ไฟละมุน

ตอนที่ 32 : บทที่ 24 ซ้อนแผนรัก 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 24  ซ้อนแผนรัก 1



           ภัชรธิดาพาคุณบัวมาถึงคอนโดฯ ของบัวบุษย์ในช่วงบ่าย เธอใช้กุญแจ

สำรองที่บัวบุษย์เคยให้ไว้ไขประตูเข้าไป แต่ไม่พบแม้แต่เงาของเพื่อนสาว

           “ คุณแม่ขา.. ดูท่าว่ายัยบุษย์จะไม่ได้กลับมาที่นี่นะคะ “

          
คุณบัวมีสีหน้ากังวลมากขึ้น “ โธ่.. บุษย์ ไปที่ไหนกันนะลูก “  นางเดินไปนั่งลง

ยังโซฟาอย่างหมดแรง

           “ เดี๋ยว..หนูจะลองโทรฯ หายัยบุษย์ดูก่อนนะคะ เผื่อจะเปิดมือถือแล้ว อ้อ..หนู

ว่า ใช้มือถือคุณแม่ดีกว่านะคะ “

           “ ได้จ่ะ.. เอ้านี่!   ช่วยหน่อยเถอะลูก “  คุณบัวยื่นโทรศัพท์ให้ภัชรธิดาอย่างมี

ความหวัง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะโทรฯ ออก บัวบุษย์กลับเป็นฝ่ายโทรฯ เข้ามาเสียเอง

           “ ฮัลโหล..ยัยบุษย์ แกอยู่ที่ไหนเนี่ย.. ทุกคนเป็นห่วงแกมากเลยนะ “ ภัชรธิดา 

รีบรับสายอย่างตื่นเต้น ละล่ำละลักถามออกไป

           “ อั้ม!.. นี่เธออยู่กับคุณแม่หรอ “

           “ ใช่.. แล้วไม่ใช่แค่อยู่กลับคุณแม่นะ.. แต่คุณแม่อะ ขึ้นมาหาเธอถึงที่คอนโดฯ

นี่แล้ว ว่าแต่ตอนเนี้ย.. เธออยู่ที่ไหนกันแน่ ทำไมไม่กลับมาที่นี่ หละบุษย์ “

           “ อั้ม.. ชั้นขอสายคุณแม่หน่อยสิ “

           “ ได้ๆ .. รอเดี๋ยวนะ “ ภัชรธิดารีบเดินไปหาคุณบัว “ คุณแม่ขา บุษย์จะคุยด้วย

ค่ะ “  

           “ เป็นยังไงบ้างลูก.. “  

           น้ำเสียงห่วงใยของมารดา ทำให้ขอบตาของเธอร้อนผ่าวน้ำตาค่อยๆ เอ่อจนล้น

ไหลลงมาอาบแก้ม  “ คุณแม่.. ทราบเรื่องแล้วหรอคะ หนูขอโทษนะคะ.. ที่ไม่ได้บอก

ทำให้คุณแม่ต้องเป็นห่วง “

           “ ไม่เป็นไรหรอกลูก.. คุณกุณฑ์เขามาสารภาพผิดกับแม่ เขาเสียใจแล้วก็อยาก

จะขอโทษหนู ทุกคนเป็นห่วงหนูมากนะลูก แม่เข้าใจว่าหนูเสียใจ.. แต่คนที่เสียใจไป

พร้อมกันหนู ก็คือพ่อกับแม่นะลูก.. ตอนนี้..หนูอยู่ที่ไหน ทำไมหนูถึงไม่กลับมาที่นี่หละ

ลูก พ่อเค้าเป็นห่วง อยากจะตามมาด้วย แต่แม่ห้ามไว้ “

           “ คุณแม่ขา.. ไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนี้..บุษย์ขอแค่.. มีเวลาอยู่กับตัวเองซักพัก

นึงนะคะ แล้วหนูจะกลับไปค่ะ หนูสัญญาว่าหนูจะดูแลตัวเองนะคะ “

           “ บอกแม่ได้ไหมลูก ว่าหนูอยู่ที่ไหน “

           “ ออ.. ชะอำค่ะ แต่คุณแม่อย่าบอกเขานะคะ หนูยังไม่พร้อมที่จะคุยกับเขาค่ะ “

           “ ได้สิลูก.. ถ้าอย่างนั้นแม่จะกลับไปรอหนู.. อยู่ที่บ้านของเรา นะลูกนะ “

           “ ค่ะ.. คุณแม่ บอกคุณพ่อด้วยนะคะ ว่าไม่ต้องห่วงหนู หนูเข้มแข็งพอค่ะ หนูรัก

พ่อกับแม่นะคะ “

           “ จ่ะ.. ลูก    บุษย์.. หนูโทรฯ หาแม่ทุกวันได้ไหมลูก “

           “ ได้ค่ะ.. “

           คุณบัววางสายพลางถอนใจอย่างโล่งอก “  หนูอั้ม.. คืนนี้เราจะนอนที่นี่นะลูก

แล้วพรุ่งนี้เราค่อยกลับไปรอยัยบุษย์ที่บ้าน.. “  

           “ ค่ะ..คุณแม่    ว่าแต่.. ยัยบุษย์เป็นอย่างไรบ้างคะ “

           “ ก็ยังเสียใจเยอะอยู่ แต่ว่า...เขาขอเวลาอยู่คนเดียวซักพัก พร้อมเมื่อไหร่แล้ว

เขาจะกลับไปเอง เราก็อย่าไปขัดใจเขาเลยนะลูก ปล่อยเขาไปสักพักก่อน  “

           ภัชรธิดาพยักหน้า  “ ค่ะ.. คุณแม่ “   พลางยิ้มให้กับมารดาของเพื่อนรักอย่าง

สบายใจขึ้น


           กริช.. ขับรถไปส่งกุณฑ์ ที่บ้าน สรณตรัย  นายเข้มวิ่งออกมารับหน้าด้วย

ความสงสัยเพราะกุณฑ์เพิ่งจะเดินทางไปหัวหินได้เพียง 2 วันเท่านั้น เหตุใดจึงรีบกลับ

           กุณฑ์ลงจากรถได้ก็ตรงลิ่วไปที่ห้องของตนทันที โดยไม่ทักทายหรือพูดคุยกับ

ใคร สีหน้าเคร่งเครียดที่เห็นทำให้นายเข้มต้องหันไปมองหน้ากริชเป็นเชิงถาม กริชตบ

บ่านายเข้มเบาๆ “  ช่วงนี้อย่างเพิ่งไปกวนใจคุณไฟหละ.. เข้ม “

           “ ครับ.. แต่ว่า เกิดอะไรขึ้นหรือครับคุณกริช ทำไมเป็นแบบนี้หละครับ “

           “ ป้าพินอยู่ไหม จาได้เล่าเสียทีเดียวเลย.. “

           “ อยู่ครับ เชิญทางนี้ครับ.. คุณกริช “

           กริชเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ป้าพินฟัง.. นางถึงกับตบอกผาง..  ”  ตายแล้ว!!.. คุณ

หนูของบ่าว ตานี้จะทำยังไงกันดีหละค๊า.. ความแตกแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ คุณบัวบุษย์

เธอต้องโกรธคุณหนูมากแน่ๆ เลย.. “   ป้าพินบ่นพึมพำออกมาด้วยความห่วงใย

           “ เดี๋ยวผมจะลองถามคุณอั้มดู เพื่อนของคุณบัวบุษย์หนะครับป้า เธอน่าจะพอ

ทราบ ความเคลื่อนไหวทางโน้นบ้าง ตอนนี้.. คุณแม่ของคุณบัวบุษย์ก็ขึ้นมากรุงเทพฯ

ด้วยนะครับ คงเป็นห่วงลูกสาวมาก “

           “ ก็แน่หละซีคะ.. ลูกใครๆ ก็รัก ไม่รู้ว่า..คุณท่านกลับมา เห็นคุณไฟเป็นแบบนี้

แล้วจะว่าอย่างไรบ้างนะคะ “

           “ เราต้องช่วยกันทำให้สองคนนี้ กลับมาดีกันรักกันให้ได้เหมือนเดิมนะครับป้า “

           “ ใช่ค่ะ คุณท่านหนะ ถูกใจคุณบัวบุษย์มากเลยนะคะ ป้ากับเจ้าเข้มก็ชอบเธอ

เหมือนกัน เธอน่ารัก อ่อนโยน คุณหนูหนะดูก็รู้ว่ารักคุณบัวบุษย์มาก.. ไม่รู้ว่าตอนนี้จะ

เป็นอย่างไรบ้างนะคะ เก็บตัวเงียบอยู่บนห้องแบบเนี้ย.. ป้าหละเป็นห่วงจริงๆ “

           “ คงไม่มีอะไรหรอกครับป้า อย่างมากก็โกรธตัวเอง ลงโทษตัวเอง ที่ทำให้คน

ที่ตัวเองรักต้องเสียใจ ปล่อยไว้สักพักก็น่าจะดีขึ้น ผมไม่คิดว่ามันจะยอมแพ้ง่ายๆ หรอก

ครับป้า มันรักของมันมาตั้ง 4-5 ปี เดี๋ยวมันก็ต้องหาทางทำให้คุณบุษย์หายโกรธมันได้ “

           “ คุณกริช.. แน่ใจหรอคะ “

           “ แน่ใจสิป้า.. ป้าทำอย่างกะไม่รู้จักคุณหนูของป้าอย่างนั้นหละ มันเคยยอมแพ้

อะไรง่ายๆ บ้าง ป้าคอยดูไปเถอะ.. เอาหละ ผมคงต้องไปก่อน จะไปสืบความทางโน้น

บ้าง “

           “ ค่ะ คุณกริช.. ช่วยหน่อยเถอะนะคะ  “ 

           กริชไหว้ลาป้าพิน แล้วจึงเดินออกไป มีเข้มเดินตามไปส่งที่รถ ขับออกมาได้สัก

พัก เขาจึงโทรฯ หาภัชรธิดา

           “ คุณอั้มครับ.. ทางคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ “

           “ ยัยบุษย์ไม่ได้มาที่คอนโดฯ หรอกนะคะ คุณกริช “

           “ อ้าว..หรอครับ แล้ว..ไปไหนหละครับ มีที่ไหนที่เธอจะไปได้บ้างครับ “

           “ โห.. คุณ ยัยบุษย์หนะ เป็นนักข่าวนะคะคุณ มีที่ให้ไปเยอะแยะไปหมด มัน

เป็นพวกอยู่ไม่ติดที่อยู่แล้ว คุณแม่เพิ่งจะได้คุยกับยัยบุษย์ไปเมื่อตะกี้นี้เองค่ะ ยัยบุษย์

เป็นคนโทรฯ เข้ามา เห็นบอกว่าขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพักนึงก่อน ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ก็

จะกลับมาเอง แล้วทางคุณหละ คุณกุณฑ์เป็นอย่างไรบ้าง.. “

           “ อาการหนักครับ..นั่งรถมาด้วยกัน มันเอาแต่นั่งหน้าเครียด ไม่พูดไม่จา ถอนใจ

เฮือกๆ มันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะครับ “

           “ ชั้นว่า..เค้าคงเสียใจมากนะคะ ที่ทำให้ยัยบุษย์เสียใจ ชั้นเห็นเค้ารักยัยบุษย์

อย่างกับอะไรดี ดูแลอย่างดี.. แล้ว.. กลับกลายเป็นว่า ตัวเขาเองเป็นคนทำให้คนที่รัก

เสียใจ.. มันน่าเศร้าไหมหละคะ “

           “ นั่นหนะสิ... นะ “

           “ ชั้นเดาไม่ออกเลยนะคะ ว่า.. ยัยบุษย์จะคิดยังไงกับคุณกุณฑ์ ถึงกับหนีหน้า

ไม่อยากเจอแบบนี้ “

           “ เราคงได้แต่เอาใจช่วย.. ให้เธอหายโกรธเร็วๆ นะครับ รอจนกว่าเธอจะพร้อม

แล้วกลับมา “

           “ ค่ะ ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น..”

           “ ว่าแต่คุณบัว จะอยู่ที่กรุงเทพฯ อีกนานไหมครับ คุณอั้ม “

           “ พรุ่งนี้.. เราก็จะกลับไปหัวหินแล้วค่ะ “

           “ ห๊ะ!!.. อะไรนะ ทำไมรีบกลับนักหละครับ “

           “ คือ.. คุณแม่เป็นห่วงคุณพ่อหนะค่ะ ถ้าขืนอยู่ที่นี่นานๆ มีหวัง คุณพ่อได้แล่น

ตามมาอีกคนมันจะยุ่งกันใหญ่นะคะ คุณแม่เลยจะกลับไปรอยัยบุษย์ที่บ้านโน่นซะดีกว่า

บุษย์เค้าสัญญาว่าจะโทรฯ หาคุณแม่ทุกวัน ท่านก็เลยหมดห่วงยอมกลับไปรออยู่ที่โน่น

บุษย์หนะ.. รักพ่อกับแม่อย่างกับอะไรดี ไม่ว่ายังไงมันก็ต้องกลับบ้านอยู่แล้วหละค่ะ “   

           “ อ้อ.. ครับ ถ้ายังไงมีอะไรคืบหน้ากว่านี้ รบกวนคุณอั้มช่วยโทรฯ บอกผมด้วย

นะครับ”

           “ ได้ค่ะ คุณกริช  บาย.. “

           “ บาย..ครับ “

           ภัชรธิดาวางสายแล้ว..ถอนใจเบาๆ ยัยบุษย์หนอยัยบุษย์.. เธอจะเป็นอย่างไร

บ้างนะตอนนี้..


           บัวบุษย์ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาดุจสายน้ำ   ตั้งแต่เธอมาถึงที่รีสอร์ท

แห่งนี้ ธรรมชาติที่คุ้นชิน กลิ่นไอทะเลที่คุ้นเคย แม้มันจะสวยงามเพียงใด ก็ไม่ทำให้

เธอ รู้สึกดีขึ้นเลย แต่อย่างน้อยการได้อยู่คนเดียวก็ทำให้เธอมีเวลาคิดมากขึ้น หญิงสาว

ทบทวนสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น ตั้งแต่เขา เข้ามาในชีวิตของเธอ นำพาความสุข ความอบอุ่น

มาให้ แววตารักใคร่และสัมผัสอบอุ่นที่เธอได้รับ ทำให้เธอเชื่อใจ ไว้ใจเขาทุกอย่าง..

แต่ เขาเอง.. กลับไม่ไว้ใจเธอ

           ร้องเถอะนะ..บัวบุษย์ ร้องเสียให้พอ.. หลังจากนี้ เธอจะต้องลุกขึ้นมาและเข้ม

แข็งให้ได้ ยังมีคนที่ห่วงใยเธออยู่ที่บ้านอีก 2 คน ที่เธอ.. ไม่ควรทำให้ท่านต้องเสียใจ

และห่วงใยไปมากกว่านี้

           หญิงสาวนั่งมองทะเลที่เวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตาด้วยความเศร้าสร้อย.. น้ำตาที่เคย

ไหล บัดนี้..มันได้ไหลย้อนเข้าสู่หัวใจของเธอจนท้วมท้น.. เธอสูดลมหายใจแรงๆ 2-3

ครั้ง ก่อนจะปลุกตัวเองให้ตื่นจากความฝันที่สลายลงไปแล้ว ให้กลับมาอยู่ในโลกที่เป็น

จริงอีกครั้ง โลกที่มีมนุษย์ปุถุชนคนธรรมดา ที่มีชีวิตรัก โลภ โกรธ หลง.. จริงสินะ ทุก

อย่างที่เกิดขึ้นก็ล้วนมาจากสิ่งเหล่านี้.. และเธอ.. กำลังย้อนรอยมันอยู่ เธอหลงรักเขา

เมื่อเขาไม่ได้เป็นเหมือนอย่างใจที่วาดไว้ก็โกรธ แล้วโลภหละ..เธอกำลังโลภสิ่งใดกัน

นั่นย่อมไม่ใช่ทรัพย์สินหรือสิ่งภายนอกที่เขามีแน่.. ได้เวลาที่เธอจะกลับมาเป็นตัวเอง

อีกครั้งแล้วซินะ.. หยุดคิดถึงเขาเสียก่อน

           หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปเปิดกระเป๋าที่ตั้งแต่ขนย้ายเข้ามาที่นี่ เธอแทบจะไม่ได้

แตะมันเลย นำอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ออกมา ต่อเข้ากับระบบออนไลน์และเริ่มกลับเข้าสู่

การทำงานอีกครั้ง..


           คุณหญิงรดา กลับมาถึงบ้านก็เจอป้าพินยืนทำหน้าละห้อย เช่นคนทุกข์

หนัก ทำท่าอีกอักพิกลอยู่

           “ เป็นอะไรไปแม่พิน.. มีอะไรก็ว่ามา “

           “ คุณหนูค่ะ.. คุณท่าน “

           “ ตาไฟรึ!.. ทำไม?  อาร๊ายย.. มีอะไรก็เล่ามาซิแม่คนนี้..  “

           “ เธอกลับมาแล้วค่ะ อยู่บนห้องไม่ออกมาเลยเจ้าค่ะ “

           “ อ้าว!.. ทำไมกลับมาเร็วนักหละ ตั้งแต่เมื่อไหร่ หือ..แม่พิน “

           “ ตั้งแต่ตอนบ่ายๆ เจ้าค่ะ คุณกริชมาส่ง.. นี่ก็เย็นมากแล้ว ไม่มีใครกล้าไปรบ

กวนเธอเลยเจ้าค่ะ “

           “ ทำไมหละ.. “

           “ คุณกริชบอกว่า คุณบัวบุษย์ทราบเรื่องที่คุณไฟโกหก เรื่องอาการบาดเจ็บ

แล้วค่ะ คุณบุษย์เธอโกรธคุณไฟมาก หนีกลับมาแล้วก็หายไปเลย ติดต่อไม่ได้ ตอนนี้

คุณแม่ของเธอก็มาตามหาที่กรุงเทพฯ เพราะคิดว่าเธอจะกลับมาที่คอนโดฯ หนะค่ะ “

           “ ตายจริง.. โธ่..ตาไฟ “ คุณหญิงกระวีกระวาดที่จะไปพบลูกชายทันที “ อ้อ..

แม่พิน ทำอาหารแล้วยกตามขึ้นไปด้วยนะ “

           “ เจ้าค่ะ.. คุณท่าน “

           คุณหญิงรดาตรงไปเคาะประตูห้องบุตรชายทันที ไม่นานประตูก็เปิดออก แต่สิ่ง

ที่นางได้เห็นนั้น ทำให้ต้องตกใจแล้วก็ใจหาย คือ สีหน้าของบุตรชายที่มันดูเคร่งเครียด

อมทุกข์ เหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งโลก นางเดินเข้าไปกอดเขาไว้ทันที ชายหนุ่มจึงกอด

มารดาตอบ นัยน์ตาแดงก่ำ

           “ เป็นยังไง.. ลูก “

           “ ผม.. ผิดเองครับคุณแม่ ผมผิดต่อเธอมาก ผมอยากขอโทษเธอครับ แต่..เธอ

ไม่ยอมพบผม.. คุณแม่ ผมจะทำยังไงดี ผมไม่คิดว่าเธอจะโกรธมากขนาดนี้ “

           นางกอดบุตรชายให้แน่นขึ้น..“ ใจเย็นๆ ลูก ทุกอย่างมันต้องมีทางออกนะลูกนะ

ไฟไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แสดงว่าเราหนะ ต้องรักเขามากทีเดียว แต่จะโทษไฟคนเดียว

ก็ไม่ถูก แม่ก็มีส่วนผิดด้วยที่อยากพิสูจน์บ้าๆ บอๆ นั่น “

           คุณหญิงรดาจูงมือกุณฑ์มานั่งลงที่ริมเตียง “ เห็นแม่พินบอกว่า แม่ของหนูบุษย์

มากรุงเทพฯ ด้วยรึ “

           “ ครับ คุณบัว.. เธอให้ผมรอ หนะครับ เธอบอกว่าคงต้องรอจนกว่าคุณบุษย์จะ

พร้อม “

           “ นั่นหนะสิ.. ยังไงๆ ไฟก็ใจเย็นๆ ก่อนนะลูก ตอนนี้เธออาจจะกำลังเสียใจอยู่

พอเธอกลับมา ไฟค่อยไปขอโทษเธอนะลูก แม่เชื่อว่า.. ความรัก ที่ลูกมีให้เธอจะทำให้

ลูกได้เธอกลับคืนมา นะลูกนะ “

           “ ครับ.. คุณแม่  ผมก็หวังไว้อย่างนั้น นี่ถ้าเธอโกรธ อาละวาด ต่อว่าผมเสียยัง

จะดีกว่าเธอเงียบไปแบบนี้นะครับ เพราะผมไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง เธออาจจะโกรธจนไม่

ให้อภัยผมเลยก็ได้นะครับ.. “

           “ ไม่หรอกลูก.. ตลอดเวลา หนูบุษย์เขาก็รู้ ว่าไฟรักเขามากแค่ไหน  คนรักกัน

ยังไงๆ ก็ต้องอภัยให้กันได้อยู่แล้ว แม่เชื่ออย่างนั้น “

           “ ครับ คุณแม่.. “  กุณฑ์สวมกอดมารดาอีกครั้ง.. อย่างขอบคุณ

           “ เอาหละ.. แม่หิวแล้ว ไฟจะทานอาหารที่นี่หรือจะลงไปทานเป็นเพื่อนแม่ ที่

ข้างล่างดีหละลูก “

           “ ผม.. ยังไม่หิวเลยครับ “

           “ ไม่หิวก็ต้องทาน.. นะลูก  เราหนะเพิ่งออกจากโรงพยาบาล แผลก็ยังไม่หายดี

ยังไงก็ต้องทานให้ร่างกายแข็งแรงไว้ก่อน ส่วนเรื่องหนูบุษย์แม่จะช่วยพูดให้เอง เห็นว่า

แม่เค้ามาตามหาลูกสาวด้วยไม่ใช่รึ.. “

           “ มาครับ “

           “ พรุ่งนี้ แม่จะไปพบเขาหน่อย ถึงหนูบุษย์จะยังไม่กลับมา แต่เราก็ควร ที่จะไป

แสดงความจริงใจกับครอบครัวของเขาในเมื่อเราผิดก็ต้องไปขอโทษแล้วทำความเข้าใจ

กับเขาเสีย ดีกว่าปล่อยไว้ เผื่อว่าเขาติดต่อหนูบุษย์ได้จะได้ช่วยอธิบายอีกทางนึง “

           “ ขอบคุณครับ.. คุณแม่ “

           “ ไปทานข้าวเป็นเพื่อนแม่หน่อยเถอะนะ..ไฟ “ นางยื่นมือไปกุมมือบุตรชายไว้

พลางบีบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ ชายหนุ่มกุมมือบางอบอุ่นนั้นไว้ก่อนจะพยักหน้า

           “ ครับ คุณแม่ “

           กุณฑ์ลุกขึ้น ประคองพามารดาเดินออกมาจากห้อง พบป้าพินยืนถือถาดอาหาร

รออยู่

           “ เอาหละ แม่พิน ตาไฟเค้าจะลงไปทานเป็นเพื่อนชั้นนะ ลงไปจัดโต๊ะข้างล่าง

เถอะ "

           “ เจ้าค่ะ.. คุณท่าน “  ป้าพินยิ้มให้ชายหนุ่มกับคุณหญิงรดาอย่างยินดีทันที รีบ

กระวีกระวาดเดินนำไปก่อนอย่างรวดเร็ว


           สายของวันต่อมา คุณหญิงรดาให้เข้มพาไปที่คอนโดฯ ของบัวบุษย์ โดย

มีกุณฑ์ตามไปด้วย แต่เมื่อขึ้นไปถึงห้องของหญิงสาว นายเข้มเคาะประตูอยู่นาน กลับ

ไม่มีเสียงตอบหรือความเคลื่อนไหวใดๆ จากในห้อง

           “ อ้าว.. ยังไงกันแน่หละลูก “

           “ ไม่ทราบซิครับ เดี๋ยวผมลองถามเจ้ากริชมันดูก่อนนะครับ เผื่อจะทราบ “

           กุณฑ์โทรฯ หากริชทันที

           “ เออ.. ว่าไงวะเพื่อน โทรฯหากันแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่า “

           “ คุณบัวกับคุณอั้มไม่ได้มาพักที่คอนโดฯ ของคุณบัวบุษย์หรือกริช “

           “ พักสิ เมื่อวานกันยังคุยกับคุณอั้มอยู่เลย ว่าติดต่อคุณบุษย์ได้แล้ว “

           “ ห๊ะ! ..อะไรนะ ติดต่อได้แล้วๆ ทำไมนายไม่บอกกันวะ “

           “ เออ.. โทษทีเพื่อน แต่ติดต่อได้เนี่ยก็ไม่ได้หมายความว่าคุณบุษย์เค้าจะกลับ

มานิหว่า เค้าแค่โทรฯ มาบอกคุณบัว ว่าไม่ต้องห่วง ขอเวลาอยู่กับตัวเองจนกว่าจะพร้อม

แล้วเธอถึงจะกลับมาเอง “

           “ แล้วบอกไม๊..ว่า คุณบุษย์ไปพักที่ไหน “

           “ ไม่ได้บอก.. คงกลัวนายตามไปหละมั๊ง “

           “ เค้าคงโกรธกันมากจริงๆ นะกริช  “

           “ ก็แน่หละเพื่อน เป็นกันๆ ก็โกรธนะถ้าเจอแบบนี้ คนรักกันเค้าไม่หลอกกันแบบ

นี้หรอก ใช้กับคุณเอรี่หนะได้เพราะเธอไม่ได้รักนาย แต่คุณบุษย์หนะไม่ใช่ “

           “ กันรู้แล้ว ถึงได้อยากจะขอโทษเธออยู่นี่ยังไงหละ  ว่าแต่.. ตอนนี้ คุณบัวกับ

คุณอั้มไปไหนแกรู้ไหม“

           “ น่าจะกลับหัวหินนะ ถ้าไม่อยู่ คุณอั้มบอกว่า.. คุณบัวเป็นห่วงคุณพุฒ คงจะ

กลับไปรอคุณบุษย์ที่บ้านโน้นมากกว่า เพราะถึงยังไง คุณบุษย์ก็ต้องกลับบ้านอยู่แล้ว “

           “ โอเค.. ขอบใจนะ กริช “

           “ เออ.. ว่าแต่ทำไมแกมาที่คอนโดฯ คุณบุษย์แต่เช้า คุณบัวบอกให้นายรอไม่

ใช่หรอ “

           “ คุณแม่อยากจะมาพบคุณบัวหนะ “

           “ อ้าว.. นี่นายมากับคุณแม่หรอกรึ “

           “ ใช่ แค่นี้ก่อนนะกริช “

           “ โอเคเพื่อน.. แล้วค่อยคุยกัน “

           กุณฑ์วางสายก่อนจะหันไปบอกมารดา   “  กริชบอกว่า คุณบัวน่าจะกลับไปที่

หัวหินแล้วครับคุณแม่ “

           “ อ้าว! .. ทำไมไปเร็วนักหละ เพิ่งมาเมื่อวานนี่นา “

           “ พอดี คุณบุษย์โทรฯ มาคุยกับคุณบัวแล้วครับ ทางคุณบัวก็เลยจะกลับไปรอ

คุณบุษย์ที่บ้านโน้น “

           “ อืม.. อย่างงั้นก็ดีซิ งั้น.. แม่ว่าเราตามไปบ้างก็ดีนะ แม่จะได้ไปพักผ่อนด้วย

ถือโอกาส ไปทำความรู้จักกับผู้ใหญ่ทางโน้นเค้าด้วยเลย “

           “ ครับแม่.. “ 

           ชายหนุ่มยิ้มให้มารดาอย่างฝืนๆ สีหน้ายังเคร่งเครียดเหมือนเดิม


           คุณหญิงรดาเดินทางถึงหัวหินในช่วงบ่าย พร้อมกุณฑ์และกริช นางตั้งใจ

มาพักหลายวัน จึงไม่ได้ให้นายเข้มมาด้วย ให้อยู่ดูแลบ้านเป็นเพื่อนป้าพิน แล้วให้กริช

มาช่วยขับรถแทนเพราะกุณฑ์ยังไม่หายดี

           ป้าศรี และลุงเม่น ออกมาตอนรับนายผู้หญิงด้วยความดีใจ เป็นเวลานานแล้วที่

คุณหญิงรดาไม่ได้เดินทางมาที่นี่ ส่วนใหญ่จะเป็นกุณฑ์และกริชมากกว่าที่จะมาพักผ่อน

ในเวลาที่ว่าง

           “ สวัสดีค้า.. คุณผู้หญิง “

           “ จ้า.. สบายดีกันอยู่นะ.. แม่ศรี นายเม่น “ คุณหญิงรับไหว้ทั้งสองคนพลางถาม

ไถ่ด้วยความห่วงใย

           “ สบายดีเจ้าค่ะ.. “

           ลุงเม่นรีบไปช่วยกริชขนสัมภาระเข้าบ้าน “ ผมช่วยครับ คุณกริช “

           “ ครับลุง “

           กุณฑ์เดินเข้าห้องทำงานไปอย่างเงียบๆ โดยมีสายตาของทุกคน มองตามไป

อย่างห่วงใย คุณหญิงรดาหันไปพยักพเยิดกับกริชให้ตามไป

           “ ตากริช แม่ฝากดูให้ด้วยนะ “

           “ ครับ.. คุณแม่ “

           “ เดี๋ยวแม่จะไปตลาดกับแม่ศรี เย็นนี้จะได้มีอาหารอร่อยๆ กินกันนะ  พรุ่งนี้เรา

ค่อยไปบ้านโน้นกัน วันนี้คงต้องให้เขาพักผ่อนก่อน “  พลางหันไปทางป้าศรี  “  ไป..

แม่ศรี นายเม่นไปกับชั้น “

           “ ครับ “  นายเม่นกระวีกระวาดออกไปเตรียมเอารถออก

           กริชเดินไปที่ห้องทำงานของกุณฑ์ เห็นเพื่อนรักกำลังนั่งเหม่อมองออกไปทาง

ชายหาด เขาถอนใจนิดๆ ก่อนจะส่ายศีรษะไปมา แล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรฯ หา

ภัชรธิดา

           “ คะ คุณกริช.. มาถึงแล้วหรอคะ “

           “ ครับ เพิ่งจะถึงหนะครับ ทางคุณเป็นยังไงบ้างครับ “

           “ คุณพ่อเป็นห่วงยัยบุษย์มากเลยค่ะ แต่พอรู้จากคุณแม่ว่าติดต่อยัยบุษย์ได้แล้ว

           ก็ค่อยดีขึ้น “

           “ คุณอั้มช่วยเรียนคุณพุฒกับคุณบัวให้ด้วยนะครับ ว่าพรุ่งนี้คุณแม่.. เออ.. คุณ

หญิงรดาหนะครับ จะขอเข้าไปพบ “

           “ ได้ค่ะ คุณหญิงรดามาเองเชียวหรือคะ “

           “ ครับ “

           “ แล้วคุณกุณฑ์เป็นอย่างไรบ้างคะ “

           “ ก็.. เหมือนเดิม หน้าเครียดยิ่งกว่าตอนวางแผนจับโจรเสียอีก.. อย่างว่าแหละ

มันรักของมันมานาน ก็เลยเสียใจมากที่ทำให้คุณบุษย์เสียใจ “

           “ ค่ะ งั้น.. เดี๋ยวชั้นไปเรียนให้คุณพ่อคุณแม่ทราบก่อนแล้วกันนะคะ “

           “ โอเคครับ  คุณอั้ม..ครับ “

           “ คะ? “

           “ ผมรักคุณนะครับ “

           “ ค่ะ ชั้นก็รักคุณค่ะ  พรุ่งนี้เจอกันนะคะ “

           “ ครับ ..  บาย.. “

           “ บายค่ะ “

           กริชวางสาย แล้วจึงเดินไปหากุณฑ์ ตบบ่าเพื่อนเบาๆ อย่างเข้าใจความรู้สึก


           ค่ำนั้นหลังจากโทรฯ คุยกับบิดา มารดาแล้ว บัวบุษย์จึงได้รับสายจากภัชรธิดา

ด้วย

           “ บุษย์.. เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นแล้วใช่มั้ย.. “

           “ อืม.. ดีแล้ว ชั้นไม่เป็นอะไรหรอก ว่าแต่แกเถอะ ไม่ได้ไปดูแลคุณกริชหรอ “

           “ คุณกริชเค้าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว อาการของเค้าไม่หนักเท่าคุณกุณฑ์ “

           บัวบุษย์เงียบไปเมื่อได้ยินชื่อเขา..  “ เค้า.. เป็นยังไงบ้าง “  หญิงสาวถามออก

ไปเสียงเบา ภัชรธิดาใจชื่นขึ้นมา อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่า บัวบุษย์ยังคงห่วงใยกุณฑ์อยู่

           “ ก็.. แย่กว่าที่คิด “

           “ หมายความว่ายังไง “  น้ำเสียงห่วงใยมากขึ้น จนภัชรธิดาต้องแอบยิ้ม โธ่..!

ยัยบุษย์เอ้ย..  แบบนี้นะ ชั้นว่าหล่อนต้องแล่นกลับมาใน 2 วันนี้แน่

           “ ก็.. สภาพร่างกายหนะไม่เท่าไหร่ ลุกขึ้นเดินไปไหนมาไหนได้ แต่ว่า.. “

           “ แต่ว่า.. อะไรหรอ “

           “ เค้าเครียดเรื่องแกมากนะบุษย์ เค้าอยากขอโทษ ที่ทำให้แกเสียใจ  แต่.. แก

ไม่ยอมคุยกับเค้า วันๆ ก็นั่งถอนใจเฮือกๆ เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ข้าวปลาก็ไม่ค่อยจะยอม

กิน แค่ 2 วันเค้าผอมลงไปมากมาย จนคุณหญิงรดาต้องพากลับมาที่หัวหินเนี่ยหละ  “

           บัวบุษย์ยังคงนิ่งฟัง โดยไม่พูดอะไรอีก แม้ใจเธอจะเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

แต่.. เธอก็ต้องพยายามข่มใจไว้

           “ พรุ่งนี้ คุณหญิงรดาจะมาพบคุณพ่อกับคุณแม่ที่นี่นะบุษย์ “

           “ อะไรนะ!.. “

           “ ฮึ้ย.. ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย “

           “ แล้วแกรู้มั้ย.. ว่าคุณแม่.. เอ้ย คุณหญิงรดา มาหาคุณพ่อคุณแม่ทำไม “

           “ ชั้นจะไปรู้ได้ยังไง  ถามคุณกริชๆ ก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกันอะ “

           “ เค้าจะทำอะไรของเค้าอีกนะ “

           “ ทำไมหละ แกคิดว่า คุณกุณฑ์เค้าจา..ทำอะไรหรอ “

           “ แกก็รู้ว่าเค้าชอบทำอะไรที่เราคาดไม่ถึง มีแผนการตลอด เคยมีสักครั้งไหมที่

เค้าจะทำอะไรโดยที่ไม่มีการแผนวางไว้ก่อนอะ “

           “ อืม!.. ก็น่าคิด แต่ชั้นว่า .. สภาพเค้าตอนนี้ ไม่น่าจะมีแผนอะไรนะ “

           “ ไม่รู้สิ ชั้นอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ “

           “ ว่าแต่.. เมื่อไหร่ แกจะพร้อมกับมาเคลียร์.. เสียทีหละบุษย์ คุณพ่อคุณแม่เป็น

ห่วงแกมากนะ บ้านก็เงียบมากเลย แกกลับมาเสียทีเถอะมีอะไรก็คุยกันดีกว่านะบุษย์นะ 

คุณกุณฑ์ หนะ เค้ารักแกมากนะ ดูก็รู้ว่าเขาเสียใจมากขนาดไหน ที่ทำให้แกเสียใจ “

           “ .... “   บัวบุษย์ยังคงเงียบเหมือนเดิมเมื่อพูดถึงกุณฑ์ หญิงสาวรู้แล้วว่าเธอจะ

ต้องทำอย่างไร ตอนนี้เธอพร้อมที่จะกลับไปอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงเสียที โลกแห่ง

ความเป็นจริงที่ไม่ใช่ความฝันที่เขาสร้างให้เธอ ความฝันนั้นได้สลายไปแล้ว และเธอจะ

ไม่กลับไปอยู่ในโลกแห่งความฝันนั้นอีกต่อไป 

           “ อั้ม.. “

           “ หือ.. ว่าไง “

           “ เรียนคุณพ่อคุณแม่ด้วยว่า พรุ่งนี้.. ชั้นจะกลับไป “

           “ เฮ้ย.. จริงๆ นะบุษย์.. กลับมาจริงๆ นะ “

           “ อืมม..  จริงๆ “

           “ โอเคๆ.. เดี๋ยวชั้นบอกให้.. ท่านคงดีใจมากอะ.. งั้นเท่านี้ก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้เจอ

กันนะเพื่อนรัก.. บาย “

           “ บาย.. “

           ภัชรธิดาวางสายอย่างกระตือรือร้น รีบโทรฯ หากริชทันที

           “ ครับคุณอั้ม “

           “ มีข่าวดีมาบอกค่ะ.. พรุ่งนี้.. ยัยบุษย์จะกลับมาแล้วนะคะ “   น้ำเสียงยินดีของ

หญิงสาวทำให้กริชต้องพลอยยิ้มไปด้วย

           “ จริงหรอครับ ดีจัง “

           “ บอกคุณกุณฑ์ด้วยนะคะ เขาจะได้ดีใจ  เดี๋ยวชั้นไปเรียนคุณพ่อคุณแม่ก่อนนะ

แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะคะ คุณกริช “

           “ ครับ คุณอั้ม .. ฝันดีนะครับ “

           “ ค่ะ ต้องฝันดีแน่นอนค่ะ.. รักคุณนะคะ บาย.. “

           “ ผมก็รักคุณครับ.. บาย “

           กริชวางสายพลางอมยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนเดินตรงไปยังห้องทำงานของ

กุณฑ์ เมื่อเปิดประตูเข้าไปเห็นเพื่อนรักกำลังยืนกอดอกมองผ่านกระจกออกไปด้านนอก

อย่างใจลอย ภาพชายหาดด้านหน้าที่ดูสลัวลางในยามค่ำ แสงไฟจากเรือที่อยู่ไกลออก

ไปในทะเล เห็นเป็นเพียงจุดเล็กๆ ท่ามกลางความมืดมิด หัวใจของเพื่อนเขาในยามนี้ ก็

คงต้องการแสงสว่างเพื่อเป็นกำลังใจดุจกัน 

           กริชค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะทำงานของกุณฑ์  เอนกายพิงพนักเก้าอี้เหยียด

ขาออกไปด้านหน้า นั่งมองกุณฑ์อยู่เงียบๆ เป็นเวลานาน กว่าที่กุณฑ์จะรู้สึกตัว และหัน

มาทางเขา

           “ นาย.. คิดอะไร อยู่ “  กริชถามขึ้น

           กุณฑ์ถอนใจเบาๆ ก่อนจะตอบ  “  ถ้าพรุ่งนี้.. คุณบุษย์ยังไม่กลับมา กันจะทำ

ทุกทางเพื่อหาเธอให้เจอ “

           “ อืม.. กันเชื่อว่านายทำได้  ผู้ร้ายกบดานนายยังหาจนเจอ คุณบุษย์แค่ผู้หญิง

ตัวเล็กๆ เดินทางอย่างเปิดเผยมันจะยากอะไรวะ แต่กันว่านะ นายคงไม่ต้องลำบากขนาด

นั้นหรอก “

           “ หมายความว่าไง “

           “ คุณอั้มบอกว่า .. คุณบุษย์.. จะกลับมาพรุ่งนี้ “

           แววตายินดีฉายวาบในดวงตาของกุณฑ์ แต่เพียงชั่วไม่กี่วินาที แววหม่นหมอง

ก็ฉายออกมาแทนที่ เขาไม่มั่นใจว่าความผิดของเขา จะถูกตัดสินอย่างไร

           “ ไม่รู้ว่า คุณบุษย์เธอจะ.. คิดยังไงกับกัน “

           “ ถ้าเธอ รักนาย.. แล้วนายก็ขอโทษเธออย่างจริงใจ กันว่า.. เธอน่าจะให้อภัย

นายได้นะ ไฟ “

           “ คุณบุษย์.. ไม่เคยบอก ว่ารักกันเลยสักครั้ง  เธอมักแสดงออกทางสายตาและ

การกระทำ ให้กันรับรู้ทางความรู้สึกเท่านั้น  “

           “ แล้วนายหละ เคยบอกว่ารักเธอหรือเปล่า “

           กุณฑ์ส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะถอนใจอีกครั้ง  “ กันคิดเพียงว่า สิ่งที่กันทำ ทุกอย่าง

ที่ผ่านมา เธอคงจะรู้ว่ากันรู้สึกยังไงกับเธอ “

           “ กำ..!!   ไม่ต้องแบ.. เลย “  กริชถอนใจแรง ๆ   “  เฮ้ย!  แกสองคนนี่เป็นคู่ที่

ประหลาดจริงๆ  ผู้หญิงหนะ เขาต้องการความมั่นใจด้วยคำพูดมากกว่านะ ร้อยทั้งร้อยอะ

อยากได้ยินคำว่ารักกับหูทั้งนั้นแหละ นายเชื่อดิ  “

           “ มาถึงวันนี้แล้ว กันไม่รู้ว่า เธอจะยังต้องการได้ยินมันอยู่อีกหรือเปล่า “

           “ ไม่ลอง นายก็ไม่รู้หรอก “

           กุณฑ์นิ่งไป เขาหันกลับไปมองด้านนอกอีกครั้ง รอยครุ่นคิดที่ยังวนเวียนในหัว

วนกลับมาให้คิดคำนึงอีกครั้ง เขาจะต้องทำให้เธอกลับมาเป็นบัวบุษย์คนเดิมของเขาให้

ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม ต่อให้ต้องตามง้องอนเธอไปอีกนานแค่ไหน หรือตลอด

ชีวิต.. เขาก็จะทำ  “ คุณบุษย์  ผมหวังว่า.. ความรักที่ผมมีให้คุณทุกลมหายใจเข้าออก

นี้.. จะทำให้คุณ ยอมอภัยให้ผมบ้าง ขอเพียงครั้งเดียวเท่านั้น  ผมสัญญาว่า.. ผมจะไม่

ทำให้คุณต้องเสียใจอีกเลย.. “

           กุณฑ์รู้ซึ้งถึงความทุกข์ทรมานนี้เป็นอย่างดี และเขา จะไม่มีวันยอมให้

มันเกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด


 


 

=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
เธอเป็นคนเดียวที่ฉันจะรัก



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #834 สายลมแห่งโชคชะตา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 13:24
    คุณไฟ สู้ๆ 
    #834
    0
  2. #808 Mier :) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 19:36
    เอาใจช่วย :)
    #808
    0
  3. #807 JustSasiwimol (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 17:55
    เอาใจช่วยพระเอกคร้า
    #807
    0
  4. #802 nunpanu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 08:25
    ก็ต้องเอาใจช่วยกันไป
    #802
    0
  5. #801 Lilly (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 06:50
    บุษย์จะยอมฟังหรอ เหมือนจะใจแข็วกว่าที่คิดเยอะเลยค่า
    #801
    0
  6. #797 pimpim (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 23:55
    รอติดตามต่อจร้า
    #797
    0
  7. #796 Numfonart (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 22:13
    ลุ้น...กันต่อไปจร้า...
    #796
    0
  8. #795 yuechan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 10:33
    เอ ยัยบุษย์จะเอาคืนยังไงเน้อ ลุ้นๆ
    #795
    0
  9. #794 nunpanu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 09:13
    ช่วยกันคนละไม้คนละมือ
    #794
    0
  10. #793 Numfonart (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 22:58
    ลงเพิ่มให้แล้วววน๊าา............วันเด็กแห่งชาติ.. ขอให้เด็กๆ มีความสุขจร้า...
    #793
    0
  11. #790 yuechan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 14:33
    เฮียคิดหาวิธีง้อดีกว่ามานั่งโทษตัวเองนะ
    #790
    0
  12. #788 nunpanu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 08:22
    ต้องปลอบกันไป ให้กำลังใจคุณไฟไว้ก่อนนะค่ะคุณแม่
    #788
    0
  13. #787 Numfonart (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 01:56
    มาแร้นนนน..........จร้า............กลับมาหลับ  แล้วก็ตื่นขึ้นมาเขียนให้ตอนตี 1 ฮาาา..

    ซะงั้น..  
    #787
    0
  14. #785 Numfonart (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 23:15
    วันนี้..กลับมา ก็มัวแต่ไปตามเพจ อาจารย์วีรพัฒน์ ปริยวงศ์  ในเฟส..ซ๊าาา

    เป็นนักกฏหมายอิสระ จบจาก Harvard Law School   เป็นนักกฎหมายที่พูดเรื่องกฏหมายให้เข้าใจง่ายที่สุด

    เจ๋ง..โคตรๆ... กว่าจะกลับมาที่ไฟละมุน ก็..ง่วงพอดี..ฮี่ ฮี่ ฮี่  เลยไม่ได้เขียนนิยายเวย....แง้ว..
    #785
    0
  15. #784 yuechan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 12:14
    เอาล่ะเหวย งานนี้เฮียคงต้องรออย่างเดียว
    #784
    0
  16. #783 MISS U (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 11:50
    ยังไง  ดีต่อ หล่ะ คระ ทีนี้ 
    #783
    0
  17. #780 nunpanu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 08:55
    ก่อนทำไม่คิด สงสารคุณไฟไม่ลง สงสารน้องบุษย์มากกว่า
    #780
    0
  18. #779 แมวน้อยแสนซน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 08:11
    หุหุ คุณไฟ อิอิ งานนี้คุณไฟต้องโดนหนักๆ ฮ่าๆ 
    #779
    0
  19. #778 nunpanu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 07:31
    ให้รอต่อไป เอาให้คุณไฟ ใจลุกเป็นไฟ ไปเลยยยยยยยยยยยยย
    #778
    0
  20. #777 ใจยิ้ม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 00:14
    ฮิ้ววววววว คุณกุณคลั่งตายแน่ๆ อิอิ
    #777
    0
  21. #776 Numfonart (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 00:01
    ขอลงแค่นี้ก่อนนะคะ..แบบว่าไรท์เตอร์ง่วงมว๊ากกก.............จาหลับแร้นนน..
    #776
    0
  22. #775 yuechan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 15:02
    เจ้าไฟโดนรุมซะแล้ว
    #775
    0
  23. #774 Numfonart (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 11:00
    อะนะ.. ไม่มีใครสงสารคุณไฟเวย..หุ หุ มาสมน้ำหน้าหมดเวย....แง้ววว

    งั้นต้องให้งอนนานๆ ชิมิ.. จัดไป....
    #774
    0
  24. #773 tookta12 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 08:45
    คุณไฟขา.......ยังวางแผนซ้อนซ่อนรักอยู่อีกหรือคะ   ไม่เข็ดๆๆๆ5555555  ลุ้นค่ะ
    #773
    0
  25. #772 nunpanu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 08:39
    ซ้อนยังไงเอ่ย?
    #772
    0