรอก" "อ่าว +_+แล้วแกอ๋อทำไมยะ" "ก็เค้าจั๊กจี๊นี่เล่นกระซิบข้างหูแบบนั้น ไม่จั๊กจี๊ก็บ้าแล้ว"ไอโกะทำท่าเอือมละอากับคำตอบของฉันแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรฉันมากคงเป็นเพราะชินชากับฉันแล้วมั้ง อิอิ "ที่ฉันกระซิบ ฉันจะบอกแกว่า เราจะไป'ผับ'กัน" "หะ อะไรนะเราจะไปไหนกันเหรอ" เป็นเพราะไอโกะพูดเบามากแล้วฉันก็ไม่ได้ยินที่ไอโกะพูดทำไห้ฉันต้องถามอีกครั้ง "โธ่ ยัยหูตึงเอ๊ยฉันบอกว่าเราจะไปผับกัน"ตอนนี้ฉันได้ยินชัดมากเพราะว่าไอโกะกำลังตะโกนใส่หูฉันอย่างไม่ไยดีเลยว่าขี้หูของฉันอาจจะพุ่งทะลุออกอีกข้างนึงได้เพราะแรงสั่นสะเทือน7.8ริกเตอร์บวกกับพลังลมปากอันน่าสะพรึงกลัว "โอ๊ย เบาหน่อยก็ได้หูจะแตกอยู่แล้วยัยเพื่อนบ้า" "ก็แกอยากหูตึงไม่ได้ยินเอง สมนำ้หน้า แบร่ >€<" "ชิ! ว่าแต่แกจะออกไปยังไงอ่ะ"ที่ฉันถามแบบนี้ก็เพราะว่าโรงเรียนของฉันเป็นโรงเรียนประจำหละซิแล้วจะออกไปยังไงได้ "ฉันมีวิธี หึหึ"ไอโกะตอบฉันพร้อมแสยะยิ้มหัวเราะอย่างชั่วร้ายราวกับว่าได้เตรียมแผนการอะไรบางอย่างไว้ร่วงหน้าเป็นอย่างดีแล้ว ฉันหละกลัวเสียงหัวเราะของไอโกะแบบนี้ทุกทีแลยเพราะว่าถ้าหัวเราะแบบนี้เมื่อไหร่มีอันต้องเสี่ยงทุกทีเลย เง้ >} หลังจากคาบวิชาสังคมได้เสร็จสิ้นไปแล้วฉันกับไอโกะก็ได้กลับเข้าห้องเรียนตามปกติสะที แต่ก็ไม่พ้นสายตาอาฆาตจากครูสังคม. อาจารย์ขาอย่างมองด้วยสายตาแบบนั้นสิคะเค้ากลัวนะToT ~ตึ้งตึงตึ่งตึง ตึ่งตึงตึ้งตึง~ หลังจากที่รอคอยให้เวลาเดินผ่านจนกระทั่งเสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนนักเรียนทุกคนก็แยกย้ายกับกลับหอพักของตัวเอง หอพักของโรงเรียนนี้แบ่งเป็น 4 หอ หอชาย 1 หอ และหอหญิง 3 หอ แล้ะแต่ละหอก็จะมีผู้ที่คอยควบคุมดูแลสมาชิกในหอของแต่ละคน ฉันกับไอโกะอยู่หอที่สองซึ่งมีผู้คุมสุดโหดและเป็นรองประธานนักเรียนซะด้วย "นี่ ไอโกะตกลงแผนของแกคืออะไร"ฉันถามไอโกะทันทีที่เข้ามาในหอพักของตัวเอง "เดี๋ยวแกก็รู้ ตอนนี้แกไปอาบนำ้ก่อนดีกว่าเดี๋ยวฉันจะได้อาบต่อ" "ถ้าแกไม่บอกฉันตอนนี้นะ ฉันจะไม่ไป อ้อแล้วก็ถ้าเป็นแผนที่เสี่ยงต่อการที่รุ่นพี่จับได้ฉันก็จะไม่ทำ" "แต่แกต้องไป!"ไอโกะตะโกนใส่ฉันทันทีทำเอาฉันหน้าเหวอไปเลย อะไรเนี่ยเพื่อนคนนี้อารมณ์แปรปรวนตลอด เฮ้อ~ เดาอารมณ์ไม่ถูกเลยจริงๆให้ตายเหอะ "โอเค ถ้าแกอยากรู้นักฉันจะบอกไห้" หลังจากที่ไอโกะบอกวิธีการและแผนการออกไปข้างนอกแล้ว มันทำให้ฉันอึ้ง@_@ทึ่ง ตะลึงกับความคิดของมัน "แก จะเอาแบบนี้จริงดิ" "เออน่า ยังงี้เหละเวอร์สุดแล้ว" "แต่ ฉันว่า.." "น่านะ~ข้าวฟ่างเพื่อนรัก ข้าวฟ่างสุดสวย นะนะ" "เออ ก็ได้ นี่เห็นว่าวันนี้เป็นวันเกิดแกหรอกนะไม่ได้ยอมเพราะแกชมฉันสวยหรอก" "จร้า~"แต่ที่จริงก็แอบดีใจนะเนี่ยนานๆยัยนี้จะชมคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง อิอิ ตอนดึกหลังจากที่ดูดีแล้วว่าทุกคนนอนกันหมดแล้ว ถ้าถามว่ารู้ได้ไงก็เป็นเพราะโรงเรียนเค้าจะปิดไฟทุกดวงตอนสามทุ่มหนะสิ ฉันกับไอโกะก็เริมปฏิการตามแผนการที่วางไว้ทันที่เริ่มจากการใส่เสื้อสีดำแขนยาวใส่หมวกใส่กางเกงยีนสีดำขายาวมองยังไงก็โจรชัดๆเพื่อป้องกันคนเห็นจะได้จำไม่ได้เราต้องพลางหน้าด้วยไอโกะเลยเอามาสคาร่าผสมนำ้แล้วมาป้ายหน้าเราสองคนแล้วเอาชุดไปเปลี่ยนตอนออกไปได้แล้วหลังจากที่เตรียมตัวอยู่นานพวกเราก็เริ่มแผนการหลบหนีซะที่ก่อนอื่นเราต้องปีนหน้าต่างจากชั้นสามลงมาทางบันไดลิงอย่างละมัดละวังเพื่อลงมาทางชั้นหนึงแล้วลัดเลอะมองซ้ายขวาเพื่อไม่ให้เป็นเป้าหมายต้องหมอบคลานไปเรื่อยๆถึงตอนนี้แล้วฉันรู้สึกเหมือนฝึกทหารยังไงไม่รู้ แต่ฉันเดาว่าไอโกะต้องกำลังสนุกอยู่แน่เลยเพราะเธอคลานไปฮัมเพลงไปเบาๆอย่างสบายใจเฉิบเลยหละซิ "นี่ ข้าวฟ่างไกล้ถึงทางออกแล้วเตรียมตัวนะ" "อือ" "นั่นใครอ่ะ"อ๊าย~แย่แล้วมีคนเห็นทำไงดี ถ้าถูกจับได้ตายแน่แลย แม่จ๊าพ่อจ๊าช่วยหนูด้วยค่าTOT "ไอโกะ เราจะทำยังไงกันดี" "พวกเราจะถอยไม่ได้นะ มาถึงขนาดนี้แล้ว เอางี้ แกเห็นพุ่มไม้นั่นมั้ยไปหลบตรงนั้นกันก่อนเถอะ" หลังจากที่พวกเราทำตัวเองให้เป็นทีเมะโจได๊กันได้แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนกำลังเดินตรงมาทางนี้ 'ซวบซาบ ซวบซาบ'ไม่นะเค้าจะต้องไม่เห็นเรา พุธโท ธรรมโม สังฆ์โค กลั้นหายใจ หายตัว ฮึบ OxO ตึกตัก ตึกตัก "ก็ไม่เห็นมีใครนี่หว่า สงสัยตาฝาด"แล้วบุคคลปริศนาก็เดินหายไป "เฮ้อ หายใจไม่ออกกลั้นเกือบตายแล้วไหมละ" "เราไปกันต่อเถอะข้าวฟ่างเดี๋ยวจะไม่ทัน" หลังจากที่เราเดินกันต่ออย่างระมัดระวังขึ้นเป็นอีกสองเท่าก็มาถึงทางลับจนได้ ถ้าไม่สังเกตดีๆจะไม่รู้เลยว่าตรงนี้มีทางเข้าออก ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือชั้น "ไหนหละทางออกของแกอ่ะไอโกะ" "ก็นี่ไง"ไอโกะชี้ไปที่ตู้เก็บของใบใหญ่ที่สามารถเข้าไปได้ "นี่มันตู้เก็บของแล้วจะออกได้ไง" "งั้น แกดูนี่"ไอโกะพูดพร้อมทั้งเปิดประตูตู้หลังนั้นออกปรากฎว่ามันเป็นทางออกจริงๆมองออกไปก็เห็นถนนนอกโรงเรียนเลย สุดยอดอ่ะ มีของแบบนี้อยู่ในโรงเรียนได้ไงเนี่ย "นี่ ไม่ต้องอึ้งมากรีบตามออกมาเร็วเดี๋ยวมีคนมาเห็นแล้วจะซวย" ไอโกะเตือนฉันหลังจากที่ฉันกำลังตะลึงกลับอุปกรณ์ชิ้นนี้มันทำไห้ฉันนึกถึงประตูไปที่ไหนก็ได้ของโดเรมอนยังไงยังงั้นเลย "อ๋อ เออ" "อย่าลืมปิดประตูไว้เหมือนเดิมด้วยหละ" แล้วฉันก็ทำตามที่ไอโกะบอก เอี๊ยด~ปั้ง!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น