ไฟละมุน

ตอนที่ 33 : บทที่ 25 ซ้อนแผนรัก 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 25  ซ้อนแผนรัก 2



          กุณฑ์นอนไม่ค่อยหลับนัก เขาพลิกตัวตื่นหลายครั้งในคืนนี้.. อยากเร่ง

เวลาให้ถึงเช้าเร็วๆ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ หลับตาลงเมื่อใดก็เห็นแต่ใบหน้าหวานละมุน

.. เธอ ผู้ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำและความรู้สึก.. ชายหนุ่มถอนใจ ก่อนจะ


พลิกตัวอีกครั้งบนที่นอนนุ่มอย่างหงุดหงิด หันมองนาฬิกาบนโต๊ะเล็กข้างเตียง เพิ่งผ่าน

เวลา ตี 5  ไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ชายหนุ่มลุกขึ้นมานั่ง ลูบใบหน้าตัวเองช้าๆ อย่าง

เคร่งเครียด วันนี้แล้วสินะ.. ที่เราจะได้พบกัน..

           ชายหนุ่มขยับลุกขึ้น เพราะถึงจะนอนต่อไป ก็นอนไม่หลับอยู่ดี เขาเดินไปหยิบ

เสื้อคลุมมาสวมทับ เดินลงไปด้านล่าง ออกสู่ชายหาดช้าๆ ฟ้ายังไม่สว่างมากนัก ลมเย็น

จากทะเลพัดมาปะทะใบหน้าพอให้ได้รู้สึก ชายหนุ่มกระชับเสื้อคลุมเข้าหากัน ก่อนจะ

ยกมือขึ้นกอดอก แล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่บัวบุษย์เคยเดินมาหยุด ยืนชมพระ

อาทิตย์ขึ้น ที่ซึ่งเขา..ได้พบเห็นเธอเป็นครั้งแรก เมื่อ 5 ปีก่อน

           ชายหนุ่มสูดอากาศเย็นปนกลิ่นไอทะเลเข้าปอดยาวๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหาย

ใจ ออกช้าๆ เพื่อเป็นการซึมซับบรรยากาศยามเช้า.. ที่บัดนี้.. แสงแห่งสุริยาเทพค่อยๆ

ส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ ตามกาลเวลาที่ผ่านไป เขาเคยแปลกใจ.. ว่า เหตุใด? กันหนอ ที่ทำ

ให้หญิงสาวที่เขารักถึงชอบเดินมาดูพระอาทิตย์ขึ้นที่จุดนี้นัก..บัดนี้ เขาได้ค้นพบคำตอบ

นั้นแล้ว.. ด้วยตนเอง... เพราะเขาเองก็กำลังรอคอยความหวัง..และกำลังใจ เช่นกัน..

แสงสุรีย์ที่ปรากฏขึ้นบนขอบฟ้าที่ละน้อย แสดงถึงความหวังของวันใหม่ ที่เพิ่มมากขึ้น

ตามลำดับ ไม่ว่าอย่างไร เขาจะไม่ยอมหมดหวังเป็นอันขาด..

           ยังไม่มีใครตื่นตอนที่เขาเดินออกมา ชายหนุ่มอยากอยู่กับตัวเองเงียบๆ เพื่อทำ

สมาธิให้นิ่ง สำหรับการเผชิญหน้ากับเธอ..อีกครั้ง

           บัวบุษย์เป็นผู้หญิงที่ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์  ดังนั้น.. เขาจึงหวังว่า.. เธอจะ

ยอมฟังเขาบ้าง ชายหนุ่มถอนใจเบาๆ อีกครั้ง

           ดวงตะวัน.. ฉายแสงขึ้นเรื่อยๆ.. จนเริ่มเห็นขอบสหัสรังสี โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ

ขับไล่ความมืดสลัวลางนั้นให้หายไป ชายหนุ่มเฝ้ามองอย่างตั้งใจ  คุณบุษย์.. ผมอยาก

ให้คุณ เป็นดั่งดวงตะวันในยามนี้ ที่กำลังทอแสงแห่งความหวัง และความสว่าง มายัง

หัวใจของผม ผมคงอยู่ไม่ได้.. ถ้า.. ไม่มีคุณ....

           เวลาผ่านไปช้าๆ จนดวงสุริยาลอยขึ้นเกือบจะพ้นผิวน้ำ ชายหนุ่มจึงหมุนตัวเดิน

กลับมายังบ้านพัก เขาพบป้าศรีที่กำลังเตรียมจะทำอาหารเช้า

           “ อ้าว.. คุณหนู  ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันหละคะเนี่ย  ป้าไม่เห็นเลย “

           ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ให้นาง ก่อนจะตอบเบาๆ   “ ผมตื่นนานแล้วครับป้า “ 

           ทำเอาป้าศรีชะงักไป นี่เป็นครั้งแรก ตั้งแต่เกิดเรื่องที่คุณหนูของแกยิ้มได้.. นาง

จึงยิ้มกว้างอย่างยินดี  โถ.. คุณหนู..  แค่รู้ว่าคุณบัวบุษย์เธอจะกลับมา ยังมีชีวิตชีวาขึ้น

ได้ขนาดนี้ แล้วนี่ถ้าเธอหายโกรธ มันจะดีขนาดไหนนะ

           “ เช้านี้..คุณหนู อยากรับทานอะไรเป็นพิเศษไหมหละคะ อิฉันจะทำให้สุดฝีมือ

เลยหละค่ะ “

           กุณฑ์ยิ้มให้อีกครั้ง... “ แล้วแต่ป้าเถอะครับ ผมทานได้หมดอยู่แล้ว เดี๋ยวผมขอ

ตัว.. ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนนะครับ ป้า.. “

           “ ได้ ค้า.. คุณหนู “ 

           นางยิ้มให้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเลยไปยังห้องนอนของเขา  

           เฮ้ย! .. หวังว่าวันนี้.. จะมีแต่เรื่องดีๆ นะคะ คุณหนู


           กริชขับรถพาคุณหญิงรดาและกุณฑ์ ไปถึงบ้านบิดามารดาของบัวบุษย์ใน

ช่วงสาย เมื่อแล่นเข้าไปในบริเวณบ้านด้านหลังของโรงแรม คุณหญิงรดากวาดตามอง

อย่างพอใจในความร่มรื่น รั้วพวงชมพูกำลังออกดอกสะพรั่ง.. ตัวบ้านที่เป็นเรือนไม้สัก

ก็ดูกลมกลืนไปกับบรรยากาศของธรรมชาติ ให้ความรู้สึก เหมือนหลุดออกไปจากเมือง

ใหญ่ได้อย่างแท้จริง

           ภัชรธิดาออกมาต้อนรับอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส.. หญิงสาวไหว้คุณหญิงรดาอย่าง

นอบน้อมก่อนจะพาเข้าไปในบ้าน วันนี้.. คุณพุฒออกไปทำงานที่โรงแรมด้านหน้าตั้งแต่

เช้า และกลับเข้ามา เมื่อใกล้ได้เวลาที่คุณหญิงรดาจะมาถึง

           ภัชรธิดาพาผู้มาเยือนทั้งหมด ขึ้นเรือนนำไปยังห้องรับแขก ซึ่งคุณพุฒและคุณ

บัวกำลังรออยู่ เจ้าบ้านทั้งสองลุกขึ้นต้อนรับผู้มาเยือนอย่างมีไมตรี

           “ สวัสดีครับ คุณหญิง..”  คุณพุฒทักทาย ก่อนที่สามีภรรยาทั้งสองจะยกมือขึ้น

ไหว้

           คุณหญิงรดารีบรับไหว้.. อย่างมีไมตรีเช่นกัน  “ สวัสดีค่ะ.. คุณพุฒ คุณบัว “

           “ สวัสดีครับคุณอา “  กุณฑ์และกริชทำความเคารพผู้ใหญ่ทั้งสอง

           “ ครับ.. คุณกุณฑ์  สารวัตร.. เป็นยังไงกันบ้างครับ บาดเจ็บ หายดีกันแล้วใช่

ไหมครับ “ 

           “ ครับ คุณอา ดีขึ้นมากแล้วครับ ขอบคุณครับ.. “  กุณฑ์ตอบเสียงเบา

           “ แล้ววันนี้.. มากันถึงที่นี่..ไม่ทราบว่า มีอะไรจะให้ผมช่วยหรือครับ “  คุณพุฒ

ถามขึ้นพลางหันไปทางคุณหญิงรดา

           “ ดิฉันเองหละค่ะ.. ที่อยากมาทำความรู้จัก กับคุณพ่อคุณแม่ของหนูบัวบุษย์ “ 

คุณหญิงรดารีบกล่าว  “  ดิฉันหนะถูกใจหนูบัวบุษย์เหลือเกิน.. นะคะ  เห็นแกเป็นเด็ก

น่ารัก มีสัมมาคารวะ “

           “ อ้อ.. ครับ คุณหญิง “  คุณพุฒพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

           “ อีกอย่างนอกเหนือจากการมาทำความรู้จักมักจี่แล้วเนี่ย..  ดิฉันก็อยากจะถือ

โอกาสนี้ มาขอโทษคุณทั้งสองคนด้วยนะคะ ที่ทำให้ต้องเกิดเรื่องเข้าใจผิดกัน ระหว่าง

ตาไฟลูกชายดิฉันกับหนูบัวบุษย์  เกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเขา “

           “ ครับ..ถ้าอย่างงั้น เห็นทีจะต้องคุยกันยาว ยังไง ก็เชิญนั่งกันก่อนดีกว่านะครับ

เชิญครับ.. คุณหญิง “  คุณพุฒผายมือเชิญทุกคน

           แต่คุณหญิงรดาหันไปทางกุณฑ์ “  ไฟ เดี๋ยวแม่จะขอคุยกับคุณพุฒและคุณบัว

เป็นการส่วนตัวก่อนนะ ไฟจะไปเดินเล่นก่อนก็ได้นะลูก “ จากนั้นจึงเดินตามคุณพุฒและ

คุณบัวไป

           ส่วนกริชและภัชรธิดาก็แยกตัวไปนั่งคุยกันสองคน ที่ชานเรือนด้านข้าง กุณฑ์จึง

เดินช้าๆ ออกไปทางหน้าบ้าน ตั้งใจว่าจะไปที่หน้าโรงแรมเผื่อว่าถ้าบัวบุษย์กลับมา เขา

จะได้เห็นเธอเป็นคนแรก แต่ยังไม่ทันที่เขา จะได้ออกไปจากรั้วบ้าน สายตาของเขา ก็

พบเข้ากับ บีเอ็มดับเบิลยู ซีรี่ส์ 3 สีแดง ของบัวบุษย์จอดอยู่ แสดงว่าเธอกลับมาถึง

แล้ว ความยินดีฉายวาบขึ้นมาในความรู้สึก ชายหนุ่มรีบสอดส่ายสายตามองหาเธออย่าง

ยินดี

           “ คุณบุษย์.. “  เขารีบเดินออกไปสู่ด้านหน้าของโรงแรมทันที “  ผมคิดถึงคุณ

เหลือเกิน “  เขาเที่ยววิ่งตามหาเธอแต่ก็ไม่พบ จึงเข้าไปสอบถามพนักงานของโรงแรม

จึงได้รับคำตอบว่า.. หญิงสาวเดินออกไปที่ชายหาด เขาจึงรีบตามออกไป..


           บัวบุษย์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ชายหาดที่มีร่มคันใหญ่ปักไว้บังแดด

ซึ่งเป็นส่วนที่โรงแรมจัดไว้ให้สำหรับแขกที่มาพัก ด้านข้างมีโต๊ะเล็กวางแก้วน้ำส้มสีสวย

และเก้าอี้นอนอีกตัวที่วางคู่กัน หญิงสาวพยายามรวบรวมสมาธิให้อยู่กับหนังสือตรงหน้า

แต่ดูเหมือนไม่ค่อยจะได้ผลนัก เพราะเธอมักเผลอ คิดไปถึงคนที่กำลังมาหาพ่อแม่ของ

เธอในขณะนี้

           หญิงสาวเลี่ยงออกมาเพราะยังไม่อยากเจอหน้าเขาในตอนนี้.. ถึงเธอจะตัดสิน

ใจได้แล้ว แต่มันก็ยากที่จะทำใจ เธอไม่อยากทำให้เขาต้องเสียใจเลย..บัวบุษย์ถอนใจ

เบาๆ ก่อนจะวางหนังสือลง เอนกายลงนอน แล้วดึงผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาคลุมปิดหน้า

เอาไว้..

           กุณฑ์เดินผ่านไปในครั้งแรก ก่อนจะย้อมกลับมาดูให้แน่ใจ.. เขานั่งลงยังเก้าอี้

ตัวที่ว่าง ประกายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เฝ้ามองหญิงสาวไม่วางวาย จนบัวบุษย์

เริ่มขยับตัว ดึงผ้าปิดหน้าลงแล้วลุกขึ้น เธอจึงเห็นเขานั่งอยู่ใกล้ๆ

           “ คุณไฟ..! “  เพียงเท่านั้นหญิงสาวก็นิ่งอึ้งไป เธอปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

           “ คุณบุษย์.. ผม.. มีเรื่องอยากจะคุยด้วย.. ครับ “

           “ ค่ะ.. “  หญิงสาวยังคงเฉยเมย ทั้งน้ำเสียงและแววตา

           “ ผมอยากขอโทษ ในสิ่งที่ผมทำลงไป ทำให้คุณต้องเสียใจ.. ผมขอโทษจริงๆ

ไม่ทราบว่าคุณ..จะยอมยกโทษให้ผมได้ไหมครับ คุณบุษย์ “

           บัวบุษย์หันไปมองหน้าเขา จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้น.. เธอเห็นแววเสียใจ

ที่มันฉายชัด ทั้งเว้าวอนและอ้อนวอนขอโทษเธอ หญิงสาวหันหน้าหนีและลุกขึ้นทำท่า

จะเดินออกไป กุณฑ์รีบคว้ามือของเธอไว้แล้วเขาก็ได้พบกับความว่างเปล่าที่ข้อมือของ

เธอ.. คุณบุษย์!.. นี่คุณ..ชายหนุ่มเงยขึ้นมองหน้าเธอทันที เขาใจหายอย่างบอกไม่ถูก

           “ คุณ.. โกรธผมมากขนาดนี้เชียวหรือครับ “  ถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แหบ

พร่า

           บัวบุษย์บิดข้อมือออกจากมือของเขา “ ปล่อยค่ะ “

           “ คุณบุษย์.. ได้โปรด.. ผมขอร้อง อย่าทำอย่างนี้เลย มีอะไรเราคุยกันก่อนได้

ไหมครับ ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่าง ให้คุณหายโกรธ ผมผิด.. ผมรู้ ว่าผมผิด แล้วผมก็

อยากจะขอโทษในสิ่งที่ผมทำ ทำไมคุณถึงไม่สามารถอภัยให้กับคนที่..รักคุณ ได้เลย

หรือครับ “

           หญิงสาวชะงักนิ่งไปกับคำบอกรักของเขา น้ำตาใสๆ เอ่อล้นออกมาไหลลงอาบ

แก้มช้าๆ จากที่มันเคยไหลย้อนลงสู่หัวใจของเธอ บัดนี้.. มันกำลังไหลกลับขึ้นมาอย่าง

ท่วมท้น หญิงสาวเม้มปากแน่น.. หัวใจยิ้มอย่างมั่นใจขึ้นทีละน้อย หญิงสาวหันมามอง

หน้าเขาอีกครั้ง.. ได้สิคะ คุณไฟ.. บุษย์จะให้อภัยคุณ แต่ว่า.. คุณ. ต้องเป็นคนทำ ให้

บุษย์เห็น.. ว่า สิ่งที่คุณพูด มันคือความจริง ที่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

           “คุณบอกว่าคุณรักบุษย์.. แต่คุณกลับไม่เชื่อใจบุษย์ แล้วอย่างนี้.. จะเรียกว่า

ความรักหรอคะ.. “

           “ ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อใจคุณ..นะครับ คุณบุษย์ ผมเพียงแต่.. อยากทำให้คุณแม่

มั่นใจ..ว่าผมรักแล้วก็เลือกคนไม่ผิด ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะโกหกคุณ เพียงแต่กำลังหาทาง

ที่จะบอกคุณยังไง เพื่อไม่ให้คุณโกรธ แต่คุณก็มาทราบเองเสียก่อน ผมเสียใจ..ผมน่า

จะบอกคุณให้เร็วกว่านี้ “  

           “ ช่างเถอะค่ะ..ไหนๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว อย่างน้อยมันก็ทำให้บุษย์หลุดออก

มาจากความฝันเสียที “

           “ หมายความว่ายังไงครับ.. หมายถึงคุณบุษย์ ไม่โกรธผมแล้ว.. ใช่ไหมครับ “ 

ชายหนุ่มถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

           “ ค่ะ.. บุษย์ไม่โกรธคุณแล้ว.. “

           สิ้นเสียงของเธอ ชายหนุ่มก็ดึงร่างบางเข้ามากอดอย่างดีใจ เธอยินยอมให้เขา

กอดแต่โดยดี ก่อนจะค่อยๆ ดันเขาออก

           “ แต่ว่า.. บุษย์ จะไม่กลับเข้าไปอยู่ในความฝันเดิมๆ อีกแล้วนะคะ “

           “ หมายความว่ายังไง..นะครับ ผมไม่เข้าใจ “

           บัวบุษย์ ค่อยๆ ดึงสร้อยข้อมือเส้นบาง ที่มีหัวใจเล็กๆ สองดวงห้อยอยู่ออกมา

จากกระเป๋า หญิงสาวจับมือใหญ่ของเขาให้แบออก วางสร้อยเส้นนั้นลงไป แล้วจึงกุม

มือเขา ให้กำสร้อยเส้นนั้นไว้ เงยขึ้นสบตาที่มีแววสับสนของเขา..

           “ บุษย์คืนสิ่งนี้ให้คุณค่ะ.. เพราะมันคือตัวแทนของความฝันที่คุณสร้างขึ้นมาให้

บุษย์ ดังนั้น.. เมื่อความฝันนั้นหายไปแล้ว มันคงไม่มีประโยชน์ที่บุษย์จะเก็บมันเอาไว้

คุณเอากลับไปเถอะค่ะ ส่วนคำถามที่คุณเคยถาม..ว่า บุษย์จะยอมเป็นแฟนของคุณหรือ

เปล่า นั้น.. วันนี้ บุษย์ก็จะตอบไปเสียเลยในคราวเดียวกันนะคะ.. ว่า.. ไม่ค่ะ.. บุษย์ไม่

ต้องการเป็นแฟนกับคุณ ค่ะ.. คุณไฟ “

           กุณฑ์แทบล้มทั้งยืน นี่หมายความว่ายังไง หมายความว่าเธอไม่รักเขาแล้ว ใช่

ไหม ทำไม.. เป็นอย่างนี้ ในเมื่อเธอให้อภัยเขาแล้ว แต่เธอกลับตัดรอน อย่างไม่มีเยื่อ

ใยเลยแบบนี้..  คุณบุษย์ ทำไม.. คุณใจร้ายอย่างนี้.. ผมรักคุณนะ ได้ยินหรือเปล่า

           “ คุณบุษย์..ทำไมหละครับ ในเมื่อผมรักคุณมากขนาดนี้แล้วทำไมคุณถึงจะทิ้ง

ผมไปอีก “  ชายหนุ่มตัดพ้อ อย่างท้อแท้..

           หญิงสาว หันหน้าไปทางอื่นแล้วแข็งใจพูดออกไป ก่อนที่จะใจอ่อนไปกับเขา

อีก  “ บุษย์..บอกคุณแล้วไงคะ ว่าบุษย์ไม่ต้องการกลับไปอยู่ในความฝันเดิมๆ อีกแล้ว

หากว่าคุณไฟ..รักบุษย์จริงๆ เหมือนอย่างที่คุณพูด คุณก็ต้องทราบ ว่าจริงๆ แล้ว บุษย์

ต้องการอะไร.. คุณกลับไปถามใจของคุณเองเถอะค่ะ ว่าจริงๆ แล้ว คุณรักบุษย์มากพอ

หรือเปล่า “

           “ คุณบุษย์.. “

           หญิงสาว.. เดินจากกุณฑ์ไปแล้ว.. แต่ชายหนุ่มยังคงยืนกำสร้อยเส้นบางนั้นไว้

แน่น..เขาไม่เข้าใจเธอเลย..ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่ สีหน้าของเขาตอนนี้ เคร่งเครียด

ยิ่งขึ้นกว่าเดิมมาก..


           บัวบุษย์เดินกลับเข้าไปในบ้าน ด้วยสีหน้าปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

ภัชรธิดาและกริชหันมาเห็น

           “ อ้าว!.. บุษย์ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันหละเนี่ย.. เงียบเชียว “ ภัชรธิดารีบเดิน

มาหาทันที

           “ มาถึงนานแล้วหละ..อั้ม  แต่เห็นคุณพ่อคุณแม่มีแขก ก็เลยออกไปเดินเล่น “

           “ แหม!.. แม่คุณ เล่นหนีหายไปเลย ทำเอาทุกคนตกใจ เป็นห่วงกันแทบแย่

ยิ่งคุณกุณฑ์นะ.. แย่กว่าเพื่อนเลย “

           “ งั้นหรือ.. “

           “ อืมม...แล้วนี่.. เจอคุณกุณฑ์หรือยังหละ..บุษย์ “

           หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆ.. ก่อนจะขยับทำท่าจะเดินเข้าไปด้านใน

           “ เดี๋ยวสิ คุยกันก่อน.. “

           “ คุยอะไรหละ.. ชั้นไม่มีอะไรจะคุย “

           “ เอ๊า!.. แม่คนนี้..ก็เจอคุณกุณฑ์แล้ว เค้าว่ายังไงบ้างหละ เค้าขอโทษเธอแล้ว

ใช่มั้ย..  “

           “ หืมมม.. แล้ว “

           “ แล้วยังไง.. “

           “ ก็ไม่แล้วยังไงนี่..เค้าขอโทษ..ชั้นก็ให้อภัย  ก็..ไม่เห็นมีอะไรเลย..” บัวบุษย์

ยักไหล่เพื่อแสดงว่าไม่มีอะไรจริงๆ

           “ ต้องมีสิ น้ำเสียงแกแบบเนี่ย..มันไม่ธรรมดาซะแล้ว บอกมาซะดีๆ ว่ามีอะไร “

           บัวบุษย์หันไปมองกริชเล็กน้อย ก่อนจะตอบเพื่อนสาว “ ไม่มี๊... “  จากนั้นจึง

เดินผละไปเข้าห้องของตนเอง

           ภัชรธิดาหันไปมองหน้ากริชบ้างพลางย่นจมูก “ ชิส์..เสียงสูงขนาดนี้มันจะไม่มี

อะไรได้ยังไง ชั้นว่า.. ต้องมีแน่ คุณว่ามั้ย..ชั้นต้องรู้ให้ได้ว่าอะไร.. คุณรอเดี๋ยวนะคะ..

เดี๋ยวชั้น มา “

           กริชอมยิ้ม.. พลางส่ายหัวให้กับหญิงสาวทั้งสอง..  ภัชรธิดาเดินหายเข้าไปใน

ห้องของบัวบุษย์ จากนั้นไม่นานกุณฑ์ก็เดินกลับเข้ามา เมื่อกริชหันมาเห็นเข้าถึงกับ

ต้องตกใจ..

           “ เฮ้ย.. ไอ้เสือ เป็นอะไรไปวะ.. “

           กุณฑ์เดินไปนั่งลงที่ชานเรือนอย่างหมดแรง .. “  คุณบุษย์.. เค้า คงไม่รักกัน

แล้ว.. “  เสียงกุณฑ์เบาจนแทบไม่ได้ยิน

           “ เกิดอะไรขึ้น ก็ไหนเมื่อกี้.. คุณบุษย์บอกว่า.. ให้อภัยนายแล้วไง “  กริชพูด

ออกมาอย่างประหลาดใจ

           “ เธอคืน.. สิ่งนี้.. มาให้กัน แล้วบอกว่า เธอจะไม่กลับไปเป็นอย่างเดิมอีก.. “

กุณฑ์หยิบสร้อยข้อมือเส้นบางนั้นให้กริชดู “ เธอไม่ต้องการ.. เป็นแฟนกัน.. เธอพูดชัด

เสียจน.. “

           “ เฮ้ย!.. เดี๋ยวนะ.. ไอ้คุณไฟ แต่จากท่าทางที่กันเห็นคุณบุษย์ เมื่อตะกี้นี้..มัน

ไม่น่าจะใช่อย่างที่นายบอกเลยนิหว่า ไหน..นายลองเล่ามาให้หมดซิ ว่า.. คุณบุษย์เธอ

พูดว่ายังไงบ้าง เผื่อไอ้วิชาสืบสวนสอบสวนของกัน มันจะช่วยอะไรได้บ้าง “

           กุณฑ์เล่าให้กริชฟังช้าๆ แทบจะทุกคำพูดของเธอ.. กริชพยักหน้าอย่างเข้าใจ

           “ อืมม.. อย่างนี้นี่เอง.. กันถามจริงๆ นะ.. นายไม่สะดุดใจอะไรในคำพูดของเธอ

บ้างเลยหรือ..วะเพื่อน “

           “ นาย.. หมายความว่ายังไง.. “  กุณฑ์เริ่มถามด้วยความสนใจ

           “ คีย์.. ของเธอ อยู่ในประโยคสุดท้ายที่เธอบอกนาย.. นั่นแหละ นายเอากลับ

ไปคิดเองเถอะ ส่วนที่นายบอกว่าคุณบุษย์เธอไม่รักนายแล้วอะ.. อันนี้..กันขอเถึยงว่ะ..

ว่าไม่จริงแน่ๆ เพราะกันว่าจากที่กันเห็น มันตรงกันข้ามเลยว่ะ เธอ..รักนายมากต่างหาก"

           “ นาย.. คิดอย่างนั้น จริงๆ รึ.. “

           กริชยักคิ้วให้กุณฑ์ทันที...  “ ใช่.. ไม่ผิดแน่ “

           กุณฑ์นิ่งไปอย่างไตร่ตรอง...เขาขมวดคิ้ว คิดทบทวนถึงประโยคสุดท้ายของ

เธออีกครั้ง.. “ บุษย์..บอกคุณแล้วไงคะ ว่าบุษย์ไม่ต้องการกลับไปอยู่ในความฝันเดิมๆ

อีกแล้ว..หากว่าคุณไฟ.. รักบุษย์จริงๆ เหมือนอย่างที่คุณพูด.. คุณก็ต้องทราบว่า จริงๆ

แล้วบุษย์ต้องการอะไร คุณกลับไปถามใจของคุณเองเถอะค่ะ ว่าจริงๆ แล้วคุณรักบุษย์

มากพอหรือเปล่า
“ .. ถ้าผมรักคุณมากพอ.. ผมก็จะทราบว่าคุณต้องการอะไรอย่างนั้น

หรอ.. แล้วคุณต้องการอะไรหละ.. คุณบุษย์.. ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินวนไปวนมาอย่างคิด

หนัก.. กริชมองเพื่อนอย่างช่วยลุ้น.. หวังว่ากุณฑ์จะสามารถตีโจทย์นี้ได้แตก

           ไม่นาน ชายหนุ่มซึ่งเดินกลับไปกลับมาอย่างครุ่นคิด ก็เริ่มเดินช้าลงเรื่อยๆ จน

หยุดนิ่ง.. พร้อมๆ กับที่ สีหน้าของเขาเริ่มดีขึ้น เขายิ้มให้กับความโง่เขลาของตัวเอง...

คุณบุษย์นะคุณบุษย์.. คุณนี่ร้ายจริงๆ ทำเอาผมแทบจะเป็นบ้าเลยทีเดียว.. คุณบอก..

ไม่ต้องการอยู่..ในความฝันเดิมๆ เพราะคุณอยากจะอยู่ในโลกของความจริง..หละสินะ

โธ่เอ้ย!..ไอ้ไฟ..นายนี่มันงี่เง่าสิ้นดี เธออุตส่าห์บอกใบ้ให้ขนาดนี้แล้ว นายยังคิดไปถึง

ไหนๆ อีก    

           “ เป็นไง..รู้แล้วหละสิ ว่าคุณบุษย์ เค้าต้องการอะไร “ กริชถามขึ้นอย่างอยากรู้

           “ อืมม.. รู้แล้ว “  กุณฑ์เดินไปโอบไหล่เพื่อน  “  ขอบใจนะกริช.. “

           “ เออน่า..ได้เสมออยู่แล้วเพื่อน “   กริชยักคิ้วให้เพื่อนอีกครั้ง.. พลางหัวเราะ

ออกมาพร้อมกุณฑ์

           “ แล้วนายจะทำยังไง.. ต่อไป “

           “ ก็จะทำอย่างที่เธอต้องการไงหละ เพื่อพิสูจน์ว่ากันรักเธอมากแค่ไหนหนะสิ “

           “ อืมมม.. ก๊อ.!! โอเค.. จัดไปเพื่อน “

           กุณฑ์ตบบ่ากริชอีกครั้งก่อนจะผละไปที่ห้องรับแขกที่คุณหญิงรดา ยังคงพูดคุย

อยู่กับบิดามารดาของบัวบุษย์

           “ อ้าว.. ไฟ เข้ามาสิลูก.. แม่กำลังจะออกไปอยู่พอดีเลย “

           “ ครับ.. คุณแม่  พอดีผมมีเรื่องอยากจะเรียนขออนุญาตคุณอา.. หนะครับ “

           “ เรื่องอะไรรึ.. คุณกุณฑ์ “

           “ เรื่องคุณบุษย์.. ครับ “

           “ เรื่องยัยบุษย์.. “   คุณพุฒหันไปมองหน้าคุณบัว ก่อนจะหันมาถามกุณฑ์อีก

ครั้ง   “ ยัยบุษย์ทำไมรึ..คุณ.. “

           “ เออ.. คือ ผมจะเรียนขออนุญาต ส่งเถ้าแก่มาสู่ขอคุณบุษย์หนะครับ “

           ทันทีที่เขาพูดจบ ผู้ใหญ่ทั้งสามคนก็หันมามองหน้ากัน พลางหัวเราะ.. จนชาย

หนุ่มเริ่มงง คุณหญิงรดาจึงหันมาบอกเขา   “ เรื่องเนี่ย.. แม่เพิ่งจะคุยกับคุณอาทั้งสอง

จบไป เมื่อตะกี้นี้เองจ้าลูก.. “

           “ อ้าว.. หรือครับ “

           “ ใช่ครับ คุณกุณฑ์.. แต่ผมบอกคุณหญิงไปว่า ผมคงจะให้คำตอบแทนลูกสาว

ของผมไม่ได้ ยัยบุษย์คงต้องเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้เอง.. ว่าแต่..ที่คุณบอก เมื่อสักครู่นี้

เนี่ย.. คุณเจอยัยบุษย์แล้วหรือครับ “

           “ ครับ.. เจอกันแล้วครับ “  

           กุณฑ์เล่าเรื่องราวระหว่างเธอและเขาให้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนฟังอีกครั้ง คุณพุฒถึง

กับตบเข่าฉาดใหญ่

           “ ให้มันได้อย่างนี้สิ.. ลูกสาวผม “

           “ ถ้าอย่างนั้น ดิฉันหาฤกษ์ กำหนดวันแต่งได้เลยใช่ไหมคะ คุณพุฒ “

           “ แล้วแต่ทางคุณหญิงจะสะดวก ก็แล้วกันครับ เพราะถ้าทางยัยบุษย์โอเค ผมก็

ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ใช่ไหม.. คุณบัว “  คุณพุฒหันไปขอความเห็นของภรรยา

           “ ค่ะ ถ้าลูกตกลง เราเป็นพ่อเป็นแม่.. จะไปห้ามเขาได้อย่างไร.. จริงไหมคะ “

           “ นั่นสินะ.. ถ้าอย่างนั้น อีก 3 วัน ทางเราจะส่งเถ้าแก่มาสู่ขอหนูบุษย์ก็แล้วกัน

นะคะ.. คุณพุฒ คุณบัว “

           “ ครับ..คุณหญิง  เอ..แต่ว่าคุณกุณฑ์ครับ เรื่องนี้..ยัยบุษย์ยังไม่รู้ใช่ไหมครับ “
 
           “ ครับคุณอา คุณบุษย์เธอยังไม่ทราบ ผมอยากขอร้องคุณอาทั้งสองว่าอย่าเพิ่ง

บอกเธอ..ได้ไหมครับ คือผมอยากทำเซอร์ไพรส์เธอหนะครับ แล้วอีกอย่างตอนเนี่ย..

ผมยังไม่ได้ถามเธอเลย.. ว่าเธอยินยอม.. ที่จะแต่งงานกับผมหรือเปล่า ผมขอถามเธอ

ก่อนนะครับ “

           “ แหม!.. คุณกุณฑ์ ยังไม่ทันไรเลย.. คุณทำท่าเกรงใจยัยบุษย์เสียขนาดนี้ ผม

ว่าแต่งไป คุณคงได้เข้าสมาคมคนเกียมัว..แน่ๆ เลย.. ฮะ ฮ่า..”  คุณพุฒหัวเราะชอบใจ

นักหนา เขาตบบ่ากุณฑ์อย่างพอใจ  “ เออ.. แต่ผมชอบนะ คนกลัวเมียเนี่ย.. เขาว่ากัน

ว่าครอบครัวจะสงบสุข.. ไม่มีปัญหา ”

           กุณฑ์ยิ้มเขินๆ  “ ครับ.. ผมกลัวใจเธอหนะครับ “

           “ ฮะ..ฮ่า ..  ดีครับดี.. คุณสมบัติในการเป็นลูกเขยของคุณ.. ผ่าน.. แบบนี้ ผม

ช่วยคุณเต็มที่เลย..” 

           คุณพุฒโอบบ่ากุณฑ์อย่างยินดี.. ทุกคนยิ้มแย้มอย่างมีไมตรี ที่จะได้เป็นทอง

แผ่นเดียวกัน


           หลังภัชรธิดาเดินตามบัวบุษย์เข้ามาในห้อง ก็พบว่าเพื่อนรักของเธอกำลัง

ให้ความสนใจอยู่กับงานและคอมพิวเตอร์ตรงหน้ามากกว่าที่จะตอบคำถามมากมายของ

เธอ หญิงสาวจึงพยายามหาวิธีที่จะทำให้บัวบุษย์ยอมพูดออกมาให้ได้

           “ บุษย์.. เธอจะเลิกกับคุณกุณฑ์เค้าจริงๆ หรอ “

           บัวบุษย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์งานอยู่..หันไปมองหน้าเพื่อนสาว “ ทำไม.. แกถึง

คิดว่า ชั้นจะเลิกกับเค้าหละ “

           “ ก๊อ.. แกทำเหมือนไม่แคร์เค้าแล้วนี่.. “

           “ ประโยคนี้..แกน่าจะไปถามเค้ามากว่าจะมาถามชั้นนะ..อั้ม ว่าสิ่งที่เค้าทำหนะ

เค้าแคร์ความรู้สึกของชั้นบ้างรึเปล่า “

           “ อูยยย!..ก็ไหนแกว่าให้อภัยเค้าแล้วไงหละ..บุษย์.. “

           “ ความรู้สึกของคนเราหนะ มันไม่ใช่กระดาษนะ.. ที่เขียนผิดลบออกแล้วมันจะ

หายไปได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เค้าเองก็ต้องได้เรียนรู้เหมือนกันว่า..ความเชื่อใจกัน

การยอมรับและการเข้าใจกันนั้นเป็นรากฐานของความรัก ไม่ใช่สักแต่พูดว่ารัก.. แล้วจะ

ทำอะไรๆ ก็ได้โดยไม่ต้องเข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรหรือต้องการอะไร สำหรับชั้น

ความรัก..เป็นเรื่องของคนสองคนที่ต้องแชร์ความรู้สึกซึ่งกันและกันแบ่งปันในทุกๆ ด้าน

ที่ผ่านมาหนะ..คุณไฟ..เค้าเป็นคนกำหนดและก้าวเข้ามาในชีวิตของชั้น เพื่อที่จะให้ชั้น

ได้เรียนรู้ความเป็นตัวตนของเค้า โดยที่เค้าคิดเสมอ..ว่าเค้ารู้จักชั้นดีแล้ว แต่..แกก็เห็น

ว่าผลมันเป็นยังไง  “

           “ อืมมม!!.. มันก็จริงของแกนะบุษย์ แล้วนี่แกจะเอายังไงต่อหละ ในเมื่อเค้ามา

ขอโทษแกแล้วแบบเนี้ย “

           บัวบุษย์มองหน้าเพื่อนสาว พลางอมยิ้มนิดๆ “ ก็รอดูสิ.. ว่าเค้าจะทำยังไง “

           “ หืออ!!.. รอเฉยๆ เนี่ยนะ “  ภัชรธิดาทำตาโต..อย่างไม่เข้าใจ

           “ ก็ใช่หนะสิ.. ชั้นบอกเค้าไปแล้ว..ว่าชั้นต้องการอะไรคราวนี้มันก็ขึ้นอยู่กับเค้า

แล้วหละ ที่ต้องพิสูจน์ให้ชั้นเห็น.. ว่าเค้ารักชั้น.. มากพอรึเปล่า “

           “ หูยยย..! แก ชั้นว่า..งานนี้..คุณไฟเจอคู่ปรับตัวจริงเข้าให้แล้ว..หละซิ ใช่มั้ย

เนี่ย “

           “ จอมวางแผนอย่างคุณไฟ แกคิดว่าเค้าจะยอมง่ายๆ ไหมหละ.. “

           “ ไม่มีทาง.. อะ  คุณกริชบอกว่า.. คุณกุณฑ์เป็นคนที่ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ

ชั้นว่านะ.. เค้าต้องพยายามอย่างถึงที่สุดแน่ “

           บัวบุษย์ยิ้มให้เพื่อนรัก.. ก่อนจะหันไปสนใจงานตรงหน้าอีกครั้ง.. ภัชรธิดาเห็น

ดังนั้น จึงขยับเดินไปที่ประตู

           “ งั้น.. ชั้นออกไปหาคุณกริชก่อนแล้วกันนะบุษย์ “

           “ อื่มม!! .. บอกคุณพ่อด้วยว่าชั้นจะทำงานก่อน แล้วเย็นๆ ค่อยเจอกันนะอั้ม “

           “ ได้.. เดี๋ยวชั้นบอกให้.. ออ..แล้ว ไม่มีอะไรจะฝากบอก.. คนนั้นบ้างหรอ.. “ 

พูดแล้วภัชรธิดาก็หัวเราะ อย่างล้อเลียน..

           บัวบุษย์เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสาวพลางชี้หน้า..อย่างหมั่นใส้  “ เดี๋ยวเถอะ..

ยัยอั้ม.. นับวันหล่อนก็จะติดนิสัยคุณกริชมา..มากขึ้นทุกทีแล้วนะ.. “

           ภัชรธิดาหัวเราะเสียงดังอย่างสนุกสนาน ทำท่าส่งจูบให้เพื่อนสาว ก่อนจะเปิด

ประตูเดินออกไป.. เสียงหัวเราะของภัชรธิดา ทำให้บัวบุษย์ต้องอมยิ้มอย่างนึกขันไป

ด้วย

           หญิงสาวรามือจากงานตรงหน้า เอนกายลงพิงพนักเก้าอี้ หลับตา ปล่อยใจให้

ลอยล่องไปหาใครบางคน ที่ไม่เคยเลือนหายไปจากความรู้สึกของเธอเลย นับตั้งแต่

เขา ก้าวเข้ามาในชีวิต.. คุณไฟ..บุษย์ขอโทษนะคะ ถ้าทำให้คุณต้องทุกข์ใจไปบ้าง

บุษย์แค่อยากให้คุณรู้นะคะ.. ว่าบุษย์ไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ที่คุณจะมาจับให้

ซ้ายหันขวาหันอย่างไรก็ได้โดยไม่รู้สึกอะไร..เพียงแต่หวังว่าความรักที่คุณมีให้บุษย์

มันจะมากพอที่คุณจะเข้าใจในสิ่งที่บุษย์ต้องการนะคะ.. บุษย์รักคุณค่ะ
... 


           บัวบุษย์รู้สึกตัวตื่นขึ้นเร็วกว่าปกติในเช้าวันนี้   หญิงสาวหันมองนาฬิกา

บอกเวลา 05.45 น. เธอตื่นก่อนเวลาปลุกของนาฬิกาเสียอีก.. ภายใต้ท่าทางสงบนิ่ง

ของเธอ ใครจะรู้บ้างว่า.. ภายในจิตใจของเธอนั้นเป็นอย่างไร นี่ล่วงเข้าวันที่ 3  แล้ว

ที่กุณฑ์หายไปนับตั้งแต่เจอกันครั้งสุดท้าย เขาไม่.. แม้แต่จะโทรศัพท์มา..หรือเขา..

ไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไร..บางที เขาอาจจะรักเธอไม่มากพอ..หญิงสาวคิดคำนึง

อย่างวุ่นวายใจ พาลนึกน้อยใจชายหนุ่มขึ้นมา.. จนนอนไม่หลับ  ทุกคนรอบๆ ตัวเธอ

ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..แม้แต่ภัชรธิดา.. แม่เพื่อนรัก ที่วันๆ เอาแต่คุยโทรศัพท์

กับชายคนรักโดยไม่สนใจเธอเลย..คุณพ่อคุณแม่เอง ก็ไม่พูดถึงเรื่องที่คุณหญิงรดา

มาขอพบ บางทีอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเธอเลยก็ได้นี่นะ.. ชิส์..!!  หญิงสาวย่น

จมูกอย่างขัดใจ  งื้อออ!!..ยังไงดีหละทีนี้

           หญิงสาวผุดลุกขึ้นไปทำกิจธุระส่วนตัว เรียบร้อยแล้วจึงแต่งตัวเตรียมจะออก

ไปเดินเล่น ที่ชายหาดเหมือนทุกวัน.. กระโปรงบานยาวกรอมเท้าสีครีมเสื้อตัวหลวม

เนื้อผ้าบางเบาเปิดไหล่เนียนด้วยจีบระบาย ปล่อยผมดำสลวยเป็นมันราวเส้นไหมไว้

เบื้องหลัง เดินไปคว้ารองเท้าสานคู่บางที่ใส่เป็นประจำยามออกไปเดินเล่น หญิงสาว

ถอนใจอีกครั้งก่อนจะเดินออกมาจากห้อง บ้านเงียบสงบเกินไปจนแทบจะได้ยินเสียง

เต้นของหัวใจตนเอง..

           บัวบุษย์.. เดินไปถอดรองเท้าไว้ที่หาดหน้าโรงแรมเหมือนทุกครั้ง ฟ้าสลัวใน

ยามเช้า เห็นขอบทะเลอยู่รำไรไกลสุดสายตา ที่ทำลังเฝ้ารอแสงอรุโณทัยแห่งสุริยา

ทิตย์อย่างมีความหวัง.. บัวบุษย์สูดลมหายใจช้าๆ ให้เต็มปอด รับกลิ่นไอแห่ง ความ

หวังนั้นเพื่อเป็นกำลังใจแก่ตนเอง หญิงสาวเดินทอดน่องรับสายลมเย็นยามเช้าที่พัด

ผ่านร่างของเธอไป ช่างเบาสบายนัก.. ชายหาดที่ทอดยาวออกไปด้วยผืนทรายขาว

สะอาด เม็ดทรายละเอียดนุ่มเท้าให้ความรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เธอพบเพื่อนตัวน้อยๆ ที่วิ่ง

ล้อลมไปข้างหน้ายามเธอก้าวเดินอีกครั้ง ปูลม.. มิตรภาพเล็กๆ..ที่พร้อมหน้ากันออก

มาเดินเล่นไปพร้อมเธอ เหมือนเช่นทุกวัน

           หญิงสาวหันไปมองที่ขอบฟ้าอีกครั้ง บัดนี้..แสงสุรีย์เริ่มฉายฉานแตะขอบฟ้า

สัญลักษณ์ของการเริ่มต้นวันใหม่มาถึงแล้ว.. หญิงสาวหยุดมอง.. อย่างใจลอย  แล้ว

เราหละ..เราจะเริ่มต้นวันใหม่นี้อย่างไรกัน.. หญิงสาวเริ่มออกเดินอย่างเลื่อนลอยอีก

ครั้ง พลางคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เธอและเขาได้พบกัน ทุกความทรงจำ..ยัง

แจ่มชัดกรุ่นความรู้สึกอาลัยอาวรณ์แลโหยหาความอบอุ่นนั้นไม่คลาย คิดคำนึงขึ้นมา

เมื่อใดก็ทำให้หัวใจของเธอ..อบอุ่นได้ทุกครั้ง.. รอยยิ้มเศร้าสร้อย แตะแต้มอยู่บนริม

ฝีปากอิ่ม

           จากนี้ไป..จะเป็นอย่างไร หากว่าเธอไม่มีเขาอีกต่อไป.. คิดมาถึงตรงนี้ หญิง

สาวก็เริ่มรู้สึกว่าเธอเดินมาไกลเกินไปเสียแล้ว บัวบุษย์หันมองรอบกาย  ตายจริง.. นี่

เราเดินมาไกลขนาดนี้เชียว..หญิงสาวรีบหมุนตัวกลับ เห็นบ้านพักของกุณฑ์อยู่ไกลๆ

พลางคิดได้ว่า..บางทีการเดินอย่างไม่มีจุดหมายในครั้งนี้ก็เปรียบเหมือนทางชีวิตของ

เธอที่เดินออกไปไกลเกินกว่าจุดหมายปลายทางเสียแล้ว สมควรที่เธอจะกลับไปเสีย

ที จะสายเกินไปไหมนะ.. หากว่าเธอ.. จะเดินกลับไปหาเขา.. เขาจะยัง..

           พลันสายตาของเธอก็พบเข้ากับร่างของชายคนหนึ่ง ซึ่งคุ้นตา.. เขากำลังก้าว

เดินอย่างช้าๆ  เชิ้ตขาวปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกงสแล็กสีขาวดูนวลตานัก.. แขน

เสื้อถูกพับขึ้นไปจนถึงข้อศอกทั้งสองข้าง ช่างสง่างามและชวนฝัน..หญิงสาวมองภาพ

นั้นพลางคิด  “ นี่เรากำลังฝันอยู่ใช่ไหม... เราเคยเห็นภาพนี้มาแล้วนี่นา.. ที่ไหนนะ..

ทำไมมันเลือนๆ เหมือนในฝันเสียจริง
.. “  แล้วมันก็ค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น เมื่อเขาเดินใกล้

เข้ามาทุกที จนถึงระยะที่สามารถมองเห็นได้.. หญิงสาวก็ต้องอุทานอย่างแปลกใจ

           คุณไฟ !! “  คงไม่บังเอิญขนาดนี้.. หละมั๊ง.. โอ!!.. ความทรงจำที่วาบขึ้น

มา ทำให้ผิวหน้านวลแดงระเรื่อขึ้นทันใด เมื่อระลึกถึงความฝันแรก ที่เธอ.. เคยฝันถึง

เขา

           กุณฑ์.. เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอช้าๆ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา นัยน์ตา

ปรอยจนชายหนุ่มต้องแปลกใจ เขากุมมือทั้งสองข้างไปที่ไหล่บางนุ่มมือก่อนจะค่อยๆ

เชยคางมนนั้นเบาๆ หญิงสาวพริ้มตาลงทำท่าชวนฝันเสียจนกุณฑ์อดใจไม่ไหว..เขาจึง

แตะริมฝีปากไปที่หน้าผากของเธอ ได้ยินเธอเรียกชื่อเขาเบาๆ..  คุณไฟ.. เสียงหวาน

ละมุนเสียจนเขาต้องเลื่อนปลายจมูกลงมาตามสันจมูกของเธอ ก่อนจะแนบริมฝีปากลง

ไปบนปากอิ่มบางนั้น..สัมผัสแรกบนริมฝีปากนุ่ม ทำให้บัวบุษย์ต้องเบิกตาโตขึ้นทันใด

โอ!..เรื่องจริงหรือนี่ อาการตัวแข็งนิ่งไปของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมา

มองหน้าเธออีกครั้ง.. คราวนี้นัยน์ตาชวนฝันของเธอหายไปแล้ว เหลือไว้แต่แววสับสน

ชายหนุ่มจึงดึงร่างของเธอเข้ามากอดไว้นิ่งๆ แทน  เขาลูบศีรษะของเธออย่างเบามือ

ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้บัวบุษย์ปรับอารมณ์ตนเองให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะค่อยๆ

ผลักเขาออกเบาๆ กุณฑ์ยอมปล่อยเธอแต่โดยดี.. พลางยิ้มให้   แต่บัวบุษย์ยังเขินจึง

แสร้งหันหน้าหนี เขาจึงหัวเราะเบาๆ..

           “ คุณบุษย์..ยังงอนผมอยู่อีกหรือครับเนี่ย “

           “ เปล่านี่คะ..  บุษย์ไม่ได้งอน เสียหน่อย “  ว่าแล้วก็ตวัดสายตาค้อนเขานิดๆ

จนกุณฑ์ต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ หากว่าเธองอนเขาขึ้นมาอีก เดี๋ยวจะเสียเรื่องซะเปล่าๆ

           “ แล้วนี่.. คุณบุษย์จะเดินกลับหรือยังครับ “

           “ ค่ะ.. พอดีวันนี้ บุษย์เดินเพลินไปหน่อยเลยมาไกลกว่าปกติ “

           “ ครับ.. ถ้าอย่างนั้น เราเดินกลับไปหาที่นั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นกันนะครับ พอดี

ผมมีบางเรื่องที่ต้องปรึกษาคุณ.. หนะครับ “

           “ ค่ะ.. “  บัวบุษย์ยินยอมแต่โดยดี เพราะเธอเองก็มีเรื่องที่อยากจะคุยกับเขา

อยู่เหมือนกัน  “ คุณกุณฑ์.. หายไปไหนมาตั้งหลายวันหรอคะ บุษย์คิดว่าคุณ.. ออ..

กลับกรุงเทพฯ ไปแล้วเสียอีกค่ะ “

           “ ครับ ผมกลับไปกรุงเทพฯ จริงๆ นั่นแหละครับ พอดีคุณแม่.. ท่านไปทำธุระ

เรื่องของผมหนะครับ “ ชายหนุ่มพูดเพียงนั้นแล้วก็หยุดไปไม่ได้อธิบายอะไรต่อ หญิง

สาวจึงได้แต่สงสัย

           ทั้งสองคนเดินมาด้วยกันช้าๆ ท่ามกลางแสงตะวันที่เริ่มฉายแสงมากขึ้นเรื่อยๆ

ภาพสุริยาทิตย์ดวงโต ที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาเพียงครึ่งดวง ตัดกับขอบน้ำทะเลกว้างใหญ่

ธรรมชาติช่างสรรสร้างความงามเช่นนี้มาให้ชมได้ไม่รู้เบื่อจริงๆ..   กุณฑ์พาหญิงสาว

เดินมาจนถึงบริเวณที่เธอชอบมาหยุดชมพระอาทิตย์ขึ้น ใต้ต้นไม้บริเวณหน้าบ้านพัก

ของเขาเอง..เขายืนพิงต้นไม้ไว้หันหน้าออกสู่ทะเล แล้วดึงหญิงสาวให้มายืนด้านหน้า

ก่อนจะกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง หญิงสาวขืนตัวเล็กน้อยเขาจึงกระซิบที่ข้างหูของ

เธอเบาๆ

           “ ขอผมกอดคุณไว้อย่างนี้นะครับ.. ผมสัญญา..ว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลยกว่านี้

ถ้าคุณไม่ยินยอม.. “

           “ งื้อออ!!.. คุณไฟ.. หนะ “

           เสียงกระเง้ากระงอดของเธอ ทำให้ชายหนุ่มต้องหัวเราะออกมา เขากอด

เธอไว้นิ่งๆ ชมพระอาทิตย์ขึ้นไปด้วยกัน หญิงสาวผ่อนคลายมากขึ้นเมื่ออยู่ในอ้อมแขน

แข็งแรง เธออิงร่างไปกับอกอุ่น วางศีรษะไปบนไหล่กว้างของเขาอย่างยอมรับและจะ

ไม่ยอมหนีหายไปไหนอีก ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนให้แนบชิดยิ่งขึ้น ผ่อนลมหายใจ

ช้าๆ อย่างเบาใจกับกิริยาของบัวบุษย์ที่แสดงออกถึงการวางใจเขาอีกครั้ง เขาชื่นชม

เธอ ที่เธอไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่มักใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล ความนิ่งสงบของเธอ

ทำให้คาดเดาความคิดของเธอไม่ถูก.. เขารู้สึกปั่นป่วนใจ และไม่รู้ว่าจะจัดการกับมัน

อย่างไร.. ทำให้เกิดความเกรงใจเธอมากขึ้น นับเป็นเสน่ห์อย่างนึง ที่ทำให้เขารักเธอ

มากมาย..

           “ คุณบุษย์..ครับ “  เสียงกระซิบนุ่มชิดริมหูของเธอ

           “ ขา.. “

           “ ผมรักคุณ..นะครับ “  หญิงสาวนิ่งไป..เธอยกมือขึ้นกุมไปที่มือใหญ่แข็งแรง

ที่รัดอยู่รอบเอวบางของเธอ บีบเบาๆ ส่งสัมผัสอบอุ่นนั้นคืนไปให้เขา

           “ บุษย์ทราบค่ะ..แต่สำหรับบุษย์แล้ว คำพูด..ไม่ได้มีน้ำหนักเท่ากับการกระทำ

หรอกนะคะ “

           “ ถ้าอย่างนั้น.. เรามาเล่นเกม 20 คำถามกันดีกว่านะครับ “

           หญิงสาวหันไปมองหน้าเขา ด้วยความสงสัย.. เขาจะทำอะไรของเขาอีกนะ..

           “ ยังไง..หรอคะ “

           “ ก็..ให้ผมถามแล้วคุณตอบ.. “

           “ ตั้ง 20 คำถามเลยหรอคะ “

           “ อืมมม..ก็อาจจะไม่ถึงหรอกครับ ผมเพียงแต่..อยากให้เราเข้าใจตรงกันหนะ

ครับ.. เริ่มด้วยคำถามแรก.. “   ชายหนุ่มหยุดไปเล็กน้อย เขาจับไหล่ของเธอให้หันมา

เผชิญหน้ากัน มือทั้งสองข้างตระกองกอดเอวบางนั้นไว้..  “ ทำไมคุณถึงคิดว่า.. ความ

สัมพันธ์ของเราเป็นเพียงความฝันหละครับ “

           หญิงสาววางมือไปบนอกกว้าง ช้อนสายตาขึ้นสบตาที่ส่งประกายระยับ เต็มไป

ด้วยแววหวาน.. กระตุ้นให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น..   “ ตั้งแต่คุณเข้ามาในชีวิตบุษย์

นำพาความรัก ความอบอุ่น การดูแลเอาใจใส่ ที่ผู้หญิงมากมายต้องการ..มาให้ เหมือน

ภาพฝันที่สวยงาม.. แต่พอเกิดเรื่องนั้นขึ้น บุษย์ถึงพบว่าในโลกของความเป็นจริงแล้ว

ความรักที่คุณให้มา.. ยังขาดสิ่งสำคัญที่สุดของความรักไป นั่นคือความเข้าใจและการ

เชื่อใจกันอย่างแท้จริงไงหละคะ “

           ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจความรู้สึกของเธอ  “ แต่สำหรับผม.. คุณไม่เคยเป็น

ภาพฝัน คุณคือชีวิตจริงของผมเสมอ “  เขาใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามเส้นผมนุ่มลื่นมือนั้น

อย่างอ้อยอิ่ง “ แล้วที่คุณบอกว่า..ไม่ต้องการเป็นแฟนผม คุณหมายความตามนั้นจริงๆ

หรือครับ.. “   กุณฑ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ อย่างรอคอยคำตอบ แต่เธอกลับ

หลบตาเขาอย่างเก้อเขิน จะให้บอกได้ยังไงหละ ว่าที่ไม่อยากเป็นแฟนหนะ เพราะ...

ออ ..อยากจะเป็นอย่างอื่นมากกว่า.. คุณไม่เข้าใจหรือไงนะ..คุณไฟ..งื้อออ..!!

           “ ก็ คุณตั้งคำถาม.. ไม่ถูกนี่คะ “  หญิงสาวตอบหน้าตาเฉย น้ำเสียงกระแทก

กระทั้นนิดๆ

           กุณฑ์ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างขบขันกับท่าทางของเธอ เขาขยี้ศีรษะ

ของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู

           “ คุณบุษย์น๊า คุณบุษย์.. แล้ว ถ้าผมถามว่าคุณรักผมมั้ย หละครับ  คุณจะว่า

ยังไง "

           หญิงสาวเหลือบตาดูเขานิดนึงก่อนจะตวัดสายตาค้อนเขานิดๆ พลางเฉไฉไป

ว่า  “  แล้วคุณไฟ.. ไม่ทราบหรอกหรอคะ.. ว่าบุษย์.. รักคุณหรือเปล่า “

           กุณฑ์หัวเราะมากยิ่งขึ้นก่อนจะตอบหน้าตาเฉยบ้าง “  ผมไม่ทราบครับ เพราะ

คุณบุษย์ยังไม่เคยบอกผมเลยสักครั้ง..ว่า..คุณรักผม “

           เอาหละสิ.. ทำไงดีหละทีนี้.. ยัยบุษย์   “  ก้อ.. งื้อออ..!!  คุณไฟหนะ อย่า

แกล้งบุษย์แบบนี้ซิคะ “  หญิงสาวเริ่มไปไม่เป็นขึ้นมาเสียเฉยๆ

           “ เปล่านี่ครับ..ผมไม่ได้แกล้งคุณบุษย์เลยนะครับเนี่ย.. ก็เรากำลังเล่นเกม 20

คำถามกันอยู่ ผมแค่ถามว่า คุณบุษย์รักผมไหม.. คุณบุษย์รู้สึกอย่างไร ก็บอกออกมา

สิครับ นะครับคนดี.. “

           “ ก็.. “ หญิงสาวรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า ส่วนกุณฑ์นั้นรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ

และช่วยลุ้น.. ไปด้วย

           “ ก็.. แล้วยังไงต่อครับ “

           หญิงสาวก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขา แต่สอดมือไปด้านหลังแล้วกอดเขาเอาไว้

ซบหน้าลงไปบนอกอุ่น ก่อนจะตอบอู้อี้แผ่วเบาอย่างเขินอาย  “ ค่ะ.. บุษย์รักคุณค่ะ “

           กุณฑ์ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข.. เขาจูบไปที่ศีรษะของเธอเบาๆ ก่อนจะกระชับ

วงแขนให้แน่นขึ้น “  ผมก็รักคุณ.. ครับ คุณบุษย์ “  เขาลูบไล้เส้นผมนุ่มของเธออย่าง

อ่อนโยน “  ยังเหลืออีกคำถามนึงนะครับ.. คุณบุษย์ “

           “ คะ! .. ยังไม่หมดอีกหรอคะ เนี่ย “

           กุณฑ์หัวเราะนิดๆ ก่อนจะคลายวงแขนออก  “ ครับ.. เหลือคำถามสำคัญที่คุณ

ต้องเป็นคนเลือกคำถามเอง นะครับ “

           “ ให้บุษย์เลือกคำถามด้วยหรือคะ “

           “ ใช่ครับ.. เผื่อว่าคำถามที่เลือกจะถูกใจคุณบุษย์.. นะครับ.. “  ชายหนุ่มแอบ

ยิ้มนิดๆ อย่างมีเลศนัย  เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดไปที่โหมดวีดีโอ พบว่ามีอยู่สอง

รายการให้เลือก.. เขาหันโทรศัพท์มือถือให้เธอดู.. ว่าเธอจะเปิดไฟล์ไหน

           หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างชั่งใจ.. เธอแตะมือลงไปที่ไฟล์ที่ 2  เมื่อวีดีโอเริ่ม

เล่นภาพที่ปรากฏเป็นสีขาว ว่างเปล่า แต่เมื่อกล้องค่อยๆ ถอยห่างออกมาจึงเห็นว่าเป็น

แผ่นหลังของผู้ชายสวมสูทสีขาวยืนอยู่ จากนั้นชายในภาพก็หันหน้ามาช้าๆ  พร้อมกับ

ช่อดอกไม้และกล่องกำมะหยี่สีแดง ..

           ถึงตอนนี้..บัวบุษย์ต้องยกมือขึ้นปิดปากอุทานเบาๆ .. “ คุณไฟ... “  เธอมอง

ภาพนั้นอย่างไม่วางตา ภาพกุณฑ์เปิดกล่องกำมะหยี่เผยให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามส่อง

ประกายระยับ.. เขายื่นแหวนมาด้านหน้า พร้อมถามเธอเสียงนุ่ม..

           “ แต่งงานกับผม..นะครับ คุณบุษย์ “  ภาพวีดีโอหยุดไปแล้ว ชายหนุ่มกดปิด

และแอบกดหมายเลขโทรฯ ด่วนไปถึงกริชอย่างรวดเร็ว

           หญิงสาวหันมามองกุณฑ์ที่ยื่นอยู่ข้างๆ เธอ.. น้ำตาแห่งความยินดีไหลลงอาบ

แก้มนวล เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่น หญิงสาวโผเข้ากอดเขาไว้.. เต็มตื้นจนพูดอะไรไม่

ออก เขาแสดงให้เห็นแล้วว่า.. เขารักเธอ..มากพอที่จะให้เธออยู่ในโลกแห่งความเป็น

จริงของเขา

           เขากอดเธออย่างปลอบประโลม ลูบศีรษะที่ซุกอยู่กับอกเขาเบาๆ ก่อนจะถาม

เธออีกครั้ง.. “  คุณบุษย์..ครับ  แต่งงานกับผม นะครับ “ 

           หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา.. ยิ้มทั้งน้ำตา..  “ ค่ะ.. บุษย์รักคุณ.. บุษย์จะ

แต่งงานกับคุณค่ะ คุณไฟ.. “ 

           ชายหนุ่มกดวางโทรศัพท์.. ประคองใบหน้านวลที่เปื้อนน้ำตาไว้.. ใช้ปลายนิ้ว

เกลี่ยรอยน้ำตานั้น.. อย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากกลมมนอย่างนุ่มนวล..

อ่อนโยน เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง.. ยิ้มละไมอย่างมีความสุข .. สัญญากับ

ตัวเองว่า..

           จากนี้ไป ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณ..หายไปจากชีวิตของผมอีก..เป็น

อันขาด.. คุณบุษย์

 



=========================================

 

หลังจากนี้ ไรเตอร์ จะรีไรท์ต้นฉบับ แต่จะไม่ลงในเด็กดีนะคะ..
เพราะว่าจะส่งสำนักพิมพ์เลย


ติดตามเรื่องใหม่ได้ใน สิเน่หา ตำซั่ว จร้า...
 

 

สิเน่หา ตำซั่ว
 




 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
แล้วเราก็ได้รักกัน



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #889 nunpanu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 08:29
    คุณไฟ หวานมาก น้องบุษย์ยอมแต่งแล้ว แถมรู้กันทั่วหน้าเพราะมีการ โทรด่วน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #889
    0
  2. #888 Narisa Taetrakul (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 06:22
    จะรอซื้อหนังสือนะคะ
    #888
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #886 mild rose (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 21:36
    น่ารักมากค่ะคู่นี้
    #886
    0
  5. #885 Numfonart (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 12:54
    100%..ที่เห็น..ไม่ได้หมายความว่าจบแล้ว..น๊า...เค้ายังเขียนไม่จบ..หงะ..อย่าเพิ่ง งง

    ไม่จบแบบงงๆ..แน่..อิ อิ..ตอนจบ..อยู่ในบทส่งท้ายจ้า...
    #885
    0
  6. #883 nunpanu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 08:53
    คุณไฟ "รุก" แล้ว
    #883
    0
  7. #881 yuechan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2556 / 13:00
    55555 เจ้าชายชุดขาวมาแล้ว
    #881
    0
  8. #880 nunpanu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2556 / 12:39
    ใส่ "ขาว" ไปไหนนี่
    #880
    0
  9. #879 Numfonart (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2556 / 09:42
    อย่าคิดมาก...พระเอกกำลังจะมาลาไปบวช.. 5555 .. เอิ๊กกก
    #879
    0
  10. #878 bigPizza (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2556 / 09:08
    โอ้ พระเอกจริง ๆ. เสื้อขาวกางเกงขาว
    #878
    0
  11. #877 yuechan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 11:45
    ยัยบุษย์ระวังเจอเซอร์ไพรส์เข้าล่ะ
    #877
    0
  12. #873 nunpanu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 14:17
    ลูกเขยช่างถูกใจ
    #873
    0
  13. #867 สายลมแห่งโชคชะตา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2556 / 08:36
    นึกว่าคุณไฟจะคิดไม่ออก แล้วซะอีก
    #867
    0
  14. #866 Cazzie (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2556 / 01:46
    คุณสมบัติลูกเขยผ่านแล้ว คุณสมบัติสามีจะผ่านการพิจรณามั้ยเนี้ยคิดช้าจังคุณกันต์ เอาใจช่วยจ้า
    #866
    0
  15. #865 nunpanu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 22:05
    คิดออกแล้ว   ดีใจกับคุณไฟที่จะมีเมีย
    #865
    0
  16. #864 แมวน้อยแสนซน (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 12:04
    โหยย คุณไฟ ไม่รับรู้ถึงความนัยเลยอ่ะ   น่าสงสาร ฉลาดทุกเรื่องไหงเรื่องความรักกลายเป็นงี้ ไปได้  สู้ๆค่า คุณไฟ
    #864
    0
  17. #863 nunpanu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 09:44
    ฉลาดทุกเรื่องแต่โง่เรื่องหัวใจ สาวเค้าบอก"ไม่อยากอยู่ในความฝัน" แสดงว่าเค้าต้องการเป็นตัวจริง เปิดเผย บำรุงสมองน้อยไปเปล่าคุณไฟ เฮ้อ!
    #863
    0
  18. #862 Numfonart (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 06:06
    คริ คริ...เน๊อะ
    #862
    0
  19. #861 Cazzie (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 03:50
    ไม่อยากเป็นแฟนแล้วแต่อยากเป็นภรรยา มาขอสักทีสิคุณกันต์ ไม่เข้าใจริงัย! กลับไปคิดใหม่เลยนะ:(
    #861
    0
  20. #860 JustSasiwimol (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 19:12
    เข้าใจยาก
    #860
    0
  21. #859 yuechan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 10:45
    เห้อ เจ้าไปคิดแผนจับผู้ร้ายได้แต่ดันคิดแผนจับหัวใจยัยบุษย์ไม่ออกหรอไง
    #859
    0
  22. #858 MISS U (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 09:05
    โดน เอาคืน  ซะแล้ว   คุณ กุณฑ์

    #858
    0
  23. #857 bigPizza (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 03:48
    ความไม่เข้าใจเป็นอะไรที่ยากยิ่ง
    #857
    0
  24. #856 pimpim (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 23:21
    รับทราบจร้า


    ขอบคุณนะคะที่ลงให้อ่าน
    #856
    0
  25. #855 Numfonart (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 23:09
    มาเอาใจช่วยคุณไฟ..กันหน่อยนะคะ........กำลังน้ำตาตกเลย..ฮี่ ฮี่ ฮี่
    #855
    0