ไฟละมุน

ตอนที่ 29 : บทที่ 22 ใจรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 22  ใจรัก



             กุณฑ์และกริช หันไปมองสบตากันเป็นเชิงให้สัญญาณ ทั้งคู่ทิ้งตัวลง

ม้วนตัวตีลังกาไปด้านหลังที่ซึ่งสมุนสองคนของมันยืนอยู่ เขากวาดเท้าเตะไปที่ขาของ

มัน ที่ยืนคุมอยู่ อย่างไม่ระวังตัว เพราะมัวแต่หัวเราะชอบใจ กับข้อเสนอของเจ้าตัวหัว

หน้า และคาดไม่ถึงว่า เชลยที่ไม่มีอาวุธใดในมือ บวกกับท่าทางดูสำอางเกินกว่าจะคิด


ได้ว่าเขานั้น อันตรายแค่ไหน พวกมันถูกเตะจนหงายหลังล้มลงไปก่อนที่กุณฑ์จะดึงมีด

ออกมาจากข้อเท้าและขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือหัวหน้าของมัน ที่กำลัง

โอบไหล่ภัชรธิดาไว้และพยายามจะลวนลามเธอ หญิงสาวหวีดร้องขึ้นอย่างตกใจ เธอ

เห็นมันกับตา ในระยะประชิดว่ามีดเล่มนั้น ปักฉึก อย่างแม่นยำเข้าที่หน้าผากของมัน

อย่างจังจนมันล้มตึงลงไปต่อหน้าต่อตาของเธอ

              กุณฑ์หันไปจัดการกับเจ้าคนแรกที่เขาเตะมันล้มลงไป ด้วยการเข้าประชิด

และ สับสันมือเข้าไปที่ก้านคอของมันอย่างแรง “ โอ๊ยยย..“ เสียงร้อง.. ก่อนที่มันจะ

แน่นิ่งไป ส่วนกริชก็จัดการกับอีกคน ด้วยวิธีเดียวกัน และคว้าปืนมาจากมือของมันเล็ง

ไปที่เจ้าคนสุดท้ายที่กำลังยืนตะลึงอยู่กับเหตุการณ์ตรงหน้า มันร้องออกมาได้เพียง..

              “  เฮ้ยย.!!  “    มันคงไม่คิดว่า อะไรๆ จะกลับตาลปัตร ได้รวดเร็วเช่นนี้

              “  ทิ้งปืนซะ.. “   กริชสั่งเสียงเข้ม

              “  เออๆ กูยอมแล้ว มึงอย่ายิงนะ “   มันโยนปืนทิ้งอย่างไม่ลังเล กริชโยน

กุญแจมือ ให้กุณฑ์ ชายหนุ่มรับมาแล้ว จึงก้าวเข้าไปหามันก่อนจะสับกุญแจมือใส่ให้

มัน ทั้งสองข้าง อย่างว่องไว

              “  ถ้ามึงอยู่เฉยๆ ทำตามที่กูสั่ง กูจะกันมึงไว้เป็นพยาน แต่ถ้ามึงเรื่องมาก

กูจะส่งมึงไปหาท่านยมบาลแทน “ กริชสำทับมันออกมาเสียงอันดัง มันจึงก้มหน้านิ่งไม่

กล้าสบตาเขา

              กุณฑ์เก็บปืนสองกระบอกเอามารวมกันไว้ ก่อนจะเดินไปดึงมีดออกจากหัว

ของมัน ที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง เขาเช็ดเลือดที่เปื้อนมีด กับเสื้อของมันช้าๆ ก่อนจะเดิน

ไปตัดเชือกที่มัดภัชรธิดาเอาไว้ หญิงสาวกล่าวขอบคุณเขา แต่กลับโผเข้ากอดกริชเอา

ไว้แน่น ภัชรธิดายังพูดอะไรไม่ออก เธอกำลังช็อกกับสิ่งที่เธอพบเห็น จนตัวสั่นไปหมด

กริชจึงกอดเธอไว้ และพยายามปลอบใจให้เธอรู้สึกดีขึ้น

              “  ไฟขา.. ช่วยเอรี่ด้วย  “   กุณฑ์เดินไปตัดเชือกให้เอรยา หลังเป็นอิสระ

หญิงสาวรีบโผเข้ากอดเขาไว้บ้างอย่างรวดเร็ว แต่กุณฑ์เพียงลูบศีรษะของเธอเบาๆ

              “  เดี๋ยวจะมีคนมารับคุณออกไป  “

              “  ไม่ค่ะ เอรี่ จะอยู่กับคุณ “

              “  อย่าดื้อสิ..เอรี่ ผมมีงานต้องทำต่อและมันก็อันตรายกว่านี้เสียอีก คุณกลับ

ไปหาคุณน้าเถอะ ท่านรออยู่ “

              “  แต่ว่า.. “

              “  ไม่มีแต่ ครับ “

              “  ก็ได้ค่ะ เอรี่จะเชื่อคุณ นะคะ ไฟขา “

              การต่อสู้ภายในห้องนี้ ไม่มีเสียงปืน.. ทำให้พวกที่อยู่ด้านนอกยังไม่รู้ว่าเกิด

สิ่งใดขึ้นบ้าง กุณฑ์ส่งสัญญาณให้ตำรวจชุดเฝ้าติดตาม และคุมเชิงอยู่ห่างๆ ให้ เข้า

ปฎิบัติการกวาดล้างพวกที่อยู่ด้านนอก ไม่นานนัก เขาก็ได้ยินเสียงปืน และการยิงต่อสู้

กัน สักพักทุกอย่างก็สงบลงก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยหัวหน้าชุด ที่เข้าปฏิบัติการ

กวาดล้างนั่นเอง

              “  เรียบร้อยแล้วครับท่าน “

              กุณฑ์พยักหน้าให้   “  โอเค.. เดี๋ยวผมจะให้เจ้าหมอนี่ มันนำทางไปหาท่าน

นายพลฯ สุบรรณ พร้อมกับแจ้งปฏิบัติการแผน 2 ต่อเลย ตอนนี้..สถานะการณ์พลิกให้

เราเป็นฝ่ายได้เปรียบ เราก็จัดให้มันได้สมใจเสียหน่อย  “

              “  จริงๆ ท่าน..ไม่ต้องไปต่อก็ได้ครับ ให้เราพามันไปจับท่านนายพลฯ ก็ได้ “

              “  ไม่ได้หรอก เสือเฒ่าอย่างมันหนะลูกเล่นเยอะ ในเมื่อมันอยากเจอผม ผม

ก็จะไปให้มันได้เจอ..นะ  “

              “  ครับท่าน “

              “  หมวด จัดกำลังคนไปส่งคุณผู้หญิงสองคนนี้ที่ศูนย์ปฏิบัติการพิเศษด้วย “

              “  ครับท่าน “

              ถึงเวลานี้..ภัชรธิดาก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว กริชพาเธอเดินมาสมทบกับกุณฑ์

              “  เดี๋ยว.. คุณอั้มกลับไปกับหมวดก่อนนะครับ คุณบุษย์.. กำลังรอคุณอยู่ที่

โน่น ผมต้องไปกับไฟ “

              “  ได้ค่ะ.. ระวังตัวด้วยนะคะ “

              “  ครับ “

              “  คุณอั้ม.. บอกคุณบุษย์ด้วยนะครับ.. ว่า ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะรีบกลับไป

อย่างแน่นอนครับ “

             “  ค่ะ .. “

             “  ใคร คือคุณบุษย์ หรอคะ “  เสียงเอรยาดังแทรกขึ้น แต่ไม่มีใครสนใจเธอ

เลย แม้แต่ กุณฑ์

             ทุกคนพากันเดินออกไปส่งภัชรธิดาและเอรยาขึ้นรถตำรวจ แล้วขับออกไป


            ก่อนย่ำรุ่งของวันใหม่กุณฑ์และกริชก็บุกไปถึงรังของท่านนายพลฯ สุบรรณ 

ซึ่งเป็นที่พำนักแหล่งสุดท้าย ลักษณะเป็นบ้านชั้นเดียวอยู่ลึกเข้าไปในสวนมีสมุน 2–3

คนเดินเฝ้าอยู่ กุณฑ์ลากเจ้าคนนำทางออกมาให้มันเดินนำหน้าเข้าไป เมื่อพวกมันเห็น

เข้า

              “  เฮ้ย อะไรกันวะ พวกมึงเป็นใคร ถอยออกไป ไม่อย่างนั้นกูยิงใส้แตกแน่  “

              “ ไปบอกนายมึง.. ว่าคนที่มันอยากเจอนักหนา มาถึงแล้ว “ กริชตอบกลับ

ไป ยังไม่ทันที่พวกมันจะว่าอย่างไรต่อ

              “  ถ้า..มาถึงแล้ว ก็เชิญเข้ามาข้างในสิครับ ท่านเลขาฯ “ เสียงท่านนายพลฯ

สุบรรณ ดังกังวานออกมาจากภายในบ้าน พร้อมๆ กับที่ประตูบ้าน ถูกเปิดออก

              กุณฑ์มองสบตากริช เสือเฒ่า.. ต่อให้บาดเจ็บแค่ไหน มันก็ยังคงไม่ทิ้งลาย

เสืออยู่ดี คนที่เคยเป็นทหารมาทั้งชีวิต อย่างท่านนายพลฯ มีหรือจะยอมแพ้อะไรง่ายๆ

แหละนี่หละมังที่เขาว่ากันว่า หากสงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหารเป็นอันขาด

              กุณฑ์เดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย จึงเห็นท่านนายพลฯ สุบรรณ นั่ง..อย่างสบาย

อารมณ์ ทั้งยังถึอแก้วเหล้าไว้ในมืออีกด้วย

              “  ข่าวว่าท่าน ต้องการตัวผมไม่ใช่รึ ท่านเลขาฯ แล้วจะยังลังเลอะไรอยู่อีก “

              “  ท่านนายพลฯ ท่านยอมมอบตัวเถอะครับเพราะตอนนี้พยานหลักฐานต่างๆ

ที่มีมันเชื่อมโยงไปถึงท่านหมดแล้ว ไม่ว่าท่านจะหนีไปที่ไหน ก็จะถูกจับส่งกลับมาดำ

เนินคดีอยู่ดี “

              “ อย่างนั้นรึ.. ฮะ ฮ่า ฮ่า “ ท่านนายพลฯ ปล่อยเสียงหัวเราะออกมา แล้ว

พลัน เปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที  “   คนอย่างผมเหลือทางออกสุดท้าย ให้กับตัวเอง

เสมอ ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าหากอยากจับผมจริง พวกคุณก็ต้องเข้ามาจับเอง “  

              กุณฑ์และกริชหันมองหน้ากันอย่างระแวงและสงสัย

              รหัสสัญญาณ การเข้าควมคุมพื้นที่ของชุดปฏิบัติการพิเศษได้ถูกส่งเข้ามา

ที่อุปกรณ์ขนาดเล็กที่กุณฑ์พกอยู่ เขาส่งรหัสให้กริชทราบ ความมั่นใจ ว่าเป็นฝ่ายได้

เปรียบ ทำให้ทั้งสองคน กล้าพอที่จะเดินเข้าไปหาเสือเฒ่าอย่างช้าๆ

              ท่านนายพลฯ  มองมาที่ทั้งสองคนอย่างใจเย็นก่อนจะค่อยๆ กระดกแก้ว ส่ง

เหล้าเข้าปากช้าๆ จนหมด เมื่อได้ระยะจึงชูแก้วขึ้นส่งยิ้มให้กับทั้งสองคนอย่างเย้ยหยัน

              “  ยินดีตอนรับ ผู้ร่วมเดินทาง.. ฮะ ฮ่า ฮ่า..  “

              กุณฑ์ ตาไวพอที่จะเห็นท่านนายพลฯ กดมือไปที่รีโมทคอนโทรล เขาหันไป

กระชากกริช กระโดดออกมา พร้อมๆ กับที่ เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างสนั่นหวั่นไหว แล้ว..

สติสัมปชัญญะของเขา.. ก็ขาดหายไป

              หลังจากนั้น..ความโกลาหลก็เกิดขึ้น ชุดปฏิบัติการพิเศษเข้าเคลียร์พื้นที่ส่ง

ผู้บาดเจ็บทั้งหมดไปโรงพยาบาล ส่วนผู้เสียชีวิตถูกส่งไปโรงพยาบาลตำรวจ

              ความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นรอบๆ ตัว ทำให้บัวบุษย์รู้สึกและรับรู้ได้ถึงความผิด

ปรกติ หญิงสาวนั่งรอกุณฑ์อยู่ที่นี่ตลอดเวลาโดยไม่ยอมไปไหน แม้ว่า..ภัชรธิดาจะกลับ

มา ถึงแล้วอย่างปลอดภัย แต่สิ่งที่ภัชรธิดาเล่าให้เธอฟังทำให้เธอเป็นห่วงกุณฑ์มากขึ้น

              ตอนนี้.. เธออยากได้คำตอบเพียงว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนต่างวิ่งวุ่นโดยไม่สน

ใจ ที่จะให้คำตอบกับเธอเลยสักคน

              ไม่นาน..ข่าวเช้ารับอรุณ ก็แพร่ภาพปฏิบัติการ การเข้าจับกุมท่านนายพลฯ

สุบรรณ ออกสู่สายตาประชาชน ผ่านจอโทรทัศน์หลายสถานี สภาพบ้านที่พังยับเยิน

กับภาพที่เจ้าหน้าที่ต่างพากันเข้าช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ และเสียชีวิต ทำให้บัวบุษย์รู้สึก

ชาวูบไปทั้งตัว หญิงสาวพยายามฟังรายชื่อผู้บาดเจ็บและเสียชิวิตแต่ก็ไม่มีรายชื่อของ

เขาทั้งสองคน

              มาถึงตอนนี้ ภัชรธิดากลับเป็นฝ่ายปล่อยโฮ..ออกมาอย่างไม่อายใคร แถม

ยังพร่ำเรียกชื่อของชายคนรักตลอดเวลา จนบัวบุษย์ต้องกอดเพื่อนรักไว้พยายามปลอบ

ใจ ให้ภัชรธิดารู้สึกดีขึ้น

              ไม่นาน.. หัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษจึงเดินมาหาเธอและภัชรธิดา แจ้งว่า

เขา ได้รับคำสั่ง ให้มารับเธอ และภัชรธิดา ไปที่โรงพยาบาล ซึ่งกุณฑ์และกริชได้รับ

บาดเจ็บเข้าพักรักษาตัวอยู่ แต่ข่าวถูกปิดเป็นความลับ

              หญิงสาวพยายามสอบถามอาการแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ ทราบเพียงว่าแพทย์

ยังไม่ได้สรุปอาการ ว่ามากน้อยเพียงไร ทำให้หญิงสาวทั้งเป็นห่วงและกังวลมากมาย

ตอนนี้ สมองของเธอเบลอไปหมด เฝ้าแต่ภาวนาขอให้เขาปลอดภัย

              เมื่อมาถึงโรงพยาบาลนั้น บัวบุษย์ก็ได้พบว่า คุณหญิงรดา มารดาของกุณฑ์

มาเฝ้ารอดูอาการของบุตรชายอยู่ก่อนแล้ว ที่หน้าห้องฉุกเฉินยังไม่มีใครทราบอาการ

ของเขาและกริช ว่าหนักหนาสาหัสขนาดไหน

              บัวบุษย์ไหว้คุณหญิงรดา อย่างนอบน้อม นางรับไหว้หญิงสาว พลางมองเธอ

อย่างพิจารณา ส่วนภัชรธิดาที่เดินตามมาด้วยใบหน้าเศร้าหมองแลเปื้อนไปด้วยคราบ

น้ำตา ก็ยกมือขึ้นไหว้นางเช่นกัน นี่หละกระมัง.. แม่นางแบบที่บุตรชายเคยบอกว่าเป็น

แฟนของตากริช คุณหญิงรับไหว้ แต่นางยังไม่มีเวลาจะสนใจต่อสิ่งใดมากไปกว่าอาการ

ของบุตรชายเพราะหลังจากได้รับแจ้งว่ากุณฑ์ได้รับบาดเจ็บค่อนข้างสาหัส นางก็รีบมา

พร้อมกับนายเข้มและป้าพิน ป้าพินนั้นเอาแต่ร่ำไห้คร่ำครวญภาวนาให้คุณหนูของนาง

ปลอดภัย

              หญิงสาวทั้งสองแยกตัวมานั่งรอผลการตรวจรักษาอย่างใจจดใจจ่อ ภัชรธิดา

ยังคงร้องไห้ไม่หยุด บัวบุษย์ต้องคอยปลอบตลอดเวลา แม้เธอจะเป็นห่วงกุณฑ์ขนาด

ไหน แต่ก็ยังคงความสงบ ควบคุมอารมณ์ และสติได้เป็นอย่างดี


              ไม่นานการรอคอยก็สิ้นสุดลง  เมื่อนายแพทย์ผู้ทำการตรวจรักษา เปิด

ประตูออกมา เรียกหาญาติของคนไข้ให้เข้าไปรับทราบผลการรักษา

              “ ตอนนี้ คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ สักครู่เราจะย้ายคนไข้ไปพักที่ห้อง

พิเศษ ผมขอเชิญญาติคนไข้ ที่ห้องสักครู่นะครับ เพื่อชี้แจงรายละเอียด “ 

              คุณหญิงรดารีบตามนายแพทย์ท่านนั้นไปทันที บัวบุษย์ทำได้เพียงนั่งรอเท่า

นั้น เวลาผ่านไปนาน เหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ในความรู้สึกของเธอ ป้าพินยังคงร้องไห้ไม่

หยุด นางกอดนายเข้มผู้เป็นบุตรชายไว้แน่น..ต้องรอจนกว่าจะย้ายคนไข้ไปพักยังห้อง

พิเศษเรียบร้อยแล้ว จึงจะสามารถเข้าเยี่ยมได้

              บัวบุษย์ยังคงรอคอยด้วยความอดทน เธอหวังเพียงได้เห็นเขาสักครั้งด้วยตา

ตัวเองว่าเขาปลอดภัยดีแล้วจริงๆ

              ระหว่างนั้นกริช ก็ถูกเข็นออกมาจากห้องฉุกเฉิน เพื่อย้ายไปพักที่ห้องพิเศษ

ภัชรธิดาจึงรีบเดินตามไปทันทีทำให้บัวบุษย์ต้องเดินตามไปด้วย

              เมื่อบุรุษพยาบาลไปแล้ว ภัชรธิดาจึงปราดไปที่เตียงคนไข้ เพื่อดูอาการของ

ชายคนรัก กริชยังคงหลับอยู่ ภัชรธิดามีท่าทางที่ผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อเห็นว่ากริชปลอด

ภัยดี

              “ บุษย์ ประเดี๋ยวเราจะกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะกลับมา

อยู่เฝ้าคุณกริชที่นี่ แล้วเธอหละจะยังไงต่อ “

              “ ชั้นยังไม่รู้เลยว่าทางคุณแม่ของคุณกุณฑ์เค้าจะว่าอย่างไร “ บัวบุษย์ถอน

ใจ อย่างกังวล “ แต่ชั้นก็อยากอยู่เฝ้าเขานะอั้ม ตั้งแต่มานี่ชั้นก็ยังไม่ได้เห็นเลยว่าเขา

เป็นอย่างไรบ้าง ถ้าหากไม่ได้อยู่เฝ้าอย่างน้อย ก็ขอให้ชั้นได้เห็นหน้าเขาก่อน..สักนิด

ก็ยังดี ชั้นเป็นห่วงเขาเหลือเกิน.. อั้ม.. “  น้ำเสียงของบัวบุษย์สั่นเครือ ด้วยความรู้สึก

ของหัวใจ

              ภัชรธิดาเดินเข้ามากอดเพื่อนรักไว้อย่างเห็นใจ “ ใจเย็นๆ เถอะบุษย์..คุณ

หมอเค้าก็บอกแล้วนี่.. ว่าคุณกุณฑ์พ้นขีดอันตรายแล้ว คงจะไม่มีอะไรหละมัง “

              “ ชั้นก็หวัง.. ให้มันเป็นอย่างนั้นนะ “

              เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ภัชรธิดาจึงเดินไปเปิด นายเข้มโผล่หน้าเข้ามา

เล็กน้อย

              “ ผมจะมาดูคุณกริชครับ คุณท่านบอกว่าถ้าขาดเหลืออะไร ก็ให้แจ้งไปที่

ท่านได้นะครับ เพราะว่าคุณท่านรับเป็นเจ้าของไข้คุณกริชไว้แล้วครับ “

              “ ออ.. ค่ะ “

              “ แล้ว คุณบัวบุษย์ คือคนไหนครับ “

              “ ชั้นเองค่ะ มีอะไรหรือคะ “

              “ คุณท่านเรียนเชิญที่ห้องคุณกุณฑ์ ขอรับ “

              บัวบุษย์หันไปมองหน้าภัชรธิดาอย่างงงๆ แต่เพื่อนสาวพยักหน้าให้ เธอจึง

เดิน ตามนายเข้มออกมา หญิงสาวรู้สึกยินดีที่จะได้พบกุณฑ์เสียที

              เมื่อเปิดประตูเข้าไป หญิงสาวก็เห็นว่า คุณหญิงรดากำลังก้มหน้าอยู่เหนือ

เตียงของกุณฑ์ เขายังหลับอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ทำให้มองไม่ออกว่าเขาได้รับบาด

เจ็บที่ใด คุณหญิงรดาหันมาดูหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้เธอ ทำให้หญิงสาวใจ

ชื้นขึ้น

              “ เข้ามาสิ หนูบุษย์ “ คุณหญิงเรียกชื่อของเธอย่างสนิทสนม ทำให้บัวบุษย์

ประหลาดใจ เมื่อเธอเดินไปถึง   “ ตาไฟเคยเล่าให้ชั้นฟังเรื่องของเธอกับเขา ชั้นก็เลย

คิดว่า.. คงจะเป็นการดี ถ้าหากว่าเขาตื่นมาแล้วได้เห็นเธอ ชั้น.. จึงอยากจะถามเธอว่า

เธออยากจะอยู่เฝ้าเขา.. รึเปล่า “

              บัวบุษย์แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง กับสิ่งที่ได้ยิน  “ ค่ะ บุษย์อยากขออนุญาต

อยู่เฝ้าคุณไฟค่ะ “

              “ ถ้าอย่างนั้น..  ประเดี๋ยวชั้นจะให้เข้ม พาเธอกลับไปเก็บของใช้ ที่จำเป็นก็

แล้วกันนะ  “

              “ ค่ะ ..ออ..  ถ้าไม่เป็นการละลาบละล้วง บุษย์ขอทราบอาการบาดเจ็บของ

คุณกุณฑ์สักหน่อยจะได้ไหมคะ “

              คุณหญิงรดาอึ้งไปเล็กน้อย นางหันไปดูบุตรชายที่ยังนอนหลับตาอยู่บนเตียง

“ เขาบาดเจ็บที่ขาทั้งสองข้าง หมอบอกว่าเขามีโอกาสเพียง 50% ที่จะกลับมาเดินได้ “

              คุณหญิงรดาต้องกลั้นใจตอบออกไป

              บัวบุษย์ถึงกับอึ้งไป หมายความว่าอย่างไรกัน เขา..มีสิทธิที่จะ..พิการ อย่าง

นั้นหรือ?

              “ รู้อย่างนี้แล้ว เธอยังอยากจะอยู่เฝ้าลูกชายของชั้น อีก รึ? .. “

              “ ทำใม..ท่านถามอย่างนี้หละคะ “ หญิงสาวหันไปมองกุณฑ์ เธอรู้สึกสงสาร

เขาจับใจ หากว่า..เขาต้องตื่นขึ้นมาพบกับเรื่องเลวร้ายนี้ เขาจะเสียใจขนาดไหนหนอ

              “ ยิ่งรู้อย่างนี้  บุษย์.. ยิ่งสมควรต้องอยู่ค่ะ บุษย์จะไม่มีวัน ปล่อยให้เขาต้อง

เผชิญกับเรื่องเลวร้ายอยู่คนเดียวแน่ค่ะ.. “

              คุณหญิงรดายิ้มอยู่ภายในใจ..ไฟ ลูกเลือกคนไม่ผิดจริงๆ แม่คงวางใจได้แล้ว

ว่าคนที่จะมาอยู่เคียงข้างลูก..นั้น เป็นใคร..

              “ บัวบุษย์..ถ้าชั้นจะขอให้เธอ เรียกชั้นว่า.. แม่ เธอจะตกลงไหม“ คุณหญิง

รดาถามออกไป พร้อมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

              หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ผู้เป็นมารดาของคนที่เธอรัก

              “ ขอบคุณค่ะ..  คุณ.. แม่ “

              คุณหญิงยิ้มรับด้วยความพอใจก่อนจะหันไปทางป้าพิน แล้วแนะนำให้เธอได้

รู้จัก “ ส่วนนั่นหนะ แม่พิน เป็นแม่นมของตาไฟเขา เขาดูแลประคบประหงมกันมาตั้งแต่

อ้อนแต่ออก หนูจะเรียกว่าป้าพินตามอย่างตาไฟ ก็ได้นะลูก  “  บัวบุษย์ ยกมือขึ้นไหว้

ป้าพินอย่างนอบน้อม   “ เขาเป็นแม่ของเข้ม เราอยู่กันอย่างญาตินะ ไม่ใช่นายกับบ่าว

ตาไฟเจ็บหนนี้ แม่พินเขาร้องห่มร้องไห้เสียยิ่งกว่าชั้นเสียอีก “

              “ โธ่.. คุณท่าน ก้อ.. อิชั้นรักของอิชั้นนี่คะ.. “

              “ เอาหละ ตอนนี้ ไหนๆ ตาไฟ.. เขาก็ยังไม่ตื่น แม่ว่า หนูกลับไปเตรียมข้าว

ของสำหรับมาเฝ้าตาไฟคืนนี้จะดีกว่านะลูก เดี๋ยวแม่ให้เข้มเขาไปส่ง แล้วก็ให้รอรับหนู

กลับมาเลย นะลูกนะ “

              “ ได้ค่ะ “

              “ เข้ม.. ไปส่งคุณบัวบุษย์นะ แล้วรอรับเธอกลับมาด้วยหละ “   คุณหญิงหัน

ไปสั่ง นายเข้ม

              “ ขอรับ.. คุณท่าน “ 

              เมื่อบัวบุษย์และเข้มเดินออกไปแล้ว คุณหญิงรดาจึงปรายตาไปที่เตียงคนไข้

พลางกล่าว

              “ ได้ยินแล้วใช่มั้ย พ่อตัวดี.. พาแม่เชื้อ ต้องมาพลอย ผิดศีลไปด้วย.. “

              กุณฑ์ลืมตาขึ้นมา พลางยิ้มน้อยๆ  “  ก็คุณแม่..  ต้องการความแน่ใจไม่ใช่

หรือครับ ว่าเธอรักผมจริงๆ หรือเปล่า “

              “ ย่ะ “ คุณหญิงค้อนควักบุตรชายอย่างหมั่นใส้

              ป้าพินขยับเข้าไปใกล้กุณฑ์อีกหน่อย “ แต่ว่า.. เธอดูน่ารักดีนะคะ.. คุณไฟ

มือไม้งี้.. อ่อนเชียว ไม่ยักแข็งกระด้างกระดางลางอย่างคุณเอรี่  “ 

              ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ “ ก็เพราะแบบนี้ไงครับ ผมถึงได้รักเธอ..แล้วก็เชื่อว่า

เธอก็จะรักทุกคนได้ด้วยเหมือนกัน “

              “ แล้วนี่ เราจะเอาอย่างไรต่อ..อีกไม่นานแผลก็ต้องหาย หากเธอจับได้ เธอ

จะโกรธเอานะลูก “

              “ ผมว่า..จะลาพักรักษาตัวสักเดือนนึงนะครับคุณแม่ ผมแจ้งท่านนายกฯ ไป

แล้ว ส่วนเรื่องคุณบุษย์ ผมขอคิดอีกที แต่ว่า.. คุณแม่เตรียมสินสอดสำหรับเจ้าสาวของ

ผม ไว้ได้เลย นะครับ “

              “ อาร๊ายยย.. ใจร้อนขนาดนี้เลยรึ ลูกชายชั้น  “

              “ คุณแม่ครับ.. ใจร้อนที่ไหนกัน ผมรอเธอมาตั้ง 5 ปีทีเดียวนะครับ “

              “ อ้อ.. จริงสิ   ลืมไป “

              แล้วทั้งสามคน ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ทำให้บรรยากาศ ในห้องคนไข้ 

ช่างอบอุ่นเสียนี่กระไร ระหว่างนั้นโทรศัพท์มือถือของคุณหญิงรดาก็ดังขึ้น

              “ สวัสดีค่ะ.. “

              “ คุณป้าขา.. เอรี่เองค่ะ “

              คุณหญิงรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย “  ว่ายังไงหละ..หนูเอรี่ “

              “ คุณไฟหนะค่ะ คุณป้า ไม่ทราบว่าคุณไฟเป็นอย่างไรบ้างคะ ตั้งแต่คุณไฟ

เข้าไปช่วยเอรี่ออกมา หนูก็ติดต่อคุณไฟไม่ได้เลยค่ะ เห็นข่าวแล้วก็ตกใจ หนูเป็นห่วง

คุณไฟมากเลยค่ะคุณป้า ตอนนี้คุณไฟเป็นอย่างไรบ้างคะ “

              “ ไฟบาดเจ็บค่อยข้างมาก ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลนะ หนูเอรี่ “

              “ จริงหรอคะ อยู่ที่โรงพยาบาลไหนหรอคะ คุณป้า หนูอยากไปดูแลคุณไฟ

นะคะ เขาอุตส่าห์ไปช่วยเอรี่ออกมา ขอหนูไปเยี่ยมคุณไฟหน่อยนะคะ คุณป้าขา “

              “ ได้สิ.. “  คุณหญิงรดาบอกชื่อโรงพยาบาลไปแล้ว จึงวางสาย หันไปมอง

กุณฑ์ ที่กำลังมองมาเช่นกัน

              “ คุณแม่ครับ.. ทำไม.. “   ชายหนุ่มพูดยังไม่ทันจบประโยค คุณหญิงรดาก็

ขัดขึ้น

              “ ไหนๆ จะยิงนกแล้ว ก็ยิงให้ได้สักสองตัวจะเป็นอะไรไป “

              “ แต่ว่า.. เอรี่ จะทำความยุ่งยากให้คุณบุษย์นะครับ “

              “ ไม่หรอก.. เชื่อแม่สิ แม่ว่าจะเป็นการตัดปัญหาเสียด้วยซ้ำ ไม่เชื่อ.. ไฟก็

คอยดูสิ “

              กุณฑ์ถอนใจเล็กน้อย นึกเป็นห่วงบัวบุษย์ขึ้นมา แต่สิ่งที่มารดาพูด ก็น่าสน

ใจไม่น้อย ในเมื่อเขาสร้างเรื่องขึ้นมาแล้ว ก็คงต้องเล่นต่อให้จบ


              ด้านภัชรธิดา เมื่อเธอกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งก็เป็นเวลาที่กริชตื่นขึ้น

มาพอดีหญิงสาวรีบเข้าไปหาเขาที่เตียง

              “ เป็นอย่างไรบ้างคะ คุณกริช “

              “ คุณอั้ม.. ผม ไม่เป็นไรครับ ไฟหละครับ นายไฟเป็นอย่างไรบ้าง “

              “ แหม!.. ตื่นขึ้นมาก็ถามหาเพื่อนรักเลยนะคะ คุณไฟพ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ

รักษาตัวอยู่อีกห้องนึง มีคุณหญิงรดากับยัยบุษย์ดูแลอยู่ค่ะ “

              “ จะไม่ให้ผมถามถึงได้ยังไงหละครับ ก็เพราะไฟ ผมถึงรอดมาได้ นะครับ

คุณอั้ม ถ้าตอนนั้น ไฟไม่กระชากผมออกมา ป่านนี้ผมคงได้ไปเยี่ยมยมบาลแล้ว.. “

              ภัชรธิดาใช้มือปิดปากของกริชไว้ “ ทราบแล้วค่ะ ว่าคุณกุณฑ์ช่วยคุณไว้

ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวชั้นไปดูให้ค่ะ “

              กริชจึงพยักหน้า  “ ขอบคุณครับ “

              “ แล้วนี่.. คุณมีญาติพี่น้องที่ชั้นต้องแจ้งพวกเค้าไหมคะ “

              “ ผมมีพ่อ คนเดียว.. แต่.. ท่านเสียไปแล้ว “

              “ แล้วคุณแม่หละคะ “

              “ ผมไม่มีคุณแม่ มาตั้งแต่อายุได้ 5 ขวบ แล้วครับ ท่านหย่ากับคุณพ่อแล้ว

ก็พาน้องชายผมไปอยู่ต่างประเทศ “

              “ ออ.. ชั้นขอโทษคะ ชั้นไม่น่าถามคุณเลย “

              “ ทำไมหละครับ ถามได้ครับผมไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องปกปิดอะไร

ก็แค่เรื่องธรรมดา ในเมื่อคนสองคน อยู่ด้วยกันไม่ได้ ก็ต้องแยกกันไป  “ น้ำเสียงของ

กริชดูเศร้า เสียจนภัชรธิดารู้สึกสงสาร  “ เพราะอย่างนี้ไงครับ ผมถึงไม่คิด ที่จะลงเอย

กับใครง่ายๆ จนผมได้พบคุณ คุณอั้ม.. ผมรักคุณนะครับ “

              “ คุณกริช.. “ ภัชรธิดากุมมือของกริชไว้ “ ชั้นก็รักคุณค่ะ.. “ หญิงสาวยก

มือของเขาขึ้นมาแนบที่แก้ม พลางยิ้มให้กำลังใจเขา

              “ คุณพักผ่อนเถอะค่ะ คุณหมอบอกว่าคุณถูกสะเก็ดระเบิดเข้าที่ชายโครง

หมอผ่าออกมาหมดแล้ว รักษาแผลไม่นานก็หายค่ะ “

              “ ครับ.. คุณอั้ม “

             แล้วกริช.. ก็หลับไปอีกเพราะฤทธิ์ยาที่ทานเพื่อระงับอาการปวดบาดแผล


             ส่วนบัวบุษย์.. ก็ขึ้นไปที่ห้องพักโดยให้นายเข้มรออยู่ด้านล่าง หญิงสาวเก็บ

ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นลงกระเป๋า พร้อมอุปกรณ์ในการทำงาน เสร็จแล้วจึงโทรฯ ไป

แจ้งคุณเอ้ เรื่องที่อาจจะไม่ได้เข้าสำนักพิมพ์ แต่จะส่งงานผ่านระบบออนไลน์แทน จาก

นั้นเธอจึงขนสัมภาระทั้งหมดลงมาด้านล่าง ให้นายเข้มนำไปใส่รถ แล้วจึงออกเดินทาง

กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง นายเข้มขนสัมภาระของเธอเดินนำไปก่อน หญิงสาวจึงถือ

โอกาสแวะไปดูกริชและภัชรธิดา ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ก็พบว่ากริชยังหลับอยู่

              “ อั้ม.. คุณกริชเป็นอย่างไรบ้าง “

              “ ไม่เป็นอะไรมากหรอก..บุษย์ ตอนนี้ก็อาจจะปวดแผลบ้าง คุณหมอให้ยา

แล้วก็หลับไป แต่.. ไม่กี่วันก็น่าจะหาย “

              “ ดีแล้วหละ ยังไงเธอก็ดูแลเขาให้ดีหละ “

              “ แล้วคุณกุณฑ์เป็นอย่างไรบ้างอะ บุษย์  เนี่ย.. คุณกริชตื่นมาก็ถามหาแต่

คุณกุณฑ์เห็นบอกว่าคุณกุณฑ์ช่วยชีวิตเขาไว้ เขาก็เลยอยากรู้ว่าเพื่อนของเขาอาการ

เป็นอย่างไรบ้าง.. สองคนนี้เค้าเป็นเพื่อนรักกันจริงๆ เลยนะ “

              บัวบุษย์ยังไม่ตอบแต่น้ำตาของเธอกลับไหลลงอาบแก้ม “ เห็นคุณแม่บอก

ว่า คุณไฟมีโอกาสแค่ 50% เท่านั้น.. ที่จะกลับมาเดินได้ “

             อะไรนะ!..บุษย์ จริงหรอ..พระเจ้า อย่าให้เขาโชคร้ายขนาดนั้นเลย คุณ

กุณฑ์เป็นคนดี หวังว่าพระเจ้าจะอวยพรเขาให้หายได้นะบุษย์ “  ภัชรธิดาเดินไปกอด

เพื่อนรักไว้ เธอรู้ว่า บัวบุษย์คงรักกุณฑ์เอามากๆ เพราะปกติบัวบุษย์เป็นคนจิตใจเข้ม

แข็ง เธอแทบจะไม่เคยเห็นเพื่อนคนนี้ เสียน้ำตาให้กับเรื่องใดมาก่อน “ ใจเย็นๆ เถอะ

นะ หมอสมัยนี้เขาเก่ง แล้วคุณแม่ของคุณกุณฑ์ ก็คงไม่ปล่อยให้ลูกชาย ต้องมีสภาพ

แบบนั้นแน่ เชื่อชั้นสิ “

             บัวบุษย์พยักหน้า พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรง เพื่อเรียกสติและ

ความเข้มแข็งกลับมา เธอต้องเข้มแข็งให้มากเพื่อที่จะได้ดูแลเขาได้ ต้องไม่ให้เขาเห็น

ว่าเธอเสียใจแค่ไหน เพราะไม่อย่างนั้นเขาอาจหมดกำลังใจได้

              “ เอาหละ ชั้นขอตัวก่อนนะอั้ม.. “

              “ โอเค.. สู้ สู้ นะ “

             บัวบุษย์ฝืนยิ้มให้เพื่อน พลางเดินออกมา ทันได้เห็นหลังไวๆ ของเอรยา ที่

กำลังตรงไปห้องพักคนไข้ของกุณฑ์ หญิงสาวแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเอรยามาที่นี่ เธอ

ทราบได้อย่างไรกัน..


             เอรยาเปิดประตูเข้าไปในห้องผู้ป่วย โดยไม่เสียเวลาที่จะเคาะประตูเลย

ด้วยซ้ำ คุณหญิงรดาหันกลับมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย เก็บความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้

ถึงนางจะรู้จักกับหญิงสาวมานานหลายปี แต่นางก็มักจะเห็นกิริยามารยาทที่ขัดหูขัดตา

ของหญิงสาวอยู่เป็นประจำ แม้จะพยายามทำใจว่าเอรยาเป็นเด็กยุคใหม่ แต่ก็ไม่ใช่ว่า

นางจะยอมรับได้

              “ สวัสดีค่ะ คุณป้า “  หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้คุณหญิงรดา แต่สายตากลับพุ่ง

ตรงไปที่เตียงคนไข้ ก่อนจะปราดเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว จนป้าพินต้องตบอกผาง

“ โอ๊ยย..ตายจริง แม่คุณเอ๋ย.. เป็นลูกเป็นเต้า แม่จะจับตีเสียให้.. ดีแล้วที่คุณหนูไม่ได้

รักเธอ ไม่อย่างนั้น คนทั้งบ้านคงต้องปวดหัวกันเป็นแน่..  “

             “ คุณไฟขา.. เป็นอย่างไรบ้างคะ เอรี่เป็นห่วงคุณเหลือเกิน “   เอรยากุมมือ

ของกุณฑ์เอาไว้ทันที “  ดูสิคะ.. คุณไปช่วยเอรี่ จนต้องเจ็บตัวขนาดนี้ เอรี่จะมาอยู่ดูแล

คุณนะคะ ไฟขา “

             “ อย่าลำบากเลย.. เอรี่ ผมคงต้องรักษาตัวไปอีกนาน “

             “ นานแค่ไหน.. เอรี่ก็จะดูแลคุณค่ะ เอรี่รักคุณนะคะ.. ไฟขา  “

              กุณฑ์ มองหญิงสาวนิ่งๆ ก่อนจะบอกออกไป “ เอรี่ คุณรู้หรือเปล่าว่าผมบาด

เจ็บขนาดไหน “

             “ ก๊อ.. โดนระเบิดเป็นแผล คุณหมอก็รักษาให้หายได้นี่คะ คุณมีเงินเยอะแยะ

ไปรักษาต่างประเทศก็ยังได้ ทำไมหรือคะ.. “

             “ แล้วถ้า..  หมอบอกว่า ผมจะกลับมาเดินไม่ได้อีกหละ คุณจะว่ายังไง “

             อะไรนะคะ!.. “  หญิงสาวอุทานเสียงดัง จนบัวบุษย์ที่กำลังเปิดประตูเข้า

มาต้องพลอยตกใจไปด้วย  “ ไม่จริงใช่ไหมคะ ไฟขา.. คุณอย่าล้อเอรี่เล่นแบบนี้ซิคะ

ไม่ได้นะคะ คุณจะพิการไม่ได้นะคะ “ 

             “ ผมไม่ได้พูดเล่น ผมถามคุณ.. จริงๆ นะเอรี่.. “ ชายหนุ่มเลี่ยงบาลีเพื่อจะ

ได้ไม่รู้สึกว่ากำลังโกหกอยู่  “ ถ้าผมเดินไม่ได้.. คุณจะยังรักผมอยู่ไหม คุณจะยินดีที่จะ

ดูแลผมไหม “

              เอรยาหน้าเปลี่ยนสีจนดูซีดไป หญิงสาวกำลังสับสน “ ไม่ๆ ๆ มันต้องไม่ใช่

แบบนี้ เอรี่มีพ่อเป็นพ่อค้ายาเสพติดแล้ว เอรี่จะมีสามี เป็นคนพิการอีกไม่ได้..ไม่ได้เด็ด

ขาด เอรี่ทำไม่ได้.. “  หญิงสาวหันรีหันขวางจนหันมาเห็นบัวบุษย์ยืนอยู่

             “ แกๆ เป็นเพื่อนนังอั้มนี่ ไปบอกเพื่อนแกสิ ว่าให้มาดูแลคนรัก ที่พิกลพิการ

ของมันซะ.. ชั้น ๆ ไม่เอาด้วยหรอก.. “

             “ ถ้าคุณ.. ไม่คิดที่จะอยู่ ดูแลเขา คุณก็กลับไปซะ “  บัวบุษย์ เน้นเสียงพูด

อย่างเหลืออด ก่อนจะชี้มือไล่เอรยาออกไปทันที  “ ถ้าคุณไม่ไป ชั้นจะจับคุณโยนออก


ไปเดี๋ยวนี้หละ “

              ว่าแล้วก็ก้าวเท้าเข้าไปหาเอรยาอย่างจะเอาเรื่องเต็มที่ จนหญิงสาวต้องลน

ลาน รีบออกไปจากห้องนั้นทันที ท่ามกลางสายตาที่คาดไม่ถึงของคนอีกสี่คน กุณฑ์นั้น

นึกยิ้มในใจ เขาเพิ่งเคยเห็น ว่าเวลาที่บัวบุษย์โกรธนั้น ก็เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ส่วนคุณ

หญิงรดา ป้าพินและนายเข้ม ต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มด้วยความพอใจ

              บัวบุษย์ เป็นห่วงความรู้สึกของกุณฑ์ จึงรีบเดินไปหาเขาที่เตียง เธอจับมือ

ของกุณฑ์ไว้ พลางกล่าว   “ คุณไฟคะ..   คุณอย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของคุณเอรี่เลย


นะคะ ไม่ว่าคุณจะรักษาหายหรือไม่หาย บุษย์ก็จะอยู่ข้างๆ คุณ.. นะคะ “

              ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ให้เธอ    “ ขอบคุณครับ คุณบุษย์ “

              “ คุณเป็นอย่างไรบ้างคะ เจ็บแผลมากไหมคะ “

              “ ก็ปวดอยู่บ้าง แต่ว่าคุณหมอให้ยาแล้ว แผลภายนอกคงจะหายได้ไม่นานนี้

แต่.. “

              บัวบุษย์รีบเอามือปิดปากเขา   “ ไม่มีแต่ค่ะ.. แล้วทุกอย่างมันก็จะดีขึ้นเอง

นะคะ..  บุษย์สัญญาค่ะ.. ว่าบุษย์จะไม่มีวันทิ้งคุณไปไหน..  “  

              ชายหนุ่มรวบมือของหญิงสาวที่ปิดปากเขามาจุมพิตเบาๆ

              “  ขอบคุณนะครับ.. คุณบุษย์  “

              “ ในห้องนี้..แม่ว่า ยังมีคนอื่นอยู่อีก.. ตั้งหลายคนนะ.. ลูก “ 

              คุณหญิงรดา ส่งเสียงขึ้นมาบ้าง บัวบุษย์รีบดึงมือออกมาจากมือของกุณฑ์

อย่างเขินๆ จึงได้ยินเสียงหัวเราะเกิดขึ้นอีกครั้ง ทำให้บรรยากาศในห้องคนไข้กลับมา

อบอุ่นเหมือนเดิม

 

 

=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไร เตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
จูบ - Jetset'ter



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #925 PUFFER :D (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:17
    หวาน น่ารัก เรียบๆแต่มีอะไร
    #925
    0
  2. #832 สายลมแห่งโชคชะตา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 13:16
    หางานให้ตัวเองทำแล้วไหมละคุณไฟ ถ้านางเอกรู้เข้าสงสัยมีงอนแน่ๆ 
    #832
    0
  3. #736 Numfonart (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 17:30
    ตอบคุณแม่ของบัวบุษย์ นิดนึง... กรี๊ดดด........มีรายการมาหึงแทนบัวบุษย์ด้วย..555

    คือถ้าอ่านมาแต่ต้น.. ก็จะเห็นว่าคุณไฟ แกปลูกต้นรักของแกมาหลายปี แล้วบัวบุษย์ก็เชื่อมั่น

    ในความรักของคุณไฟ เน๊อะ บวกกับบัวบุษย์เป็นคนมองโลกในแง่ดีอะคะ ใช้สมองมากกว่าอารมณ์

    ก็จะเห็นว่า ที่คุณไฟถามเอรี่เพราะเอรี่ตื้ออยากจะอยู่ดูแล คุณไฟก็เลยถามให้แน่ใจว่ารักเขาจริงๆ

    หรือเปล่าก็แค่นั้น..อย่าไปคิดเยอะคะ เพราะถ้าคิดเยอะ นางเอกกลายเป็นคนขี้หึง..ก็ไม่ไหวนะคะ.. 555





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 ธันวาคม 2555 / 17:41
    #736
    0
  4. #735 แม่ของบัวบุษย์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 17:10
    ถ้าเป็นแฟนเรา ต่อให้เจ็บแค่ไหน แต่ถ้ามีการไปถามหญิงอื่น ว่าจะรักเขาไหม อยากดูแลเขาไหมถ้าเขาพิการ คงเป็นเรื่อง น้องบุษย์ใจดีไปหน่อยไม๊คะ เพราะบุษย์ไม่รู้กลนัย เหมือนคุณหญิง คุณไฟ และคนอ่านว่า คุณไฟต้องการวัดใจและไล่ใยเอรี่นะคะ



    มันแปลกๆ อ่ะค่ะ



    #735
    0
  5. #732 Mier :) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 11:52
    โธ่ๆ เอริน เจอฤทธิ์นักแสดงยอดเยี่ยมข้าไป
    #732
    0
  6. #730 nunpanu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 07:52
    เด็ดขาดมากน้องบัวบุษย์

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 มกราคม 2556 / 02:05
    #730
    0
  7. #729 nunpanu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 23:31
    มารอดูว่าจะยิงนกตัวที่2 ได้หรือไม่ หรือตกใจหนีไปหมด
    #729
    0
  8. #728 PUFFER :D (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 19:03
    คุณแม่ถูกใจลูกสะใภ้ เยี่ยมมากค่ะ
    #728
    0
  9. #720 nunpanu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 08:59
    ตามแผนเป๊ะ ถูกใจแม่ๆนะค่ะคนนี้
    #720
    0
  10. #718 แมวน้อยแสนซน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 00:38
    แหมโกหกกันได้นะคุณไฟ - -
    #718
    0
  11. #717 ณ กฤษณา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 00:24
    คืนนี้รีดเดอร์นอนหลับฝันดีแล้วค่ะไรเตอร์....น่ารักมากกกก มาต่อไวไวนะคะ
    #717
    0
  12. #716 Numfonart (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 15:30
    ออ... คือว่า ไรท์เตอร์ กำลัง งง กับคุณอะเจ้ อะค่ะว่า " คุณกันไม่เคยบอกว่าแฟนชื่อบุษ " 

    คุณกัน.. ไหนหว่า.. หรือคุณกันแห่งทะเล ทราย ใต้แสงตะวัน ของนางฟ้าในสายลม อะ งื้อ.. เค้างง

    แต่ถ้าเป็นคุณกุณฑ์ ดูเหมือนจะเล่าให้พระมารดาฟังในบทที่ 19 แล้วนะ ถ้าจำไม่ผิด...
    #716
    0
  13. #714 อะเจ้ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 14:07
    ว้า สองแม่ลูกนี้เล่นเกมส์วัดใจกันซะแล้ว ...คุณกันไม่เคยบอกว่าแฟนชื่อบุษ อิอิ
    #714
    0
  14. #713 koffee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 13:24
    "เตรียมอุปกรณ์เฝ้าไข้" อืม มันแปลกๆ นะคะ เวลาไปนอนเฝ้าไข้ต้องเตรียมอุปกรณ์ด้วยหรือคะ น่าจะเป็นไปเก็บของหรือไปเก็บเสื้อผ้ามานอนเฝ้าไข้มากกว่า

    คุณหญิงกลั้นใจตอบ ไม่น่าจะใช่ กลั่นใจตอบนะคะ
    #713
    0
  15. #712 nunpanu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 08:28
    แม่-ลูก วางแผนดูใจว่าที่สะใภ้หรือเปล่า
    #712
    0
  16. #711 bigPizza (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 05:12
    สู้ สู้ คะ ผู้ร้ายตายหมดแล้ว เรื่องจะเป็นยังไงต่อไป
    #711
    0
  17. #710 Numfonart (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 02:07
    ลงเพิ่มให้แล้วจร้า....... เศร้า.....คุณไฟ...ของนู๋............แง้ ๆ ๆ ๆ
    #710
    0
  18. #709 ฟ้าใส (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 23:46
    สวัสดีค่ะมารายงานตัวว่าแอบอ่านมานานแหะๆขอโทษน้าาา ชอบคุณไฟที่มีความรักที่มั่นคงและชัดเจน ชอบความรักแบบผู้ใหญ่ของพระนาง แต่แอบขัดใจนิ้ดดดดดดหนึ่งกับหนูบุษย์ที่ดูเธอจะแกร่งหรือเข้มแข็งไปไหมค่ะ ยิ่งพอถึงตอนนี้ที่พระเอกเจ็บหนักแต่ดูถ้าทางคุณบุษย์เธอจะไม่ยอมเสียนํ้าตาซักหยดเลยใช่ไหมเนี่ยเฮ้อ ลุ้นต่อๆ
    #709
    0
  19. #708 Numfonart (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 11:12
    ยังคงเป็น คุณ nunpanu ที่เข้ามาคอมเม้นท์อย่างว่องไวเช่นเดิม 555..

    จะบอกว่าไรท์เตอร์เพิ่งมีเวลาเข้ามาอ่าน ว่าเมื่อคืนเขียนอะไรไปบ้าง

    ปรากฏว่า.. จ๊ากกกกก.... ช๊ากก แหง็กๆ.. เขียนผิดหลายที่มว๊ากกก หุ หุ

    เมื่อคืนทั้งง่วง แล้วก็มึน เป็นห่วงว่าแฟนคลับรอ ก็เลยพยายามเขียน แต่ว่า

    ออกมาอย่างที่เห็นอะ.......แง้ ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวต้องมีคนมาว่าอีกแน่เลย 555 เอิ๊กกก

    ใครรัก ไรท์เตอร์จริงต้องเข้าใจชีวิตกันนิดนึงนะ...จร้า..........( อ้อนสุดฤทธิ์ )

    งื้อออ........
    #708
    0
  20. #707 nunpanu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 10:37
    ว่าที่แม่ผัว-ว่าที่ลูกสะใภ้เจอกันแล้ว
    #707
    0
  21. #705 Mier :) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 15:17
    พระเอกจริงๆ (ก็พระเอกอะ!!)
    #705
    0
  22. #704 nunpanu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 13:47
    อ้าว!ตอนนี้เจ็บคู่เลย
    #704
    0
  23. #699 nunpanu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 22:21
    ดีใจน้องอั้มปลอดภัย
    #699
    0
  24. #698 Numfonart (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 18:38
    มาแล้วจร้า... ตามคำต้องขอ..ฮี่ ฮี่ อี่  ไม่รู้ว่าจะถูกใจแฟนคลับกันหรือเปล่านะคะ..
    #698
    0
  25. #696 nunpanu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 16:18
    เริ่มเลยไหมค่ะ
    #696
    0